အခန္း (၁)
ကၽြန္မ…
ပန္းတစ္ပြင့္စိုက္ၾကည့္ခ်င္ပါရဲ႕ ..
ဘာပန္းမ်ား ပြင့္လာေလမလဲလို႔ေပါ့။
ဒါေပမယ့္…
အခ်ိန္အေတာ္ လြန္ေတာ့မွ
အံၾသ၀မ္းနည္းစြာ သိခဲ့ရ။
ကၽြန္မ….
ပ်ိဳးခဲ့မိတဲ့ အပင္နာမည္ က
ကႏၱာရဆူးပင္တဲ့ေလ…
ကဲ….။
ဖိတ္ဖိတ္လက္ေနေသာ အနက္ေရာင္ (ဟာလီေဒဗစ္ဆင္) ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ႀကီး၏ ခံ့ညားထည္၀ါမႈ က နတ္ျမင္းပ်ံတစ္ေကာင္အလား ၾကြားၾကြားရြားရြား ရွိလွသည္။
ဆိုင္ကယ္ကိုယ္ထည္ကို ပြတ္သပ္ရင္း.. ေနျခည္သစ္ ရင္တလွပ္လွပ္ဖိုကာ ေက်နပ္ၾကည္ ႏူးေနေလသည္။
သူမ၏ ဒယ္ဒီ ကေတာ့ ယခုတိုင္ေအာင္ သေဘာမတူႏိုင္ေသးဟန္အျပည့္ႏွင့္ လက္ႏွစ္ ဖက္ ကိုပိုက္လ်က္ ရႈတင္းတင္းလွမ္းၾကည့္ကာ.. ``ဒီဆိုင္ကယ္က သမီးစီးဖူးတဲ့ ဆူပါကပ္တို႕၊ ဒီတီတို႕ လို မဟုတ္ဘူးေနာ္၊ အေကာင္ႀကီးသေလာက္ အင္ဂ်င္ပါ၀ါကလဲ မ်ား တယ္´´
``ေနျခည္.. သိပါတယ္..ဒယ္ဒီရဲ႕ ၊ ဆုိင္ကယ္ဆိုတာ အားလံုးသေဘာတရားခ်င္း အတူတူ ပါပဲ၊ တစ္ပတ္ေလာက္စီးၾကည့္လိုက္ရင္ အိုေကသြားမွာ ပါ´´
သူမက ခပ္ျမဴးျမဴးေလး ျပန္ေျပာလိုက္ေတာ့ ဒယ္ဒီက ပခံုးႏွစ္ ဖက္ကို ဟန္ပါပါတြန္႕လိုက္ သည္။
ဒီတစ္ခါေတာ့ျဖင့္ သူမ အေသအခ်ာကို ေအာင္ျမင္ သြားပါသည္။ ဟာလီ၏ စက္သံတဒုန္း ဒုန္းက သူမရင္ကို ေႏြးသြားေစလ်က္ ဒယ္ဒီ့အား ခပ္ၾကြားၾကြား လွမ္းၿပံဳးျပလိုက္ေတာ့၊ ဒယ္ဒီက လက္မ ျပန္ေထာင္ျပေလသည္။
ၿပီးမွ သတိရသြားဟန္ျဖင့္ ေဘးေဒါက္ျဖဳတ္ကာ ဂီယာထိုး၍ ထြက္ခြာရန္ အသင့္ျပင္ေန ေသာ သူမကို ကမန္းကတန္းလွမ္းေအာ္သည္။
``ေနျခည္.. သမီးကို တစ္နာရီထဲစီးခြင့္ေပးတာေနာ္´´
``ေဆာရီး ဒယ္ဒီ၊ ေနျခည္ နာရီ ပတ္မလာမိဘူး၊ ဒါေပမယ့္ မပူပါနဲ႕ ၊ ဒယ္ဒီ ကုမၸဏီမသြား ခင္ သမီးျပန္ေရာက္လာမွာ ပါ´´
စကားဆံုးသည္ႏွင့္ ေနျခည္သစ္က ဟာလီေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္အသစ္ကို ေ၀ါခနဲ ေမာင္း ထြက္လိုက္ေလသည္။
အကယ္၍ ထိုေန႕ကသာ သူမ ေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္မစီး ျဖစ္ခဲ့လွ်င္၊ သို႕မဟုတ္ စီး ျဖစ္သည့္ တိုင္ အင္းလ်ားကန္ဘက္မသြား ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ သူမ ဘ၀၌ ရင္ခုန္စရာ ကိစၥတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ဆံုစည္း ျဖစ္ခဲ့လိမ့္ မည္ မဟုတ္ပါ။
သို႕ေသာ ္ ကံဆိုးစြာ ပင္ ထိုေန႕က ဟာလီဆိုင္ကယ္ျဖင့္ အင္လ်ားကန္ဘက္သို႕ ေရာက္ရွိ သြားခဲ့ပါသည္။
သူမ ပထမဦးစြာ သတိျပဳမိသည္မွာ အင္းလ်ားလမ္းမတစ္ေလွ်ာက္ (တမင္တကာ) ျဖည္း ျဖည္းေလး စီးနင္းေနသည့္ သူမ ဆိုင္ကယ္စက္သံကို ေက်ာ္လြန္လ်က္ ထြက္ေပၚေနေသာ တစ္စံု တစ္ေယာက္ ၏ ေျခသံ ျဖစ္သည္။
သူမ ဖ်တ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့.. ဆိုင္ကယ္ေနာက္ဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္း၌ အေျပးေလ့ က်င့္ေနဟန္တူေသာ လူငယ္ တစ္ေယာက္ ကို ေတြ ႕လုိက္ရသည္။
ရာသီက ေဆာင္းရာသီ ျဖစ္သည့္အျပင္ မနက္ေစာေစာ ကားရွင္းခ်ိန္ ျဖစ္သျဖင့္ လမ္းမေပၚ မွာ အေျပးက်င့္ေနတာ ျဖစ္မွာ ေပါ့ဟု.. သူမ ခပ္ေပါ့ေပါ့ ေတြ းလိုက္ၿပီးမွ ခ်က္ခ်င္း ပင္ ထိုအေတြ း မမွန္ႏိုင္ဟု သူမ စဥ္းစားမိသြားသည္။
လူငယ္ ေျပးေနပံုကိုက ေလ့က်င့္ေနပံုမ်ိဳး မဟုတ္ဘဲ၊ တစ္စံုတစ္ရာေၾကာင့္ အားသြန္ခြန္ စိုက္ ေျပးေနပံုမ်ိဳး ျဖစ္သည္။ ၿပီးေတာ့ ၎၀တ္ထားသည္က အားကစား၀တ္စံုမဟုတ္။ ဂ်င္းေဘာင္း ဘီႏွင့္ ဂ်င္းဂ်က္ကက္ကို ၀တ္ဆင္ထားျခင္း ျဖစ္၏ ။
ဘယ္အားကစားသမားမွ ထိုကဲ့သို႕ ၀တ္ဆင္ၾကလိမ့္မည္ မဟုတ္။ ေနျခည္သစ္၏ အေတြ းမ ဆံုးခင္မွာ ပင္ သူမ၏ ဆိုင္ကယ္ သိမ့္ခနဲ ခါယမ္းသြား၏ ။
ဗုေဒၶါ - ေစာေစာကလူငယ္က သူမဆိုင္ကယ္ေပၚကို ခုန္တက္လာတာပါလား။ သူမ ေၾကာက္စိတ္ျဖင့္ တစ္ကိုယ္လံုးေအးခနဲ ျဖစ္သြားခ်ိန္၌ လူငယ္၏ စကားသံက အေလာတႀကီးႏိုင္လွ စြာ ထြက္ေပၚလာေလသည္။
``ေနာင္ႀကီး ကၽြန္ေတာ္ ကို တစ္ခုေလာက္ ကူညီပါဗ်ာ၊ ေနာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ကို ၀ိုင္းရိုက္ မယ့္လူေတြ အုပ္လိုက္ႀကီးလိုက္လာလို႕ ေနာင္ႀကီးဆိုင္ကယ္နဲ႕ ခဏလိုက္ခဲ့ပါရေစ၊ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ျမန္ျမန္ေမာင္းေပးပါ´´
လူငယ္က အားကိုးတႀကီးေျပာရင္း သူမခါးကို လွမ္းဖက္လိုက္သျဖင့္ သူမကိုယ္ကေလး တြန္႕သြားကာ ရင္တလွပ္လွပ္ဖိုသြားေလသည္။
``အို.. ခါးကို ဘာလို႕ တအားဖက္ေနရတာ လဲ´´
သူမ ရွက္ရွက္ႏွင့္ ႀကံဳးေအာ္ေတာ့ လူငယ္က တအ့ံတၾသ ဘုရားတ,လ်က္…
``ဟာ,ေဆာရီးဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ က ခင္ဗ်ားကို ေယာက်္ားေလးေအာက္ေမ့လို႕၊ ဆိုင္ကယ္စီး ဦးထုပ္ႀကီးေဆာင္းထားေတာ့ အမ်ိဳးသမီးမွန္း သတိမထားလိုက္မိဘူး၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဗ်ာ´´
``ေတာင္းပန္မေနနဲ႕ ၊ ကၽြန္မ ဆုိင္ကယ္ေပၚက အခုျပန္ဆင္း´´
ဆိုင္ကယ္ကို ထုိးရပ္ရင္း သူမ ခပ္ထန္ထန္ ေျပာလိုက္ေတာ့၊ လူငယ္က ကၽြန္ခနဲ စုတ္သပ္ ကာ မဆင္းခ်င္ဆင္းခ်င္ႏွင့္ ျပန္ဆင္းလိုက္၏ ။ ထိုအခ်ိန္မွာ ပင္ ေျပးလႊားေအာ္ဟစ္သံမ်ား ေၾကာင့္ လူငယ္ေရာ သူမပါ ေနာက္ဘက္သို႕ လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခ်ာတိတ္ေလးငါးေယာက္ ခန္႕ တုတ္ကိုယ္စီကိုင္ကာ ေျပးလာေနၾကေၾကာင္း ေတြ ႕လိုက္ရသည္။ ေရွ႕ဆံုးမွသားေရဂ်ာကင္အနက္ ေရာင္ ၀တ္ထားေသာ ေကာင္ေလးက လွမ္းေအာ္သည္။
