Line ေပၚတြင္

နတ္သမီးေလးတစ္ပါး Chatting ထုိင္ေနပါသည္

ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ႏွင့္ မုိင္ (၇၀)ခန္႔သာေ၀းေသာ နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕တြင္ ျဖစ္သည္။ ထုိနယ္ၿမိဳ႕ေလး ၏ တစ္ေက်ာင္းတည္းေသာ ဘုန္းေတာ္ ႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲတြင္ ဆုိလွ်င္ ပိုတိက်ပါမည္ ။

ထုိေက်ာင္း၀င္းထဲတြင္ လူအေတာ္ မ်ားမ်ား စု႐ံုးေနၾက၏ ။ ကိစၥတစ္ခုကိုလည္း ထင္ျမင္ယူဆ ခ်က္အမ်ဳိးမ်ဳိးျဖင့္ ေျပာဆုိေနၾကသည္။

‘ဒီကိစၥကို ဘယ္လိုထင္လဲ’

‘ငါေတာ့ မေျပာတတ္ဘူး။ ဒါက ယံုရခက္ မယံုရခက္ပဲကြ’

‘အုိ…… ကၽြန္မ ကေတာ့ ယံုတယ္၊ ရွင္တုိ႔လည္း ညကအ ျဖစ္အပ်က္ကို ျမင္လိုက္ၾကတာပဲ မဟုတ္လား’

ေယာက်္ားႀကီး ႏွစ္ ေယာက္ ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကို မိန္းမႀကီး တစ္ေယာက္ က မဆီမဆုိင္၀င္ၿပီး အတည္ျပဳေပးလိုက္ ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပါးစပ္ကလည္း တီးတုိး ေျပာသြားခဲ့ေသးသည္။

‘ရာဇ၀င္ထဲက နတ္သမီးေလးလြတ္ေျမာက္သြားၿပီတဲ့’

(၂၁) ရာစုႏွစ္ ရဲ႕ လူသားတစ္ဦးအေနျဖင့္ ထုိအ ျဖစ္အပ်က္ကို လက္ခံလိုက္ရန္အတြက္ အေတာ္ ခက္ခဲလြန္းပါသည္။

သို႔ ေပမယ့္…..။

သည္ ပါးစပ္ရာဇ၀င္ေလးကို ေဟာဒီ့နယ္ၿမိဳ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕လံုး မၾကားဖူးသူ မရွိပါ။ အိပ္ရာ၀င္ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္အ ျဖစ္ႏွင့္ အားလံုးၾကားသိထားၿပီးသား ကိစၥတစ္ခုပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ယခုလို အမွန္တကယ္ ျဖစ္ေပၚလာမည္ ကိုေတာ့ မည္ သူမွ ထင္မွတ္မထားခဲ့ေခ်။

ထိုနယ္ၿမိဳ႕ကေလးတြင္ ညက အခ်ိန္အခါမဟုတ္ပါဘဲ မုိးႀကီးသဲသဲမဲမဲ ရြာသြန္းခဲ့သည္။ လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္မ်ား ႏွင့္ မိုးၿခိမ္းသံတုိ႔က ထူးဆန္းလြန္းေနသည္.။ တစ္သက္မွာ တစ္ခါ ႀကံဳရခဲသည့္ အေသြးအေရာင္ တုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ၿမိဳ႕လံုး ၾကက္သီးထမိၾက၏ ။ ေနာက္……။

ေကာင္းကင္ယံမွ ေတာက္ပလင္းလက္လွေသာ အရာတစ္ခုသည္ ထုိဘုန္းေတာ္ ႀကီးေက်ာင္း ထဲသို႔ ၾကယ္ေႂကြသလို ျပဳတ္က်လာခဲ့သည္ကိုလည္း တစ္ၿမိဳ႕လံုးနီးပါး ေတြ ႕ျမင္လုိက္ၾကရ၏ ။

ထိုအရာ၀တၳဳ၏ ထူးဆန္းေတာက္ပလွေသာ အလင္းတန္းေၾကာင့္ ေျမျပင္တစ္ခုလံုး တဒဂၤ လင္းထိန္သြားခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ့…… အရာအားလံုးက ဘာမွမ ျဖစ္ခဲ့သလို ပကတိတိတ္ဆိတ္ ၿငိမ္သက္သြားသည္။ အားလံုး ကေတာ့ ၾကယ္ေႂကြသည္ဟုပင္ ရင္ထဲမွာ ကိုယ္စီသတ္မွတ္ခ်က္ေပးခဲ့ ၾကသည္။

နံနက္ မိုးေသာက္ အလင္းေရာက္မွ ထုိသတင္းက ပ်ံ႕လြင့္လာခဲ့၏ ။

‘ပန္းခ်ီကားထဲက နတ္သမီးေလးပံု ေပ်ာက္သြားတယ္တဲ့’

‘ပန္းခ်ီကားထဲက မင္းသမီးေလး အသက္၀င္သြားၿပီ’

‘ဒ႑ာရီထဲက ေကာင္မေလး လြတ္ေျမာက္သြားၿပီ’

‘……..’

သံတူေၾကာင္းကြဲ သတင္းေတြ ဆုိေပမယ့္ ဆုိလိုရင္း ကေတာ့ တစ္ခုတည္းပင္ ျဖစ္၏ ။ ထုိ သတင္း စတင္ရာ အရင္းအျမစ္ ကေတာ့ ကပၸိယႀကီး ဦးဖိုးနီထံမွ ျဖစ္သည္။ ဦးဖုိးနီ၏ ေျပာျပခ်က္အရ….

‘က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားတုိ႔လည္း သိတဲ့အတုိင္းပဲေလ။ ဒီဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေနလာခဲ့တာ အႏွစ္ (၄၀)ေက်ာ္ၿပီ။ ဒီေက်ာင္းက အေတာ္ က်ယ္၀န္းတယ္ဆုိေပမယ့္ က်ဳပ္မေရာက္ဖူးတဲ့ေနရာ, က်ဳပ္မ၀င္ဖူးတဲ့အခန္းဆုိတာ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ၿမိဳ႕ထဲမွာ သရဲေျခာက္တယ္လို႔ နာမည္ ႀကီးၿပီး ည ေမွာ င္ရီပ်ဳိးတာနဲ႔ အနားက ျဖတ္ေလွ်ာက္ဖို႔ေတာင္မရဲၾကတဲ့ ေဟာ့ဒီ ‘ဗိမာန္’ဆုိတဲ့ အခန္းေလးထဲကို လည္း က်ဳပ္က ၀င္ထြက္ေနခဲ့တာပါပဲ။ အဲ….. ညဖက္ေတာ့ မဟုတ္ဘူးေပါ့ဗ်ာ။ ဆရာေတာ္ ရဲ႕ အမိန္႔နဲ႔ က်ဳပ္က တစ္ေက်ာင္းလံုးရဲ႕ သန္႔ရွင္းေရး ကို တာ၀န္ယူထားရေတာ့ ဒီ ‘ဗိမာန္’ဆုိတဲ့အခန္းကိုလည္း မ၀င္မ ျဖစ္၀င္ၿပီး သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ေနက်ပဲ။ ဒီအခန္းထဲမွာ ဒီပန္းခ်ီကားရွိေနတာကိုလည္း အားလံုး အသိပဲမဟုတ္လား။ ဒီေန႔မနက္ က်ဳပ္သန္႔ရွင္းေရး ၀င္လုပ္ေတာ့ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ မင္းသမီးေလးပံု မရွိ ေတာ့ဘူး။ မယ္ေတာ္ ႀကီး တစ္ေယာက္ တည္းပဲ ရွိေတာ့တယ္။ က်ဳပ္ေတာင္ သရဲေျခာက္ခံရၿပီဆုိၿပီး ၾကက္သီးေတါ ထေနတာ။ ဆရာေတာ္ ႀကီး ကေတာ့ ပံုကိုလာၾကည့္ၿပီး ေခါင္းတညိတ္ညိတ္လုပ္ေနတာ က လြဲၿပီး ဘာမွ မိန္႔မသြားဘူး’

သို႔ ျဖင့္ ……

ထုိေက်ာင္း၀င္းေလးထဲတြင္ လူအမ်ား စု႐ံုးေရာက္ရွိေနၾက၏ ။ သတင္းရရွိထားသည့္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕မွ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ခ်ဳိ႕ပင္ ေရာက္ရွိလာခဲ့ၿပီး ပန္းခ်ီကားအပါအ၀င္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေနရာ အႏွံ႔ကို ကင္မရာတဖ်ပ္ဖ်ပ္ လိုက္႐ိုက္ေနၾကသည္။

တခ်ဳိ႕က နယ္ခံမ်ား ကို ပန္းခ်ီကားႏွင့္ ဆက္စပ္သည့္ ဒ႑ာရီအေၾကာင္းကို ေမးျမန္းသတင္း ယူေနၾကသည္။ ပန္းခ်ီကားထဲက မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတယ္ဆုိတာက လြဲၿပီး မည္ သူမွ် ရာဇ၀င္ကို တိတိပပ မေျပာႏုိင္ၾကေခ်။

ကပၸိယႀကီးအဆုိအရ ဆရာေတာ္ ႀကီး ကေတာ့ ဒီရာဇ၀င္ကို ေကာင္းေကာင္းသိထားသည္ဟု သိရ၏ ။

ေလာကမွာ သည္လိုအ ျဖစ္အပ်က္မ်ဳိး အမွန္တကယ္ တည္ရွိႏုိင္ပါ့မလား။ သည္လိုဆုိ….. ပန္းခ်ီကားထဲက ေကာင္မေလးက ဘယ္လို ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့တာလဲ။

ေတြ းၾကည့္လွ်င္ ႐ူးသြားႏုိင္ေလာက္သည့္ အ ျဖစ္အပ်က္တစ္ခုပင္။

တစ္စံု တစ္ေယာက္ က တစ္စံုတစ္ရာဆႏၵေၾကာင့္ ပန္းခ်ီကားကို လုပ္ဇာတ္ထြင္လိုက္တာေရာ မ ျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား။

တခ်ဳိ႕က ဒီအ ျဖစ္အပ်က္ကို လက္မခံႏုိင္ၾက။ တခ်ဳိ႕ ဒီအ ျဖစ္အပ်က္ကို စူးစူးနစ္နစ္ ယံုၾကည္ ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့…..

မည္ သို႔ ပင္ရွိေစကာမူ ထိုပန္းခ်ီကားထဲမွ မိန္းကေလးတစ္ဦးသည္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏ ။ ထုိထူးဆန္းေသာ အ ျဖစ္အပ်က္တစ္ခုႏွင့္ အတူ အနည္းငယ္ထူးဆန္းေသာ ကိစၥတစ္ခုလည္း ရွိပါေသး သည္။

ထုိအ ျဖစ္အပ်က္ႏွစ္ ခု တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ဆက္စပ္ပတ္သက္ေန, မေနကိုေတာ့ မေျပာတတ္ပါ။ ထုိအရာ ကေတာ့ မီးကၽြမ္းေနေသာ SAMSUNG အမွတ္တံဆိပ္ Hand Phone တစ္လံုးပင္ ျဖစ္ေလ ေတာ့၏ ။

ထုိ Phone ကိုလည္း ပန္းခ်ီကားေအာက္နားမွ ကပၸိယႀကီး ဦးဖိုးနီပင္ ေကာက္ရခဲ့တာ ျဖစ္ သည္။ ထုိ Hand Phone က ဒီ ‘ဗိမာန္’ အမည္ ရွိ အခန္းထဲကို ဘယ္လိုေၾကာင့္ ေရာက္လာခဲ့တာလဲ။

ပန္းခ်ီကားႏွင့္ Hand Phone မည္ သို႔ ပတ္သက္ပါသနည္း။ ညက ၾကယ္ေႂကြသလို ျပဳတ္က်ခဲ့ သည့္ အလင္းတန္းႀကီးႏွင့္ ေရာ မည္ သို႔ သက္ဆုိင္ႏိုင္သနည္း။

ေတြ းေလ၊ ေ၀းေလ ဆုိသလို အေျဖရွာမရႏုိင္ပါ။ ေခတ္ပညာတတ္ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့…

‘ညက လူ တစ္ေယာက္ ေယာက္ ဒီအခန္းထဲကို မိုးခိုရင္းေရာက္လာၿပီး Phone ေျပာ ျဖစ္မယ္ ဗ်ာ။ Phone လုိင္းနဲ႔ လွ်ပ္စီးတုိ႔ ပူး၀င္ၿပီး မိုးႀကိဳးပစ္ခ်လိုက္တာေနမွာ ေပ့ါ။ အဲဒါေၾကာင့္ အလင္းတန္း ႀကီး ထြက္လာတာေရာ မ ျဖစ္ႏုိင္ဘူးလား’

အားလံုးက ေတြ းေတြ းဆဆႏွင့္ လက္ခံသလို ေခါင္းညိတ္ၾက၏ ။

သို႔ ေသာ ္……

‘ဒီလိုဆုိရင္ …..ဖုန္းပိုင္ရွင္ရဲ႕ မီးကၽြမ္းေနတဲ့ အေလာင္းကို ေတြ ႕ရမွာ ေပ့ါ။ ဘယ္မလဲ အေလာင္း’

‘ဟင္ !’

စကားအဆံုးမွာ ေတာ့ အားလံုး ဆြံ႔အသြားၾကသည္။ ေသခ်ာသည္ ကေတာ့ ဒီအ ျဖစ္အပ်က္ သည္ ထူးဆန္းေသာ ၊ ပေဟဠိဆန္ေသာ အ ျဖစ္အပ်က္တစ္ခုပင္ ျဖစ္၏ ။

ဂ်ာနယ္လစ္အခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ပန္းခ်ီကားႏွင့္ ဆက္ႏြယ္သည့္ ဒ႑ာရီကို သိလိုသည္ေၾကာင့္ ဆရာေတာ္ သီတင္းသံုးရာ ဘုနး္ေတာ္ ႀကီးေက်ာင္းေပၚသို႔ တက္သြားၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

ေက်ာင္း၀င္းေလးထဲကိုေတာ့ အနီးအနားပတ္၀န္းက်င္ရြာမ်ား မွ လူမ်ား အပါအ၀င္ လူအမ်ား တဖြဲဖြဲေရာက္ရွိလာေနၿမဲပင္ ျဖစ္၏ ။

‘ဘာကြ… မင္း ဘယ္လိုေျပာလိုက္တာလဲ ထင္ရွား’

‘ဟုတ္တယ္ ေဖေဖ… သား ေဆးေက်ာင္းမတက္ခ်င္ဘူး။ သား ၀ါသနာပါတဲ့ အႏုပညာ တကၠသိုလ္ပဲ တက္ခ်င္တယ္’

သူ႔ စကားေၾကာင့္ အေဖ ျဖစ္သူ ဦးရွားလူ တစ္ေယာက္ ပုိမုိေဒါပြသြားပံုရ၏ .။ ႏွာမႈ တ္သံ တုိးလ်လ်ကိုပင္ ၾကားေနရသည္။

သားကို သခင္၊ လင္ကိုဘုရားလို သတ္မွတ္ေနလာခဲ့သည့္ အေဖ ျဖစ္သူ ေဒၚပံုရိပ္ထင္မွာ ေတာ့ လင္ႏွင့္ သားၾကားမွာ ဘာ၀င္ေျပာရမည္ မသိ ျဖစ္ေနရသည္။

‘မင္း ႐ူးေနသလား မင္းထင္ရွား။ သူမ်ား သားသမီးေတြ မွာ ေဆးေက်ာင္းကို တက္ခ်င္လြန္းလုိ႔ တစ္ပိုင္းကို ေသေနတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ေဆးမွတ္မမီၾကဘူး။ တခ်ဳိ႕ေတြ ကေတာ့ အမွတ္ေကာင္းေပမယ့္ ေငြေၾကးျပႆနာေၾကာင့္ ေဆးေက်ာင္းကို တက္ခြင့္မရၾကဘူး။ အခု မင္းအတြက္ ဘာလိုအပ္သလဲ ေျပာ။ အားလံုး ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ပဲ’

‘ေဆးပညာကို သားစိတ္မ၀င္စားဘူး….. ေဖေဖ ။ သားကုို အႏုပညာတကၠသိုလ္ကိုပဲ တက္ခြင့္ ျပဳပါ’

‘ေတာက္ !…… ကြာ’

ေမေမ့ကို စစ္ကူေတာင္းသလို မ်က္ႏွာရိပ္မ်က္ႏွာကဲ ျပလိုက္သည္။ သို႔ ႏွင့္ …..

