အခန္း (၁)
ခ်စ္သူကေလးရယ္
လမ္းေပ်ာက္ၿပီးအားငယ္မေနပါနဲ႔
ေမွာ င္မည္ းမည္ း ညထဲ
မီးအိမ္ငယ္ေလးထြန္းၿပီး
မင္းကို ကိုယ္လမ္းျပေခၚပါ့မယ္။
မင္းယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ လုိက္ခဲ့ပါ။
မထင္မွတ္ပါဘဲ
ကိုယ္ရုတ္တရက္ လဲက်သြားစဥ္မွာ
ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထရပ္ဖို႔
ႀကိဳးစားမိတဲ့
ကိုယ့္ဆီ..ကမ္းလာတဲ့
မင္းလက္တစ္ဖက္အတြက္
ေက်းဇူးပါပဲခ်စ္သူ
ခင္လြန္းခင္
ေဒၚသီသီသန္႔က ကားထဲမွာ ၿငိမ္သက္စြာ ထုိ္င္ေနရင္း ေဆး႐ုံက ကိစၥေတြ ကုိ ျပန္စဥ္းစား ေနမိ၏ ။
တစ္ေန႔တစ္ေန႔ ေဆး႐ုံႏွင့္ အိမ္ အခ်ိန္ကုန္ရင္း သား “မင္းေကာင္းကင္” ကုိ ပစ္ထားသလို မ်ား ျဖစ္ေနၿပီလားမသိ။
သားအမိႏွစ္ ေယာက္ တည္းရွိတာမုိ႔ သားအတြက္ စိတ္ပူမိတာ အမွန္။
ဖုန္း၀င္လာေတာ့ ေကာက္ယူထူးမိသည္။
“မမ ဘာလုပ္လုိက္တာလဲ လက္ေဆာင္ေတာ့ ပုိၿပီး လူမလာဘူးလား ကုိ္ယ့္တူအရင္းပါ ဗ်ာ”
“ေဆး႐ုံမွာ အေရး ႀကီးခြဲစိတ္စရာ ရွိလို႔ပါ၊ ျဖဴေလးရဲ႕ ေစ့စပ္ပြဲ မလာ ျဖစ္ေပမယ့္ လက္ထပ္ပြဲ ေတာ့ ေရာက္မွာ ပါ”
ဟု ဆုိမိ၏ ။
“မင္းေကာင္းကင္ကုိ လႊတ္လုိက္ေလ၊ ျဖဴေလးတုိ႔က သူ႔ကုိတအားေတြ ႕ခ်င္ေနတာ သူတုိပ မွာ ဒီအစ္ကုိႀကီးပဲရွိတာ မဟုတ္လား”
“ မင္းေကာင္းကင္က လာမွ မဟုတ္ဘူး။ သူက ေ ျပာစကား နားမေထာင္ဘူး သူ႔အေဖသာ ရွိရင္ သူေတာ့မလြယ္ဘူး”
“မမ.. သူ႔ကုိ ရေအာင္ လႊတ္လုိက္ပါဗ်ာ သူ အိမ္ေထာ္က်ေအာင္ မိန္းမလွေလးေတြ ေရြး ေပးမယ္ သူ ျငင္းလုိ႔မရဘူး”
“ဒါေပမဲ့ သူက ႀကိဳက္မွ ျဖစ္မွာ မဟုတ္လား။ သူ႔ဇနီး ေမာင္းနဲ႔က်မွ သူ သေဘာေပါက္ မယ္။ သူႀကိဳက္ေပမယ့္ မိန္းကေလးရွိမွ ရွိပါ့မလားပဲ ရွိခဲ့ရင္ေတာင္ ဘယ္သြာယရွာမရလဲ မသိဘူး”
သားအေၾကာင္းကုိ က်က်နန သိထားတာမုိ႔ ေဒၚသီသီသန္႔က ေမာင္ ျဖစ္သူ “လူသန္႔” ကုိ ေျပာလုိက္၏ ။
သားဦးေလးကလည္း သား ျဖစ္သူကုိ မိန္းမေပးစားခ်င္းတာၾကာပါၿပ။
အလွမ္းေ၀းေနလို႔သာ
အိမ္ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ ေလွကားက ဆင္းလာေသာ သားကုိ…
‘သား ဦးေလး ဖုန္းဆက္တယ္”
ဟု ျပန္ေျပာျပမိ၏ ။
သားက ဟန္ပါပါၿပဳံးရင္း ပခုံးတြန္႔ကာ အေမေျပာလာမည္ ့ စကားကုိ သိေနသလုိလုိ
“ေစ့စပ္ပြဲကုိ သား မလာဘူးဆုိလုိ႔ သူ စိတ္ဆုိးေနတယ္”
ဟုဆုိရင္….
“ဒီၾကက္ကင္က ဆုိင္က ၀ယ္ထားတာ”
ဟု စားပြဲမွာ ခ်ေပးမိ၏ ။
“အဲဒါေၾကာင့္ တစ္ခုခု လုိေနပါတယ္လုိ႔ ထင္သားပဲ”
သားက ထမင္းစားပြဲမွာ ၀င္ထုိင္ေနၿပီမုိ႔ လုိအပ္သမွ် ျပင္ဆင္ေပးရသည္။
“သား ျဖဴေလးက သားကုိ အစ္ကုိႀကီး တစ္ေယာက္ လုိ သေဘာထားတာ သား မသြားရင္ သူ မစိတ္ေကာင္း ျဖစ္ေနလိမ့္မယ္”
မင္းေကာင္းကင္က ဘာမွ ျပန္မေျပာဘဲ ထမင္းတစ္ဇြန္း ခပ္ထည့္ကာ
“ဒီစဟာေတြ ပဲ စားစားေနရတာ သား ၿငီးေငြ႕လာၿပီ”
ဟု စကားလႊဲ၏ ။
ခဏ ခဏ အျငင္းစကားဆုိရတာ ၀န္ေလးလုိ႔ပါ။
“ဒီ ငါးေၾကာ္ကုိ ၾကည့္ပါလား ဆီတ၀င္း၀င္းနဲ႔ ရႊံစရာႀကီး”
“အဲဒါ ေမေမ မွာ ထားပါတယ္။ ဘာခ်က္ခ်က္ ဆီေလွ်ာ့ခ်က္ဆုိၿပီး ေမေမ မခ်က္ေပးႏုိင္တာ ေတာင္းပန္ပါတယ္သားရယ္”
“ေမေမ တကယ္ေျပာတာ ေမေမ့ လူနာႏွစ္ ေယာက္ က ေမေမ မရွိရင္ မ ျဖစ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ က ခြဲစိတ္ရမယ္။ အဲဒါေၾကာင့္ ေစ့စပ္ပြဲ ေမေမ မသြားႏုိင္တာ။ သား သြားသင့္ တယ္။ ေမေမ့ ေမြးလူနာက အဲဒီ ေန႔ေမြးမွာ အျမႊာဗုိက္သားး သိပါတယ္။ ေမေမ့သူငယ္ခ်င္း သက္စာရဲ႕ သမီးေလး”
“သား မသြားခ်င္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး၊ ဘာလုိ႔ မသြားခ်င္ရတာ လဲ ေျပာေျပ”
ဟု ေမေမ ေမးလာေသာ အခါ..