``ေဟ့ေကာင္ မိုးျပာ ငေၾကာက္၊ ငါတို႕လက္က မလြတ္ဘူးကြ´´
မိုးျပာဟူေသာ သူမေရွ႕မွ လူငယ္ကလည္း ေဒါသတႀကီး ျပန္ေအာ္ပါသည္။
``ေဟ့.. မိုးျပာဆိုတဲ့ေကာင္က သူရဲေဘာမေၾကာင္ဘူးဗ်၊ သတၱိရွိလို႕ မင္းတို႕ခ်ိန္းတဲ့ဆီကို တစ္ေယာက္ ထဲလာတာ၊ ဒါေပမယ့္ ခုလိုမ်ိဳး အုပ္စုဖြဲ႕ၿပီး ၀ိုင္းကိုက္တာကို ျပန္ဖက္ကိုက္ရေလာက္ ေအာင္ေတာ့ မရူးေသးဘူးကြ၊ ကဲ..သြားၿပီ..အမ်ိဳးသမီးေရ´´
ေနာက္ဆံုးစကားက သူမအား ရည္ရြယ္ႏႈတ္ဆက္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
စကားဆံုးသည္ႏွင့္ မိုးျပာ လွစ္နဲေနေအာင္ ေျပးထြက္ သြားပါေတာ့သည္။ သူမ ကေတာ့ ထြက္ေျပးသြားေသာ မိုးျပာ၏ ေနာက္ေက်ာကိုၾကည့္လိုက္၊ ေနာက္မွ ေျပးလိုက္လာၾကသည့္ လူငယ္တစ္စုကို လွည့္ၾကည့္လိုက္ႏွင့္ တေအာင့္ၾကာေအာင္ မွင္တက္ေနမိသည္။
လူငယ္အုပ္စု အေတာ္ ႀကီးနီးလာေတာ့မွ သူမ ဆုိင္ကယ္ကို အျမန္ေမာင္းထြက္လိုက္ၿပီး ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကို ခ်လိုက္ပါသည္။ တျခားမဟုတ္၊ မိုးျပာဟူေသာ သူမ ေရွ႕မွစစီေၾကမြသြားဖို႕ အေတာ္ ့ကို နီးစပ္လွပါသည္။
ဆိုင္ကယ္အား မိုးျပာေရွ႕သို႕ ႀကိဳေရာက္ေအာင္ အရွိန္ႏွင့္ ေမာင္းၿပီးမွ ကၽြိခနဲ ထိုးရပ္လိုက္ သည္။
``တက္..တက္..ျမန္ျမန္တက္၊ ဒါေပမယ့္ ဟို… ခါး.. ခါးေတာ့ မဖက္နဲ႕ ေနာ္´´
``အိုေက.. လံုး၀ မထိေစရဘူး´´
မိုးျပာ ဆိုင္ကယ္ေပၚေရာက္သည္ႏွင့္ သူမ ခပ္ျမန္ျမန္ေမာင္းထြက္လိုက္ေတာ့ ေနာက္ဘက္ ဆီမွ ေအာ္သံမ်ိဳးစံု စီခနဲထြက္ေပၚလာၾကသည္။
``ေဟ့.. ဆိုင္ကယ္သမား၊ ကုိယ္နဲ႕ မဆိုင္ဘဲ ၀င္မရႈပ္နဲ႕ ၊ ဆိုင္ကယ္ကို ခ်က္ခ်င္း ရပ္ၿပီး အဲဒီ ေကာင္ကို ျပန္ခ်ထားခဲ့´´
``ဟုတ္တယ္၊ မဲဒီေကာင္က သူခိုး၊ မင္းေရာ မင္းဆိုင္ကယ္ပါ တစ္စစီ မ ျဖစ္ခ်င္ရင္ မင္း ဆိုင္ကယ္ကို ခု ခ်က္ခ်င္း ရပ္လိုက္´´
ေအာ္ဟစ္ႀကိမ္းေမာင္းသံေတြ မွိန္ေဖ်ာ့က်န္ရစ္ခဲ့ၾက၏ ။ သူမ ေၾကာက္အားလန္႕အားႏွင့္ ဆိုင္ကယ္ကို ဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္ ေမာင္းမိသည္မသိ၊ ေနာက္ဘက္ဆီမွ …
``ျဖည္းျဖည္းေမာင္းပါဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီေလာက္အျမန္ႀကီးမစီးရဲဘူး၊ ေရွ႕နားေလာက္က်ရင္ ရပ္လိုက္လို႕ရပါၿပီ၊ ဟိုေကာင္ေတြ လိုက္မလာႏိုင္ေတာ့ပါဘူး´´
သည္ေတာ့မွ သတိရၿပီး ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ေလွ်ာ့ကာ လမ္းေဘးသို႕ ထိုးရပ္လိုက္ေတာ့ မိုးျပာဟူေသာ ပုဂၢိဳလ္ေလးက ဆိုင္ကယ္ေပၚမွ ေပါ့ပါးသြက္လက္စြာ ခုန္ဆင္းလိုက္ၿပီး သူမအား အေလးျပဳဟန္လုပ္လ်က္…
``ေလးစားတယ္ဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ား ဆိုင္ကယ္စီး ေတာ္ ေတာ္ ကၽြမ္းတာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခုလို ကူညီတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္´´
``ကိစၥမရွိပါဘူး၊ ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ ေစာေစာက ေကာင္ေလးေတြ က ရွင့္ကို သူခိုးလို႕ ၀ိုင္းေအာ္ေနၾကပါလား´´
သူမ ရင္ထဲ၌ အစာမေၾက ျဖစ္ေနေသာ ကိစၥကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေမးလိုက္ေတာ့ မိုးျပာဆို သည့္ အသားျဖဴျဖဴ ရုပ္ေခ်ာေခ်ာေကာင္ေလးက မ်က္ႏွာရံႈ႕လ်က္ ၎၏ ဆံပင္ရွည္မ်ား ကို သပ္တင္လိုက္သည္။
``အလကားပါဗ်ာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို မီေအာင္မလိုက္ႏိုင္လို႕ မိန္းမက်င့္ မိန္းမဉာဏ္နဲ႕ ေလွ်ာက္ေအာ္တာပါ´´
``ရွင္…ဘယ္လို..´´
သူမ တအ့ံတၾသ ေရရြတ္လိုက္ေတာ့ မိုးျပာက ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္လိုက္၏ ။
``မိုးျပာဆိုတဲ့ေကာင္က အဲဒီ လို ေကာင္မ်ိဳးေတြ ေလာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ ခ်င္း မေျပာနဲ႕ … ႏွစ္ ေယာက္ တစ္ေယာက္ ေတာင္ အေက်ာေပးရဲေသးတယ္´´
``ဘုရား..ဘုရား.. ရွင့္ၾကည့္ရတာ ရန္ ျဖစ္ဖို႕ ေတာ္ ေတာ္ ၀ါသနာပါတဲ့ပံုပဲ´´
``သိပ္ေသခ်ာတာေပါ့၊ ဒါနဲ႕ ..စကားမစပ္ ခင္ဗ်ားတစ္ခုခု မစားခ်င္ဘူးလား၊ ကၽြန္ေတာ္ က ေတာ့ ေျပးလိုက္သြားလိုက္ရလို႕လား မသိဘူး ေတာ္ ေတာ္ ဆာေနၿပီ၊ ဟိုေရွ႕မွာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ရွိတယ္.. ခင္ဗ်ား လိုက္စားပါလား၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပဳစုပါရေစ´´
``ဟင့္အင္း… ကၽြန္မ အခ်ိန္မရဘူး´´
သူမ ခပ္ျပတ္ျပတ္ ျငင္းလိုက္ေတာ့ မိုးျပာက ဟန္ပါပါပခံုးတြန္႕လ်က္…
``ေကာင္းၿပီေလ၊ ဒါဆိုလဲ ေနာက္ဆံုၾကေသးတာေပါ့၊ ခင္ဗ်ားအတြက္ ရန္ ျဖစ္ဖို႕ ကိစၥေတြ ဘာေတြ ႀကံဳလာရင္ေျပာ၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ကူညီမယ္၊ ေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗိုက္ဆာလို႕ လစ္ၿပီဗ်ိဳ႕´´
သူမ ဆိုင္ကယ္မတြက္ခင္ သူက အရင္လွည့္ထြက္သြားျခင္း ျဖစ္သည္။
ေျပာလိုက္ပံုက ဘယ္ေလာက္မ်ား သင္းပါသလဲ။
ရန္ ျဖစ္ဖို႕ကိစၥႀကံဳရင္ သူ ကူညီမတဲ့။ သူ႕ဆီက အကူအညီျပန္ရဖို႕ သူမကပဲ မိန္းကေလး တန္မဲ့ ရန္ ျဖစ္ရဦးေတာ့မလိုလို´´