‘ေၾသာ္…. ကိုရွားလူရယ္…… သားေလးက သူ ၀ါသနာပါတဲ့’

‘ေတာ္ ….. ေဒၚပံုရိပ္။ မင္းဘာမွ င့ါကို တရားလာခ်မေနနဲ႔။ ဟိတ္ေကာင္ မင္းထင္ရွား’

ေဖေဖက ေမ့ေမ့စကားမဆံုးခင္ ျဖတ္ေျပာပစ္လုိက္ၿပီး သူ႔ကိုပါ တစ္ဆက္တည္း ေခၚလိုက္ သျဖင့္ ႐ို႐ိုေသေသပင္ ထူးလိုက္မိသည္။

‘ဗ်ာ…. .ေဖေဖ’

‘မင္းကို ငါ ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ေျပာမယ္။ မင္းဦးေႏွာက္နဲ႔ မင္း ေရြးခ်ယ္ ဆံုးျဖတ္ပါ’

‘ဟုတ္ကဲ့’

‘လူကံုတန္ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ဆရာ၀န္ဆုိတဲ့ ဂုဏ္သိကၡာနဲ႔ တင့္တင့္တယ္တယ္နဲ႔ ေနထုိင္သြား မလား။ ဒါမွမဟုတ္ သဘင္သည္ေတြ ၊ ဖက္ခြက္စားေတြ လို ဘ၀ကို ဘာ အာမခံခ်က္မွ မေပးႏုိင္တဲံ အလုပ္မ်ဳိးနဲ႔ ႐ုနး္ကန္သြားမလား’

‘…….’

သူ ဘာစကားမွ မေျဖမိေသး။ ေဖေဖ့အေၾကာင္းကို သူသိပါသည္။ သူ႔ကို ခ်စ္တာမွန္ေပမယ့္လည္း ဒီလိုမွ အတုိက္အခံမေျပာလွ်င္ မိမိ၀ါသနာကို စြန္႔လႊတ္လိုက္ရမည္ ျဖစ္သည္။

ဘူးဆုိ ဖ႐ံုမသီးတတ္သည့္ လူစားမ်ဳိးတြင္ သူ႔ေဖေဖသည္ ထိပ္ဆံုးက ပါ၀င္ေနသည္။ သို႔ ေသာ ္ မင္းထင္ရွားကလည္း ေဖေဖ ဦးရွားလူ၏ တစ္ဦးတည္းေသာ သားပဲ မဟုတ္လား။

ေမေမ ကေတာ့ သားကိုတစ္လွည့္၊ လင္ကို တစ္လွည့္ ေငးၾကည့္ေန၏ ။

‘ေအး…. တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္။ မင္း ေဆးတကၠသိုလ္တက္မယ္ဆုိရင္ေတာ့ အစစအရာရာကို ငါ အားလံုးတာ၀န္ယူတယ္။ မင္း စိတ္ႀကိဳက္ ကားတစ္စီးလည္း ၀ယ္ေပးဦးမယ္။ ေအး….. ငါ့စကားကို နားမေထာင္ဘူး ဆုိရင္ေတာ့’

သားအဖ ႏွစ္ ေယာက္ မ်က္၀န္းခ်င္းဆံုးမိၾကသည္။

‘ဆက္ေျပာပါ ေဖေဖ’

‘မင္း….. ငါ့အိမ္ေပၚက ဆင္း’

‘ကို ရွားလူ’

‘မင္းပါးစပ္ပိတ္ထား ပံုရိပ္ထင္’

အ့ံၾသတႀကီး ၀င္ေျပာတဲ့ ေမေမ့ကို ေဒါသအရွိန္ႏွင့္ ေဖေဖက ပိတ္ေဟာက္ပစ္လိုက္သည္။ ၿပီး…..

‘ဘယ္လိုလဲ ထင္ရွား။ မင္းဘာေရြးမလဲ’

သားအဖႏွစ္ ေယာက္ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ မ်က္၀န္းခ်င္း ဆံုမိျပန္သည္။

သူ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္ၿပီး ထုိင္ရာမွ ထလိုက္၏ ။

‘ေဖေဖက အခုထိ ေဘာင္ထဲမွာ ပဲ ပိတ္မိေနတုန္းပဲကိုး။ တစ္ခါတစ္ရံေလာက္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ အဲဒီ ေဘာင္ထဲကေန ေဖာက္ထြက္ၿပီး ေတြ းၾကည့္စမ္းပါ ေဖေဖ’

‘ေဟ့ေကာင္….. မင္း ဖတ္ဖူးတဲ့ ၀တၳဳေတြ ထဲက အရည္မရ အဖတ္မရ စာသားေတြ ငါ့ေရွ႕မွာ လာရြတ္ျပမေနနဲ႔….. ငါေမးတာကိုပဲ ေျဖ၊ ဆရာ၀န္ ဘ၀ကုိ ေရြးမလား၊ ဖက္ခြက္စားဘ၀ကို ေရြးမလား’

သူ ၿပံဳးလိုက္မိသည္။

သုိ႔ေသာ ္….. သူ႔အၿပံဳးမွာ နာက်င္၀မ္းနည္းမႈ ကို ျပည့္ႏွက္ေန၏ ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေရး ရလွ်င္ ထင္ရွားမခ်ိၿပံဳး ၿပံဳးလိုက္မိသည္။

‘ဆရာ၀န္မွ၊ အင္ဂ်င္နီယာမွ ဂုဏ္ရွိတာ မဟုတ္ပါဘူး။ ေဖေဖ၊ အႏုပညာဆုိတာကလည္း..’

စကားမဆံုးခင္ ေဖေဖက ျဖတ္ေျပာလိုက္ျပန္၏ ။

‘ေတာ္ ၿပီ….. ထင္ရွား၊ ငါ အဲဒါေတြ ကို စိတ္မ၀င္စားဘူး’

‘ဟုတ္ၿပီ……ေဖေဖ၊ သား ျပတ္ျပတ္သားသားပဲ ေရြးခ်ယ္ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါ့မယ္’

သူ မိဘႏွစ္ ပါးကို တ႐ိုတေသပင္ ထုိင္ရွိခိုးပစ္လုိက္သည္။

အေျဖက ရွင္းသြားခဲ့ၿပီပဲ……။

ဦးရွားလူ တစ္ေယာက္ ‘တက္’ တစ္ခ်က္ေခါက္ၿပီး အခန္းထဲကို ၀င္သြားသည္။ ေဒၚပံုရိပ္ထင္ ကေတာ့…..

‘ဘာလုပ္တာလဲ သားရယ္။ သားေဖေဖက စိတ္ဆုိးတုန္းမို႔ ေျပာတာပါကြယ္။ ေနာက္မွ ေမေမ ေအးေအးေဆးေဆးနဲ႔ နားခ်ေပးပါ့မယ္’

‘ေမေမလည္း ေဖေဖ့စိတ္ကို အသိပဲေလ။ သားကိုခ်စ္ရင္ တားမေနပါနဲ႔ ေမေမရယ္။ သား ၀ါသနာပါတာကို လုုပ္ပါရေစေနာ္’

ေျပာၿပီး အေပၚထက္က သူ႔အခန္းေလးထဲကို ထြက္လာခဲ့ေတာ့ ေမေမ့႐ႈိက္သံကို သူ ၾကားေနရ၏ ။

ရင္ထဲမွာ မေကာင္းလွေပမယ့္ သူ မတတ္ႏုိင္ပါ။ ခြင့္လႊတ္ပါ ေမေမရယ္။

သူအခန္းေလးကို ႏႈတ္ဆက္သလို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဟိုယခင္အတုိင္း အခန္းကေလး၏ ဆက္ဆံေရး ကေတာ့ သူ႔အေပၚမွာ မေျပာင္းလဲပါ။ အရင္လို ေအးေအးေဆးေဆး ဆက္ဆံေနဆဲပင္ ျဖစ္၏ ။

(မွတ္ခ်က္။ ။ Aircon အဆက္မျပတ္ ဖြင့္ထားသည္။)

တကယ့္တကယ္ သူ အိမ္ေပၚက ဆင္းမည္ ဆုိျပန္ေတာ့ ယူစရာ ပစၥည္းမ်ားမ်ား စားစား သိပ္ မရွိလွပါ။ သူ ဆယ္တန္းေအာင္စဥ္က ေမေမ ၀ယ္ေပးထားသည့္ Hollow Guiter တစ္လက္၊ တစ္ေလာကမွ သူ႔မုန္႔ဖိုးမ်ား ႏွင့ ၀ယ္ယူထားသည့္ ‘တိမ္ေတြ …..’ အမည္ ရွိ ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ႏွင့္ စာအုပ္စင္ေပၚက ကဗ်ာစာအုပ္တစ္ခ်ဳိ႕ပင္ ျဖစ္သည္။

‘တိမ္ေတြ …..’ အမည္ ရွိ ပန္းခ်ီကားကို သူအေတာ္ ႏွစ္သက္္ လြန္းသျဖင့္ ၀ယ္ယူခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ျမတ္ႏုိးလြန္းတာဟု ဆုိလွ်င္ ပိုမွန္ပါသည္။ ထုိ ပန္းခ်ီကားကို ၾကည့္မိလုိက္တုိင္း သူ႔စိတ္ကို လြတ္လပ္ ေပါ့ပါးသြားေစရသည္။

ပန္းခ်ီဆရာ၏ အုိင္ဒီယာကိုလည္း ေလးစားမိ၏ ။ လူတုိင္း လူတုိင္းက ပန္းခ်ီကားဟု ဆုိလုိက္ သည္ႏွင့္ ေဘာင္ခတ္ထားတဲ့ ကင္းဗတ္စ္ေပၚက တစ္စံုတစ္ရာပံုရိပ္ကို ေျပးျမင္မိမွာ ပင္ ျဖစ္သည္။

႐ႈခင္းပံု ျဖစ္ေစ၊ ပံုတူပံု ျဖစ္ေစ၊ တိရစာၦန္ပံု ျဖစ္ပါေစ ပန္းခ်ီကားရဲ႕ ရသက ေဘာင္ကို မေက်ာ္ႏဳိင္။ ေဘာင္ထဲမွာ ပဲ အသက္၀င္လႈပ္ရွားေနၾကရသည္။

သူ အျမတ္တႏုိး၀ယ္ယူခဲ့မိသည့္ ‘တိမ္……’ပန္းခ်ီးကား ကေတာ့ ထုိသို သမား႐ိုးက်မဆန္ပါ။ ပန္းခ်ီကား နာမည္ အတုိင္း အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံေပၚမွာ အျဖဴဆြတ္ဆြတ္ တိမ္တိုက္ တုိ႔ကို ေသသပ္လွပစြာ ေရး ဆြဲထားခဲ့သည္။ သို႔ ေသာ ္……

တိမ္ေတြ က ကင္းဘတ္စ္ေပၚ၊ ေဘာင္အတြင္ းမွာ တင္ မဟုတ္၊ ေဘာင္အျပင္၊ ေဘာင္အေပၚေတြ မွာ ပါ ေရး ဆြဲထား၏ ။

ဘယ္ေလာက္ ေလးစားေတြ းေခၚစရာ ေကာင္းလုိက္သလဲ။

ပန္းခ်ီဆရာ့ စိတ္ကူးက သိပ္ေကာင္းလြန္းလွသည္။

ဟုတ္သည္ပဲ။ တိမ္ေတြ ကို ေဘာင္ခတ္ထားလို႔မွ မ ျဖစ္ႏုိင္တာ။ အခုေတာ့ သူလည္း ဘာထူးဦး မလဲ။ တိမ္တိုက္ေတြ လို လြင့္ရေတာ့မည္ မဟုတ္ပါလား။

သူ အထက္ပါအတိုင္းေတြ းရင္ ၿပံဳးမိသြားေသးသည္။ ေျခလွမ္းတို႔ ကေတာ့…..

တိမ္တိုက္တစ္ခုလိုေပါ့…..

ငါဟာ ႐ုန္းထြက္လဲ့ေပါ့…..

အိပ္မက္နန္းေတာ္ ဆီသို႔ ……။

(ပီမုိးနင္း)

သူ ပစၥည္းတစ္ခ်ဳိ႕တစ္၀က္ႏွင့္ အတူ အိမ္အေပၚထပ္မွ ဆင္းလာေတာ့ ေလွကား၀မွာ မားမားႀကီးရပ္ေစာင့္ေနသည့္ ေဖေဖ့ကို ေတြ ႕ရ၏ ။

ေနာက္နားမွာ ေတာ့ ေမေမက တ႐ႈပ္႐ႈပ္ငိုေေႂကြးေနသည္ကို ေတြ ႕ရသည္။

သူ တစ္ခ်က္ေတာ့ ေတြ းလိုက္မိသည္။ ေမေမ ကေတာ့ ထားပါေတာ့။ သားနဲ႔ ခြဲရမွာ မုိ႔ ေရႊျပည္ေအးစကားလံုးအခ်ဳိ႕ႏွင့္ ရလိုရျငား တားဆီးရန္ ငိုေေႂကြးေနသည္ကို လက္ခံလို႔ရ၏ ။ အခု….. ေဖေဖက မားမားႀကီး ဘာရပ္လုပ္ေနတာတုန္း။

႐ုပ္ရွင္ေတြ ထဲကလုိ ငါ့ကို အိမ္ေပၚက ဆင္းမသြားဘဲ ငါ့ဆႏၵကိုမ်ား အသာတၾကည္ ျဖည့္ဆည္းေပးဖို႔မ်ား လားဟုလည္း မတန္မရာ ေတြ းလိုက္မိေသးသည္။

သူေအာက္ထပ္ၾကမ္းျပင္ကို ေျခခ်ရန္ ေလွကား (၃)ထစ္အလိုတြင္ ေဖေဖက….

‘မင္း တကယ္ပဲ ဆံုးျဖတ္ၿပီးၿပီလား ထင္ရွား’

‘…..’

‘ေအး…. ေကာင္းၿပီေလ။ မင္းဘက္က ဆံုးျဖတ္ၿပီးမွေတာ့ ငါ့ဘက္ကလည္း ကတိတည္ရေတာ့ မွာ ေပ့ါ’

‘ကိုရွားလူ’

‘မင္း… ဘာမွ ၀င္မပါနဲ႔ ပံုရိပ္ထင္’

ထံုးစံအတုိင္း ေမေမ ၿငိမ္သက္သြားရျပန္သည္။ သူ ကေတာ့ သည္အခ်ိန္မွာ စကားလံုးမဲ့ ေနသူမုိ႔ ဘာမွ မေျပာ ျဖစ္။

‘ပံုရိပ္’

‘ရွင္ ကိုရွားလူ’

‘အခန္းထဲက ေငြ သံုးသိန္း သြားယူ’

‘ရွင္ ….. ဟုတ္ကဲ့…. ဟုတ္ကဲ့’

႐ုတ္တရက္ ေမေမပင္ ေၾကာင္သြားပံုရသည္။ ၿပီးမွ အခန္းထဲကို ခပ္သြက္သြက္ ၀င္သြားသည္။ သူလည္းေၾကာင္ေငးၿပီး ေဖေဖ့မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနလုိက္၏ ။ ေမေမ ျပန္ေရာက္လာေတာ့ ေဖေဖက သူ႔လက္ထဲကို တစ္ေသာ င္းတန္ ေငြ သံုးထုပ္ ကို ထည့္ေပးၿပီး…..

‘ေရာ့ ထင္ရွား… ဒီေငြ… သံုးသိန္းက မင္းနဲ႔ငါရဲ႕ သားအဖ သံေယာဇဥ္ေၾကာင့္ ထည့္ေပးလိုက္ တာပဲ။ မင္း ၀ါသနာပါတဲ့ အလုပ္၊ ေက်ာင္းကို မင္းဘာသာ ႀကိဳးစားတက္ေပေတာ့။ ေနာက္ထပ္ေတာ့ ငါတုိ႔ဆီက ဘာမွ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႔ေတာ့။ မင္း သြားလို႔ရၿပီ’

‘မ သြားပါနဲ႔ လူေလးရ.ယ္’

ပိုက္ဆံတစ္ထပ္ကို ႐ုပ္ရွင္ေတြ ထဲကလို…..

‘ေဖေဖတို႔ဆီက သား တစ္ျပားတစ္ခ်ပ္မွ မယူဘဲ ကိုယ့္အစြမ္းအစနဲ႔ကိုယ္ ႏုိင္ငံေက်ာ္ အႏုပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားျပမယ္’

‘သားအတြက္ ေငြမလိုပါဘူး ေဖေဖ’

‘…………..’

ဟု စသည့္ အဓိပၸါယ္သက္ေရာက္သည့္ ဘာစကားမွ သူ မေျပာပါ။

ေက်ာပိုးလြယ္အိမ္ကို အသာခၽြတ္ၿပီး ေငြတစ္ထပ္ကို သူအသာ သိမ္းဆည္းလိုက္သည္။ ၿပီးမွ….

‘ေမေမ ……. သားသြားေတာ့မယ္ေနာ္။ ဘာမွ စိတ္မပူနဲ႔။ က်န္းမာေရး ကို ဂ႐ုစိုက္ပါ။ သား အဆင္ေျပမွာ ပါ’

သူ ထြက္သြားေတာ့ မိခင္၏ ႐ႈိက္သံသဲ့သဲ့က ကပ္ပါလာခဲ့သည္။ တစ္ခုကိ လုိခ်င္မွေတာ့ ေမေမရယ္….