“ရွိပါတယ္ ေမေမ
ဟု မင္းေကာင္းကင္ ခ်က္ခ်င္း ေျဖ၏ ၿပီးမွ ေမေမ့ ကုိလွမ္းၾကည့္ရင္း…
“သား … ရန္ကုန္ကုိ ေျခခ်တာနဲ႔ ေလးေလးလူက ေရြးေတာ့မယ္ သူက M.A၊ သူက B.A သူ ကေတာ့ Ph.D၊ သူက ခ်မ္းသာတယ္၊ သူက မ်ဳိး႐ုိးေကာင္းတယ္၊ သူလည္း ေအာင္ျမင္ေက်ာ္ ၾကားတာပဲ.. မဆုိးဘူးဆုိၿပီး သားကုိစားမွာ အစိမ္းစားမွာ ဗ်ာ”
“ေမေမ့ကုိပဲ သားႀကိဳက္ႀကိဳက္၊ မႀကိဳက္ႀကဳိက္ အတင္းေကၽြးသလုိမ်ဳိးေပါ့။ ေလးေလးလူ စီစဥ္မွာ သားသိတယ္။ ေလးေလးလည္း ထုိနည္းလည္းေကာင္းပဲ သားႀကိဳက္ႀကိဳက္ မႀကိဳက္ ႀကိဳက္ အတင္းေပးစားမယ္ ဆုိတာပဲ”
မင္းေကာင္းကင္အသံက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္။
“သား တစ္ေယာက္ လုံး လူပ်ဳိႀကီးဘ၀နဲ႔ အ႐ုိးထုတ္ေတာ့ မလုိ႔လား”
ဟု ေမေမက ေမးလာ၏ ။ သူက မဆုိင္းမတြပင္…
“လူပ်ဳိႀကီးေတြ က အသက္ရွည္တယ္ဗ်ာ”
ဟု ေျဖလိုက္၏ ။
သူတုိ႔ရဲ႕ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ခဲ့လုိ႔ပါ သားရယ္”
“သား လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္တယ္”
မင္းေကာင္းကင္က အခ်ဳပ္အျခယ္ မႀကိဳက္၊ အေႏွာင့္အဖြဲ႕မခံ၊ တစ္ေယာက္ တည္း သီးသန္႔ ေအးေဆးစြာ ေနတတ္သည္။
ေကာင္မေလးေတြ ကုိစိတ္မ၀င္စား။
သူထမင္းစားေနတုန္း ဖုန္းျမည္ လာေတာ့ ေမေမက သြားထူးၿပီး သူ႔ကုိ ျဖဴေလးဖုန္းဟု ေခၚ ေပး၏ ။
“ေစ့စပ္ပြဲကုိ ကုိႀကီး မလာဘူးလုိ႔ ေဖေဖ ေျပာတတ္တယ္ဟုတ္လား”
ျဖဴေလးအသံက ငုိသံစြတ္ေနတာမုိ႔ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္ကာ………
“အဲဒါက…..”
ဟု ျပန္ေျဖရခက္ေနမိသည္။
“ငိုေနတာလား”
“မငိုပါဘူး”
“ဘာ ျဖစ္လို႔လဲ”
“ေဖေဖက စကားနားမေထာင္ဘူးတဲ့၊ ကိုႀကီး မလာရင္ ညီမေလး လက္မထပ္ခ်င္တာ ဘယ္သူေျပာေပးမလဲ”
ျဖဴေလး စကားက ဆန္းေနသည္။
ျဖဴေလးဆႏၵ မပါဘဲ လူႀကီးေတြ က ဇြတ္စီစဥ္တာမ်ား လား။
“ဘာ ျဖစ္လို႔လဲ ျဖဴေလး….ရွင္းျပပါဦး င့ါကို……..”
“ညီမေလး သူ႔ကိုမခ်စ္ဘူး”
”ေဟ..”
ဟု အံ့ၾသသြားရင္း….
”ဒါဆို ဘာ ျဖစ္လို႔ ေစ့စပ္လဲ”
ဟုေမးမိ၏ ။
”အိမ္က လူေတြ အတင္းအၾကပ္လုပ္လို႔ လက္ခံရတာ ”
”ဘာ….ညီမေလး ဘာလုပ္မလဲ၊ဒီအတိုင္း ငံု႕ခံမလို႔လား၊ ျငင္းေလ ျငင္းရမွာ ေပါ့၊ ညီမ ေလးမွ လက္မထပ္ခ်င္ဘဲ”
”သူတို႔ ဖိတ္စာကမး္တာ ထိုင္ၾကည့္ေနမယ္”
”ၿပီးေတာ့ေရာ…….”
”သူတို႔က ညီမေလးကို သတို႔သမီး၀တ္စံု ၀ယ္ေပးလိမ့္မယ္”
”ၿပီးေတာ့ေရာ….”
”ညီမေလးကို ခန္းမထဲ ေခၚသြားမယ္”
ျဖဴေလးအသံက တစ္ခုခု ဆံုးျဖတ္ထားပံုပါ။
”ၿပီးေတာ့ေရာ……”
”ညီမေလး ထြက္ေျပးမယ္”
”မေျပးနဲ႕ …ျဖဴေလး ၊ကိုႀကီး လာမယ္”
ဟု သူ ခ်က္ခ်င္း တားမိသည္။ အဲဒီ လို လုပ္လို႔မ ျဖစ္။
”ကိုႀကီးလာမယ္တဲ့”
ျဖဴေလးက ၀မး္သာအားရ ေရရြတ္ၿပီး ဖုန္းခ်ကာ တခစ္ခစ္ ရယ္မိ၏ ။ သည္လိုမွ ညာမေခၚလွ်င္ မင္းေကာင္းကင္က လာမွာ မဟုတ္။
ေဖေဖေရာ၊ ျဖဴေလးေရာ ညီမေလးေရာ၊ ေမာင္ေလးေရာ၊ အားလံုးက လာေစခ်င္တာ၊ ကိုႀကီး မင္းေကာင္းကင္ကို တစ္အိမ္လံုးက ေရာက္လာဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တာ မဟုတ္လား။ ျဖဴေလး ေစ့စပ္ပြဲမွာ ကိုႀကီးကို ရွိေစခ်င္ပါသည္။
”လံုး၀မသြားဘူး”
ဟု ဆံုးျဖတ္ထားေသာ ္လည္း ျဖဴေလးစကားေတြ ေၾကာင့္ မင္းေကာင္းကင္ စိတ္ကူး ေျပာငး္ သြားရသည္။
အ၀တ္အိတ္ ေကာက္ယူကာ ထြက္လာခဲ့၏ ။
”ဒီမွာ ကၽြန္ေတာ္ ဒီခရီးစဥ္နဲ႕ လိုက္ရမွ ျဖစ္မွာ မိုလို႔ပါ”
”ထုိင္ခံုေတြ မရွိေတာ့ပါဘူး”
ဟု လက္မွတ္ေရာင္ းေသာ ေကာင္မေလးက အာနာၿပံဳးႏွင့္ ဆို၏ ။
”ကၽြန္ေတာ္ ့ထိုင္ခံု ေရာင္ းၿပီးၿပီလား”
ဟုေမးေတာ့ ေခါင္းညိတ္ျပ၏ ။ သူ မေက်မနပ္ ျဖစ္သြားကာ…….