သူမ ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ျပင္းျပင္း ေမာင္းထြက္လာခဲ့ၿပီး စိတ္ပ်က္ရယ္ခ်င္ေဇာျဖင့္ တစ္ေယာက္ တည္း က်ိတ္ၿပံဳးလာခဲ့မိသည္မွာ အိမ္ျပန္ေရာက္သည္အထိပင္ ျဖစ္သည္။
မိုးျပာ…တဲ့။
နာမည္ ဆန္းဆန္းနဲ႕ ထိုလူငယ္ကေလးအား ထိုကဲ့သို႕ ကဗ်ာမဆန္စြာ သူမ စတင္ေတြ ႕ရွိ ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။
ငါဟာ
တိမ္တိုက္တစ္ခုလို လြင့္ေမ်ာ။
တစ္ခါတစ္ခါေတာ့လည္း
ေတာင္တန္းႀကီးလို ေက်ာက္ခ်။
မ်က္ရည္မက်တတ္တဲ့ မိုးမခပင္ေတြ နဲ႕
ကံ့ေကာ္၀တ္ဆံေတြ ကိုေတာ့
သနားမိပါရဲ႕ ။
အလြမ္းအတုေတြ
တနင့္တပိုး တင္ေဆာင္ထားတဲ့
သေဘၤာအိုႀကီး ကေတာ့
ေက်ာက္ဆူးမႏုတ္ရေသးဘဲ
ဥၾသေတြ ခဏခဏဆြဲလို႕
သူတို႕အားလံုးကို ငါ ႏႈတ္ဆက္လိုက္တယ္။
ဒါေပမယ့္ …
ခက္ေနတာ တစ္ခုက …
သူတို႕ခမ်ာ စကားမေျပာတတ္ရွာဘူးေလ
အၿပံဳးယဲ့ယဲ့ေတြ နဲကသာ
ေငးေမာက်န္ရစ္ခဲ့။
အမွတ္ေတာ့ သူ၏ အမည္ အရင္းမွာ မိုးျပာ မဟုတ္။
သူ ရွစ္တန္းႏွစ္ ၌ ေလာကႀကီးထဲမွ အၿပီးတိုင္းစြန္႕ခြာသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္ေသာ အေမက ထိုသို႕.. ကဗ်ာဆန္စြာ ``မိုးျပာ´´ဟူေသာ အမည္ ကို ေပးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ႕ကို ေမြးဖြားစဥ္အခါက ေကာင္းကင္ႀကီးတစ္ခုလံုး ျပာေနတာကိုၾကည့္ၿပီး ထိုအမည္ ကိုေပးရန္ အေမ စိတ္ကူးရခဲ့ျခင္း ျဖစ္ ႏိုင္သလို၊ ကဗ်ာအတိုအတြာေလးမ်ား မေတာက္တေခါက္ေရး ေသာ အေမ၏ ကဗ်ာဆန္မႈ တစ္ခု လည္း ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ မည္ သို႕ပင္ ျဖစ္ေစ သူ႕သူငယ္ခ်င္းအားလံုး ကေတာ့ မွတ္ပံုတင္ထဲမွ အမည္ ရင္းကို ဘယ္သူမွ မေခၚၾကဘဲ အေမေပးခဲ့သည့္ အမည္ မိုးျပာဟူ၍ သာ အလြယ္တကူ ေခၚၾက၏ ။
သူ႕အား အမည္ အျပည့္အစံု သံုးႏႈန္းေခၚေ၀ၚသူဟူ၍ ေဟာဒီေလာကႀကီးထဲ၌ တစ္ေယာက္ တည္းသာရွိပါသည္။
ထို တစ္ေယာက္ တည္းေသာ ပုဂၢိဳလ္ ကေတာ့ သူ၏ အေဖ ျဖစ္၏ ။
အေမဆံုးၿပီးေနာက္ပိုင္း အေဖတစ္ခု၊ သားတစ္ခုဘ၀ႏွင့္ က်န္ရစ္ခဲ့ၾကေသာ သူတုိ႕ႏွစ္ ေယာက္ ၏ အေနအထားမွာ ပိုမိုခ်စ္ခင္စည္းလံုးသင့္ပါလ်က္ တစ္ကမၻာစီျခားခဲ့ၾကေသာ အ ျဖစ္က ေတာ့ အေတာ္ ရယ္စရာေကာင္းလွသလို၊ အနည္းငယ္၀မ္းနည္းစရာလည္း ေကာင္းလွပါသည္။
ခုေတာ့ သူတို႕သားအဖႏွစ္ ေယာက္ မွာ တစ္ေယာက္ ကတစ္ေနရာ၊ တစ္ေယာက္ က တစ္ကမၻာ။
သူ႕ကမၻာေလးက အနည္းငယ္က်ဥ္းေျမာင္းလွေသာ ္လည္း ေနခ်င္စဖြယ္ေကာင္းသည္ဟု သူ႕ဖာသာ သတ္မွတ္ဂုဏ္ယူေနခဲ့ပါသည္။
ဂီတာတစ္လက္၊ ဂီတသေကၤတ စာရြက္တခ်ိဳ႕ႏွင့္ စိတ္တူကိုယ္တူ ရင္ဘတ္ေဖာ္ သူငယ္ခ်င္း အနည္းငယ္ရွိလွ်င္ သူ႕အတြက္ အရာရာၿပီးျပည့္စံုၿပီ ျဖစ္၏ ။ တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း သူ႕ကမၻာေလးထဲသို႕ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ စ ႏွစ္ ေယာက္ စ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္ႏွင့္ အလည္အ ပတ္ေရာက္ရွိလာတတ္ၾကပါေသးသည္။ ယခု ေလာေလာဆယ္ သူ႕ေရွ႕၌ အလည္ေရာက္ရွိေန သူ ကေတာ့ သူႏွင့္ ေမဂ်ာအတူတူ၊ အဂၤလိပ္စာေနာက္ဆံုးႏွစ္ ေက်ာင္းသူ ဘရဏီ ျဖစ္သည္။
ႏႈတ္ခန္းနီရဲရဲဆိုးၿပီး စကားနည္းနည္း မ်ား တာ တစ္ခုကလြြဲလွ်င္ ဘရဏီက သူ႕အတြက္ ေပါင္းရသင္းရမဆိုးလွပါ။
တစ္ခုခက္သည္က ဘရဏီ၏ လိုအင္ဆႏၵတို႕က မ်ား ျပားလြန္းျခင္း ျဖစ္သည္။ ယခုပဲၾကည့္ ဘရဏီ သူ႕အား လွမ္းေမးလိုက္သည့္ ေမးခြန္းက…
``မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ ထဲမွာ ယူ ဘယ္သူ႕ကို အခင္ဆံုးလဲ´´…တဲ့။
သိပၸံကင္တင္းေရွ႕မွ ျဖတ္ေလွ်ာက္သြားေနၾကေသာ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူမ်ား ကို ေငးၾကည့္ေနရင္းမွ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယက္ေယာက္ ေရာက္လာလွ်င္ ေကာင္းမွာ ပဲဟု သူေတြ း လိုက္မိသည္။
``ေဟ့.. တို႕ေးတာ ေျဖဦးေလ မိုးျပာရဲ႕ ၊ ယူ ဘယ္သူ႕ကိုအခင္ဆံုးလဲ၊ တို႕ကိုလား (MC)က သူဇာလင္းကိုလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ဖီးဆစ္က ၾကည္၀င္းလဲ့ကိုလား၊ ေနာက္ၿပီး ျမန္မာစာက …´´
``အားလံုးပဲ´´
ရုတ္တရက္ သူျဖတ္ေျပာလိုက္ေတာ့ သူမက မ်က္လံုး၀င္၍ ၾကည့္သည္။
``ဘာရယ္…´´
``အားလံုးကို တူတူခင္တယ္လို႕ေျပာတာ´´
တကူးတက လွည့္ၾကည့္ေနစရာ မလိုပါ။
ဘရဏီ၏ မ်က္လံုးေလး ညိဳ သြားပါလိမ့္မည္ ။ ၿပီးေတာ့ ဆိုးေဆးတို႕ျဖင့္ ေတာက္ပနီရဲေန သည့္ သူမ၏ ႏႈတ္ခမ္းထူထူအစံုမွာ လည္း တင္းခနဲ ျဖစ္သြားမွာ အလြန္ေသခ်ာပါသည္။
ဘရဏီကို အားနာေသာ ္လည္း သူက လိမ္ညာေျပာတတ္သူမဟုတ္။
``ဒါျဖင့္ တို႕ တစ္ခုေမးမယ္ေနာ္´´
အေတာ္ ႀကီးၾကာမွ . . . ဘရဏီ၏ ခပ္ေဆာင့္ေဆာင့္စကားသံထြက္ေပၚလာေလသည္။
ေမးေလဟူေသာ သေဘာျဖင့္ သူ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္ေတာ့ ဘရဏီက . . ``ဟိုေန႕က ၀ဏၰမင္းဒင္းတို႕နဲ႕ ရန္ ျဖစ္ၾကတာ ဘာအတြက္လဲ၊ ကဲ . . အမွန္အတိုင္းေျဖ´´
``သိပ္ေျဖတာေပါ့၊ ဘရဏီ့အတြက္ ရန္ ျဖစ္တာ၊ ဒါေပမယ့္ တကယ့္တကယ္ မခ် ျဖစ္လိုက္ ပါဘူး၊ ဒီေကာင္က မိန္းမဉာဏ္နဲ႕ အေဖာ္ေတြ အုပ္လိုက္ႀကီးေခၚလာလို႕ တို႕ေအာင္ျမင္စြာ ေနာက္ ဆုတ္လာခဲ့ရတယ္၊ ကဲ . . . ဘာသိခ်င္ေသးလဲ´´