တစ္ခုကို သားက်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ထားလို႔ မ ျဖစ္ေတာ့ဘူးေလ။

သူ အသင့္ေတြ တဲ့ Taxi တစ္စီးကို ငွားလုိက္ၿပီး လွည္းတန္းကို ေမာင္းခိုင္းလိုက္သည္။ သူ လွည္းတန္းမွာ တုိက္ခန္းငွားဖုိ႔အႀကံႏွင့္ ထြက္လာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေဖေဖေပးလိုက္ သည့္ ေငြ သံုးသိန္းရယ္၊ ေမေမ ခုိးထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ေငြ ငါးသိန္းရယ္၊ သူ႔မုန္႔ဖုိးတခ်ဳိ႕ရယ္ ေပါင္းလုိက္ေတာ့ ေငြ ကိုးသိန္းေက်ာ္ေက်ာ္ သူ႔လက္ထဲမွာ ရွိေနသည္။

သည္ေလာက္ဆုိလွ်င္ေတာ့ သူတုိက္ပြဲကိုစဖုိ႔ အေျခအေန မဆုိးလွဟု သေဘာေပါက္လုိက္ သည္။ ကားေပၚမွာ သူဟိုဟိုဒီဒီေတြ းရင္း H.R Jurnal တစ္ေစာင္ႏွင့္ အႏုပညာစာေစာင္တစ္ခ်ဳိ႕မွာ ဂ်ာနယ္လစ္လုပ္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္း ေ၀ၿဖိဳးေနာင္ကို သတိရမိသြားၿပီး ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲမွ SAMSUNG အမွတ္တံဆိပ္ Hand Phone ေလးကို ဆြဲထုတ္လိုက္သည္။

‘…….’

‘ေအး…. ငါ ထင္ရွား’

‘……………….’

‘ဟိုတစ္ခါ ငါေျပာထားတဲ့ ကိစၥေလကြာ’

‘….’

‘ဟာ… အဆင္ေျပတာေပါ့…. ဒါ႐ိုက္တာ ဒီေအးလြင္က နာမည္ ႀကီးပဲ’

‘……..’

‘ေက်းဇူးပဲ.. သူငယ္ခ်င္း။ အဲဒါဆုိ ေနာက္ရက္က် ငါ ျပန္ဆက္လိုက္မယ္’

‘…….’

‘See you ေ၀ႀကီး’

သူ ဖုန္းေလးကို ပိတ္လိုက္ၿပီး အားရပါးရ တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္သည္။ ဘယ္ေလာက္ေ၀းတဲ့ ခရီးဆုိတာကို မသိရေပမယ့္ လမ္းစေလးတစ္ခုကို မႈ န္၀ါး၀ါးေလး ေတြ ႕လုိက္ရ႐ံုျဖင့္ သူလႈိက္လိႈက္ခါခါ ေပ်ာ္ေနမိသည္။

‘ငါ ႀကိဳးစားမွ ျဖစ္မယ္။ ငါ ဘာအခက္အခဲပဲ ေတြ ႕ေတြ ႕ ငါႀကိဳးစားမယ္’

သူ႔ကိုယ္သူ အားေပးႏွစ္ သိမ့္ရင္း သက္ျပင္းရွည္ႀကီးတစ္ခုကို ခ်လိုက္၏ ။ အိပ္မက္(သို႔ ) ဆႏၵ တို႔သည္ လက္ေတြ ႕ဘ၀ႏွင့္ မ်ား စြာ ကြာဟလွသည္ဆုိသည့္အခ်က္ကိုေတာ့ သူ တမင္ပဲ ေမ့ထားလိုက္မိသည္။

ေနာက္ေတာ့…….. သူေရွ႕ဆက္ရမည္ ့ လုပ္ငန္းစဥ္တခ်ဳိ႕ကို ေခါင္းထဲမွာ အၾကမ္းဖ်ဥ္းတစ္ခုႏွင့္ Plan ခ်ရင္း လိုက္ပါလာခဲ့ေလေတာ့၏ ။

သူ သူငယ္ခ်င္း ေ၀ၿဖိဳးေနာင္ အကူအညီျဖင့္ ဒါ႐ိုက္တာဒီေအးလြင္ႏွင့္ တာေမြရွိ Modern Tea Center တြင္ ဆံု ျဖစ္သည္။

ဦးစြာ ပထမ ဂ်ာနယ္လစ္ပီပီ ေ၀ၿဖိဳးေနာင္က ဒါ႐ိုက္တာ ဒီေအးလြင္ကို Interview အရင္လုပ္ သည္။ ၿပီးမွ သူႏွင့္ အက်ဳိးအေၾကာင္း ေျပာျပ မိတ္ဆက္ေပးဒ။

‘ဦးဒီ….. ဒါ ဟိုတစ္ခါ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပထားဖူးတဲ့ မင္းထင္ရွားေလ။ ဒီေကာင္က အႏုပညာ ၀ါသနာကို မ်ဳိး႐ိုးမရွိဘဲနဲ႔ကို ႐ူးသြပ္ေနတဲ့ေကာင္ေပါ့။ အခုပဲၾကည့္ေလ…. သူ႔အိမ္က ေဆးေက်ာင္း တက္ခုိင္းတာကိုအႏုပညာတကၠသိုလ္ပဲ တက္မယ္ဆုိၿပီး အိမ္ေပၚက ဆင္းလာခဲ့တာ၊ အဲဒါ ဦးဒီကိုပဲ အားကိုးရမွာ ပဲဗ်ာ’

ဒါ႐ိုက္တာက ေ၀ၿဖိဳးေနာင္အေျပာကို သေဘာက်သလို တၿပံဳးၿပံဳးလုပ္ၿပီး သူ႕ကိုၾကည့္ေတာ့ အလိုက္သင့္ ျပန္ၿပံဳးျပလိုက္ၿပီး……

‘ဟုတ္ပါတယ္ ဆရာဒီေအးလြင္၊ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို တပည့္သားေျမး တစ္ေယာက္ လို ကူညီ သင္ျပေပးပါ’

‘ဟာ….. ေ၀ႀကီးေခၚသလို ဦးဒီလို႔ပဲ ေခၚပါကြာ။ ဆရာေတြ ဘာေတြ လုပ္မေနစမ္းပါနဲ႔’

‘ဟုတ္ကဲ့’

‘ဒါဆုိ ထင္ရွားက အႏုပညာေလာကထဲကို ေျခစံုပစ္၀င္ေတာ့မယ္ေပါ့…….. အင္း နာမည္ အရင္း က မင္းထင္ရွားေနာ္’

သူ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

‘အင္း…. နာမည္ ေရာ၊ ႐ုပ္ရည္ေကာ ၾကည့္ရတာ ေတာ့ မဆုိးပါဘူး။ Talent တစ္ခုကို ေတြ ႕ေန ရတယ္။ ႀကိဳးစားမယ္ဆုိရင္ေတာ့ သ႐ုပ္ေဆာင္ မင္းသားေကာင္းတစ္လက္ ျဖစ္လာႏုိင္ပါတယ္’

‘မဟုတ္ေသးဘူး ဦးဒီ’

လမ္းေၾကာင္းလြဲေနသည့္ ဒါ႐ုိက္တာကို ေ၀ၿဖိဳးက တည့္ေပးလိုက္ ၏ ။

‘ထင္ရွားက မင္းသားလုပ္ခ်င္တာ မဟုတ္ဘူးဗ်’

‘ေဟ…’

‘ဟုတ္တယ္။…… ဒီေကာင္က ဦးဒီတုိ႔လို ေအာင္ျမင္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာ ႐ိုက္ကြင္းဘုရင္ လုပ္ခ်င္ တာ’

‘ေၾသာ္…’

သည္ေတာ့မွ ဦးဒီ သေဘာေပါက္သြားၿပီး ၿပံဳးေနျပန္၏ ။

‘ဒီလိုဆုိ ….. ထင္ရွားရဲ႕ ပညာေရး က ဘယ္လို ဆက္သြားမွာ လဲ’

‘အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ ဦးဒီကို တင္ျပခ်င္လို႔ပါ’

ဟု အစခ်ီကာ ေအာက္ပါအေၾကာင္းအရာ အျပည့္အစံုတို႔ကို စီကာပတ္ကုန္း သူေျပာျပလိုက္သည္။

သူ အႏုပညာတကၠသိုလ္မွာ Main Major အ ျဖစ္ Story(၀တၳဳ)၊ Script (ဇာတ္ညြန္း)၊ Editing (တည္းျဖတ္) တုိ႔ကို အခ်ိန္ပိုင္း Section ႏွင့္ ေလွ်ာက္ထားေၾကာင္း၊လက္ရွိ လွည္းတန္းက တုိက္ခန္းတစ္ခုမွာ ငွားရမ္းေနထုိင္ေၾကာင္း၊ ဦးဒီထံမွာ ဒါ႐ိုက္တာပညာကို ေအာက္ေျခ မီးထိုး၊ မွန္ထိုး အဆင့္မွ လက္ေတြ ႕ အနီးကပ္သင္ယူၿပီး ႐ိုက္ကြင္းအေတြ ႕အႀကံဳမ်ား လိုခ်င္ေၾကာင္းႏွင့္ ေလာေလာ ဆယ္ သူ႔အတြက္ စား၀တ္ေနေရး အခက္အခဲေၾကာင့္ ေငြေၾကးတခ်ဳိ႕ပါ လုပ္အားခအ ျဖစ္ လိုခ်င္ေၾကာင္းတို႔ကို ႐ိုးသားပြင့္လင္းစြာ ေျပာျပလိုက္သည္။

သူ႔စကားဆံုးေတာ့ ဦးဒီက……

‘ဟားဟား ……. ေ၀ႀကီးရ… မင္းေကာင္ ထင္ရွားက အာဂပုဂၢိဳလ္ပဲကြ၊ သေဘာက ဦးဒီက ပညာသင္ရင္း ပိုက္ဆံပါေပးရေတာ့မွာ ေပါ့….. ဟား..ဟား..’

‘ဟို…. ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္လည္း လုပ္ေပးမွာ ပါ၊ ဦးဒီ ႀကိဳက္တာကို ခိုင္းပါ’

သူ မလံုမလဲ အတင္းရွင္းျပမိေတာ့ ဦးဒီက……

‘ေအးပါကြာ…… ဦးဒီအေျခအေနကို သေဘာေပါက္ပါတယ္၊ ထင္ရွားစိတ္ကိုလည္း ႀကိဳက္တယ္။ ႀကိဳးစားကြာ၊ ဦးဒီတုိ႔လည္း ဒီလိုပဲ ေအာက္ေျခကေန တက္လာခဲ့ရတာ ပဲ။ ဇြဲရွိဖုိ႔ေတာ့ လိုတယ္ေနာ္’

‘ဟုတ္ကဲ့ပါ…’

‘အဲ…. ဦးဒီ အႏုပညာေလာကထဲကို စ၀င္တုန္းကဆုိရင္’

ဟု အစခ်ီကာ ဒါ႐ိုက္တာ ဒီေအးလြင္က ႐ိုက္ကြင္းအေတြ ႕အႀကံဳရဖို႔အတြက္ (-------) နာမည္ ႀကီး ဒါ႐ိုက္တာဆီမွာ ေတာက္တုိမယ္ရ လုပ္ေပးခဲ့ရေၾကာင္း၊ လိုအပ္တဲ့အခန္းေတြ မွာ ျဖတ္ေလွ်ာက္၊ လူၾကမ္းအစရွိသျဖင့္ ႀကံဳသလို Actior ပါ ၀င္လုပ္ေပးခဲ့ရေၾကာင္း၊ ေနာက္မွ ႀကိဳးစား အားထုတ္မႈ နဲ႔ ဒီလုိေနရာကို ေရာက္လာခဲ့ေၾကာင္းတုိ႔ကို စိတ္ပါလက္ပါ ေျပာျပသည္။

သူ႔အတြက္ေတာ့ ဒီစကားေတြ က တန္ဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ေအာင္ပါပဲ။ ပညာယူခ်င္စရာ၊ အတုယူခ်င္ စရာေတြ အမ်ား ႀကီးပါသည္။ ၿပီးေတာ့ ႐ိုးသားပြင့္လင္းၿပီး ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံတတ္သည့္ ဦးဒီကိုလည္း သူစိတ္ထဲကေန က်ိတ္ၿပီး သေဘာက်ေနမိသည္။

‘ဒါဆုိ ဦးဒီက ငယ္ငယ္ကတည္းက ဒီေလာကထဲကို ေရာက္ေနခဲ့တာေပ့ါ’

‘ဆုိပါေတာ့ ထင္ရွားရာ’

‘အေတာ္ ပင္ပင္ပန္းပန္း ႀကိဳးစားခဲ့ရတာ ေပ့ါ’

‘ပင္ပန္းခဲ့တာေပါ့ကြာ။ ဦးဒီတုိ႔ေခတ္တုန္းက ႐ုပ္ရွင္ဒါ႐ိုက္တာ ဆုိတာ လက္ခ်ဳိးေရလို႔ရတယ္။ လူတစ္သန္းမွာ တစ္ေယာက္ ေအာင္ျမင္တဲ့ အႏုပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖုိ႔ ခဲယဥ္းတယ္ေလ။ မွတ္ထား ထင္ရွား’

‘ဟုတ္ကဲ့’

သူ စိတ္၀င္တစား စကားေထာက္ေပးလုိက္သည္။ ေ၀ၿဖိဳးေနာင္လည္း စိတ္၀င္စားေနပံုရ၏ ။

‘အႏုပညာေလာကမွာ နာမည္ တစ္လံုးဟာ သိပ္အေရး ႀကီးတယ္။ ဘယ္ေတာ့မွ ကိုယ့္အတြက္ နာမည္ ပ်က္ဆုိတာ မ ျဖစ္ေစနဲ႔။ ၿပီးေတာ့ ဒီေလာကမွာ အတိုက္အခိုက္ေတြ အရမ္းမ်ား တယ္။ တကယ္ ေအာင္ျမင္ခ်င္တယ္ဆုိရင္ေတာ့ ႐ိုးသားပါ။ ႀကိဳးစားပါ။ ဇြဲရွိပါ….. ထင္ရွား’

သူ တကယ္ပဲေလးစားေနမိသည္။ ဘယ္ေလာက္တန္ဖိုးရွိတဲ့ စကားေတြ မ်ား လဲ။

‘ေရာ့…… ဒါ ဦးဒီရဲ႕ Address Card ပါ’

‘ဟုတ္ကဲ့’

သူ တ႐ိုတေသ လွမ္းယူလိုက္ၿပီး….

‘ကၽြန္ေတာ္ ့မွာ ေတာ့ လိပ္စာကတ္မရွိဘူး။ ဦးဒီ။ ဖုန္းနံပါတ္ေတာ့ ရွိတယ္’

‘ေပးထားေလ၊ ေနာက္ေတာ့…. ဒါ႐ိုက္တာ မင္းထင္ရွားဆုိတာ လိပ္စာကတ္မလိုဘဲ လူတုိင္းသိလာမွာ ပါကြာ’

‘ဟို…… 0949220959 ပါ’

ထုိစဥ္ တစ္ခ်ိန္လံုး ၿငိမ္သက္ေနသည့္ ေ၀ၿဖိဳးေနာင္က ဂ်ာနယ္လစ္ပီပီ ၀င္ေျပာသည္။

‘ကၽြန္ေတာ္ ေတာင္ ဦးဒီငယ္ဘ၀ေလးကို ေဆာင္းပါးေရး ရင္ ေကာင္းမလား ေတြ းေနမိတယ္’

‘မလုပ္ပါနဲ႔ ေ၀ႀကီးရာ….. ဟား ဟား’

‘မင္းကလည္း ခြင္ပဲဖန္ေနတာပဲ’

‘ဟဲ..ဟဲ စာမူခေလး ပိုထြက္လာမလားလို႔ပါကြာ’

သံုးေယာက္ သား လြတ္လပ္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာ ျဖစ္ၾကသည္။

ဘာပဲေျပာေျပာ သူ ကံေကာင္းသည္ဟု ဆုိရမည္ ။ အားလံုးက ေရကန္အသင့္ ၾကာအသင့္ ျဖစ္ေနၿပီမဟုတ္လား။

‘ဒါဆုိ ထင္ရွားက အခန္းငွားေနတာေပါ့’

‘ဟုတ္တယ္…. ဦးဒီ… လွည္းတန္းမွာ ပါ’

‘ေအး…. ေကာင္းပါတယ္ကြာ။ ဦးဒီ ကေတာ့ ေက်ာက္ေျမာင္းထဲမွာ ပဲ’

‘ဟုတ္ကဲ့….. ကၽြန္ေတာ္ ဦးဒီဆီကို ဘယ္အခ်ိန္ေတြ လာရမလဲ’

‘အင္း….. ႐ႈတင္ေတြ ကေတာ့ မျပတ္ဘူးကြ။ မနက္ျဖန္ေတာင္ ကန္ေတာ္ ႀကီးထဲမွာ ရွင္းရွင္းကို VCD ႐ိုက္ေပးရဦးမွာ ။ MTV ပံုစံေလးေပ့ါ။ ဗီဒီယိုကားတစ္ကားကလည္း Scene (၂) ခုေလာက္ က်န္ေနေသးတယ္။ ေနာက္ ေၾကာ္ျငာလက္ခံထားတာနဲ႔ ေဂ်ာ္နီရဲ႕ ခ်ာတိတ္အေခြ ရွိတယ္။ မနက္ျဖန္ မင္းလာႏုိင္မလား’