”ဘယ္သူ႔ကိုလဲ……..”
ဟု ထပ္ေမးမိသည္။
ႀကိဳတင္ဖုန္းႏွင့္ (Booking) လုပ္ ထားေပမယ့္ သူက ကားထြက္ခါနီး မွ ေရာက္လာတာကိုး။
ဆက္ဆက္လာမယ္ဆိုတာ ဖုန္း ထပ္ဆက္သင့္တာ။
”ဟိုမွာ ဖုန္းဆက္ေနတဲ့ အစ္မကို……..”
”ခဏေလးေနာ္…ကၽြန္ေတာ္ သြားေျပာၾကည့္မယ္”
မင္းေကာင္းကင္က ဖုန္းေျပာေနေသာ ေကာင္မေလးအနား တိုးကပ္သြားလုိက္၏ ။
ခ်ိဳအိေမႊးပ်ံ႕ေသာ ရနံ႕ေလးတစ္မ်ိဳးကို ဥိီးစြာ ရႈရႈိုက္မိ၏ ။
ဂ်င္းေဘာင္းဘီကေလး တီရွပ္ရဲရဲကေလးႏွင့္ အင္မတန္ ခ်စ္စရာေကာင္းေသာ ေကာင္မေလးပါ။
သူမဆီမွ ေရေမႊးရနံ႕လား ရွန္ပူရနံ႕လား ခြဲျခားရခက္ေသာ ရနံ႕ကေလးတစ္မ်ိဳးက သူ႔ဆီလႊင့္လာကာ မွတ္မိယဥ္ပါးသြားသလိုပါ။
”ဘယ္လုိခံစားရသလဲ သိလား၊ တအား လြမး္တယ္၊ လြမ္းတယ္ မဟုတ္လား……ရတယ္၊ ေနာက္ႏွစ္ ရက္ေလာက္ ထပ္ေနလိုက္မယ္၊ မဟုတ္ဘူး၊ ဒီေန႔ ခရီးစဥ္နဲ႕ လာမယ္”
ရယ္ရႊင္ျမဴးကာ ဖုန္းေျပာေနတာမို႔ သူ႔ေဘးေရာက္ေနတာမသိ။
”တစ္ဆိတ္ေလာက္”
”ရွင္”
သူ အသံျပဳမွ ေဘးကို ဆတ္ခနဲ ငဲ့ၾကည့္လာ၏ ။
”တစ္ခုေလာက္ ကူညီပါလား”
”ေျပာေလ…….”
ဟု သူမက ေမးဆတ္ျပ၏ ။ သူက အၿပံဳးယဲ့ယဲ့ႏွင့္ အားနာစြာ …….
”မင္း ထုိင္ခံု ရမလား”
ဟု ေမးမိသည္။
ေကာင္မေလးက မ်က္ေမွာ င္ၾကဳတ္ကာ သူ႔ကို ၾကည့္ၿပီး၊ ထုိင္ခံုကေန ဆတ္ခနဲ ထလ်က္ လက္ဆန္႔ထုတ္ကာ ထုိင္ပါ ဟု အမူအရာႏွင့္ ဆို၏ ။
လြဲသည္။
သူလိုခ်င္တာက တစ္ျခား…သူေျပာတာ အဲဒီ ခံုမဟုတ္။
”ကိုယ္ေျပာတာ ဒီခရီးစဥ္က ထိုင္ခံု…ကားထုိင္ခံုပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ဘုိကင္ လုပ္ထားၿပီးသား၊ ေနာက္က်ေနလို႔ ခင္ဗ်ားကို ေရာင္ းလိုက္တာ၊ ကၽြန္ေတာ့္သား ရန္ကုန္က ကေလးေဆးရံုႀကီး မွာ ….သားက သိပ္ဖ်ားၿပီး အသည္းအသန္ ဖ်ားေနတယ္”
ဟု မင္းေကာင္းကင္က ပါးစပ္ထဲရွိရာ ညာလုိက္၏ ။
”ဘာ ေရာဂါ လဲဟင္”
ဟု ေကာင္မေလးက သိပ္မသကၤာသလို ေမးလာ၏ ။
သူလည္း ညာၿပီးလက္စႏွင့္ ပိပိရိရိ ဆက္ညာ၏ ။
”ႏွလံုး ေရာဂါ ”
”အသက္ ဘယ္ေလာက္လဲ”
ဟု ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္ႏွာကေလးႏွင့္ ေမးလာေသာ အခါ….
”၂၆ ႏွစ္ ”
တံုးတိတိ ေျဖမိ၏ ။
သူမက မ်က္လံုးျပဴး၍ …..
”ရွင္ေကာ…..”