ဘရဏီအား ေျပာျပေနရင္းမွ ထိုေန႕က သူ၏ ကယ္တင္ရွင္ ဟာလီေမာ္ေတာ္ ဆိုင္ကယ္ႏွင့္ အမ်ိဳးသမီးကို ဖ်တ္ခနဲ သတိရလိုက္မိသည္။ ေမးရိုးအထိ ဖံုးကာထားသည့္ ဆိုင္ကယ္စီးဦးထုပ္ ေၾကာင့္ ထိုးအမ်ိဳးသမီး၏ မ်က္ႏွာကြက္ကြက္ကေလးကိုသာ ျမင္ခြင့္ရခဲ့ေသာ ္လည္း ၎၏ မ်က္ႏွာ က အေတာ္ ့ကို ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေၾကာင္း သူ ၀န္ခံရပါလိမ့္မည္ ။
ထိုအမ်ိဳးသမီး၏ အလွက ဘရဏီလို ႏုဖပ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသည့္အလွမ်ိဳးမဟုတ္။ အားမာန္အ ျပည့္ပါၿပီး မာနႏွင့္ ၀င္ထည္ေနသည့္ အလွမ်ိဳး ျဖစ္၏ ။ ရုတ္တရက္ ဘရဏီ့အသံက သူ႕အေတြ းတို႕ ကို ျဖတ္ေတာက္ပစ္လိုက္သည္။
``ဟိတ္, ဘာေတြ စဥ္းစားေနတာလဲ၊ တုိ႕ေမးေနတာကို ေျဖဦးေလ´´
``ဟင္ . . ဘရဏီ ဘာေမးလိုက္တာလဲ´´
``ေၾသာ္ . . . တို႕အတြက္နဲ႕ ရန္ေတြ ဘာေတြ ေတာင္ ျဖစ္ရတယ္ဆိုေတာ့ တျခားေကာင္မ ေလးေတြ နဲ႕ စာရင္ တို႕ကို နည္းနည္း ေတာ့ ပိုခင္တယ္လို႕ ယူဆရမွာ ေပါ့လို႕၊ မဟုတ္ဘူးလား´´
ဘရဏီ၏ အားတက္သေရာ ေမးခြန္းကို ေခါင္းခါရမွာ သူ အလြန္အားနာ သြားပါသည္။ ဂစ္ တာတီးျခင္းႏွင့္ တစ္ခါတစ္ရံ မင္းဒင္ (သို႕မဟုတ္) အျခားလူတစ္ဦးဦးႏွင့္ ျပႆနာတက္ျခင္းသည္ သူ႕အတြက္ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာ ထြက္ေပါက္ရွာနည္းမ်ား ျဖစ္ေၾကာင္း ဘရဏီကို သူ ရွင္းမျပေတာ့ပါ။
သူ လိုက္လိုက္ေလ်ာေလ်ာ ေျပာလိုက္ေတာ့ ဘရဏီမ်က္ႏွာက ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလို ၾကည္ လင္၀င္းပသြားလ်က္ မ်က္လံုးမ်ား က တလက္လက္ေတာက္ပလာၾကေလသည္။
သို႕ေသာ ္ . . .
ထိုေတာက္ပမႈ က ခဏသာခံပါသည္။
အေၾကာင္း ကေတာ့ တေအာင့္အၾကာ၌ . . .
``တို႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ သီခ်င္းတိုက္ဖို႕ ခ်ိန္းထားတာတစ္ခုရွိလို႕ သြားလိုက္ဦးမယ္ ဘရဏီ´´ဟု ဆိုက သိပၸံကင္တင္းမွ ထထြက္လာခဲ့ေသာ ေၾကာင့္ ျဖစသည္။
သူ၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ဘရဏီ ေအာင့္သက္သက္ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ႏိုင္ေသာ ္လည္း အၿမဲတမ္း အဲဒီ လိုမ်ိဳး နားလည္ရခက္တဲ့ လူ တစ္ေယာက္ ပဲဟု အေတြ းမ်ိဳးကို ေတြ းမိလွ်င္ေတာ့ သူမ ခ်က္ခ်င္း ပင္ ျပန္လည္စိတ္ေျပ သြားပါလိမ့္မည္ ။
အခန္း (၂)
ဘာေျပာတယ္၊ အလုပ္တစ္ခုခု လုပ္မလို႕ ဟုတ္လား၊ မိုးျပာ´´
သူ႕စကားအဆံုး ဗိုေတာက္က တအံ့တၾသ တံု႕ျပန္ေတာ့ သူ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္၏ ။
``ေနစမ္းပါဦး . . မင္းက အလုပ္၀င္လုပ္မယ္ဆိုေတာ့၊ ဘာလဲ မင္းအဘိုးႀကီး မင္းကို လစဥ္ေထာက္ပံ့ေနတဲ့ အသံုးစရိတ္ကို ျဖတ္လိုက္လို႕လား´´
ေဖေဖႏွင့္ သူ သေဘာထားခ်င္း မတိုက္ဆိုင္သျဖင့္ ေဖေဖ့ထံမွ သူ ထြက္လာခဲ့ေသာ ္လည္း ေဖေဖက သူ႕အတြက္ အသံုးစရိတ္အ ျဖစ္ လစဥ္ သူ၏ ဘဏ္စာရင္းထဲသို႕ ပံုမွန္ေငြထည့္ေပးေနက် ျဖစ္သည္။
ေဖေဖ့ထံမွ ရရွိသည့္ ေထာက္ပံ့ေငြက သူ႕အသံုးစရိတ္အတြက္ လံုေလာက္ရံုမွ်မက ပိုလွ်ံ၍ ပင္ေနပါေသးသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ လည္း အခန္းတစ္ခန္းငွားကာ တစ္ကိုယ္တည္းရပ္တည္ေနႏိုင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
သို႕ေသာ ္ ယခု သူ အလုပ္လုပ္ခ်င္ေသာ ဆႏၵ ကေတာ့ ေငြေၾကးကိစၥႏွင့္ တစ္စံုတစ္ရာ မပတ္သက္။
စိတ္ပါသည့္အခါ အတန္းတက္လိုက္၊ စိတ္မပါသည့္အခါ ဘရဏီတို႕လို မိန္းကေလးသူ ငယ္ခ်င္းတခ်ိဳ႕ႏွင့္ ေလွ်ာက္လည္လိုက္၊ ဗိုေတာက္တို႕ႏွင့္ ဂစ္တာတီးလိုက္၊ ၾကာေတာ့ ထိုသို႕ ဦးတည္ရာမဲ့ စီးေမ်ာမႈ ကို သူ ပ်င္းရိလာေလသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ စိတ္တည္ၿငိမ္မႈ အတြက္ အလုပ္တစ္ခုခုလုပ္ခ်င္စိတ္တို႕ ျပင္းျပလာျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုအေၾကာင္း ဗိုေတာက္ကို သူရွင္းျပလိုက္ေတာ့ ဗိုေတာက္က အတန္ၾကာ ၿငိမ္သက္သြား ၿပီးမွ ေခါင္းကို ဆတ္ခနဲညိတ္လိုက္၏ ။
``စိတ္မေလေအာင္ . . အလုပ္ လုပ္ခ်င္တာေကာင္းပါတယ္၊ ဒါေပမယ့္ မင္းက ဘယ္လိုအ လုပ္မ်ိဳး လုပ္ခ်င္တာလဲ´´
`` ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ဂီတနဲကပတ္သက္တဲ့ အလုပ္မ်ိဳးေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ ဘာအလုပ္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ တစ္လႏွစ္ လေလာက္ အခ်ိန္ပိုင္း၀င္လုပ္ၾကည့္ခ်င္တယ္´´
``မင္း . . သွ်န္ထြဏ္းကို အကူအညီေတာင္းၿပီး ကလပ္တစ္ခုခုမွာ မသိသူမရွိသည့္ ကီးဘု ရင္ ဆရာတစ္ဆူ ျဖစ္သလို သူ၏ သူငယ္ခ်င္းလည္း ျဖစ္၏ ။
``ေနပါေစကြာ . . သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို အပူမကပ္ခ်င္ပါဘူး၊ ငါ့ဖာသာ ႀကံဳရာအလုပ္တစ္ခု ခု ၀င္လုပ္ၾကည့္မယ္၊ အဆင္မေျပေတာ့လဲ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ထြက္ရံုေပါ့၊ တစ္ဆိတ္ေလာက္ကြာ ဂစ္တာေလး ဒီဘက္ကို လွည့္စမ္းပါ။ (ေဟာ္လို) မဟုတ္ဘူး၊ (ေဆာလစ္ဂစ္တာ)ကို ေျပာတာ၊ (Amp)ခလုတ္ပါ တစ္ခါထဲဖြင့္လိုက္ပါ´´
ဗိုေတာက္က သူ၏ လွ်ပ္စစ္ဂစ္တာေလးကို ယူေပးကာအသံခ်ဲ႕စက္ခလုတ္ကိုပါ ဖြင့္ေပးရင္း . . .