ေရငတ္တုနး္ ေရတြင္ းထဲ က်လုိက္သလုိပင္။

သူ ေပ်ာ္လြန္း၍ စကားပင္ မေျပာႏုိင္ပဲ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္မိသည္။

‘ကဲ….. ထင္ရွား…. မင္းကိစၥေရာ ငါ့ကိစၥေရာ ပြဲၿပီးၿပီဆုိေတာ့ လစ္ရေအာင္၊ ေက်းဇူးပဲ… ဦးဒီေရ’

‘ရပါတယ္ ေ၀ႀကီးရာ….. ဟာ…. ေမ့ေနလိုက္တာ ငါ ကားဆက္ခန္းသြားရဦးမွာ ပါလား။ ကဲ See You ထင္ရွားေရ’

သံုးေယာက္ သား တစ္လမ္းစီ ျပန္ရမွာ မုိ႔ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ကိုယ့္လမ္းနဲ႔ကိုယ္ ျပန္ခဲ့ၾကသည္။ ဟုတ္က့ဲ…. ယေန႔သည္ ေနသာပါသည္။ ေလၿငိမ္ပါသည္။ တနလၤာ ျဖစ္ပါသည္။

ထင္ရွား ကေတာ့ မနက္ျဖန္အတြက္ ေျခလွမ္းေတြ က အားမာန္အျပည့္ႏွင့္ တက္ႂကြေနေလ ေတာ့၏ ။

‘ဒါ….. မူရင္းပန္းခ်ီကားရဲ႕ ဓာတ္ပံုပဲ ဒကာတုိ႔ရဲ႕ ’

ေက်ာင္းထုိင္ဆရာေတာ္ ႀကီးက ဂ်ာနယ္လစ္မ်ား ႏွင့္ တျခားစပ္စုလိုေသာ ပုဂၢိဳလ္မ်ား ကိုပါ တစ္လက္စတည္း မိန္႔ၾကားေနသည္။

‘အခုေတာ့ ဒကာေတာ္ တုိ႔ ေတြ ႕တဲ့အတုိင္းပါပဲ။ ပန္းခ်ီကားထဲက ဂ်ီယာလို႔ အမည္ တြင္ တဲ့ မင္းသမီးေလးပံု ကေတာ့ ေပ်ာက္ကြယ္သြားခဲ့ပါၿပီ’

‘မွန္ပါ့ ဘုရား၊ ဒီအ ျဖစ္အပ်က္ကို ဆရာေတာ္ အေနနဲ႔ ဘယ္လိုမ်ား သံုးသပ္ဆင္ျခင္မိပါသလဲ… ဘုရား’

ဂ်ာနယ္လစ္ တစ္ေယာက္ က ေလွ်ာက္တင္လိုက္သည္။

တျခား စိတ္၀င္စားသူမ်ား လည္း ၿငိမ္သက္နားစြင့္ေန၏ ။ အားလံုးရဲ႕ အာ႐ံုအစံု ကေတာ့ ဆရာ ေတာ္ အေပၚမွာ က်ေရာက္ေနသည္။

ဆရာေတာ္ က သက္ျပင္းခပ္ဖြဖြ တစ္ခ်က္ခ်ၿပီး…..

‘အိမ္း ! ဆရာေတာ္ ကေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ ဘာမွ မမိန္႔လိုပါဘူး။ အက်ဳိးေၾကာင့္ အေၾကာင္း ျဖစ္လာခဲ့တာပဲကြယ္’

‘တင္ပါ့….. ဒီနယ္ခံလူေတြ ကေတာ့ ဒီထူးဆန္းတဲ့ ပန္းခ်ီကားထဲ မယ္ေတာ္ ႀကီးနဲ႔ မင္းသမီးေလးရဲ႕ ဒ႑ာရီကို သိတယ္လို႔ ေျပာၾကပါတယ္ ဘုရား။ ဒီရာဇ၀င္နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး တပည့္ေတာ္ တို႔ကို ေျပာျပေပးပါလား ဘုရား’

‘အိမ္း..! ဒီဒ႑ာရီေလးကို ဆရာေတာ္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ပ်ံလြန္ေတာ္ မူၿပီး ျဖစ္တဲ့ ဆရာေတာ္ ႀကီးေတြ ဆီက သိခဲ့ရတာ ပါ။ ဒီလို တကယ္ ျဖစ္ပ်က္လာမယ္လို႔ေတာ့ ဆရာေတာ္ လည္း မထင္ခဲ့မိပါဘူး’

ဂ်ာနယ္လစ္မ်ား ကေတာ့ Recorder ေလးမ်ား ကို ေရွ႕တုိးထားလိုက္ၾကသည္။ တခ်ဳိ႕ကလည္း ဆရာေတာ္ ကို ကင္မရာတဖ်ပ္ဖ်ပ္ ႐ိုက္ကူးေနၾက၏ ။

ဆရာေတာ္ ႀကီးက ဂ်ီယာရာဇ၀င္ကို မမိန္႔ေသးဘဲ မူရင္းပန္းခ်ီကား၏ ဓာတ္ပံုေလးကို ေငးၾကည့္ေနသည္။

မူရင္းပန္းခ်ီကား၏ ဓာတ္ပံုမွာ တစ္ဖက္ပါအတုိင္း ျဖစ္ပါသည္။

‘ဒီ ပန္းခ်ီကားကို ၿမိဳ႕က ပန္းခ်ီျပပြဲေတြ စီစဥ္ေရာင္ း၀ယ္တဲ့ ဒကာတစ္ဦးက ေစ်းေကာင္းေပးၿပီး ဆရာေတာ္ ့ဆီမွာ လာ၀ယ္ဖူးတယ္။ ေရွးေဟာင္းလက္ရာမို႔ လိုခ်င္လို႔ပါလို႔ေတာ့ ေလွ်ာက္တယ္။ ဆရာ ေတာ္ ကေတာ့ ေလာကီေရး ရာေတြ ကို စိတ္မ၀င္စားပါဘူး။ ၿပီးေတာ့ ဒီပန္းခ်ီကားကလည္း ေက်ာင္းပိုင္ မုိ႔ ဆရာေတာ္ ျငင္းဆုိခဲ့တယ္ကြဲ႕’

‘တင္ပါ့….. ဘုရား’

ဂ်ာနယ္လစ္ တစ္ေယာက္ စကားေထာက္ေပးလိုက္ သည္။

အားလံုးက ဆရာေတာ္ မိန္႔ၾကားသမွ်ကို စိတ္၀င္တစားႏွင့္ ၿငိမ္သက္နားေထာင္ေနၾက၏ ။

‘ဆရာေတာ္ ျငင္းလိုက္ေတာ့ အဲဒီ ဒကာက အဲဒါဆုိလည္း ဒီပန္းခ်ီကားကို ဓာတ္ပံု႐ိုက္ယူသြား ပါရေစ၊ ၿပီးေတာ့ ပံုတူဆြဲခြင့္ျပဳပါလို႔ ထပ္ေတာင္းဆုိလာတယ္။ ဆရာေတာ္ လည္း ခြင့္ျပဳခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္လ အနည္းငယ္ၾကာေတာ့ အဲဒီ ဒကာ ျပန္ေရာက္လာတယ္’

‘မွန္ပါ့ ဘုရား’

ဆရာေတာ္ ႀကီးက ေရေႏြးၾကမ္းတစ္ခြက္ ငွဲ႕ေသာက္ၿပီးမွ ဆက္ေျပာျပသည္။

‘အဲဒီ ဒကာေတာ္ အေျပာအရ၊ ဒီပန္းခ်ီကားကို နာမည္ ေက်ာ္ ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ နဲ႔ အပ္ၿပီး ပံုတူဆြဲခိုင္းလိုက္တာ ဘယ္လိုမွ အဆင္မေျပာဘူးတဲ့။ ပန္းခ်ီဆရာမ ွာ လည္း ပံုတူစဆြဲကတည္းက ေနမေကာင္း ျဖစ္လိုက္တာ ေဆး႐ံုေတာင္ တင္ယူရတယ္ဆုိပဲကြဲ႕။ ၿပီးေတာ့ ပန္းခ်ီပံုကို ဆြဲၿပီးေတာ့ လည္း ပံုက ဟိုေနရာက ရြဲ႕သလို ဒီေနရာက ေစာင္းသလိုနဲ႔ အဆင္မေျပရွာဘူး။ ဒါနဲ႔ ေနာက္ပန္းခ်ီဆရာ တစ္ေယာက္ နဲ႔ ေျပာင္းအဆြဲခိုင္းေတာ့လည္း ဒီအတုိင္းပဲတဲ့။ ဒါနဲ႔ လက္ေလွ်ာ့လိုက္ ရတယ္ ဆုိပါေတာ့ကြယ္။ ဆရာေတာ္ ကလည္း သေဘာေပါက္မိပါတယ္။ ဒီပန္းခ်ီကားဟာ သာမန္ပန္းခ်ီကား မဟုတ္ဘူးဆုိတာ’

ဆရာေတာ္ အေျပာမွာ နားေထာင္းသူ ပရိသတ္အားလံုး ၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္းပင္ ထမိၾက သည္။

‘ေနာက္ထပ္ ဒီပန္းခ်ီကားမွာ ထူးျခားခ်က္ေတြ ရွိေနေသးတယ္ ကြဲ႕’

‘တင္ပါ့ ဘုရား’

တခ်ဳိ႕ ဂ်ာနယ္လစ္မ်ား က မွတ္စုစာအုပ္မ်ား ႏွင့္ လိုက္မွတ္ေနၾက၏ ။.

‘ဒကာတုိ႔လည္း ေတြ ႕တဲ့အတုိင္းပဲ။ ဒီပန္းခ်ီကား တည္ရွိေနတဲ့ ဗိမာန္ဆုိတဲ့ အခန္းေလးက ဒီ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ရွိေနတယ္ဆုိေပမယ့္ ဆရာေတာ္ သီတင္းသံုးရာ ေက်ာင္းနဲ႔ လွမ္းတယ္။ ၿပီးေတာ့…. ဒီအေဆာင္က သရဲေျခာက္တယ္လို႔လည္း ၿမိဳ႕ထဲမွာ နာမည္ ႀကီးတယ္ကြဲ႕’

‘တင္ပါ့ဘုရား၊ နယ္ခံေတြ ကလည္း ကိုယ္ေတြ ႕အ ျဖစ္အပ်က္ တခ်ဳိ႕ကို ေျပာျပထားပါတယ္ ဘုရား’

ဆရာေတာ္ က ေရေႏြးတစ္ခြက္ေသာက္ၿပီး ဆက္ေျပာျပသည္။

‘အိမ္း! တကယ္ေတာ့ ဒါဟာ သရဲေျခာက္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြ နားလည္မႈ လြဲေနၾကတာပါ။ အမွန္က ဂ်ီယာနတ္သမီးေလးက ဒ႑ာရီအလိုအရ သူလြတ္ေျမာက္ဖို႔အတြက္ ေရာက္လာတဲ့ လူသားေတြ ကို အကူအညီေတာင္းခံေနပါကြယ္’

‘ဘယ္လိုမ်ား ပါလဲ ဘုရား’

ေနာက္ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ဦးက ေလွ်ာက္တင္လုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။

တျခားပရိသတ္မ်ား လည္း အေတာ္ စိတ္၀င္စားေနၾကပံုရ၏ ။ အားလံုး ၿငိမ္သက္စြာ နားစြင့္ ေနၾက၏ ။

ဒကာေတာ္ တုိ႔ နားလည္သေဘာေပါက္ေအာင္ ေျပာရရင္ ဒီပန္းခ်ီကားထဲက မယ္ေတာ္ ႀကီး ဒယ္မီတာတုိ႔၊ အခုေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ မင္းသမီးေလး ဂ်ီယာတုိ႔ဟာ ေကာင္းကင္ဘံုက နတ္သမီး အစစ္ ေတြ မဟုတ္ေသးဘူးကြဲ႕။ ျမန္မာေတြ အယူအဆအရ ဥစၥာေစာင့္၊ ဥတၱေစာင့္ အဆင့္ေတြ ေပါ့။ မေကာင္းဆုိး၀ါးလို႔လည္း ဆိုမရ၊ နတ္သမီးေတြ လို႔လည္း တစ္ထစ္ခ် ေျပာလို႔မရတဲ့ အဆင့္ေတြ ေပါ့ကြယ္’

‘တင္ပါ့’

‘သူတုိ႔ဟာ ဥစၥာေစာင့္ေတြ ဘုရား႒ာပနာေတြ ကို ေစာင့္ေရွာက္ၾကသလိုပဲ။ လူသားေတြ ေနထုိင္တဲ့ ေျမကမာၻကုိ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရတယ္။ တစ္ေန႔မွာ ေတာ့ မင္းသမီးေလး ဂ်ီယာက မယ္ေတာ္ ႀကီးရဲ႕ စည္းကမ္းတခ်ဳိ႕ကို ေဖာက္ဖ်က္မိခဲ့လို႔ အခုလို ပန္းခ်ီကားထဲမွာ ရာသက္ပန္ စည္းအ၀ိုင္းထဲ ခ်ဳပ္ထိန္းထားျခင္း ခံခဲ့ရတာ ပဲကြဲ႕’

ဂ်ာနယ္လစ္ တစ္ေယာက္ မူရင္းပန္းခ်ီကားဓာတ္ပံုကို ၾကည့္ၿပီး အေစာက ႐ိုက္ယူလာခဲ့ေသာ ပန္းခ်ီပံုကို ထပ္ၾကည္ရန္ cannon အမွတ္တံဆိပ္ Digital Camera ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ပံုမွာ တစ္ဖက္ပါ အတုိင္း ျဖစ္၏ ။

‘ရွင္ေျပာေတာ့ ကၽြန္မကို ႐ူးမတတ္ ခ်စ္ပါတယ္ဆုိ….. အခု ဘာအခ်ဳိးခ်ဳိးသြားတာလဲ.. ဧဇံ’

ဧဇံအမည္ ေပါက္ ကဗ်ာဆရာလူငယ္ေလးက သူ၏ ခ်စ္သူ ျဖစ္ဟန္တူေသာ အတန္ငယ္ ေျပျပစ္ လွပေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦးကို သြားေလသူ မင္းသားေဒြးစတိုင္လ္နဲ႔ မခိုးမခန္႔ၾကည့္ၿပီး ရယ္သြမ္း ေသြးလိုက္၏ ။ ၿပီးမွ ……

‘ဟုတ္တယ္ေလ….. ကိုယ္ ဘာမွာ းခဲ့လို႔လဲ’

ဧဇံစကားေၾကာင့္ မိန္းကေလးက ပိုမိုေဒါသထြက္သြားပံုရသည္။ ပို၍ ၀မ္းနည္းသြားပံုလည္း ရ၏ ။ အသံတုိ႔သည္ ေဒါသအရွိန္ႏွင့္ အတန္ငယ္က်ယ္ေလာင္ၿပီး ၀မ္းနည္းမႈ တုိ႔ေၾကာင့္ လႈပ္ခတ္တုန္ယင္ေန၏ ။

‘ဘာမွာ းလို႔လဲ….. ဟုတ္လား။ မေန႔က ႐ုပ္ရွင္႐ံုထဲကို အတူတြဲ ၿပီး ၀င္သြားတဲ့ မိန္းကေလးက ဘယ္သူလဲ။ ဘယ္လိုပတ္သက္လဲ။ ကၽြန္မကို ေတြ ႔တာေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ရဲေလာက္ေအာင္ အဲဒီ မိန္းမက ဘယ္ေလာက္အေရး ပါေနလို႔လဲ ဧဇံ။ ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ဆုိတာေတြ က ဘာေတြ လဲ’

‘ကိုယ္မင္းကို ႐ူးမတတ္ ခ်စ္ခဲ့တာပါ သီတာ’

ေကာင္မေလးက ဖ်တ္ခနဲ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။ ဒီစကားအတြက္ ေက်နပ္မႈ အရိပ္တုိ႔ ေပ်ာ္၀င္ ေန၏ ။ သို႔ ေသာ ္……

‘ဒါေပမဲ့….. ကိုယ္ မင္းကို အ႐ူးအမူး ျဖစ္ခဲ့တာ လြန္ခဲ့တဲ့ (၂)လေလာက္ကပါ’

‘ရွင္’

‘ဟုတ္တယ္ သီတာ၊ ကိုယ္ မာလာ့ကို အ႐ူးအမူးခ်စ္မိေနျပန္ၿပီ။ ခြင့္လႊတ္ပါလို႔ေတာ့ ကိုယ္ မေတာင္းဆုိေတာ့ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့…… ကဗ်ာေတြ စီဆင္းဖို႔အတြက္ ျမစ္ဖ်ားခံေပးခဲ့တဲ့ သီတာ့ကို တကယ္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္’

မိန္းကေလး၏ မ်က္၀န္းအိမ္တုိ႔မွ မ်က္ရည္မ်ား အဆက္မျပတ္ က်ဆင္းလာၿပီး……

‘ဒါ…. ဒါဆို …. ရွင္က ကဗ်ာဆရာပီပီ ကၽြန္မကို ကဗ်ာစပ္႐ံုသက္သက္ခ်စ္ခဲ့တာေပ့ါ။ ဟုတ္လား… ဧဇံ’

ဧဇံ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

‘ရွင္…… လူလိမ္၊ ကၽြန္မအခ်စ္ေတြ ကို ေစာ္ကားတယ္။ ကဲဟာ ……’

ေဒါသအရွိန္ေၾကာင့္ လက္တစ္ဖက္က ေျမႇာက္တက္ကပ္ပါလာခဲ့သည္။ ထုိစဥ္ လက္ရွိအေန အထားႏွင့္ ကြာဟလွသည့္ အသံတစ္သံေၾကာင့္ အားလံုး ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားၾကသည္။

‘ကဒ္…!’