ဟု ဆက္ေမးလာသည္။
”၂၆ ႏွစ္ ”
”အေဖေရာ သားေရာ ၂၆ ႏွစ္ လား”
ပါးစပ္ကေလးကဟလ်က္ အလြန္အ့ံၾသစြာ ဆိုလာေတာ့ သူ ရွက္ရွက္ႏွင့္ ရယ္ကာ….ဖံုးဖိဖို႔ ႀကိဳးစားရသည္။
”သားကို ေမးတာလား၊ ကိုယ္က ၂၆ ႏွစ္ ဆို သူက ဘယ္ေလာက္ရွိမလဲ၊ ၃…..၄ ႏွစ္ ေပ့ါ၊ ဟုတ္တယ္….၄ ႏွစ္ ”
”အဲဒီ ကေလးေလးက ႏွလံုး ေရာဂါ ရွိသလား”
ဟု သံသယမ်က္လံုးနွင့္ ၾကည့္ကာ ေမးလာ၏ ။
လံုး၀ မယံု။
”မင္း ဆရာ၀န္ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္”
ဟု သူက ေမးၿပီးမွ….ဆက္ညာဖို႔ စဥ္းစားထား၏ ။
”ဟင့္အင္း…ကၽြန္မ ဆရာ၀န္ မဟုတ္ပါဘူး”
စူးစူးလက္လက္ မ်က္လံုးကေလးႏွင့္ ၾကည့္ကာ ေခါင္းရမ္းသည္။ စြဲမက္ဖြယ္ရာ အၿပံဳးကေလးႏွင့္ ၾကည့္လင္ေအးျမေသာ မ်က္ႏွာ။ သူ ဆက္ညာရမွာ ပင္ ၀န္ေလးသြားသလိုပင္။
ေကာင္မေလးကို အားနာစရာ။
သို႔ ေသာ ္ မတတ္ႏိုင္ပါ။
သူ အခ်ိန္မီေရာက္မွာ သာ ျဖဴေလးဆႏၵကို ေသခ်ာေမးျမန္းၿပီး တားစရာရွိတာ တားခြင့္ရမွာ ။
သူ ေနာက္က်လို႔ လံုး၀မ ျဖစ္။
”ဒါမ်ိဳးက ျဖစ္ခဲပါတယ္။ ႏွလံုးမွာ ဇကာေပါက္ ျဖစ္ေနတာ”
“ရွင္”
“အဖ်ားေတြ တက္….ေသြးေပါင္ခ်ိန္လည္းက် အား….အရမး္သနားစရာ ေကာင္းပါတယ္ ကြာ”
ေကာင္မေလးက မယံုတစ္၀က္ ယံုတစ္၀က္ႏွင့္ ဇေ၀ဇ၀ါ မ်က္ႏွာကေလး၊ မ်က္ေတာင္ ကေလး ခတ္ကာ ခတ္ကာ။
“ကိုယ္က ဒီမွာ အလုပ္လုပ္ေနတယ္၊ သူက အဲဒီ ကေန ေခၚေနတယ္။ ေဖေဖ….ေဖေဖနဲ႕ ..ရင္ထဲမွာ ပူၿပီး ဒီမွာ လုပ္လုိ႔မရဘူး”
ေကာင္မေလးက ပင့္သက္႐ိႈက္ေနသည္။
“ကုိယ္မရွိရင္ သူေဆးေသာက္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ္ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ျဖစ္မယ္။ သားကုိ ေဆးတုိက္ရမယ္။ ပစ္ထားလုိ႔မရလုိ႔ပါ”
ဟု သူက အႏူအညြတ္ ေတာင္းဆုိလုိက္သည္။
“ကူညိႏိုင္တဲ့ လူဆုိလု႔ိ မင္းပဲရွိတယ္။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေနာက္ခရီးစဥ္က်မွ စီးပါ။ ဒီမွာ ေနဖုိ႔ စီစဥ္ေပးပါ့မယ္”
သူက မရမက ေျပာသည္။
ေကာင္မေလးက သူ႔ကုိ အကဲခတ္သလုိၾကည့္ၿပီး ေနာက္…
“မ ျဖစ္ဘူး”
ဟု ေခါင္းခါ၏ ။
“ဗ်ာ”
သြားပါၿပီ။
ညာလုိက္ရတာ ေမာသြားၿပီ။
“မ ျဖစ္ဘူးဆုိတာ ကၽြန္မအတြက္ မစုိုးရိမ္နဲ႔လုိ႔ ေျပာတာ၊ ေနာက္ခရီးစဥ္နဲ႔ လိုက္လုိက္မယ္။ ရွင္ သြားရဖုိ႔ အႀကီးတယ္ မဟုတ္လား”
ဟု ပုိက္ဆံအိတ္ထဲက ကားလက္မွတ္ကုိ ယူထုတ္လ်က္
“ရွင့္ ခံစားခ်က္ကုိ ကၽြန္နားလည္ပါတယ္
ဟု ဆုိလာသည္။
ဟာ…
သူ ၀မ္းသသြား၏ ။ ပိပိရိရိညာတာကုိ ယုံသြားခဲ့ၿပီ။
“ကၽြန္မလက္မွတ္ ဖ်က္လုိက္ၿပီ ရွင့္ကို လႊဲေပးမယ္လား”
ဟု လက္မွတ္ေရာင္ းရာ ေနရာဆီ ေလွ်ာက္သြားၾကသည္။
“ကၽြန္ေတာ့္ လက္မွတ္လုပ္ေပးပါ”
ဟု သူက လက္မွတ္ေရာင္ းေသာ ေကာင္မေလးကုိ ေတာင္းဆုိလုိက္၏ ။
ေကာင္မေလးက ကားေဘးအထိ သူ႔ကုိ လုိက္ပို႔ၿပီး..
ျပတင္းေပါက္ေဘးက ထုိင္ခုံ“
ဟု ေျပာျပသည္။ သူက ေကာင္မေလးကုိ အားနာၿပဳံး တစ္ခုၿပဳံံးျပပါ၏ ။]
“သူ ေကာင္းသြားမွာ ပါ”
အားေပးႏွစ္ သိမ့္သလုိ ဆုိလာေသာ အခါ သူ ေၾကာင္အမ္းကာ…
“ဘယ္သူလဲ
ဟု လႊတ္ခနဲ ျပန္ေမးမိသည္။ ေကာင္မေလးက သူ႔ကုိ စာနာႏုိင္သလုိ ၿပဳံးေနပါေရာ လား။
“ရန္ကုန္က ရွင့္ေကလးေပါ့”
သားအတြက္ စုိးရိမ္စိတ္ႏွင့္ အေယာင္ေယာင္ အမွာ းမွာ း ျဖစ္ေနသည္ ထင္ရွာတာလား။
“ကေလး…”
“အင္းေလ ..ရွင့္သားေနမေကာင္းဘူးဆုိ”
ကမန္းကတန္း ေခါင္းညိိတ္ျပရသည္။
‘ ခင္ဗ်ား အခုလုိ ကူညီေပးတဲ့အတြက္ သူ ေကာင္းသြားမွာ ပါ”
ေကာင္မေလး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ တခြန္ျဖည့္လုိက္၏ ။ သူမႏႈတ္ခမ္းမွာ ေက်နပ္ေသာ အၿပဳံးတစ္ေလးတစ္ခု သူ႔ကုိ လက္ျပရင္း ေက်နပ္စြာ က်န္ရစ္ရွာသည္။
“ေလးေလးလာ ကၽြန္ေတာ္ လာမယ္ ေလးေလးႀကိဳေနေနာ္ ကၽြန္ေတာ္ ကားနဲ႔ ခုပဲ ထြက္လာၿပီ”
ဟုန္းဖုန္းႏွင့္ ေလးေလးလူစီ အေၾကာင္းၾကားထားလုိက္၏ ။ လက္ထဲ ကုိင္ထားေသာ ကား လက္မွတ္ကုိ ၾကည့္ၿပီး သူ တစ္ေယာက္ တည္း ရယ္မိသည္။
မင္းေကာင္းကင္ မင္းက ကုိယ့္ကုိယ္ကုိ အဟုတ္ႀကီး မွတ္ေနတုန္း မင္းပုံစံက ကေလးအ ေဖ ႐ုပ္လုိ ရင့္ေထာ္ေနၿပီပဲ။
အခန္း (၂)
ေလးေလးလူက ကားထဲက ဆင္းလာေသာ သူ႔ကုိ ဆီးႀကိဳေပြ႕ဖက္ကာ အားပါးတရ ဆုိ လာ၏ ။
“သက္ေက်ာ္ရာေက်ာ္ ရွည္ပါေစ၊ မိန္းမလွေလးရပါေစ”
မင္းေကာင္းကင္ မ်က္ႏွာ မခ်ဳိမခ်ဥ္ ျဖစ္သြား၏ ။
“ေလးေလး ကေတာ့ ေျခခ်လုိက္တာနဲ႔ စၿပီ”
မေက်မနပ္ ေရရႊတ္လုိက္ရင္း….