``တစ္လက္စတည္း ေရခဲေသတၱာထဲက ဘီယာဘူးပါသြားယူခိုင္းဦးမယ္ မဟုတ္လား မိုးျပာ၊ စိတ္ခ် . . . ဘီယာတင္မဟုတ္ဘူး၊ အျမည္ းပါ တစ္ခါထဲလုပ္လာခဲ့မယ္´´
``မင္း . . တစ္ေန႕တျခား တိုးတက္လာၿပီ ဗုိေတာက္၊ မင္းကို တပည့္ေမြးရက်ိဳးနပ္ သြားၿပီ´´
ဗိုေတာက္က သူ႕အား အသံမထြက္ဘဲ က်ိတ္ဆဲၿပီး မီးဖိုဘက္ဆီသို႕ ထြက္သြားသည္။
တေအာင့္ၾကာေတာ့ တိုက္ခန္းေလးအတြင္ း မိုးျပာ၏ (VAMP) ခပ္သံၾကမ္းၾကမ္းက ျမဴးၾကြ က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေပၚ၍ လာသည္။
ျမစ္ေတြ က
လိမ္ေကာက္ေကြ႕ဆင္း
သစၥာေဖာက္ျခင္း ခံလိုက္ရတဲ့
ငါ . . .
ျမစ္က်ိဳးအင္၊ တစ္ခုပမာေပါ့၊
ၿငိမ္သက္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့ . . .။
``ဘာေျပာစရာရွိသလဲ ဦးေအာင္ႀကိဳင္´´
သူမ၏ ရံုးခန္းထဲသို႕ ပ်ာယီးပ်ာယာ ၀င္ေရာက္လာေသာ ဦးေအာင္ႀကိဳင္ကို သူမ ခပ္တည္ တည္ လွမ္းေမလိုက္ေတာ့ ဦးေအာင္ႀကိဳင္ မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ပ်က္သြား၏ ။
``ဟို . . ေအာက္ထပ္မွာ ျပႆနာတစ္ခု ျဖစ္ေနလို႕ မမေလး´´
``ရွင့္မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ကတဲက ျပႆနာ ျဖစ္လာမွန္း ကၽြန္မ သိတယ္ ဘာျပႆနာလဲ . . တိုတိုတုတ္တုတ္နဲ႕ တိတိက်က်ေလးသိခ်င္တယ္´´
ဦးေအာင္ႀကိဳင္က အခ်ိန္ဆြဲသလို ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႕လိုက္ၿပီးမွ စကားစေလသည္။
``ေကာင္ေလးတစ္ေကာင္ ဆိုင္ထဲ၀င္လာၿပီး . . ဘာမွမ၀ယ္ဘဲ ဟိုေလွ်ာက္ဒီေလွ်ာက္ လုပ္ေနလို႕ လံုၿခံဳေရး ၀န္ထမ္းေမာင္ေထြးက ေကာင္ေလးကို ဆိုင္ျပင္ထြက္ခိုင္းတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ေကာင္ေလးရဲ႕ ေက်ာပိုးအိတ္ကိုလဲ ရွာဖို႕လုပ္တယ္´´
``ကၽြန္မ သေဘာေပါက္ၿပီး ေကာင္ေလးကို အလစ္သမားလို႕ ေမာင္ေထြးက သြားစြပ္စြဲ တယ္ဆိုပါေတာ့´´
သူမ ေမးခြန္းေၾကာင့္ ဦးေအာင္ႀကိဳင္၏ မ်က္ႏွာ မည္ းခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
``အဲ . . ဟိုဒင္း. . အဲဒီ သေဘာပဲဆိုပါေတာ့ မမေလး´´
``ဆိုင္ထဲ၀င္လာတဲ့ ေစ်း၀ယ္သူ တစ္ေယာက္ ကို လက္ပူးလက္ၾကပ္ မေတြ ႕ဘဲ ဘယ္ေတာ့ မွ အဲဒီ လိုမဆက္ဆံပါနဲ႕ လို႕ ကၽြန္မ ေသခ်ာမွာ ထားရက္နဲ႕ ၊ ေမာင္ေထြးကလဲ ေမာင္ေထြးပဲ၊ ဘာ ျဖစ္ လို႕ အဲဒီ လို သြားစြပ္စြဲရတာ လဲ၊ ဆိုစမ္းပါဦး . . ေနာက္ဘာ ျဖစ္သလဲ´´
``နည္းနည္း ေတာ့ ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ ျဖစ္သြားတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ တစ္ေယာက္ စီ လူခြဲထားလိုက္ပါၿပီ´´
ဦးေအာင္ႀကိဳင္၏ စကားေၾကာင့္ သူမေဒါသတို႕ ခ်က္ခ်င္း ပင္ ဆူေ၀သြားေလသည္။ သူမ၏ (မီနီမတ္)အတြင္ း၌ ထိုကဲ့သို႕ ျပႆနာမ်ိဳးကို လံုး၀အ ျဖစ္မခံႏိုင္ပါ။
မိမိဘက္မွ မွန္သည္ ျဖစ္ေစ, မွာ းသည္ ျဖစ္ေစ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္တာမ်ိဳးကို သူမ နည္းနည္း မွ သေဘာမက်။
ထိုကိစၥမ်ိဳးက ဆုိင္၏ ဂုဏ္သိကၡာကို မ်ား စြာ ထိခိုက္သလို၊ တျခားေစ်း၀ယ္သူမ်ား ၏ အျမင္ ၾကည္လင္မႈ ကိုလည္း တိမ္းေစာင္းေစႏိုင္ပါသည္။
တလိပ္လိပ္တက္လာေသာ ေဒါသတို႕ကို မ်ိဳသိပ္ရင္း ဦးေအာင္ႀကိဳင္အား သံျပတ္ျဖင့္ ေျပာလိုက္သည္။
``ေကာင္းၿပီေလ၊ အဲဒီ ေကာင္ေလးကိုေရာ လံုၿခံဳေရး ေမာင္ေထြးကိုပါ. . ကၽြန္မဆီ ခ်က္ခ်င္း ေခၚလာခဲ့´´
``ဟုတ္ကဲ့. . . ဟို. . ဒါေပမယ့္ ေမာင္ေထြးကိုေတာ့ ခု ခ်က္ခ်င္း ေခၚလာလို႕ မရဘူး မမေလး´´
``ဘာ ျဖစ္လို႕လဲ´´
``ႏႈတ္ခမ္းကြဲသြားလို႕ သြားခ်ဳပ္ေနတယ္´´
``ဘာ. . ႏႈတ္ခမ္းကြဲသြားတယ္´´
``ဟုတ္ကဲ့ . . ဒါေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ အဆြဲျမန္ေပလို႕´´
``ေတာက္ . . ကဲ . .သြား. . သြား၊ ေမာင္ေထြးမပါလဲ အဲဒီ က်န္တဲ့ ျပႆနာေကာင္ကိုပဲ ကၽြန္မေရွ႕ ေခၚလာခဲ့´´
ဦးေအာင္ႀကိဳင္ ရံုးခန္းထဲမွ လွစ္ခနဲျပန္လည္ထြက္ခြာသြားေတာ့ သူမ တစ္ေယာက္ တည္း တႏုံ႕ႏုံ႕ႏွင့္ ခံျပင္းေဒါသထြက္စြာ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။
တကယ္ေတာ့ အစကတည္းက ဒီရာထူးကို ဒယ္ဒီ့ဆီက သူမ လက္မခံခဲ့လွ်င္ အေကာင္း သား၊ ခုေတာ့ မီနီမတ္ကက္တစ္ခုကို အုပ္ခ်ုဳပ္ရျခင္းအေပၚ သူမ အေတာ္ စိတ္ပ်က္စျပဳလာ၏ ။
တစ္ေန႕ တစ္ေန႕ ရွင္းလိုက္ရသည့္ ျပႆနာေသာ င္းေျခာက္ေထာင္မက။ ထိုျပႆနာမ်ား ထဲ၌ ယခု ျပႆနာ ကေတာ့ အေတာ္ ့ကို ဆိုး၀ါးလွပါသည္။ ေစ်း၀ယ္သူနဲ႕ လံုၿခံဳေရး ၀န္ထမ္း ႏႈတ္ခမ္းကြဲေအာင္ ထိုးႀကိတ္ၾကသတဲ့။
ေတာ္ . . လာေပေစဦး။ ဒီေပၚေရာက္လာေတာ့မွ ေနျခည္သစ္အေၾကာင္း သိသြားေအာင္ ပညာေပးရမယ္။
သူမ တက္တစ္ေခါက္ေခါက္ႏွင့္ စိတ္မရွည္စြာ ေစာင့္ဆိုင္းေနစဥ္ ရံုးခန္းတံခါးပြင့္သြားၿပီး ဦးေအာင္ႀကိဳင္ေနာက္မွာ ေတာ့ ေမာင္ေထြးကိုႏႈတ္ခမ္းကြဲသြားေအာင္ ထိုးလိုက္သည္ဆိုေသာ ခ်ာတိတ္က အနက္ေရာင္ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္လ်က္၊ ပီေကကိုတလႈပ္လႈပ္၀ါးရင္း ေအးတိေအး စက္ႏိုင္စြာ ၀င္ေရာက္လာပါသည္။
၎၀င္လာပံုက ျပႆနာတစ္ခုေၾကာင့္ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴးရံုးခန္းထဲ ၀င္လာပံုမ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ၊ လာေနက်ေနရာတစ္ခုသို႕ လမ္းႀကံဳလွည့္၀င္လာပံုမ်ိဳး ေအးေအးလူလူ ရွိလွ၏ ။ (ဟင္း . . ဘယ္ ေလာက္မ်ား အျမင္ကတ္စရာေကာင္းလိုက္သလဲ)
၎၏ မ်က္ႏွာကို ဖ်တ္ခနဲ ေမာ့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ . . ေတာ့ေဒါသတႀကီးရန္ေတြ ႕ရန္ျပင္ဆင္ ထားသည့္ သူမ၏ စကားလံုးတို႕ ၾကက္ေပ်ာက္ငွက္ေပ်ာက္ လြင့္သြားၾကေလသည္။
``မိုးျပာ. . .´´
ေသခ်ာပါတယ္။
သူမ ရန္ ျဖစ္ဖို႕ကိစၥႀကံဳရင္ ကူညီမယ္ဆိုတဲ့သူေပါ့။
မိုးျပာက သူမကို ဖ်တ္ခနဲလွမ္းၾကည့္ၿပီး ျမင္ဖူးပါတယ္ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ မ်က္ေမွာ င္ က်ံဳ႕သြား၏ ။ သို႕ေသာ ္ ဘယ္မွာ ျမင္ဖူးမွန္း တိတိက်က် မွတ္မိသြားပံုမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္။
ဦးေအာင္ႀကိဳင္က မိုးျပာဘက္သို႕ ေမးေငါ့ျပရင္း . .