‘ကဒ္! … ေကာင္းတယ္။ ဒိုင္ယာေလာ့ေရာ အက္ရွင္ေတြ ပါ ေကာင္းတယ္။ (Mood) မုဒ္လည္း အားလံုးအျပည့္၊ လိုခ်င္တဲ့ ပံုစံလည္း ကြက္တိရတယ္’

မင္းထင္ရွားက ေမာ္နီတာမွ တစ္ဆင့္ၾကည့္ၿပီး အထက္ပါအတုိင္း ေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ထုိင္ေနသည့္ ဒါ႐ိုက္တာ ဒီေအးလြင္က …..

‘ထင္ရွားေရ…… close up အ႐ုပ္ႀကီးေတြ ရတယ္ေနာ္’

‘ရတယ္…. ဦးဒီ၊ ဒီ scene ၿပီးရင္ scene 24 ဆက္႐ိုက္မယ္’

‘ေအး…… ဟိုဘက္ သစ္ပင္ႀကီးေအာက္မွာ ဆုိရင္ Location အဆင္ေျပမလား ထင္ရွား…. သြားၾကည့္စမ္း’

‘ဟုတ္ကဲ့ ဦးဒီ’

မေျပး႐ံုတမယ္ ခပ္သြက္သြက္ ထထြက္သြားသည့္ မင္းထင္ရွားကို ၾကည့္ၿပီး ဦးဒီ သေဘာတက် ၿပံဳးေနမိသည္။ တစ္လဆိုသည္ ့အခ်ိန္အတိုင္းအတာတစ္ခုအတြင္ းမွာ ထင္ရွားက ဦးဒီ အတြက္ လက္႐ံုးတစ္ဖက္ ျဖစ္လာခဲ့၏ ။ ဒါကလည္း ထင္ရွားရဲ႕ အာ႐ံုစူးစိုုက္မႈ ၊ ႀကိဳးစားမႈ ၊ ဇြဲလံု႔လႏွင့္ ၀ါသနာအရင္းခံစိတ္ေၾကာင့္ ပင္ ျဖစ္သည္။

‘Scene 24 အတြက္ ဦးဒီေျပာတဲ့ေနရာက အဆင္ေျပတယ္’

‘ေအး…. ဒါဆုိ တည္လိုက္ေတာ့ေလကြာ….. မင္းပဲ ၾကည့္႐ိုက္လိုက္ေတာ့ေနာ္… ငါ စိတ္ခ်မယ္’

‘စိတ္ခ်….. ဦးဒီ’

‘ေၾသာ္….. ထင္ရွား ဟိုအပင္ႀကီးကို fourground ခံ႐ိုက္ရင္ scene ပိုလွသြားမယ္ ထင္တယ္’

‘ဟုတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ လည္း အဲလို ႐ိုက္ဖို႔ စဥ္းစားထားတာ’

‘ေအး….. ဆက္လုပ္ ကြာ’

အႏုပညာေလာကထဲကို ႐ူး႐ူးမုိက္မုိက္ တုိး၀င္လာခဲ့ၾကသည့္ လူသစ္တန္း ထံုးစံအတိုင္း အစပိုင္းမွာ ေတာ့ ၀ိုင္း၀န္းကဲ့ရဲ႕ ထုိးႏွက္ျခင္းမ်ား စြာ ကို ရင္စည္းခံခဲ့ရပါေသးသည္။

သို႔ ေပမယ့္ သူ ေနာက္မတြန္႕ခဲ့။ အျပဳသေဘာ မသက္ေရာက္သည့္ ေ၀ဖန္ခ်က္မ်ား ကိုလည္း ေခါင္းထဲမထည့္ဘဲ ၀ါသနာပါရာကို ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ယံုယံုၾကည္ၾကည္ ႏွစ္ ဆတုိး ႀကိဳးစားခဲ့သည္။

ဦးဒီ၏ ေစတနာအမွန္ႏွင့္ ကူညီအားေပးခဲ့မႈ တို႔ေၾကာင့္ သူ အားတက္ခဲ့ရ၏ ။ ဦးဒီကလည္း ဗီဇမေခတဲ့သူ႔ကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သင္ျပေပးသည္။ ႐ိုးသားႀကိဳးစားၿပီး ဖင္ေပါ့လြန္းတဲ့ သူ႔ကို ေနရာ လည္း ေပးခဲ့၏ ။

ခုပဲ ၾကည့္ေလ။

ဦးဒီက စီစဥ္ညြန္ၾကား႐ံုသက္သက္ပင္။ ထင္ရွားအေျခအေနက လက္လႊတ္မယ္ဆုိရင္ေတာင္ လႊတ္လို႔ရသည့္ အေျခအေန။

‘႐ုပ္ရွင္ဆုိတဲ့ သေဘာတရားက အေျပာထက္ အျပကို ဦးစားေပးတယ္။ တခ်ဳိ႕ scene ေတြ မွာ စကားေတြ အမ်ား ႀကီးေျပာေနစရာ မလိုဘူး။ အမူအရာေလးတစ္ခု၊ မ်က္၀န္းအၾကည့္ေလးတစ္ခ်က္ တည္းနဲ႔ ျပည့္စံုသြားႏုိင္တယ္။ အဲဒါကို အသက္၀င္လႈပ္ရွားေအာင္ ျပႏုိင္မွ ဒါ႐ိုက္တာေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမွာ ။ အဲ…. ၀တၳဳရဲ႕ သေဘာတရား ကေတာ့ အေျပာကို ဦးစားေပးရတယ္။ ဒီလုိ ပီျပင္မွလည္း စာေရး ဆရာေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမယ္ေလ။ အဲ…. ဇာတ္ညြန္းအပိုင္း ကေတာ့ ကိုယ္႐ိုက္မယ့္ ၀တၳဳဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ကို ေကာင္းေကာင္းတည္းျဖတ္တတ္ရမယ္။ scene ခြဲတာ ပိုင္ႏုိင္ရမယ္ေပါ့ကြာ။ ဦးဒီအဓိက ေျပာခ်င္တာ ကေတာ့ ဇာတ္ကားေကာင္း တစ္ကား ထြက္လာဖုိ႔ အတြက္ ပထမအေနနဲ႔ ဒါ႐ိုက္တာမွာ တာ၀န္အျပည့္ရွိေနတယ္။ ဘယ္အခန္းကိုမဆုိ ေပါ့ေပါ့တန္တန္ သေဘာထားၿပီး မ႐ိုက္ရဘူး’

တကူးတကန္႔ႀကီး မဟုတ္ေပမယ့္ သူ႔ကို ဦးဒီက အထက္ပါအတိုင္း ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို ေျပာဆုိ ဆံုးမေလး့ရွိသည္။

ထင္ရွားကလည္း တစ္သေ၀မတိမ္း လိုက္နာခဲ့သည္။ မီးထိုးမွန္ထိုးမွအစ Camera အထိ အကုန္၀င္လုပ္သည္။

ေနာက္ၿပီး….. ဦးဒီက သူ႔ကို ဒါ႐ိုက္တာ တစ္ေယာက္ အေနႏွင့္ ဇာတ္လမ္းဇာတ္ညႊန္းေရး တတ္ ရန္ လိုအပ္ေၾကာင္းႏွင့္ editing အပိုင္းကိုလည္း ကၽြမ္းက်င္တတ္ေျမာက္ထားသင့္ေၾကာင္း မၾကာခဏ ေျပာေလ့ရွိသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ သူညဘက္ေတြ မွာ အခ်ိန္ရရင္ ရသလို ဇာတ္လမ္း ဇာတ္ညႊန္းေလးေတြ ေရး ျဖစ္ခဲ့ သည္။ ဦးဒီကို ေရး ၿပီး ျပၾကည့္ေတာ့….

‘ဟာ…. မင္းထင္ရွား…. မင္းက ဒီလိုဇာတ္မ်ဳိးေတြ ေရး တတ္သားပဲ။ ဖတ္မၾကည့္ခင္တုန္း ကေတာ့ အခ်စ္ဟာသဇာတ္ပဲ ျဖစ္မွာ ပါလို႔ ထင္ခဲ့မိသားကြ။ အခုေတာ့ မင္းက action သမားပဲကြ။ ေကာင္းတယ္၊ ႀကိဳက္တယ္၊ ဇာတ္ေတြ ရွိရင္ ေရး ထားကြာ’

ဦးဒီ မွတ္ခ်က္မမွာ းပါ။

သူက တကယ္ပဲ action ပိုင္းကို စိတ္၀င္စားသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ႏုိင္ငံျခား Fighting ဇာတ္လမ္းေတြ ကို ႏွစ္သက္္ စြဲလမ္းခဲ့၏ ။

စတားလံုး၊ ဂ်က္ကီခ်မ္း၊ ဂ်က္လီ၊ အာႏိုးႏွင့္ ဂ်ိမ္းစဘြန္း မင္းသားေတြ ကို စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ၾကည့္လာခဲ့ သူ ျဖစ္၏ ။ ဒါေၾကာင့္ လည္း သူ ပထမဆံုးေရး ျဖစ္တဲ့ ‘ေမွာ င္၀င္က်ား’ ဇာတ္လမ္းက Fighting အသား ေပး ဇာတ္ ျဖစ္ေနခဲ့တာ ျဖစ္မည္ ။

ေနာက္ေတာ့ အံ့ပြား ငထြား၊ အျဖည့္ခံ၊ ျပင္လို႔မရတဲ့ လူ စတဲ့ ဇာတ္ေတြ ကို ဆက္တိုက္ေရး ျဖစ္ ခဲ့သည္။

ပညာေရး လည္း အထိခိုက္မခံဘဲ အလုပ္ကို စူးစူးနစ္နစ္ ႀကိဳးစားခဲ့၏ ။

‘ဗီဒီယိုကားေလးပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ဇာတ္အေပၚမူတည္ၿပီး ကာ႐ိုက္တာနဲ႔ လိုက္ဖက္မယ့္ မင္းသမီး၊ ဇာတ္ပို႔ဇာတ္ရံေတြ ကို ေရြးခ်ယ္သံုးတတ္ရမယ္၊ ဒီအခ်က္ကလည္း ဒါ႐ိုက္တာေကာင္း တစ္ေယာက္ မွာ ရွိေနရမယ့္ အရည္အခ်င္းတစ္ခုပဲ’

သူ႔ႀကိဳးစားမႈ ေတြ အရာထင္ခဲ့ပါသည္။ ေစ်းကြက္ထဲမွာ သူ႔ဇာတ္လမ္း ဗီဒီယိုကားေတြ အတန္ အသင့္ ေစ်းကြက္၀င္ခဲ့၏ ။

‘ထင္ရွားေရ..’

‘ဗ်ာ….. ဦးဒီ’

႐ႈတင္သိမ္းေနစဥ္ ဦးဒီေခၚသံေၾကာင့္ သူ ထလာခဲ့၏ ။

‘ေအး….. မနက္ျဖန္ ဦးဒီကို တစ္ခုကူညီကြာ။ ဟုတ္ၿပီလား…’

‘ေျပာပါ.. ဦးဒီ၊ မနက္ျဖန္ ကၽြန္ေတာ္ ေက်ာင္းလည္း ပိတ္ပါတယ္’

‘ေအး….. ဟုတ္သားပဲ။ ဒီလိုကြ ထုတ္လုပ္ေရး တစ္ခုက သရဲကားတစ္ကားကို ဦးဒီကို ႐ိုက္ခိုင္းထားတယ္။ ဇာတ္လည္း ရထားၿပီးၿပီ။ အဲဒါ (…)ရြာကို Location ေကာင္း၊ မေကာင္း သြားၾကည့္ေပးကြာ’

‘ရပါတယ္’

‘ေရာ့…. ဒါမုန္႔ဖိုး’

ဦးဒီက သူ႔ကို လုပ္အားခလို သေဘာမထားဘဲ သူ႔သား တစ္ေယာက္ လုိ ပိုပိုလွ်ံလွ်ံေပးေလ့ ရွိ၏ ။

‘ဒါပါပဲကြာ၊ လုပ္စရာရွိတာ လုပ္ပါ။ ရၿပီ’

ပိုက္ဆံတစ္ထပ္ကို သူ ေက်ာပိုးလြယ္အိတ္ကေလးထဲကို ထည့္ၿပီး ထြက္လာခဲ့၏ ။

ေကာင္းကင္ျပင္သည္ လင္းပစြာ ၀င္းလဲ့ေတာက္ပေနေလ၏ ။

(G)

‘ဟိုးထား ဆရာ၊ ေရွ႕လမ္းထိပ္မွာ တစ္ေယာက္ ဆင္းမယ္’

စပါယ္ယာေလး၏ ေအာ္သံႏွင့္ မေရွးမေႏွာင္းမွာ ပင္ အေ၀းေျပး ဟီးႏိုးကားႀကီးက ထုိးရပ္ သြား၏ ။ ကားေပၚမွ ေက်ာပိုးလြယ္အိတ္ လူငယ္ တစ္ေယာက္ ဆင္းၿပီးခ်ိန္မွာ ေတာ့ ကားႀကီးက ထြက္ခြာသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။

‘ဟူး’

သူ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို မႈ တ္ထုတ္လိုက္သည္။ လမ္းထိပ္မွာ ေတာ့ ‘…….’

ၿမိဳ႕ဟူသည့္ ဆုိင္းဘုတ္တစ္ခုကို ေတြ ႕ရသည္။

လမ္းမႀကီး ကေတာ့ ျဖဴးေန၏ ။ စက္ဘီးဆုိင္ကယ္ႏွင့္ ကားတစ္စီးစ ႏွစ္ စီးစမွလြဲၿပီး ရွင္းလင္း ေနပါသည္။ ၿမိဳ႕ဟု ေခါင္းစဥ္တပ္ထားေသာ ္လည္း အေနအထားက ရြာသာသာမွ်သာ။ နယ္ၿမိဳ႕ေလး တစ္ၿမိဳ႕ဟု ဆုိၾကပါစို႔။

ၿမိဳ႕မွာ လို လုိင္းကား၊ တကၠစီေတြ မရွိသျဖင့္ သူ ေျခလ်င္ပဲ လိမ့္ရေတာ့မည္ ။ လက္မွ နာရီကို တစ္ခ်က္ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိေတာ့ ညေန (၆) နာရီပင္ ထုိးလုၿပီ။

ထုိစဥ္ အနားကျဖတ္သြားသည့္ စက္ဘီးစီး လူႀကီး တစ္ေယာက္ ကို သူေမးလုိက္၏ ။

‘အစ္ကို…. ခဏပါ’

စက္ဘီးရပ္ၿပီး ထုိလူႀကီးက…

‘ညီေလး ဘာမ်ား လဲ’

‘ဒီလိုပါ…… ကၽြန္ေတာ္ က ဒီၿမိဳ႕က ဦးမုိးသီးရဲ႕ ေရွးေဟာင္းအိမ္ႀကီးဆီကို သြားခ်င္လုိ႔ပါ။ အဲဒါ……’

ထုိလူႀကီးက သူ႔ကို စူးစမ္းသလို တစ္ခ်က္ၾကည့္ၿပီး ေျဖေပးလိုက္ သည္။

‘ေအး…… ဒီလမ္းအတုိင္းသြားရမွာ ပဲ။ အေတာ္ ေတာ့ လိုအပ္တယ္။ အစ္ကိုနဲ႔က တစ္လမ္းစီး ဆုိေတာ့ ငါ့ညီကို ကူညီဖုိ႔က ခက္ေနတယ္’

‘ဘာကို ေျပာတာပါလဲ အစ္ကို’

‘ဒီလိုေလ….. လမ္းတူရင္ ငါ့ညီကို အစ္ကိုက စက္ဘီးနဲ႔တင္ေခၚသြားမလို႔ပါ။ ငါ့ညီေျပာတဲ့ အိမ္ကိုေရာက္ဖို႔ အနည္းဆံုး ငါးမုိင္ ေလာက္ ေလွ်ာက္ရဦးမွာ မို႔ပါ’

‘ဗ်ာ’

သူ တကယ္ပဲ စိတ္ညစ္သြားမိသည္။

ခုမွေတာ့ သူလည္း မတတ္ႏုိင္ေတာ့။

‘ဟုတ္ကဲ့ ရပါတယ္ ဗ်ာ….. ေက်းဇူးပဲေနာ္ အစ္ကို’

‘ေအး…. ညီေလး၊ ဂ႐ုတစိုက္ေတာ့သြားကြာ။ ဒီလမ္းက ညေန (၆)နာရီေက်ာ္ရင္ လူနည္းနည္း ျပတ္တယ္ကြ’

‘ဟုတ္ကဲ့ အစ္ကို’

သူ ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ရြာအ၀င္လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ ခပ္သြက္သြက္ပင္ ထြက္လာခဲ့၏ ။ အေစာက ပုဂၢိဳလ္ေျပာခဲ့သလိုပင္ လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ကားတစ္စီး၊ ႏွစ္ စီး ျဖတ္ေမာင္းသြားတတ္တာကလြဲၿပီး လမ္း သြားလမ္းလာ လူ တစ္ေယာက္ တစ္ေလကိုပင္ မေတြ ႕ရ။

‘ဂ်ိမ္း..’