“ျဖဴေလးအတြက္ စိတ္ပူလုိ႔ လုိက္လာတာ”
“ေကာင္ေလးက လူရည္မြန္ေလးပါ”
ေလးေလးလူက ျဖဴေလး ခံစားခ်က္ကုိ သိပုံမေပၚ။
“ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္ သူက ရွားမွရွားတဲ့ လူစားကြ”
“ေသခ်ာလုိ႔လား”
ေလးေလးလူက ရဲရဲႀကီး ေခါင္းညိတ္၏ ။
“မွန္တယ္ ရွားမွရွားပဲေလ”
မဟုတ္ေသးပါ။
တစ္ခုခု လြဲေနပါၿပီ။
ျဖဴေလး ေျပာထားတာေတြ က တစ္မ်ဳိး၊ ဘာလုိ႔မ်ား လဲ။
“မင္းသူ႔ကုိ သိလား”
ေလးေလးလူက ေမးလာ၏ ။
“ျဖဴေလး သတုိ႔သားေလာင္းကုိလား”
“မွန္ပါ့”
မင္းေကာင္းကင္ ျဖဴေလး ေျပာျပေထားသာ စကားအေပၚ နင္းေလွ်ာက္ဖုိ႔ စိတ္ကူးမိ၏ ။
ေလးေလးကုိ မသိေအာင္ ေျပာျပမွ ျဖစ္မည္ ။
“သိတာေပါ့ တကၠသုိလ္က Ph.D ဘြဲ႕ ရထားတဲ့သူလား”
ေလးေလးက ဆတ္ခနဲ ေခါင္းညိတ္၏ ။
“ဟုတ္တယ္လ ဒီမွာ ဓာတ္ပုံၾကည့္ဦး”
သူက ဓာတ္ု့ ဆြဲယူၾကည့္သည္။
“ဟာ သြားပါၿပီ ထင္ေတာ့ ထင္သားပဲ တကယ္ပဲ အဲဒီ လူ ျဖစ္ေနတာကုိး”
ဟုယူက်ဳံးမရပုံစံ လုပ္ျပေတာ့
“ငါ့ေသြးေတြ တက္ေနၿပီ။ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာကြာ”
ေလးေလး ေခါင္းႀကီတ္းသြားေတာ့သည္။
“ငါ့သမက္ေလာင္းက ဘယ္သူနဲ႔ ဘာ ျဖစ္လုိ႔လဲ ဘာျပႆနာရွိလုိ႔လဲ မင္းသိသမွ် ေျပာကြာ မျခြင္းမခ်န္ေျပာ”
‘သူ႔မွာ သူႀကဳိ္ေနတဲ့ သူရွိတယ္။ တြဲ ေနတာ ၾကာၿပီ။ သူငယ္ခ်င္းေတြ က အားလုံး သိတယ္။ ျဖဴေလးလည္း သိမွာ ပါ။ သူက ျဖဴေလးနဲ႔ လက္ထပ္ဖုိ႔ အဲဒီ တစ္ေယာက္ ကုိ ပစ္ခဲ့တာ။ ျဖတ္လုိက္ တာ သူတုိ႔ခ်င္း တြဲ ခဲ့တာ ႏွစ္ ေတြ မနည္းေတာ့ဘူး”
“ဘာ”
မင္းေကာင္းကင္က ေခါင္းတရမ္းရမ္းႏွင့္ ေလးေလးကုိ နားခ်၏ ။
“သူ႔ကုိ ခြင့္လႊတ္လုိက္ပါ”
ေလးေလးက မ်က္လုံးျပဴးသြား၏ ။
“ခြင့္လႊတ္ရမယ္ ဟုတ္လား”
မဂၤလာရက္ပင္ ေရြၿပီးသား အားလုံး စီစဥ္ၿပီးေနၿပီ။
“ေလးေလး ေျပာထားတယ္ေလ သူက ရွားမွရွားဆုိ။ တကယ္ပဲဗ်ာ တစ္ဖက္က ေကာင္မေလးသနားပါတယ္။ ဒီလူ ေတာ္ တာ္ရက္စက္တယ္”
“မင္း တကယ္ေျပာတာလား”
မ်က္ႏွာႀကီး မည္ းတက္ကာ ေလးေလး အ႐ႈိက္ထိသြား၏ ။
“ကာယကံရွင္ကို္ယ္တုိင္ေျပာတာ ပါ ေလးေလးရာ”
သူက ခုမွ ဖြင့္ဟအသိေပးလုိက္သည္။
ျဖဴေလး ေျပာတာ ဟုတ္လား”
မယုံသကၤာ ေမးလာေတာ့ အေျခအေနက မဟန္ေသး။
“မဟုတ္ဘူး အသည္းကြဲေနတဲ့ ေကာင္မေလး ေျပ ာျပတာ။ သူတုိ႔ႏွစ္ ေယာက္ ခ်စ္လ်က္သားနဲ႔ ခြဲခြာေကြးကြင္ရခၿပီတဲ့”
“ဘာ ျဖစ္လုိ႔ ငါ့သမက္က သူ႔ကုိ လက္မထပ္တာလဲ”
ေလးေလးက ခ်က္ခ်င္း ေထာက္ေမး၏ ။
“သူက လက္ထပ္ခ်င္ပါတယ္။ အေျခအေနက မေပးဘူး ျဖဴေလးကလည္း မက္ေမာ ခ်င္စရာ သူ ေလးေလးသမက္ ျဖစ္ခ်င္တာ၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔မိဘေတြ စိတ္ဆင္းရဲမွာ စုိးလုိ႔ သူ႔ခ်စ္ ကုိစေတးခဲ့တာ သူ႔ရည္းစားကုိျဖတ္တာ၊ တကယ္ျပတ္မျပတ္ လည္း မေသခ်ာဘူး။ ယူၿပီးမွ ျပန္ဆက္ရင္လည္း ဆက္္ႏုိင္တယ္”
“ခုထက္ထိ ခ်စ္ေနတုန္းေပါ့”
“ဟုတ္တယ္”
ေလးေလးက မင္းေကာင္းကင္ကုိ အကဲခတ္ေလ့ာေန၏ ။ နည္းနည္း ေတာ့ ရိပ္မိၿပီ။
“ငါ့သမီးရဲ႕ ၿပိဳင္ဘက္က ဘယ္သူလဲ၊ ေျပာစမ္းပါဦး”
“ျဖဴေလးတုိ႔နဲ႔ တစ္ႏွစ္ တည္း ေက်ာင္းၿပီးတာပဲေလ။ ေကာင္မေလးက လွမွလွ။ မင္းသမီ ေလးလုိပဲ”
“ဟုတ္လား”
“ျဖဴေလး ေျပာတာနဲ႔ လြဲေနၿပီ အဲဒီ ေကာင္မေလးက မင္းတုိ႔ မႏၱေလးမွာ ဆုိ”
သူ တစ္ကြက္ ဟာသြားၿပီ ဘယ္ကမွန္း သူေသခ်ာမသိ။
“မႏၱေလးမွာ ေရာ ရွိေသးလုိ႔လား”
ေလးေလးက ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္သည္။
မင္းေကာင္းကင္ တမင္ပြဲဖ်က္ေနၿပိဆုိတာ ဦးလူသန္႔ရိပ္မိသြား၏ ။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ဘာမွ ဆက္မေျပာေတာ့ဘဲ…
“’ဒါဆုိ ဒီမဂၤလာပြဲကုိဖ်က္ပစ္ရမွာ ေပါ့”
ဟု ခပ္တည္တည္ ဆုိကာ..