``ျပႆနာတက္တာ သူပဲ မမေလး´´
``ေကာင္းၿပီ၊ သူ႕ကို ကၽြန္မ ေရွ႕မွာ ထားခဲ့ၿပီး ဦးေအာင္ႀကိဳင္ လုပ္စရာရွိတာသြားလုပ္ပါ´´
သူမ စကားေၾကာင့္ ဦးေအာင္ႀကိဳင္ သေဘာမက်ဟန္ျဖင့္ အနည္းငယ္ တံု႕ဆိုင္းသြားေသာ ္ လည္း တစ္စံုတစ္ရာ ေစာဒကမတက္ဘဲ ရံုးခန္းထဲမွ ျပန္လည္ထြက္ခြာ သြားပါသည္။
``ကၽြန္ေတာ္ ထိုင္လို႕ရၿပီလား´´
ယခုတိုင္ေအာင္ မတ္တပ္ရပ္ေနရဆဲ ျဖစ္ေသာ မိုးျပာက သူမအား လွမ္းေမးသည္။ ဘာေၾကာင့္ မွန္းမသိ၊ သူမ ေလပူတစ္ခ်က္ကို မႈ တ္ထုတ္လိုက္ၿပီးမွ ေခါင္းဆတ္ျပလိုက္သည္။
``ရွင္ . . ထုိင္ႏိုင္ပါၿပီ မိုးျပာ´´
မိုးျပာဟု သူမေခၚလိုက္သျဖင့္ သူက တအံ့တၾသ ျပန္ၾကည့္ေလသည္။
``ခင္ဗ်ား. . ကၽြန္ေတာ္ ့ကိုသိေနသလား၊ ကၽြန္ေတာ္ လဲ ခင္ဗ်ားကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး သိေနသ လိုပဲ´´
``ေသခ်ာတာေပါ့၊ ရွင္. . ကၽြန္မ ဆိုင္ကယ္ေနာက္မွာ လိုက္စီးဖူးတယ္ေလ´´
သည္ေတာ့မွ မိုးျပာ သူ႕နဖူးသူရိုက္လ်က္ ``လက္စသတ္ေတာ့ ခင္ဗ်ားကိုး´´ဟု ေရရြတ္ ရင္း အားတံု႕အားနာမ်က္ႏွာျဖင့္ ေတာင္းပန္စကားဆိုသည္။
``ေဆာရီးဗ်ာ၊ ခင္ဗ်ားဆိုင္မွာ ကၽြန္ေတာ္ အေႏွာင့္အယွက္ေပးသလို ျဖစ္သြားတဲ့အတြက္ ေတာင္းပန္ပါတယ္´´
``ဒါ . . ကၽြန္မ ဆိုင္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီဆိုင္ရဲ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပိုင္နဲ႕ ပတ္သက္လို႕ ေတာ့ ကၽြန္မမွာ အမ်ား ႀကီးတာ၀န္ရွိတယ္၊ ကဲ . . ရွင္တုိ႕ရဲ႕ ျပႆနာ ျဖစ္ပံုေလးကို တစ္ဆိတ္ ေလာက္ ေျပာျပစမ္းပါဦး´´
သူမ ခပ္တင္းတင္း ေမးလိုက္ေတာ့ မိုးျပာက ပခံုးတြန္႕ လိုက္သည္။
``ကၽြန္ေတာ္ ကိစၥတစ္ခုရွိလို႕ ဒီဆိုင္ထဲကို ၀င္လာတယ္၊ ဆိုင္ထဲ၀င္လာကတဲက အဲဒိလံုၿခံဳ ေရး ၀န္ထမ္းက ကၽြန္ေတာ့္ကို ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္ၿပီး ကၽြန္ေတာ္ ့ေနာက္ကို တေကာက္ ေကာက္ေလွ်ာက္လိုက္ေတာ့တာပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ လဲ အျမင္ကတ္ကတ္နဲ႕ တစ္ဆ္ိုင္လံုး ေလွ်က္ပတ္ ေနလိုက္တယ္၊ ၾကာေတာ့သူ စိတ္မရွည္ေတာ့ဘ့ူးနဲ႕ တူတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ဆိုင္ျပင္ထြက္ဖို႕ ေမာင္းထုတ္တယ္၊ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ့ေက်ာပိုး အိတ္ကိုရွာဖို႕လုပ္တယ္ . . အဲဒါ သူ႕အမွာ းပဲ၊ တကယ္လို႕ သူ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို အလစ္သမားလို႕ထင္ရင္ တျခားဒီ့ထက္ သိမ္ေမြ႕တဲ့ နည္းလမ္းတစ္ ခုခုကို အသံုးျပဳသင့္တယ္၊ ခုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေပးႏိုင္ဘူးလို႕ျငင္းေနတဲ့ၾကားထဲက ကၽြန္ေတာ္ ့ ေက်ာပိုးအိတ္ကို အတင္းလုယူဖို႕ႀကိဳးစားတယ္ေလ၊ အဲဒီ ေတာ့ ဘာေတြ ဆက္ ျဖစ္လာႏိုင္မလဲ၊ ခင္ဗ်ားပဲ စဥ္းစားၾကည့္ေပါ့´´
``သူ ႏႈတ္ခမ္းကြဲသြားေရာဆိုပါေတာ့ . . .´´
``ကံဆိုးရင္ . . သြားတစ္ေခ်ာင္း ႏွစ္ ေခ်ာင္းေလာက္ပါ နဲ႕ ခ်င္နဲ႕ သြားႏိုင္တယ္´´
``ဗုေဒၶါ. . ရွင္. . အဲဒီ ေလာက္ အသတ္အပုတ္ ၀ါသနာပါေနရင္ေတာ့ ျမန္မာ့လက္ေ၀ွ႕ေတြ ဘာေတြ သင္ၿပီး ႀကိဳး၀ိုင္းေပၚမွာ တက္ထိုးပါလား´´
သူမ တမင္ရြဲ႕ၿပီး ေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေသာ ္လည္း သူ ကေတာ့ အရြဲ႕တိုက္မွန္း သိပံုမရပါ။ ပါးစပ္ထဲမွ ပီေကကို အသံျမည္ ေအာင္ တစ္ခ်က္ေဖာက္လိုက္ၿပီးမွ . . .
``ခင္ဗ်ား အႀကံေပးတာ ေနာက္က်သြားၿပီ၊ ကၽြန္ေတာ္ ရွစ္တန္းေလာက္ကတဲက အလံလုပြဲ ေတြ မွာ တက္ထိုးခဲ့တယ္၊ ေနာက္ပိုင္း ပ်င္သြားတာနဲ႕ ဆက္မထိုးေတာ့တာ´´
အင္း. . . ဒါေၾကာင့္ လည္း သူ ဒီေလာက္ရန္ ျဖစ္ဖို႕ ၀ါသနာပါေနတာ ျဖစ္မွာ ပဲ။
``ဒါနဲ႕ စကားမစပ္ ရွင္ ဒီဆိုင္ထဲကို ကိစၥတစ္ခုရွိလို႕၀င္လာတာလို႕ ေစာေစာကေျပာခဲ့ တယ္၊ အဲဒါ ဘာကိစၥလဲ´´
သည္တစ္ခါေတာ့ သူ႕မ်က္ႏွာ ေစာေစာကလို မဟတ္ေတာ့ဘဲ အနည္းငယ္တည္သြားၿပီမွ ``ဆိုင္ေရွ႕မွာ ေရး ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေၾကာင့္ ပါ´´ဟု ဆိုေလသည္။
``ဘာဆိုင္းဘုတ္ပါလိမ့္´´
``အမ်ိဳးသား၀န္ထမ္းတစ္ဦး အလိုရွိသည္ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလ´´
``ျမတ္စြာ ဘုရား. . လက္စသတ္ေတာ့ ရွင္က ဒီဆိုင္မွာ အလုပ္ေလွ်ာက္ဖို႕ ၀င္လာတယ္ ဆုိပါေတာ့. . .´´
သူမ ခပ္ေသာ ေသာ ေလး ေျပာလိုက္ေသာ သူ႕မ်က္ႏွာက ေစာစာကထက္ ပို၍ တည္သြား ပါသည္။
``ဟုတ္တယ္ . . ဒါေပမယ့္ အခုလို အေျခအေနမ်ိဳးမွာ ေတာ့ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္ ့ကို အလုပ္ ခန္႕ခ်င္ေတာ့မွ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္ပါတယ္´´
ေသခ်ာတာေပါ့။ သူ႕လို ခပ္ဆိုးဆိုး ဂ်စ္ကန္ကန္လူငယ္ တစ္ေယာက္ ကို မီနီမတ္ ခ်ိန္းစတိုး လို ေစ်းဆိုင္မ်ိဳးမွာ အလုပ္ခန္႕ဖို႕အတြက္ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူမ ေတာ္ ေတာ္ မိုက္မဲဖို႕ လုိအပ္ပါ လိမ့္မည္ ။
သို႕ေသာ ္. . မိုးျပာဟူေသာ သူမေရွ႕မွ လူငယ္အားအလြယ္တကူ စိတ္ပ်က္မသြားေစခ်င္သ ျဖင့္ သူမ ေမးခြန္းတစ္ခုကို အလိုက္အထိုက္ေမးလိုက္သည္။
``ရွင္. . ဘာေတြ လုပ္တတ္သလဲ. . ေျပာ´´
သူမ ေမးခြန္းေၾကာင့္ သူ အနည္းငယ္ေၾကာင္အန္းအန္း ျဖစ္သြားေလသည္။
ထုိ႕ေနာက္ စဥ္းစားဟန္ျဖင့္ တံု႕ဆိုင္းေနၿပီးမွ . . .