‘ဟာ…. အေရး ထဲ မုိးေတြ ပါ တက္လာပါ့လား’

သူ တီးတိုးေရရြတ္ၿပီး ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္ေနမိသည္။

အခ်ိန္ (၆) နာရီခြဲခန္႔ဆုိေပမယ့္ မိုးသားေတြ ေၾကာင့္ အေမွာ င္ဘက္ကို ပိုေရာက္ေန၏ ။ မိုးၿခိမ္းသံႏွင့္ အတူ ၿပိဳခနဲ၊ ပ်က္ခနဲ လွ်ပ္စီးတို႔ပါ တ၀င္း၀င္း ျဖစ္ေနသည္။ မုိး ကေတာ့ မက်ေသး။ မုိးနတ္မင္း အစပ်ဳိးေနပံု ရသည္။

မုိးမက်ခင္ သူေရာက္မွ အဆင္ေျပမည္ ဟု ေတြ းၿပီး ေဘးဘီကို တစ္ခ်က္ေ၀့ၾကည့္လိုက္၏ ။ အုိေက။ အေနအထားက ကိုယ့္ဆရာအႀကိဳက္။ လူသူ တစ္ေယာက္ မွ မရွိ။

သို႔ ႏွင့္ သူေျပးပါေလေတာ့သည္။ ဒီအရွိန္ႏွင့္ ဆုိ (၇)နာရီ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေရာက္ေလာက္ပါရဲ႕ ။

‘မိုးမည္ းမရြာ…. မုိးျဖဴမစဲ’ ဆုိသည့္ စကားပံု မွန္ပံုေပၚပါသည္။ သူ ခရီးတစ္၀က္ေက်ာ္သည့္ အထိ မိုးမက်ေသး။ ၿခိမ္းပဲ ၿခိမ္းေနသည္။ လွ်ပ္စီးေရာင္ ကလည္း ၀င္းခနဲ…. လက္ခနဲ။

သူ႔အေတြ း မဆံုးခင္မွာ တင္……

‘ဟာ….. ရြာၿပီဟ’

Speed တျဖည္းျဖည္းေလွ်ာ့လာတဲ့ သူ႔အေျပးႏႈန္းကို မုိးမင္းက သတိေပးလိုက္ ပံုရသည္။ တစ္ကိုယ္လံုးလည္း ေခၽြးတို႔ရႊဲေနၿပီ ျဖစ္သည္။

သူ ကေတာ့ မုိးသဲႀကီးမဲႀကီး မက်ခင္ ေရာက္ရမည္ ဟု အားတင္းကာ ေျပးေနသည့္ အရွိန္ကို ျမႇင့္တင္လိုက္၏ ။

‘ ေ၀ါ! ….. ေ၀ါ…. ေျဗာ..’

‘ဂ်ိမ္း..’

သူ႔ ဆုေတာင္း မျပည့္ပါ။ မိုးစက္အခ်ဳိ႕ႏွင့္ အတူ ေလပါ ပါလာခဲ့သည္။ သူ ေတြ းလိုက္မိသည္။ ဒီအတိုင္းဆုိ မ ျဖစ္ေတာ့။ မုိးေရာ၊ ေလပါ ၾကမ္းေတာ့မည္ ့ ပံု ျဖစ္ေနသည္။

ေလကို ဆန္ၿပီး ေျပးေနရသည္ေၾကာင့္ ခရီးကလည္း မတြင္ ။

‘ေတာက္...! တစ္မိုင္ေလာက္ဆုိ ေရာက္ေတာ့မယ့္ဟာကို၊ ေလနဲ႔ မုိး ကေတာ့ကြာ’

မုိးခိုဖို႔ ေဘးဘီကို အကဲခတ္မိေတာ့ ပိုစိတ္ဓာတ္က်သြားသည္။ နားခိုစရာ တဲတစ္လံုးေတာင္ မေတြ ႕ရ။

ဟင္….. ဟုိေရွ႕ ဘာပါလိမ့္။

မုိးလံုးကလည္း အေတာ္ စိပ္လာၿပီ ျဖစ္သည္။ ေလကလည္း အနည္းငယ္ပိုျပင္းလာ၏ ။ ေလႏွင့္ မိုးႏွင့္ ႏွစ္ ပါးဆုိင္ဆုိတာ သည္အေနအထားကို ဆုိလုိပံုရသည္။

တစ္ခ်က္ တစ္ခ်က္ ဂ်ိမ္းခနဲ၊ ဂ်ိမ္းခနဲ မုိးႀကိဳးထစ္သံက အသည္းငယ္သူတို႔အတြက္ ေသြးပ်က္ စရာပင္ ေကာင္းသည္။

‘အုိ…. ဒါ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္းပဲ ထင္တယ္’

သဲသဲမဲမဲ ရြာခ်လာၿပီ ျဖစ္တဲ့အတြက္ သူသိပ္စဥ္းစားခ်ိန္မရေတာ့ဘဲ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲ ကို ေျပး၀င္ခဲ့မိလိုက္သည္။

သူ႔အထင္ မမွာ းပါ။ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ သို႔ ေသာ ္….. ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း ေပၚ ေရာက္ဖုိ႔က ကိုက္ (၁၀၀) ေက်ာ္ေလာက္လိုေသးသည္။

သို႔ ႏွင့္ စည္း႐ိုးအ၀ ၀င္၀င္ခ်င္းမွာ ေတြ ႕ရသည့္ ဇရပ္လိုလို၊ မီးဖိုလိုလုိ အေဆာင္ေလး ေအာက္ ကို သူ မုိး၀င္ခို ျဖစ္လိုက္သည္။

အေဆာင္၀မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ဆုိင္းဘုတ္ကို သူတစ္ခ်က္ေမာ့ၾကည့္လိုက္၏ ။

မုိးကလည္း သဲသဲမဲမဲဆုိမွ တကယ့္ကို သဲသဲမဲမဲ ရြာသြန္းေနသည္။ တိုက္ခတ္ေနသည့္ ေလျပင္းတို႔ေၾကာင့္ သူလည္း ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ပင္ ျဖစ္ေနသည္။

လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္တုိ႔ကလည္း တလဲ့လဲ့။

မုိးက တိတ္မည္ ့ဟန္ မေပၚ။

မတတ္ႏုိင္ေတာ့ပါ။ ခြင့္ျပဳခ်က္ တစ္စံုတရာ မရွိေပမယ့္လည္း သူ ဗိမာန္ အခန္းတံခါးကို တြန္းဖြင့္ၿပီး ၀င္ေရာက္မိုးခိုလိုက္သည္။

မဆုိးလွ။ အခန္းထဲရွိ အေႏြးဓာတ္က ခ်မ္းစိမ့္မႈ ကို အေတာ္ ကေလးေတာ့ က်ားကန္ေပးႏုိင္ ပါ၏ ။ Watt 60 ဗို႔အားရွိ မီးသီးတစ္လံုး၏ အလင္းေရာင္ ႏွင့္ အပူရွိန္ကလည္း အခန္းကေလးကို ေလာက္ငွစြာ ျဖည့္ဆည္းေပးထားပါသည္။

သူ….. အခန္းေလးထဲကို ေ၀့၀ဲ အကဲခတ္ၾကည့္ေတာ့ ေရွးေဟာင္းဆန္ပံုရသည့္ စားပြဲခံု တစ္လံုး၊ ကိုယ္တစ္ပိုင္းပံုကို လံုလံုေလာက္ေလာက္ လွည့္ပတ္ၾကည့္႐ႈႏုိင္သည့္ ၾကည့္မွန္ႀကီးတစ္ခ်ပ္ ႏွင့္ အျခားတုိလီမုတ္စ ပစၥည္းပစၥယတို႔ကို ေတြ ႕ရသည္။

သူ႔စိတ္ကုိ ဖမ္းစားအထားႏုိင္ဆံုး ကေတာ့ နံရံမွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္ပင္ ျဖစ္သည္။

ပင္ကို အႏုပညာေသြးရွိသူမို႔လား (သို႔ မဟုတ္) အျခားဆြဲေဆာင္မႈ ေၾကာင္းလား မေျပာတတ္ပါ။ သူ ထုိပန္းခ်ီကားကို စူးစူနစ္နစ္ စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ပင္ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

ပန္းခ်ီကားထဲတြင္ ဘုရင္မလား၊ ဘာလားမသိတဲ့ မိန္းမတစ္ဦးက ပလႅင္လိုလုိ၊ ထုိင္ခံုလုိလုိ ေပၚမွာ ထုိင္ၿပီး ယေန႔ေခတ္ အိုလံပစ္အမွတ္ မီး႐ွဴးတံေဆာင္ႏွင့္ တူသည့္ အရာ၀တၳဳတစ္ခုကို ကိုင္ေဆာင္ထားသည္။ ေနာက္ ေအာက္နားမွာ ညႇိဳးငယ္စြာ ခစားေနသည့္ မိန္းမေခ်ာ မိန္းမငယ္တစ္ဦး ရဲ႕ စိုက္ၾကည့္ေနပံု ျဖစ္သည္။

ၾကည့္လိုက္႐ံုႏွင့္ မိန္းမငယ္ကို ဧကရီတစ္ပါးက တစ္စံုတစ္ရာအတြက္ တစ္စံုတစ္ခုအျပစ္ဒဏ္ ေပးေနပံုမွန္း သိသာေစပါ၏ ။

ပန္းခ်ီကားလက္ရာကိုလည္း သူ က်ိတ္သေဘာက်ေနမိသည္။ ထူးျခားသည္က ပန္းခ်ီးဆရာ လက္မွတ္ကို သူ ရွာမေတြ ႕ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။

႐ုပ္ရွင္ကားတစ္ကား ျဖစ္ေစ၊ စာအုပ္တစ္အုပ္ ျဖစ္ေစ၊ ပန္းခ်ီတစ္ခ်က္ ျဖစ္ေစ သူ႔ဗီဇက ဖန္တီးသူနာမည္ ကို ဂုဏ္ယူေလးစားစိတ္ျဖင့္ တခုတ္တရ ရွာၾကည့္တတ္၏ ။

အခုေတာ့ အင္မတန္ ေသသပ္လွပလွသည္ ့ပန္းခ်ီကား၏ ဖန္တီးရွင္လက္မွတ္ကို သူမေတြ ႕ရ ၍ အနည္းငယ္ေတာ့ ဘ၀င္မက်သလိုခံစားေနရသည္။

ထုိစဥ္….

♫ ရင္ခြင္ထဲက လမင္းေလး ××× ငါ့ဘ၀ အလင္းတန္းေလး ××× ဒဏ္ရာမ်ား နဲ႔ မင္းရဲ႕ လက္မွာ ×××× ငါေလ က်႐ႈံးသြား ×××× ဟိုအရင္တုန္းကလုိပဲေဟ့ ××× ေႏြးေထြးျခင္းမ်ား ေပး ××× ယံုၾကည္ျခင္းနဲ႔တုိ႔ရဲ႕ လက္ေတြ ××× ေႏြးေထြးျခင္းမ်ား ေပး ××× ယံုၾကည္ျခင္းနဲ႔တို႔ရဲ႕ လက္ေတြ ××× ထာ၀စဥ္ခိုင္ၿမဲလို႔ ××× မေျပာင္းလဲေၾကး♫

ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲက Samsung အမွတ္တံဆိပ္ Handphone ေလးက သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ၏ Own Tune (Demo) အၾကမ္းေတးသြားသံေလးႏွင့္အတူ ႐ုတ္တရက္ထျမည္ လာ သျဖင့္ သူ႔အေတြ းစတို႔ တဒဂၤျပတ္ေတာက္သြားၿပီး ပစၥဳပၸန္ေပၚကို တည့္တည့္ျပန္ေရာက္သြား၏ ။

Screen ေပၚက ဖုန္းနံပါတ္အရ ဦးဒီဆီကမွန္း သူသိလိုက္ပါသည္။

‘Hello … ဦးဒီေျပာ’

‘ေအး….. မင္း… အဆင္ေျပလားလို႔ လွမ္းေမး… ဗ်စ္ ! ဗ်စ္..’

‘ေ၀ါ………… ေဗ်ာ၊…… ေဗ်ာ…….. ဂ်ိမ္း’

မိုးသံေလသံတုိ႔ေၾကာင့္ တစ္ဖက္က ဦးဒီအသံကို သူ သဲသဲကြဲကြဲ မၾကားရ။

‘Hello …. ဦးဒီ …. ၾကားလား….. Hello’

‘မင္း…. ဗ်စ္….. ဗ်စ္….’

‘ဟင္…. ဘာလဲ..ဟ’

သူ တီးတုိးေရရြတ္ရင္း မိမိလက္ကိုင္ဖုန္းကို နားမလည္ႏုိင္သလုိ၊ မယံုၾကည္သလို၊ မျမင္ဖူးသူ တစ္ေယာက္ လို ေခတၱ ခြာၾကည့္လိုက္ၿပီး ေသခ်ာေအာင္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ နားနားကပ္ ျပန္နားေထာင္ ၾကည့္လိုက္၏ ။

‘ရွင္…. ကၽြန္မခိုင္းတဲ့အတုိင္း လုပ္ေပးပါ’

‘ဟင္….’

အမိန္႔သံအနည္းငယ္ ဆန္လြန္းသည့္ မိန္းမပ်ဳိ တစ္ေယာက္ ၏ အသံမုိ႔ သူ ႐ုတ္တရက္ အနည္းငယ္ေၾကာင္ေငးဆြံ႕အ သြား၏ ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ပင္ မၾကာခင္ကမွ ၾကည့္ထားခဲ့ေသာ ‘One Missed Called’ အမည္ ရွိ ထုိင္းဖုန္းသရဲကားႏွင့္ ထုိဇာတ္ကားကိုပဲ ခပ္တည္တည္ ကိုယ္ပိုင္ဇာတ္လမ္းလုပ္ ျမန္မာမႈ ျပဳ စာအုပ္ထုတ္ေ၀ထားေသာ ျမန္မာလူငယ္စာေရး ဆရာ တစ္ေယာက္ ၏ ၀တၳဳစာအုပ္ကို ဖတ္ထားမိသည္မုိ႔ သူ ၾကက္သီးျဖန္းခနဲ ထသြားမိသည္။

အေတြ းႏွင့္ အခန္းေလးထဲကို ေငးၾကည့္မိေတာ့ အေနအထားက ကိုယ့္ဘက္မွာ မရွိေတာ့။ အခန္းထဲရွိ ၀ါၾကင့္ၾကင့္မီးသီးေလးက လင္းလိုက္၊ မွိတ္လိုက္ ျဖစ္ေန၏ ။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေစာင့္,ေစာင့္ ၀င္လာခဲ့သည့္ မုိးသက္ေလျပင္းႏွင့္ မိုးထစ္ခ်ဳန္းသံတို႔က ထိန္႔လန္႔ေသြးပ်က္ေစဖို႔ သူ႔ကို စိတ္လိုလက္ရ တြန္းအားေပးေနၾက၏ ။

ဒါ သရဲေျခာက္ေနတာလား။ ငါ …. သရဲေျခာက္ခံေနရတာ လား။

သူ အနည္းငယ္ ထိတ္လန္႔တုန္လႈပ္သြားမိေပမယ့္လည္း ေခတ္လူငယ္ပီပီ အေျခအေနကို အားတင္းရင္ဆိုင္ပစ္လုိက္၏ ။

တစ္စံု တစ္ေယာက္ ဖုန္းမွာ းတာ…..(သို႔ ) ဦးဒီႏွင့္ ေျပာေနစဥ္ ဖုန္းလုိင္းပူးသြားတာေရာ မ ျဖစ္ ႏုိင္ဘူးလား။

ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ Network System အရ သူ႔အေတြ း မဆုိးလွပါ။

ယုတၱိတန္ပါသည္။ သို႔ ေသာ ္ ….. သူေနာက္တစ္ႀကိမ္ ျပန္နားေထာင္ၾကည့္ခ်ိန္မွာ ေတာ့ သူတကယ္ပဲ ေသြးပ်က္သြားမိပါသည္။

‘Hello’

‘ကၽြန္မ ခိုင္းတဲ့အတိုင္းလုပ္ပါ’

‘ဗ်ာ…..’