‘အိမ္ျပန္ၾကမယ္”
ဟု မင္းေကာင္းင္ကုိ ေခၚလာ၏ ။
သူ႔စကားေၾကာင့္ တစ္ထုိင္တည္း ေလးေလးလူသေဘာထား ေျပာင္းသြား တာကုိ ေက်နပ္ မိ၏ ။
သည္လုိမွ ျဖစ္ပါ့မလားလို႔။
ျဖဴေလး လက္မံခ်င္ေသာ မဂၤလာကိစၥကုိ သူ႔ေရွ႕မွာ မ ျဖစ္ေစရပါ။
သူ ေရာက္လာခဲ့ၿပီပဲ မဟုတ္လား
မရ အရ တားကိုတားမွာ ။
ဖ်က္ကုိ ဖ်က္မွာ ။
သူက ဇြဲႀကီးသည္။
ခင္လြန္းခင္က ထြက္သြားေသာ ကားကုိ ေငးၾကည့္က်န္ရစ္ကာ ပင့္သက္႐ႈိက္သည္။
မတတ္ႏုိ္င္ပါ။
ဘယ္ဟာမွ လူ႔အသက္ေလာက္ အေရး မႀကီးဘူးမဟုတ္လား။
ေနေကာင္းေသာ သားကေလးကို ျမန္ျမန္ေတြ ႕ခြင့္ရဖုိ႔ ကေလးအေဖကုိ ခုေနရာ လႊဲေျပာင္း ေရာင္ းေပးလုိက္ၿပီမုိ႔ ခင္လြန္း က်န္ရစ္ခဲ့တာပါ။
ရင္ထဲမွာ ေက်နပ္ပိတိ ျဖစ္ေပမယ့္ ကုိယ့္ကိစၥလည္း ေမ့ထားလုိ႔မရ။
မဂၤလာေစ့စပ္ပြဲုိ အခ်ိန္မီေရာက္ေအာင္ ခ်ိတ္ထည့္ေတြ ပုိ႔ေပးရမွာ ။
ျဖဴေလးတုိ႔ ေလးေလးလူတုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေမွ်ာ္ေနၾကမလဲ။
ေစ့စပ္ပြဲမွာ ၀တ္ဖုိ႔ ၀တ္စုံကုိ ခင္လြန္းခင္က တာ၀န္ယူထားခဲ့တာပါ။
ျဖဴေလးအတြက္ မ်ဳိးကုိအတြက္ေ၇ာ ဆင္တူခ်ိတ္ထည္ ၀ယ္လာၿပီးသားပါ။
အားလုံး စီစဥ္ၿပီးေပမယ္ အျပန္ခရီးက်မွပ လာထစ္ေငါ့သြာရသည္။
သည္ေန႔ မသြား ျဖစ္လဆင္ တစ္ရက္ေနာက္က်ေတာ့မွာ ။
အနည္းဆုံးေတာ့ ဖုန္းဆက္ၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာထားရေတာ့မည္ ။
ဖုန္းမဆက္ထားလွ်င္ သူတုိ႔ စိတ္ပူၿပီး ေမွ်ာ္တေစာင့္ေစာင့္ ျဖစ္ေတာ့မွာ ..
ခင္လြန္းခင္ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္သည္။
ခုနတုန္းကလူ တမင္ ညာေျပာတာမ်ား လား။
ခင္လြန္း အညာခံလုိက္ကရတာ မ်ား လား။
ဒါဟာ လိမ္ညာျခင္းဆုိလည္း ခင္ခြန္းက မလုိက္ေလ်ာဘဲ မေနႏုိင္။
သူ ထုတ္ျပေလာေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ အရမ္းခုိင္မာလြန္းလွပါသည္။
ညာေနတာဆုိလည္း လက္ခံေပးရေတာ့မွာ ။
ဘာမွ မတတ္္ႏုိ္င္။
ခင္လြန္းခင္ကရန္ကုန္ကုိ ဖုန္းေခၚသည္။
ေလးေလးလူဆိ ေခၚမရေတာ့ ျဖဴေလးဆီ ေခၚ၏ ။
ျဖဴေလးက အရမ္းစိတ္ပူေနရွာသည္။
ဒီေန႔ ကားရရင္ ဒီေန႔ လာမယ္။ မရရင္ မနက္ျဖန္ လာမွာ ပါ။ ျဖဴေလးရယ္ စိတ္မပူ ပါနဲ႔“
“မမခင္လြန္း အခ်ိန္မီ ေရာက္ပ့ါမလား”
“ေရာက္ေအာင္ လာမွာ ပါ”
“ျဖဴေလး ဘာမွ ၀တ္စရာ စီစဥ္မထားဘူး”
“အင္းေလ ခင္လြန္း ယူလာမွာ ပဲဟာ”
“ခုထက္ထိ မွ မေရာက္ေသးတာ”
“ျဖဴေလးရယ္ စိတ္မပူပါနဲ႔ ဒီေန႔ လာမလုိ႔ဘဲ ကားလက္မွတ္ေတာင္ ယူထားၿပီးမွ”
ခင္လြန္းခင္က အက်ဳိးအေၾကာင္း ရွင္းျပလုိက္၏ ။
ဟြန္႔ မမကလည္း ဒီမွာ အေရး ႀကီးေနတဲ့ ဒီမွာ အေရး ႀကီးေနတဲ့ဟာ ဘာလုိ႔ ေပးလုိက္ရ တာလဲ”
‘သနားလို႔ပါကြယ္”
“မမခင္လြန္း ကေတာ့ အဟုတ္ပဲ သူမ်ား ညာလား ဘာလားမသိဘဲ အယုံလြယ္လြန္းတယ္”
ျဖဴေလးက အသည္းယားေန၏ ။
ခင္လြန္းခင္က အရမ္း သေဘာေကာင္းသည္။
ကိုယ္ခ်င္းစာတရား ရွိလြန္းသည္။
အဲဒါေၾကာင့္ လည္း ေဖေဖက ခင္လြန္းခင္ကုိ သူအၿမဲ တဖြဖြခ်ီးမြန္းတာ အေကာင္းေျပာ တာ။
“ကဲပါ မမေရာက္ေအာင္ လာမွာ ပါ။ စိတ္ေအးေအးေစာင့္ေနနာ္ မပူပါနဲ႔”
“အင္း.”