``ကၽြန္ေတာ္ ျမင္းစီးတတ္တယ္၊ ေရကူးတတ္တယ္၊ ေလေသနတ္ပစ္တတ္တယ္၊ ရန္ ျဖစ္ တယ္၊ ၿပီးေတာ့ အင္း. . ဂစ္တာတီးတတ္တယ္´´
သူ၏ အေျဖစကားကို သူမ မရယ္မိေအာင္ မနည္းႀကိဳးစားေနရသည္။
သို႕ေသာ ္ ဂစ္တာတီးတတ္တယ္ဟူေသာ ေနာက္ဆံုးအေျဖစကားကို ၾကားအၿပီးမွာ ေတာ့ ရယ္ခ်င္စိတ္တို႕ကို ခ်က္ခ်င္း ပင္ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္လိုက္ပါသည္။
``ကၽြန္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႕ တီး၀ိုင္းေထာင္ၿပီး ရပ္ကြက္ပြဲ၊ ၿမိဳ႕နယ္ပြဲေတြ မွာ လိုက္တီး ဖူးတယ္၊ စတိတ္ရိႈးပြဲေပါင္းသံုးဆယ္ေလာက္ တီးဖူးတယ္၊ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ စီးရီးထုတ္ ေတာ့လဲ. . (ဆက္ရွင္ပေလယာ) အေနနဲ႕ ၀င္တီးေပးခဲ့ဖူးတယ္၊ ေနပါဦး ခင္ဗ်ားစတိုးဆိုင္ႀကီးမွာ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္ရဖို႕ကိစၥနဲ႕ ဂစ္တာတီးတတ္တဲ့ကိစၥ ဘယ္လိုမ်ား ပတ္သက္ေနလို႕လဲ´´
``ဟင့္အင္း. . . ဘယ္လိုမွ မပတ္သက္ပါဘူး၊ ရွင့္ကိုဒီဆုိင္မွာ အလုပ္ခန္႕ဖို႕ ကၽြန္မမွာ လံုး၀အစီအစဥ္ မရွိဘူး´´
သူမ စကားဆံုးသည္ႏွင့္ သူ ပခံုးတစ္ခ်က္တြန္႕ကာထိုင္ရာမွ ဆတ္ခနဲထရပ္လိုက္ပါသည္။
``ဒါဆိုလဲ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ခြင့္ျပဳပါဦး . . မ. .´´
``ေနျခည္သစ္ပါ´´
``ဟုတ္ကဲ့. . မေနျခည္သစ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္လိုက္ပါဦးမယ္´´
မိုးျပာ သူမေရွ႕မွ လွည့္ထြက္၍ တံခါး၀သို႕ မေရာက္ခင္မွာ ပင္ သူမ လွမ္းေျပာလိုက္သည္။
``ကၽြန္မ စကားမဆံုးေသးဘူး မိုးျပာ´´
မိုးျပာ တံု႕ဆိုင္းသြားၿပီးမွ သူမဘက္သို႕ ျဖည္းညင္းစြာ လွည့္ၾကည့္သည္။
``ရွင့္ကို ဒီဆိုင္မွာ အလုပ္မေပးႏိုင္ေပမယ့္ ရွင္. . ဂစ္တာတီးတတ္တဲ့အတြက္ တျခားဆိုင္ တစ္ဆိုင္မွာ ရွင္အလုပ္ရမယ္´´
``ဘာလုပ္ရမွာ လဲ´´
``ဂစ္တာ တီးရမယ္ေလ´´
တစ္ခ်ိန္လံုး ရႈတည္တည္ရွိေနခဲ့ေသာ မိုးျပာ၏ မ်က္ႏွာ ပထမဆံုးအႀကိမ္အ ျဖစ္ ႏူးညံ့စြာ ၀င္းလက္သြားေလသည္။
ဂ်စ္ကန္ကန္ ေဆာင့္ၾကြားၾကြားႏိုင္လွေသာ ဤအမ်ိဳးသားအေပၚ ဘာ ျဖစ္လို႕ ေစတနာ ေကာင္းေနမိမွန္း သူမကိုယ္သူမပင္ စဥ္းစား၍ မရပါ။
သို႕ေသာ ္ သူမတို႕ သူငယ္ခ်င္းတစ္စု စပ္တူဖြင့္ထားေသာ ဆိုင္ကေလးအတြက္က ဂစ္တာ တီးတတ္သူ တစ္ေယာက္ လိုအပ္ေနခဲ့တာ ကေတာ့ အမွန္ပဲ ျဖစ္သည္။
''Country Club" . . . တဲ့။
ေနျခည္သစ္ေပးလိုက္ ေသာ လိပ္စာကတ္ျပားေလးႏွင့္ လမ္းညႊန္မႈ အရဆိုလွ်င္ေတာ့ ဤဆုိင္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မည္ ။
တာေမြၿမိဳ႕နယ္၊ ေက်ာင္းေျမာင္းလမ္းသြယ္ေလးတစ္ခု၏ ေထာင့္၌ ဖြင့္ထားေသာ ဆိုင္က ေလးက အေနာက္တိုင္းေကာင္းဘြိဳင္ဇာတ္ကားထဲမွ ကမ္းထရီးစတုိင္အျပည့္ႏွင့္ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလွပါ သည္။ ဆင္နားရြက္ ထင္းရွဴးသား တံခါးႏွင့္ ၊ ျမင္းခ်ည္တိုင္ႏွင့္ ။
ဆိုင္နဖူးစည္း၌ လည္း ကၽြဲခ်ိဳလား၊ ဆပ္ခ်ိဳလား မသိ၊ တပ္ထားလိုက္ေသး၏ ။ ဆုိင္၏ ဆင္ နားရြက္တံခါးကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့ ကမ္းထရီးစတုိင္၏ အရိပ္အေငြ႕ေတြ က တစ္ဆိုင္လံုးလႊမ္းၿခံဳ ေနေၾကာင္း ေတြ ႕လိုက္ရသည္။
သစ္လံုးနံရံမ်ား ၊ နံရံ၌ ကပ္ထားသည့္ ျမင္းခြာမ်ား ႏွင့္ ခ်ည္ႀကိဳးမ်ား ၊ ဒီၾကားထဲ နံရံ၌ ခ်ိန္ ထားသည့္ ျမင္းကုန္းႏွီးႏွင့္ ေထာင္ထားေသာ လွည္းဘီးတစ္ခုတို႕ကိုလည္း သတိျပဳလိုက္မိပါေသး သည္။ ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ေတာ့ ေကာက္ရိုးမ်ား ပံုထား၏ ။
အင္း . . . ျမင္းတစ္ေကာင္ႏွင့္ ျမင္းေသာက္ဖို႕ ေရဇလားတစ္ခုသာ ထားေပးလိုက္ လို႕က ေတာ့ တကယ့္ကို ေကာင္းဘိြဳင္ေခတ္ထဲ ျပန္ေရာက္သြားသလိုေနမွာ ပဲ။ ခါးၾကားမွာ ေျခာက္လံုးျပဴး တစ္လက္ေလာက္ ခ်ိန္ထားလိုက္ဖို႕ပဲ လုိေတာ့တယ္။ ဆိုင္၏ အျပ္ငအဆင္ဆြဲေဆာင္မႈ ၌ သူမည္ မွ် ၾကာေအာင္ နစ္ေမ်ာေနမိသည္ မသိ။
``ကိုမိုးျပာ ဆိုတာလား´´
ေမးျမန္းသံၾကားေတာ့ သူ၏ ဘယ္ဘက္ျခမ္းေကာင္တာေရွ႕၌ ရပ္ေနေသာ အသားျဖဴျဖဴ ႏွစ္ လိုဖြယ္ လူ တစ္ေယာက္ ကို ေတြ ႕လိုက္ရသည္။ ထိုသူက၎၏ အမည္ ကို ထြန္းထြန္း ျဖစ္ေၾကာင္း မိတ္ဆက္ရင္း တစ္ဆက္တည္း သူ၏ မေဟသီ မခ်ိဳၾကည္ကိုပါေခၚ၍ မိတ္ဆက္ေပးေလသည္။ ၎တို႕က ေနျခည္သစ္၏ အစုစပ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။ ႏွစ္ ေယာက္ စလုံး သူႏွင့္ သက္တူရြယ္တူမ်ား ျဖစ္ၿပီး ခင္မင္စရာစုံတြဲ တစ္တြဲ ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်က္ခ်င္း ပင္ သတိျပဳလိုက္မိသည္။
``ခင္ဗ်ားဆိုင္ကိုေတာ့ ႀကိဳက္သြားၿပီး ကိုထြန္းထြန္း´´ ဟု သူေျပာလိုက္ေတာ့ ကိုထြန္းထြန္းက ရွက္ျပဳံးၿပဳံးရင္း . . .