သူ႔အသံတို႔ အနည္းငယ္တုန္ယင္ေန၏ ။ သို႔ ေပမယ့္ အားတင္းၿပီး သူ ျပန္ေမးလိုက္၏ ။

‘ခင္ဗ်ား…. ဖုန္းမွာ းေနၿပီ ထင္တယ္’

‘မမွာ းဘူး…… ရွင့္ကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ကၽြန္မ ေျပာေနတာပါ’

‘ဗ်ာ !’

ဖုန္းထဲက မိန္းမပ်ဳိ၏ စကားေၾကာင့္ သူ ဒုတိယအႀကိမ္ ဗ်ာမိသြားျပန္သည္။ တစ္လက္စတည္း အခန္းထဲကိုလည္း ေ၀့ၾကည့္လုိက္သည္။

မေတြ ႕……။

သက္ရွိႏွင့္ တူတာဆုိ၍ အိမ္ေျမႇာင္တစ္ေကာင္ကိုပင္ မေတြ ႕ရ။

ဒါ…….ဒါဆုိ……. ဒီဖုန္းထဲက အသံက…။

‘ရွင့္ကို ကၽြန္မေျပာမယ္။ အဲဒီ အတုိင္း တိတိက်က်လုပ္ပါ’

‘ဟုတ္… ဟုတ္ကဲ့.. ခင္ … ခင္ဗ်ားက သ သရဲလား….’

သရဲကို….. သရဲလားလို႔ ျပန္အေမးခံရတဲ့ သရဲေလာက္ Roll ေအာက္တာ မရွိဟု သရဲအစစ္ ဆုိရင္ေတာ့ ေတြ းေနမွာ ေသခ်ာပါသည္။

သို႔ ေသာ ္…..

‘ရွင္ အသက္ဆက္ရွင္ခ်င္ေသးတယ္ဆုိရင္ ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ကၽြန္မခိုင္းတာကို ေသေသခ်ာခ်ာ လုပ္ပါ’

‘ဟုတ္ကဲ့’

သူ အလ်င္စလိုပဲ ေျဖေပးလိုက္ သည္။

‘ရွင့္ ေနာက္က နံရံကို ၾကည့္လုိက္’

သရဲအေျခာက္ခံရၿပီဆုိတာကို သူ လက္ခံထားလိုက္ၿပီး ျဖစ္သည္ေၾကာင့္ သရဲကို ဘာစကားမွ သူ အထြန္႔မတက္လိုေေတာ့ပါ။ သရဲမ စိတ္ခ်မ္းသာရင္ ၿပီးေရာဟု သေဘာထားကာ သူ ေနာက္ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္၏ ။

အေနာက္မွာ မ်ား သရဲမမ်က္ႏွာႀကီးကို ဘြားခနဲ ေတြ ႕လိုက္ရမည္ ေလာ။

အေတြ းက သူ႔ရင္ကို ေစာင့္ခုန္သြားေစသည္။ သရဲ တေစ ၦကို ကိစၥေတြ ကို ၂၁ ရာစုေခတ္ ပညာ တတ္လူငယ္ တစ္ေယာက္ ပီပီ အယံုအၾကည္မရွိခဲ့ေပမယ့္ လက္ရွိအေျခအေနအရ သူ လက္ခံရေတာ့မည္ ျဖစ္၏ ။

သူ ျဖစ္ခ်င္ရာ ျဖစ္ အားတင္းၿပီး အေနာက္လွည့္ၿပီး ပိတ္ထားမိတဲ့ မ်က္လံုးအစံုကို ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။

‘ဟူး………… ေတာ္ ပါေသးရဲ႕ ’

ထူးထူးျခားျခား ဘာမွ မေတြ ႕ရ။ အေစာက သူသိပ္သေဘာက်ခဲ့သည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္တစ္ခု ကိုသာ နံရံေပၚမွာ ေတြ ႕ရသည္။

သရဲမ ငါ့ကို ေနာက္ေနတာမ်ား လား။

‘ဂ်ိ္မ္း’

အေတြ းမဆံုးခင္ အေတာ္ က်ယ္ေလာင္စူးရွလွသည့္ မုိးထစ္ခ်ဳန္းသံႏွင့္ လွ်ပ္စီးအေရာင္ တုိ႔ ေၾကာင့္ သူ တစ္ခ်က္တြန္႔သြားသည္။ မလိုသည္မိုးမို႔ထင့္…… စိတ္ရွိလက္ရွိ ထင္တုိင္းကို ႀကဲေန၏ ။

‘ပန္းခ်ီကားေပၚက ထိုင္ေနတဲ့ေကာင္မေလးကို ေတြ ႕လား’

သည္ တစ္ႀကိမ္မွာ ေတာ့ သူ ေခါင္းပဲညိတ္ျပလိုက္သည္။ ႏႈတ္က မေျဖ ျဖစ္။

ဟုတ္သည္ပဲ။ အေစာက သရဲမကိုယ္တုိင္ သူ႕ကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ေျပာေနတာပါဟု ၀န္ခံ ခဲ့ၿပီ မဟုတ္ပါဘား။ သည္စကားအမွန္သာဆုိလွ်င္ သူ ေခါင္းညိတ္ျပသည္ကို သရဲမ ေတြ ႕ရမည္ ေပ့ါ။

ထုိကိစၥႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သရဲမက သူ႔ကို ေထြေထြထူးထူး ျပႆနာမရွာ၍ ေတာ္ ပါေသးသည္။

‘အဲဒီ မွာ ထုိင္ေနတဲ့ ေကာင္မေလးကို ၀ိုင္းထားတဲ့ အနီေရာင္ စည္း၀ိုင္းကိုေရာ ရွင္ေတြ ႕တယ္ မဟုတ္လား’

သူ ေအာက္ပါပံုကို တစ္ခ်က္ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ဒုတိယအႀကိမ္ အသံတိတ္ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္၏ ။

‘ရွင္ေတြ ႕တယ္ဆုိရင္ အဲဒီ စည္း၀ိုင္းအနီေရာင္ ကို ရွင့္နည္း ရွင့္ဟန္နဲ႔ ျဖတ္ေပးပါ’

‘ဗ်ာ’

‘ေ၀ါ…. ေဗ်ာ… ေဗ်ာ…. ေဗ်ာ… ‘

သူ အံ့အားသင့္သံကို ပိုမိုျပင္းထန္လာသည္ ့မိုးသံေလသံႏွင့္ မုိးၿခိမ္းသံတုိ႔က ဖံုးလႊမ္းသြား သည္။ ဖုန္းထဲမွ သရဲမ၏ ညႊန္ၾကားခ်က္ကို သူအံ့အားသင့္သြားမိသည္။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ပဲ သူ အႀကံတစ္ခုကိုလည္း ေတြ းလိုက္မိ၏ ။ သို႔ ေပမယ့္လည္း အႏုပညာသမား တစ္ေယာက္ ပီပီ တစ္ပါးသူ ခံစားသက္၀င္ဖန္တီးထားသည့္ အႏုပညာကို သူ မဖ်က္ဆီးလို၍ အထြန္႔နညး္နည္းတက္လိုက္ေသးသည္။

‘ခင္ဗ်ား…. ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ပန္းခ်ီကား အဖ်က္ဆီးခိုင္းေနတာလား’

‘ရွင္ကို စည္း၀ုိင္းေလးတစ္ခုတည္းကိုပဲ ျဖတ္ခိုင္းေနတာပါ’

သရဲမအသံကို အေစာကေလာက္ေတာ့ သူမတုန္လႈပ္ေတာ့ပါ။ အနညး္ငယ္လည္း ရဲတင္းလာ မိသည္။

‘ဒါ… ခင္ဗ်ားအတြက္ ဘယ္လို ပတ္သက္ေနလို႔လဲ’

‘ရွင္… စကားမေျပာဘဲ .. ကၽြန္မခိုင္းတာကိုပဲ ျမန္ျမန္လုပ္ေပးစမ္းပါ။ ကၽြန္မအတြက္ ဒါ သိပ္ အေရး ႀကီးေနတယ္။ ရွင္ ကူညီမွ ျဖစ္မယ္။ အခ်ိန္လည္း သိပ္မက်န္ေတာ့ဘူးရွင့္’

သရဲမအသံက အနည္းငယ္ ႏူးညံ့ညင္သာလာသည္ဟု သူေတြ းလိုက္မိသည္။

ပန္းခ်ီကားနဲ႔သရဲမ ဘယ္လို ပတ္သက္ေနသလဲ။ ဒီစည္း၀ိုင္းက သရဲမအတြက္ ဘယ္ေလာက္ အေရး ပါေနသလဲ။ သူကေရာ.. ဘယ္လို ကူညီမႈ မ်ဳိး လုပ္ေပးရမွာ တဲ့လဲ။

‘ေ၀ါ…. ေဗ်ာ…. ေျဗာ…… ဂ်ိမ္း’

မုိးသံေလသံတုိ႔ကလည္း ပိုမိုျပင္းထန္က်ယ္ေလာင္လာေန၏ ။

‘ရွင္….. ကၽြန္မေျပာတဲ့အတုိင္း ခပ္ျမန္ျမန္လုပ္လိုက္စမ္းပါ။ ကၽြန္မမွာ အခ်ိန္မရွိေတာ့ဘူး’

သရဲမအသံက အတိဒုကၡေရာက္ေနပံုရ၍ အကူအညီေတာင္းခံေနပံု ေပၚလြင္လွ၏ ။ သူ အေတြ းစကို ျဖတ္ၿပီး တစ္စံုတစ္ရာကို ဆံုးျဖတ္လုိက္ၿပီး အခန္းတံခါးကို ေျပးဖြင့္ပစ္လုိက္၏ ။

‘ရွင္…. ဒါ ဘာလုပ္တာလဲ’

သရဲမအသံမွာ စုိးရိမ္မႈ တုိ႔ ေပ်ာ္၀င္ေန၏ ။

‘မုိးေရစက္နဲ႔ စည္း၀ိုင္းကို ျဖတ္ေပးမလို႔ပါ’

ေျပာၿပီး …. သူ ပန္းခ်ီကားေပၚက စည္း၀ိုင္းကို ျဖတ္ေပးလုိက္၏ .။

ပန္းခ်ီေဆးကို မုိးေရႏွင့္ ႏူးၿပီး လက္သည္းတုိ႔ကို အားျပဳကာ စည္း၀ိုင္းကို ျဖတ္ေပးလုိက္သည္။

သူ စည္း၀ိုင္းကို ျဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာ ေတာ့ စူးရွေတာက္ပလြန္းေသာ အလင္းတန္းႀကီးတစ္ခုႏွင့္ အတူ က်ယ္ေလာင္ျမည္ ဟည္းလွသည့္ မုိးႀကိဳးပစ္သံႀကီးကို သူၾကားလိုက္ရၿပီး ၾကက္သီးထသြား သည္။

ေနာက္ေတာ့….

သူ ဘာကိုမွ စဥ္းစားေတြ ေ၀မေနေတာ့ဘဲ အေစာက ဖြင့္ထားခဲ့တဲ့ တံခါးေပါက္မွတစ္ဆင့္ အျပင္ကို အားကုန္ေျပးထြက္ခဲ့မိသည္။

မည္ းေမွာ င္ေနတဲ့ လမ္းမေပၚကို သူေရာက္သည္ႏွင့္ စူးရွလွသည့္ အလင္းတန္းႏွစ္ ခုကို ႐ုတ္တရက္ အနီးကပ္ေတြ ႕ျမင္လိုက္ရၿပီး ထိတ္လန္႔သြားမိသည္။

အရွိန္ျပင္းျပင္းေမာင္းႏွင္လာသည့္ အျဖဴေရာင္ ကားတစ္စီး။

သူ႔မွာ ျပင္ဆင္ခ်ိန္မရွိ။ ေနာက္ေတာ့……။

ခႏၶာကိုယ္တစ္ခု ေလထုထဲကို ေျမာက္တက္သြား၏ ။

ပတ္၀န္းက်င္အေနအထား ကေတာ့ အေစာက ဘာမွမ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့သလို ပကတိ ၿငိမ္သက္တိတ္ ဆိတ္ေမွာ င္မည္ းေနသည္။

မုိးသံေလသံတုိ႔ကလည္း ႐ုတ္ျခည္းေပ်ာက္ဆံုးသြားခဲ့၏ ။

ေသခ်ာသည္ ကေတာ့ ဤအ ျဖစ္အပ်က္ကို မည္ သူမွ် တိတိပပ မသိလိုက္ၾကျခင္းပင္ ျဖစ္ေလ ေတာ့၏ ။

နံနက္ (၄) နာရီခန္႔ ေ၀လီေ၀လင္းအခ်ိန္တြင္ ျဖစ္သည္။

လမ္းမေပၚတြင္ လဲက်ေနေသာ လူငယ္ တစ္ေယာက္ ရွိေနသည္။ ေဘးနားမွာ ေတာ့ အျဖဴေရာင္ ဂါ၀န္၀တ္ မိန္းမပ်ဳိတစ္ဦးကို ငုတ္တုတ္ထုိင္လ်က္သား ေတြ ႕ရသည္။

‘အား! …. ကၽြတ္ကၽြတ္….. ကၽြတ္’

တုိးလ်ေသာ ညည္းညဴသံ တစ္ပိုင္းတစႏွင့္ အတူ ထုိလူငယ္ေလး သတိ၀င္လာ၏ ။

သူ သတိရလွ်င္ ရခ်င္း အထိတ္တလန္႔ ထထိုင္လိုက္ၿပီး မိမိကုိယ္ကို လွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ မိသည္။ ေတာ္ ပါေသးရဲ႕ ။ သူ႔မွာ ဘာဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မွ မရွိ။ ပကတိ လန္းဆန္းတက္ႂကြေန၏ ။

ေဘးနားမွာ သူ႕ကို ၿပံဳးၿပီးၾကည့္ေနသည့္ အျဖဴေရာင္ ဂါ၀န္၀တ္ မိန္းကေလးကို သတိမထား မိေသး။

‘ရွင္…. ေရေသာက္လုိက္ဦးေလ….’

သူမက ဖလားတစ္လံုးႏွင့္ အတူ ေရွ႕တုိးလာေတာ့မွ သူ ေတြ ႕သြား၏ ။

‘ဟင္… မင္း… မင္းက ဘယ္သူလဲ။ ငါကေရာ ဘာ ျဖစ္သြားတာလဲ။ ၿပီးေတာ့… ငါ ေရဆာေန မွန္း မင္းက ဘယ္လိုသိေနခဲ့တာလဲ’

သူမက သူ႔ေမးခြန္းေတြ ကို ဘာတစ္ခုမွ မေျဖဘဲ…..

‘ေရကို အရင္ေသာက္လုိက္ပါဦး’

ရင္ထဲမွလည္း အမွန္တကယ္ ပူေလာင္ေျခာက္ေသြ႕ေနတာမို႔ သူ အငမ္းမရ ယူေသာက္ လိုက္ မိသည္။ သူမ ကေတာ့ ၿပံဳး၍ ပင္ ၾကည့္ေန၏ ။

‘ဒီေရကို မင္း ဘယ္ကရတာ လဲ’

သူမက ဘုန္းႀကီးေက်ာင္း၀င္းထဲကို လက္ညိွဳးထုိးျပသျဖင့္ သူပါ လုိက္ၾကည့္မိသည္။

ဆုိင္းဘုတ္ကေလးကို ေတြ ႕ၿပီး သူၾကက္သီးတျဖန္းျဖန္း ထလာ၏ ။ ညက အ ျဖစ္အပ်က္ အခ်ဳိ႕ကိုလည္း ၀ိုးတ၀ါး ေတြ းမိသြားသည္။ အလံုးစံုကိုေတာ့ တိတိပပ မမွတ္မိ။

ၿပီးေတာ့ ေဘးနားက မိန္းကေလးရဲ႕ အသံကိုလည္း သူ႔စိတ္ထဲမွာ ရင္းႏွီးေနသလို ခံစားေနရ သည္။ ဘယ္မွာ ဆံုဖူးခဲ့ပါလိမ့္။

‘ဒါန႔ဲ …. မင္းက ဘယ္သူလဲ။ ဘယ္မွာ ေနတာလဲ’

‘ကၽြန္မလား… ကၽြန္မက နတ္သမိးေလ။ အဲ ဘယ္မွာ ေနတာလဲ ဆုိေတာ့ … ဒီမွာ ေလ’

ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လက္ညိွဳးထုိးျပလာသျဖင့္ သူ႔စိတ္ထဲ တစ္စံုတစ္ခုကို ေတြ းမိသြား၏ ။

‘ေနစမ္းပါဦး… ငါကေရာ ညက ဘာ ျဖစ္ခဲ့တာလဲ’

‘ရွင္လား….’

သူ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။

‘ေသ သြားခဲ့တာေလ’

‘ဘာ!....’