ခင္လြန္းခင္က ျဖဴေလး ေက်နပ္ေအာင္ ဖုန္းဆက္ၿပီးမွ စိတ္ေအးသြားသည္။ သတု႔ိသမီး ေလာင္းဆုိတာ ဘာမမဆုိ စိတ္လႈပ္ရွားလြယ္ၿပိး ပူပန္စုိးရိမ္ေနတတ္တာမဟုတ္လား။
ျဖဴေလးက ခင္လြန္းခင္အတြက္ေတာ့ ညီမေလး တစ္ေယာက္ လုိပါ။
ေလးေလးလူတုိ႔ တစ္အိမ္လုံးႏွင့္ ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တာ လည္းၾကာပါၿပီ။
ခင္လြန္းခင္က ကားလက္မွတ္ ၀ယ္ၿပီးမွ ေဒၚေလးတုိ႔ အိမ္ကုိ ခဏ ျပန္ခဲ့၏ ။
တကယ္ေတာ့ သူ႔ကုိ ျပန္ေပးလုိက္ရသည့္ကားလက္မွတ္ကလည္း သူ႔ကားလက္မွတ္ပါပဲ။
သူ ဘြတ္ကင္လုပ္ၿပီး လာမယူလုိ႔ ေနာက္က်ေနလုိ႔သာ ခင္လြန္း လက္ထဲေရာက္လာတာ ပါ။
သူ ညာတာလည္း ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မွာ ပါ။
ကားလက္မွတ္ကုိ သူႀကိဳတင္၀ယ္ထားခဲ့တာပဲ မဟုတ္လား။
ေလာေလာလတ္လတ္ ေရာက္လာၿပီး တမင္ ႀကံစည္လိမ့္ညာခဲ့တာ မဟုတ္။
ဘယ္လုိ႔ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ခင္လြန္းက ေက်နပ္စြာ ေပးလုိက္ပါ။
ျဖဴေလးတုိ႔ ေစ့စပ္ပြဲမွာ ၀တ္မည္ ့ ၀တ္စုံေတြ ကိုလည္း အားလုံး အဆင္သင့္ ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္ၿပီး အခ်ိန္မီေရာက္ေအာင္ ပုိ႔ေပးရေတာ့မည္ ။
အခ်ိန္မီ မေရာက္လဆင္ ခင္လြန္းခင္ကုိ အျပစ္တင္ၾ ကေတာ့မွာ ။
ေလးေလးလူကည္း နားလည္ခြင့္လြတ္မည္ မဟုတ္။
အခန္႔မသင့္လွ်င္ အလုပ္ပါ ျပဳတ္သြားနုိ္င္သည္။
ခင္လြန္း ပင့္သက္မွ်င္မွ်င္ ခ်မိ၏ ။
မ်ဳိးကုိက သာေရး ေသတၱာကုိ ဖြင့္ခ်ကာ ရွိသမွ် ပုဆုိးေတြ အက်ႌေတြ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ ထည္ ကပ္ျပ၏ ။ အခ်ိန္မရွိေတာ့ပါ။ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားမွ ျဖစ္မည္ ။
“ဒီ၀တ္စုံနဲ႔ ဘယ္လုိေနလဲ”
“ခ်စ္စရာေလး”
ျဖဴေလးက အသံမထြက္ဘဲ ဇာဇာက ၀င္ေျပာ၏ ။
“လွတယ္ ေတာ္ ပါေတာ့ စိတ္မ၀င္စားဘူး”
ျဖဴေလးက စိတ္႐ႈပ္စြာ ဆုိ၏ ။
“လွလုိက္တာ”
ညီမေလး ဇာဇာက သူတုိ႔အစမ္း ၀တ္ၾကည့္သမွ်ကုိ ဗီဒီယုိကင္မရာေလးႏွင့္ မွတ္တမ္းတင္ ေပး၏ ။
ေမာင္ေလးဘုန္းဘုန္းက တေဟးေဟးႏွင့္ သေဘာက်ရယ္ေမာေနေတာ့ အခန္းေလးထဲ မွာ ဆူညံေန၏ ။
“ခင္လြန္းခင္ အခ်ိန္မီ မေရာက္ရင္ေရာ အ၀တ္အစားေတြ ယူမလာရင္ေရာ တကယ္ဆုိ ဒီေန႔ ေရာက္ရမွာ ဘာလုိ႔ မေရာက္ေသးတာလဲ”
ျဖဴေလးက စုိးရိ္မ္စြာ ေမးလာ၏ ။
ေစ့စပ္ပြဲမွာ ၀တ္ဖို႔ ခ်ိတ္တု႔ိ ပုိးတုိ႔ မႏၱေလးအထိ သြား၀ယ္ေနေသာ …
သူတုိ႔ႏွင့္ မိသားစုလုိ ျဖစ္ေနေသာ …
ေဖေဖ့အတြင္ းေရး မွဴးမေလး ခင္လြန္းခင္
သေဘာေကာင္းလွသလုိ ေဖေဖ အရမ္းအားကုိးရသူေလးပါ။ ထက္ျမက္ ျဖဴစင္ သည္။
“မမလည္း တစ္ခုခု ေရႊးထားမွ ျဖစ္မယ္”
ထုိအခ်ိန္မွာ ပဲ ဦးလူသန္႔ႏွင့္ မေကာင္းကင္က ေရာက္လာ၏ ။
ဦးလူသန္႔က စိတ္ဆုိးမာန္ဆုိးႏွင့္
“ဘာအ၀တ္အစားလဲ ဘာစတုိင္လဲ ဘာစိတ္လဲ”
ဟုမ်က္ႏွာထား ခက္ထန္စြာ ႏွင္ ေအာ္ေငါက္၏ ။
“မ်ဳိးကုိေတာင္ ၀တ္ေနၿပီ၊ ျဖဴေလးမွ မႀကိဳက္တာ”
“မမ ေဖေဖေတာင္ ႀကိဳက္တယ္ လွသာပဲဟာ”
ညီမေလး ဇာဇာက ၀င္ေျပာ၏ ။