``ကၽြန္ေတာ္ က (Decoration) အျပင္အဆင္နဲ႕ ပတ္သက္ရင္ (Crazy) အ႐ႈးအမူးပဲ´´ ဟု. . .
႐ိုး႐ိုးေလး၀န္ခံပါသည္။
``ေနျခည္သစ္ တေအာင့္ၾကာရင္ ေရာက္လာလိမ့္မယ္၊ ခင္ဗ်ား ကမ္းထရီးဂ်ဴစ္ ေသာက္ရင္း ေစာင့္ပါလား´´
``ကမး္ထရီဂ်ဳစ္ဆိုတာ ဘာလဲ´´
``လစ္ဂါနံ႕သင္းတဲ့ ေဖ်ာ္ရည္ပါ၊ ၀ီစကီနံ႕နဲ႕ ဂ်င္နံ႕ဆိုၿပီး ႏွစ္ မ်ိဳးရွိတယ္၊ ခင္ဗ်ား ဘာသုံးေဆာင္မလဲ´´
``ေလာေလာဆယ့္ေတာ့ ကမ္းထရီးဂ်ဳစ္နဲ႕ စာရင္ ဟိုေထာင့္မွာ ေထာင္ထားတဲ့ စပိန္ ဂစ္တာႏွစ္ လက္ကို ပိုၿပီး စိတ္၀င္စားတယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ခဏေလာက္တီးၾကည့္လို႕ရမလား´´
`` ျဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒါ ခင္ဗ်ားအတြက္ အဆင့္သင့္ျပင္ထားတာပဲ´´
ေဟာလိုစပိန္ဂစ္တာ ႏွစ္ လက္အနက္မွ တစ္လက္ကို ဆြဲယူၿပီး ႀကိဳးညိႇကာ သူတီးခတ္လိုက္သည္။
စပိန္ဂစ္တာ၏ ထုံးစံအတိုင္း ရစ္သမ္သံမွာ ၾကည္လင္ၿမိဳင္ဆိုင္စြာ ထြက္ေပၚလာေတာ့ ခဏေလး အတြင္ းမွာ ပင္ ဂစ္တာနဲ႕ သူႏွင့္ တစ္သားတည္းစီးေမ်ာသြားေလေတာ့သည္။
ဆိုင္ထဲမွာ လူရွင္းခ်ိန္ ျဖစ္သျဖင့္ (အီးဂဲ)၏ (ဟိုတယ္ကယ္လီဖိုးနီးယား) သီးခ်င္းကို စိတ္ပါ လက္ပါ တီးခတ္သီဆိုပစ္လိုက္၏ ။
ထိုသီးခ်င္းက (ပါ့ကာရွင္း)ပါမွ ပိုမိုၿမိဳင္ဆိုင္ေသာ ္လည္း ကိုထြန္းထြန္းက စားပြဲခုံကို ပုတ္ကာ စည္းခ်က္လိုက္ေပးသျဖင့္ အေျခအေနက သိပ္ေတာ့မဆိုးလွပါ။
သီးခ်င္းဆုံးသြားခ်ိန္၌ လက္ခုပ္သံမ်ား ထြက္ေပၚလာသျဖင့္ မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္းကို ဖုံးလႊမ္းလုနီးပါး ေ၀့၀ဲက်ဆင္းေနေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ား ကို ဆတ္ခနဲ ခါးယမ္းကာ ေမာ့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဘယ္တုံးက ေရာက္ေနမွန္းမသိေသာ ေနျခည္သစ္ႏွင့္ အတူ မခ်ိဳၾကည္ကိုပါ ေတြ ႕လိုက္ရေလသည္။
``ရွင္ . . စာေမးပြဲေအာင္သြားၿပီး မိုးျပာ´´
ေနျခည္သစ္က သူ႕အား လွမ္းေျပာလိုက္ျခင္း ျဖစ္သည္။
``ဒါျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္ေတာ့အလုပ္စဆင္းရမလဲ´´
``ရင္အဆင္ေျပတဲ့ေန႕ စဆင္းပါ။ အလုပ္ခ်ိန္က ညေနေလးနာရီက ညရွစ္နာရီ၊ စေန၊ တနဂၤေႏြအပါအ၀င္ တစ္ပတ္မွာ ေလးရက္ဆင္ရမယ္၊ ကဲ . . ရွင္ဘယ္ေန႕အလုပ္စဆင္း ခ်င္သလဲ´´
`` ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေတာ့ ဒီေန႕ပဲ စဆင္းမယ္´´
သူစကားေၾကာင့္ ေနျခည္သစ္က ဟန္ပါပါ ပခုံးတြန္႕လုိက္ပါသည္။
``ရွင္ . . လစာကိစၥေတြ ဘာေတြ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူးလား မိုးျပာ´´
``မလိုပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ က ဂစ္တာတီးေနရရင္ ေက်နပ္ေနတဲ့ေကာင္ပဲ၊ အဆင္ေျပသလို ၾကည့္ေပေပါ့´´
ေနျခည္သစ္အပါအ၀င္က်န္လူအားလုံး ၿငိမ္သက္သြားၾကသည္။
အတန္ၾကားမွ သူမက စကားသည္။
``ကိုထြန္းထြန္းနဲ႕ ခ်ိဳၾကည္တို႔နဲ႕ က ေက်ာင္းတုန္းကတဲက.. ရင္းႏွီးလာခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မို႕လို႔ ဒီဆိုင္ကို သုံးေယယက္စပ္တူဖြင့္တယ္ဆိုေပမယ့္ ဆိုင္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အဓိကက်တဲ့ လူက ကိုထြန္းထြန္းပဲ ၊ ဒီေတာ့ လစာကိစၥနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ရွင္ ကိုထြန္းထြန္းနဲ႕ ပဲ ေဆြးေႏြးေပါ့၊ ကဲ… ရွင့္ဘက္က ဘာေျပာစရာရွိသလဲ မိုးျပာ´´
သူမဘက္မွ လမ္းဖြင့္ေပးလိုက္ ေတာ့ … သူ႕ဘက္က မဆိုင္းမတြပင္ တုံ႕ျပန္ပါသည္။
``ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တာ ကေတာ့ နံပါတ္ေလးႀကိဳးလဲေပးဖို႔ပဲ´´
``ရွင္ …´´
``ဂစ္တာႀကိဳးေလ၊ နံပါတ္ေလးႀကိဳးက နည္းနည္း ထုံေနၿပီး.. အဲဒါ လဲေပးပါ၊ ၿပီးေတာ့ ဂစ္တာတီးတဲ့ လက္ခတ္ကို (ဖန္းနာ) အစား (ဂစ္ဘ္ဆင္) ေျပာင္းေပးပါ´´
သူ၏ ေတာင္းဆိုမႈ မွန္သမွ်အား သေဘာေကာင္းေသာ ကိုထြန္းထြန္းက အလြယ္တကူပင္ ေခါင္းညိတ္လိုက္ေလ်ာပါသည္။ ေနျခည္သစ္ ကေတာ့ မ်က္လုံးေမွစင္းလ်က္ သူ႕အားအတန္ၾကာ ေငးေမာေနၿပီးမွ ႐ုတ္တရက္ ေကာင္ကာငင္ကာ မွတ္ခ်က္ခ်ေလသည္။
``ရွင္ဟာ ဂ်စ္ကန္ကန္ထုံေပေပ ႏိုင္႐ုံတင္ မဟုတ္ဘူး၊ ေတာ္ ေတာ္ လဲ ဂ်ီးမ်ား တဲ့လူပဲ မိုးျပာ´´…. တဲ့။
သူ၏ မွတ္ခ်က္စကားအတြက္ သူ ဘာမွ မတုံ႔မျပန္ဘဲ ၿပဳံ႐ုံသာ ၿပံဳျပလိုက္ၿပိး ေခါင္းငုံ႔ကာ ဂစ္တာကို တီးခတ္လိုက္ပါသည္။ သူ တီးလိုက္သည့္ သီးခ်င္းက `` မင္းအထင္ မွန္ႏုိင္ပါတယ္´´ ဟူ၍ ျဖစ္ေလသည္။
ေနျခည္သစ္က သီးခ်င္းအဓီပၸာယ္ကို နားလည္ဟန္ျဖင့္ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔ေကြးကာ ၿပဳံးလ်က္ ေကာင္တာဘက္သုိ႔ ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားေလသည္။
ဤနည္းအတိုင္းျဖင့္ (ကမ္းထရီကလပ္) ၏ ဂစ္တာပေလယာဘ၀သို႔ သူေရာက္ရွိခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
 ေမွာ္အတတ္နဲ႕လုပ္ထားတဲ့ စကားလံုးေတြရဲ႕ ပဥၥလက္ |  ပ်ားရည္ႏွင္းစက္ |  အိပ္မက္ရာသီ |