သူမ စကားေၾကာင့္ သူ႔အေတြ းတုိ႔ ပိုမိုခိုင္မာလာခဲ့သည္။

ဟုတ္တယ္….. သူ ႐ူးေနတာပဲ။ ယဥ္ယဥ္ေလး႐ူးေနတဲ့ အ႐ူးမ တစ္ေယာက္ ပဲ။

‘ဒါေပမဲ့ …. ရွင္ စိတ္မပူပါနဲ႔။ ရွင္ ဘာမွမ ျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ပါဘူး၊ ရွင့္ကို ကၽြန္မ ကယ္ထားၿပီးပါၿပီ’

‘ေၾသာ္…. ဟုတ္ကဲ့… ေက်းဇူးပါဗ်ာ’

သူ တမင္ဘဲ ခပ္ရြဲ႕ရြဲ႕ေလး ေျပာပစ္လိုက္သည္။ သူမ ကေတာ့ ရြဲ႕ေျပာေနမွန္းလည္း ခံစားမိပံု မေပၚပါ။ ၿပံဳး၍ ပင္ ေနေနသည္။

‘တကယ္ဆုိ …. ကၽြန္မကေတာင္ ရွင့္ကို ေက်းဇူးတင္ရမွာ ပါ’

ဘာလဲ..။

ဘာေတြ လဲ…။

ဘာတစ္ခုမွ သူ နားမလည္ႏိုင္ပါ။ ဟုတ္သည္ပဲ။ အ႐ူးမစကားကို နားလည္ရေအာင္ သူက အ႐ူးမွ မဟုတ္တာပဲ။

၀တ္ထားစားတာကို ၾကည့္ပါလား။ တ႐ုတ္ကားေတြ ထဲက ဘုရင့္သမီးေတာ္ လိုလုိ ကြမ္ရင္ မယ္ေတာ္ လိုလိုႏွင့္ ။

ၿပီးေတာ့ …. မိန္းမပ်ဳိေလးတန္မဲ့ႏွင့္ ဖိနပ္ကလည္း မပါ။

သူ သက္ျပင္းကိုသာ ခ်လိုက္မိသည္။ သည္ပံုစံႏွင့္ ႐ိုက္ကြင္း Location ကိုလည္း သြားမၾကည့္ခ်င္ေတာ့။ ဟိုေရာက္မွ ဦးဒီကို အဆင္မေျပေၾကာင္း ၾကည့္ေျပာရေတာ့မည္ ။

သူ ျပန္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္ၿပီး အမွတ္မရွိ သူမကို ေမးလိုက္မိျပန္သည္။

‘ဒီအတိုင္း ျပန္ေလွ်ာက္သြားရင္ ရန္ကုန္ကိုသြားမယ့္ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးေပၚကို ေရာက္တယ္ မဟုတ္လား’

‘ရန္ကုန္ဆိုတာ ဘာလဲ’

သူ ေလသြားသည္။

ခံေပါ့။ ေမးခ်င္ဦးေလ။

သုိ႔ႏွင့္ သူ မတ္တပ္ရပ္ၿပီး လမ္းတစ္ေလွ်ာက္ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္၏ ။

‘ဟာ….. အမယ္ေလး’

သူ အလန္႔တၾကားႏွင့္ အေနာက္ကို ေျခႏွစ္ လွမ္းခန္႔ ထခုန္မိသြားသည္။ သူ႔ကိုယ္သူ လည္း အံ့ၾသထိတ္လန္႔ေနမိသည္။

ဒါ……. ဘာ ျဖစ္တာလဲ။ ဟင့္အင္း…… ။ ဒါ လံုး၀မ ျဖစ္ႏုိင္ဘူး။

သို႔ ႏွင့္ သူ႔မ်က္စိႏွစ္ ဖက္ကို လက္ႏွစ္ ဖက္ႏွင့္ ပြတ္သပ္ၿပီး ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္ ျပန္၏ ။

‘ဟင္….’

ငါ ဘာေတြ ျဖစ္သြားတာလဲ။

သူ အံ့ၾသထိတ္လန္႔မည္ ဆိုလွ်င္လည္း အျပစ္မဆုိသာပါ။

႐ုတ္တရက္ သင္ အေ၀းက တစ္စံုတစ္ခုကို ေငးၾကည့္ရာမွ ထုိတစ္စံုတစ္ခုက သင့္မ်က္စိေရွ႕ နားကို ဒိုင္းခနဲ ေရာက္လာခဲ့သည္ ဆုိပါက သင္ မည္ သို႔ ခံစားလိုက္ရမည္ နည္း။

ယခု သူလည္း ဤကဲ့သို႔ ခံစားေတြ ႕ႀကံဳေနရျခင္း ျဖစ္၏ ။

သူ…… ဟိုးအေ၀းက ကားလမ္းမႀကီးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္စဥ္ သာမန္မ်က္စိျဖင့္ လံုး၀ထင္ရွားျပတ္သားစြာ မေတြ ႕ျမင္ႏုိင္သည့္ ကားႀကီး၊ ကားငယ္တုိ႔က သူ႔အနားက ျဖတ္ေမာင္းေန သလို ေတြ ႕ျမင္ေနရသည္။

‘ရွင္….. ဘာ ျဖစ္ေနတာလဲ။ အထိတ္တလန္႔ပံုစံနဲ႔’

သူ အ ျဖစ္မွန္အတုိင္း ဖြင့္ေျပာမိေတာ့ သူမက ရယ္ပါသည္။

ၿပီးမွ……

‘ဒါမ်ား .. ရွင္ရယ္….. ကၽြန္မမွာ ေတာ့ ဘာမ်ား လဲလို႔။ အဲဒါ ကၽြန္မေဆးရဲ႕ အစြမး္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ပါ’

‘မင္းေဆးရဲ႕ အစြမ္း’

သူပါ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ တီးတိုးေရရြတ္လိုက္မိသည္။

ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ေလး ဆုိေပမယ့္လည္း သည္ေကာင္မေလး ေရာဂါ အေနအထားက မေသးေတာ့ဟုလည္း သေဘာေပါက္လုိက္မိသည္။

စိတ္မႏွံ႔သည့္ ေကာင္မေလးဆုိေပမယ့္လည္း ႐ုပ္ရည္အဆင့္အတန္းက ပထမတန္းစားမွာ ရွိ၏ ။ မ်က္ႏွာေလးက လင္းလင္းစင္းစင္းေလးႏွင့္ လင္းလဲေတာက္ပေနသည္။

ဘာမွ လိမ္းျခယ္မထားဘဲႏွင့္ ပင္ ယေန႔ နာမည္ ႀကီး မင္းသမီး ငါးေယာက္ ကို အသာေလး ယွဥ္ႏိုင္သည္ဟုလည္း ဒါ႐ိုက္တာေပါက္စပီပီ သူေတြ းလိုက္မိေသးသည္။

‘ဟုတ္ပါၿပီဗ်ာ…. ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ကိုယ္မင္းကို ေရတိုက္တဲ့အတြက္ေရာ၊ ေဆးကုကယ္တင္ေပး တဲ့အတြက္ေရာ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ ကိုယ့္ကို သြားခြင့္ျပဳပါဦး’

‘ရွင္..!’

သူ…. ေက်ာပိုးအိတ္ကို ေကာက္လြယ္ခဲ့ၿပီး လွည့္ထြက္လာခဲ့၏ ။

အ႐ုဏ္တက္ၿပီးအခ်ိန္မုိ႔ အလင္းေရာင္ ကလည္း အားေကာင္းလာခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ သူမက ေတာ့ မည္ သို႔ က်န္ခဲ့မည္ မသိ။

‘ဟြန္း…. သူ႔ကိုယ္သူမ်ား နတ္သမီးတဲ့၊ ေတာ္ ေတာ္ ရယ္ရတဲ့ အ႐ူးမေလး’

သူ တီးတိုးေရရြတ္ရင္း ၿပံဳးလိုက္မိသည္။

ႏွစ္ နာရီခန္႔ လမ္းေလွ်ာက္ခဲ့ၿပီးၿပီမုိ႔ အေ၀းေျပးလမ္းမႀကီးနားသို႔ ပင္ ေရာက္ေတာ့မည္ ။

‘ဟင္…. ငါ့ ဟမ္းဖုန္း’

သူ ခုမွ သတိရမိသြားသည္။ ေသစမ္း!...။

သူ ေရး ေရး ေတြ းၿပီး ေစ့ေစ့ေပၚသြားခဲ့သည္။ ညက ‘ဗိမာန္’ဆုိသည့္ အခန္းထဲမွာ ျပဳတ္က်က်န္ခဲ့တာကို သတိရသြားသည္။

လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေျခေထာက္ေတြ ပင္ တုိ၀င္လုၿပီမို႔။ သူျပန္မယူခ်င္ေတာ့ပါ။ ရန္ကုန္ ေရာက္မွ အေပ်ာက္စာရင္းတင္ၿပီး လုိင္းျပန္ဖြင့္ကိုင္ေတာ့မည္ ။

အေ၀းေျပးလမ္းမနံေဘးကိုေရာက္ေတာ့ လူတစ္ခ်ဳိ႕၊ ေစ်းသည္တစ္ခ်ဳိ႕ႏွင့္ ဆုိင္ကယ္ႏွစ္ စီးကို ေတြ ႕ရသည္။ သို႔ ႏွင့္ ဂ်ာနယ္ေရာင္ းသည့္ ခ်ာတိတ္ တစ္ေယာက္ ကို စနညး္နာၾကည့္လိုက္သည္။

‘ညီေလး.’

‘ဗ်ာ…. အစ္ကို…. ဂ်ာနယ္လား’

‘မဟုတ္ပါဘူးကြာ….ရန္ကုန္သြားမယ့္ကားေတြ ဘယ္အခ်ိန္လာတတ္လဲ သိခ်င္လုိ႔ပါ’

‘ခဏေန လာေတာ့မွာ ပါ အစ္ကို’

‘ေၾသာ္…. ေအး… ေက်းဇူးပဲေနာ္…’

ထုိစဥ္……

‘ဟင္… နတ္သမီး၊ မဟုတ္ပါဘူး… အ႐ူးမ’

သူ အျဖဴေရာင္ ဂါ၀န္၀တ္ မိန္းမပ်ဳိေလးကို ေတ႕ြၿပီး အံ့ၾသထိတ္လန္႔သြားသည္။

သူက ဘယ္သြားမွာ လဲ။ ငါ့ေနာက္ကို လိုက္လာတာလား။

တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ပဲ သူ႔ေခါင္းထဲကို ေမးခြန္းေတြ အဆုပ္လိုက္အခိုင္လိုက္ ျပဳတ္က်လာ၏ ။

‘ဟင္…. သူ ငါ့ကို ၾကည့္ေနပါလား။ ေသခ်ာပါတယ္။ အ႐ူးမ ငါ့ေနာက္ကုိ လိုက္လာခဲ့တာ။ ဖိနပ္မပါ ဘာမပါနဲ႔ စိတ္ညစ္လုိက္တာ။ အင္း….. ဟုတ္ၿပီ ငါအႀကံရၿပီ။ သူ႔ကို အခ်ဳိသပ္ၿပီး ျပန္လႊတ္ၾကည့္ရမယ္’

အေတြ းႏွင့္ အ႐ူးမအနားကို သူ ကပ္လိုက္ၿပီး

‘မင္း…. ဖိနပ္လည္း မပါဘဲနဲ႔ ဘယ္သြားမလို႔လဲ’

သူမက မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ သူ႔ကို လက္ညိႇဳးထုိးျပေနသည္ေၾကာင့္ သူ တကယ္ပဲ အံ့ၾသ ရပါသည္။

‘ဘယ္လို … ငါ့ေနာက္ကို လိုက္လာတာ…. ဟုတ္လား’

ေခါင္းညိတ္ျပေတာ့ သူ ပိုလုိ႔ အ့ံအားသင့္ရပါ၏ ။

‘ေနစမ္းပါဦး…. မင္းက ဘာကိစၥ ငါ့ေနာက္ကို လိုက္လာခဲ့တာလဲ’

‘ကၽြန္…. ကၽြန္မ …. ရွင္နဲ႔ ေ၀းေ၀းေနလို႔ မရဘူးေလ’

‘ ဟင္….!’

သူမ ဆုိလုိရင္း ကို သူလိုက္မမီေတာ့ပါ။ အဓိပၸာယ္မရွိဟုလည္း သူ သံုးသပ္လိုက္မိသည္။ ထုိစဥ္ အေ၀းေျပးကားတစ္စီး ထုိးစိုက္လာ၏ ။

ဂ်ာနယ္ေရာင္ းေကာင္ေလးက သူ႔ကို တခုတ္တရ လာေျပာသြားေသးသည္။

‘အစ္ကို …. ဒီကားက ရန္ကုန္ေရာက္မွာ ။ ထုိင္ခံေတာ့ ရ ၊ မရ မေသခ်ာဘူး အစ္ကို’

‘ေအး… ေက်းဇူးပဲညီေလး’

ကားေပၚမွ လူအခ်ဳိ႕ ဆင္းလာၾကၿပီး လူတခ်ဳိ႕ တက္သြားၾကသည္။

တက္သြားသည့္ လူတစ္ခ်ဳိ႕ထဲတြင္ သူေရာ၊ သူမပါ ပါလာခဲ့သည္။

သူ ကားေပၚေရာက္လွ်င္ ေရာက္ခ်င္း ကားစထြက္သည္။ တက္ကာ စမို႔ ေနရာ မရေသး။ မတ္တတ္ပင္ ရွိေနေသးသည္။

‘ဟို အစ္ကိုနဲ႔ အစ္မေလး အတူတူ မဟုတ္လား။ ဒီ ႏွစ္ ေယာက္ ထုိင္ခံုမွာ ၀င္ထုိင္လိုက္။ ရန္ကုန္အထိ မဟုတ္လား။ တစ္ေယာက္ တစ္ေထာင္ပါ’

စပါယ္ယာေကာင္ေလး၏ အသံမဆံုးခင္မွာ သူ ၀င္ထုိင္ၿပီး ေငြတစ္ေထာင္ ထုတ္ေပးလိုက္ ၏ ။

‘အစ္ကို ႏွစ္ ေယာက္ ေလ’

‘ဟင္…. မင္း…’

သူ႔ေဘးခံုမွာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ သူ႔ကို ေမာ့ၾကည့္ေနသည့္ သူမကို ေတြ ႕ရ၍ သူ စိတ္ပ်က္သြားမိၿပီး ေခါင္းကိုသာ တဗ်ဥ္းဗ်ဥး္ ကုတ္ေနမိသည္။

‘မင္းက…. ဘာလို႔ လိုက္လာျပန္တာလဲ’

‘ရွင္နဲ႔မွ ေ၀းေ၀းေနလို႔ မရတာ ကို’

သူမအေျပာေၾကာင့္ စပါယ္ယာ ေကာင္ေလးက အဓိပၸာယ္ တစ္မ်ဳိးေတြ းမိၿပီး တခြီးခြီးရယ္ ေနသျဖင့္ သူပါ မခ်ိၿပံဳးၿပံဳးၿပီး ေငြတစ္ေထာင္ ထုတ္ေပးလိုက္ ရသည္။

အေတာ္ လွ်ာရွည္သည့္ ကိုေရႊစပါယ္ယာေလးက….

‘အစ္ကို႔ကို စိတ္မခ်လို႔ အစ္ေလးက လိုက္လာတာေနမွာ ေပ့ါ’

ဟု ေျပာသြားေသးသည္။ ဘာမွ ေျပာခ်င္စိတ္မရွိေတာ့၍ သူ ဘာစကားမွကိုမေျပာ ျဖစ္ေတာ့ပါ။ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ‘ကူညီပါရေစ’ ဆုိင္းဘုတ္ပိုင္ရွင္ ပုဂိၢဳလ္တခ်ဳိ႕ကို အကူအညီေတာင္းသင့္လွ်င္ ေတာင္းရပါလိမ့္မည္ ။

မင္းက ဘယ္လိုေကာင္မေလးလဲ။

႐ုပ္ရွင္ေတြ ထဲကလို ႐ူးဟန္ေဆာင္ၿပီး တစ္စံုတစ္ခုအတြက္ ခ်ဥ္းကပ္လာခဲ့တာလား။

႐ုပ္ကေလး သနားကမားနဲ႔ မင္းဟာ တကယ္ပဲ နတ္သမီးလား။

တကယ္႐ူးေနတဲ့ မိန္းမပ်ဳိေလး တစ္ေယာက္ ဆုိလွ်င္ေတာ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ ရန္ကုန္ႀကီးထဲမွာ မလြယ္ပါ။ အႏုႆမုဆုိးႏွင့္ ဆံုေတြ ႕သြားႏုိင္သည္ မဟုတ္ပါလား။

သူ သက္ျပင္းေတြ သာ ဖိခ်ေနမိ၏ ။

သူမ ကေတာ့ သူ႔ကိုပဲ မၾကာခဏ ေငးၾကည့္ေနပါသည္။

မင္းဟာ င့ါအတြက္ေတာ့ နတ္သမီး မ ျဖစ္ႏုိင္ဘူး…. မိန္းကေလးေရ…..။ င့ါကို ဒုကၡမ်ဳိးစံုေပးမယ့္ ဗုိင္ပိုင္ယာ(Vampire) မေလး ပဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။