“ေဖေဖ လွတယ္၊ လုိက္တယ္လုိ႔ ေျပာလုိက္ေလ”
ဇာဇာက ေဖေဖ့လက္ေမာင္းကုိ ဖမ္းဆုပ္ကာတုိက္တြန္းလာ၏ ။
“ဒီကိုလာေလ”
ေဖေဖက မ်ဳိးကုိကုိ ေရွ႕ေခၚသည္။
“သမီးတုိ႔ မမရဲ႕ မင္းသားေခ်ာေလးနဲ႔ မိ္တ္ဆက္ေပးမယ္”
မင္းေကာင္းကင္ဘက္ လွည့္ကာ ဆုိ၏ ။
“သူက မင္းသားေလး မဟုတ္ဘူး ဘီလူးႀကီး”
ျဖဴေလး ေဖေဖ စကားေၾကာင့္ မ်ဳိးကုိ မ်က္ႏွာပ်က္သြား၏ ။
“ဗ်ာ”
“ဒီမဂၤလာပြဲကုိ ဖ်က္တယ္”
ေဖေဖက ယတိျပတ္ ဆုံးျဖတ္သည္။
“ကၽြန္ေတာ္ နာမလည္ဘူး”
မ်ဳိးကုိ ေသြး႐ူးေသးတန္း ျဖစ္သြား၏ ။ ႐ုတ္တရက္ ခံႏုိင္ရည္မရွိ။
“ဒါေပမဲ့ ငါ နားလည္တယ္”
“ဘာ ျဖစ္လုိ႔လဲ ေဖေဖ”
“ငါ့မ်ား ေဖေဖ”တဲ့
မ်ဳိးကုိကုိ ေစာင့္ၾကည့္ကာ ဦးလူသန႔က မလုိလားဟန္ျပ၏ ။
“ေဖေဖ ဘာ ျဖစ္တာလဲ”
ျဖဴေလးက မ်က္လုံးျပဴးက်ယ္ကာ ထိတ္လန္႔တၾကား ျဖစ္သြားရွာ၏ ။
“ျဖဴေလး ခဏ ေလး စိတ္ေအးေအး ထားေလ”
မင္းေကာင္းကင္ ျဖဴေလးကုိ ပါးစပ္ပိတ္ၿပီး ဆြဲေခၚသြား၏ ။
“ကုိႀကီး ဘာေတြ လုပ္ထားလဲ”
“ညီမေလး လြတ္ေျမာက္သြားေအာင္ေလ”
‘ ဒါကုိႀကီးလက္ခ်က္ေပါ့”
“ဟုတ္ပါ့”
သူ ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္ေတာ့ျဖဴေလး ေစြ႕ေစြ႕ခုန္သြား၏ ။
“မွာ းၿပီ မ်ဳိးကုိကုိ ျဖဴေလး ခ်စ္တယ္”
“ဘာ”
သည္တစ္ခါ အၾကပ္႐ုိက္သြားရသူက မင္းေကာင္းကင္မွာ းၿပီ။
“ဇာဇာ သမီး အထဲ၀င္”
ဦးလသန္႔က သမီးငယ္ကုိ အမိန္႔ေပးသည္။
“မင္း ဘာလုပ္ေနတာလဲ မင္းလည္း သြား”
ဟုမ်ဳးိကုိကုိ ႏွင္ထုတ္၏ ။
“ဒါေပမယ့္ ..”
ဟုဆုိၿပီး မ်ဳိးကုိ ဆင္ျခင္မေပးရဲ။
“အဲဒါပါ ယူသြာ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္ေနတာပဲ”
ဦးလူသန္႔က အ၀တ္အစားေတြ ေပါ သယ္သြားေစ၏ ။
“ကုိႀကီးကုိ ညာတာေပါ့”
“ႏုိ႔မုိ႔ ကိုႀကီး ဘယ္ကလာမလဲ လာေစခ်င္လြန္းလုိ႔ ညာေခၚတာ”
“ဒါဆုိ ေလးေလးကုိ ျပန္ေျပာရမွာ ေပါ့။ ငါ ကေတာ့ တကယ့္ေကာင္ပဲ အမွာ းႀကိး မွာ းၿပီကြာ”
မင္းေကာင္းကင္ သူနဖူးသူ႐ုိက္ရင္း ထင့္ခနဲ ကားလက္မွတ္ ျပန္ေပးေသာ ေကာင္မေလး ကုိ ျမင္ေယာင္မိ၏ ။ သူလည္း ျဖဴေလး ညာတာခံရပါေရာလား။ ေလာေလာလတ္လတ္ ၀ဋ္လည္ ျခင္းပဲလား။
သူ စခဲ့ေသာ ျပႆနာကုိ သူ ျပန္ေျဖရွင္းေပးရေတာ့သည္။
“မင္း ေလးေလးကုိ မင္းက အ႐ူးလုပ္လုိက္တာေပါ့။ ဟုတ္လား။ ဘယ္ရမလဲ၊ မင္း မဟုတ္ မဟတ္ေတြ ေျပာမွန္းသိလုိ႔ ငါ တမင္ မင္ကို လက္စားေခ်တာ။ မဂၤလာပြဲကုိ ဒီလုိ လြယ္လြယ္ ဖ်က္လုိ႔ ရမလား။ စိတ္မဆုိးပါနဲ႔ကြာ ငါ့သမက္ ကေတာ့ မ်က္ႏွာပ်က္ေနရွာၿပီ”
ဟု ေလးေလးက မ်ဳိးကုိကုိ ဆုိ၏ ။
“မနက္ျဖန္ ဆက္ဆက္လာခဲ့ ျဖဴေလး ေစ့စပ္ပြဲရွိတယ္”
ေလးေလးက သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီ ဖုန္းဆက္ကာ ဖိတ္ေနေတာ့သည္။
“ကုိယ့္ကုိ ဘယ္သူႀကိဳက္တာလဲ ေျပာစမ္းပါဥိး”
ဟု မ်ဳိးကုိက ျဖဴေလးကုိ စသည္။
“ဘယ္သူမွ မႀကိဳက္ပါဘူး”
ဟု ျဖဴေလးက မ်က္ေစာင္းရြယ္၏ ။
 ပန္းႏုေရာင္စကၠဴစြန္ အနီေရာင္ႀကိဳးတစ္စႏွင့္ . . . |  ေရခဲျပင္ႏွင့္ ျမက္ခင္းစိမ္း |  ခ်စ္မိေသာ ႏွလံုးသားမွာ အေၾကာင္းျပခ်က္ မရွိပါ |