အခ်စ္ေရာင္ ရင့္ရင့္
မိုးအလြန္ရြာသည့္ တစ္ခုေသာ ေန႔တစ္ေန႔မွာ ေတာ့ မမ၏ ႐ုံးသို႔ သူ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေရာက္ရွိသြား ခဲ့သည္။
ထိုသို႔ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ေရာက္ရွိသြားခဲ့ျခင္းမွာ ထိုသို႔ ေရာက္ရွိလာသည္ဟု မမထင္ေအာင္ တမင္ သြားခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္သည္။
မမ အလုပ္လုပ္ေသာ ဌာနမွာ မလဲ့ကိုသာ ႀကိဳတင္ေမးမထားပါက ဘယ္လိုမွ ရွာေဖြေတြ ႕ရွိမည္ မဟုတ္ေပ။ ထို႔ျပင္ တစ္႐ုံးလုံး အက်ႋအျဖဴ၊ လုံခ်ည္ပန္းဆီေရာင္ တူညီ၀တ္စုံမ်ား ခ်ည္း ျဖစ္ေနေသာ ေၾကာင့္ မမကိုေတြ ႕ရန္ သူအေတာ္ ႀကိဳးစားရသည္။
မမ၏ စားပြဲမွာ မလဲ့ေျပာထားသကဲ့သို႔ ပင္ ႐ုံးခန္း၏ ညာဘက္ေထာင့္စြန္းနားမွာ ျဖစ္သည္။
ဆံပင္ရွည္ရွည္ႀကီးမ်ား မ်က္ႏွာတစ္ျခမ္း အုပ္လုနီးပါးေခါင္းငုံ႔လ်က္ အလုပ္လုပ္ေနေသာ မမဆီသို႔ … တန္းတန္းမတ္မတ္ ေလွ်ာက္သြားခ်င္ေသာ ္လည္း အခန္းတြင္ းရွိ အမ်ဳိးသမီးေလးငါးဆယ္ ေက်ာ္၏ ေရွ႕မွျဖတ္ေလွ်ာက္ရန္ မ၀ံ့ရဲေသာ ေၾကာင့္ အ၀နားမွ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ကို အကူအညီ ေတာင္းရသည္။
ထိုအမ်ဳိးသမီး၏ လွမ္းေအာ္ေပးမႈ ေၾကာင့္ မမ သူ႔ကိုျမင္သြားၿပီး တအံ့တၾသမ်က္ႏွာႏွင့္ ထထြက္ လာသည္။
‘ဟဲ့.. ဘယ္လိုက ဘယ္လိုေရာက္လာတာလဲ’
‘အေပၚထပ္ ေရမိလႅာဌာနကို လာတာ၊ ဒီနားကအျဖတ္ မမကို လွမ္းေတြ ႕တာနဲ႔ ေခၚခိုင္းလိုက္ တာ’
‘ဟုတ္ရဲ႕ လား ႏိုင္လင္းေသာ ္ရယ္၊ မင္း မလဲ့ကို ေမးထားတာမဟုတ္လား’
‘ေပါက္ေပါက္ရွာရွာ မမရယ္၊ မမကို လွမ္းျမင္လို႔ပါဆို’
‘ဒီေလာက္ လူအမ်ား ႀကီး ညည္းက တို႔ကိုေရြးျမင္တယ္လား’
‘ျမင္တာေပါ့၊ မမက အားလုံးထဲမွာ အလွဆုံးပဲဥစၥာ’
သူ႔စကားေၾကာင့္ မမ ဟက္ခနဲ တစ္ခ်က္ရယ္သည္။
‘မင္း လက္ဖက္ရည္ေသာက္မလား’
‘ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေျပာတာပါ’
‘မဟုတ္ဘူး၊ တို႔တကယ္ေျပာတာ၊ ဒီနားမွာ ရပ္ေနတာမေကာင္းဘူး’
သည္ေတာ့မွ မ်က္လုံးေပါင္းတစ္ရာေက်ာ္ေက်ာ္ရွိေသာ အခန္း၀မွာ သူႏွင့္ မမ ရပ္ေနမိၾကေ ၾကာင္း သူသတိျပဳလိုက္မိသည္။
‘ေသာက္မယ္ေလ၊ ဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာ တိုက္မယ္ဆိုရင္ေပါ့’
‘မင္းမင္းေက်ာ္မွာ တိုက္မယ္၊ ခဏေစာင့္၊ တို႔ျပန္လာခဲ့မယ္’
မမ ဆက္ရွင္ထဲသို႔ လွစ္ခနဲျပန္၀င္သြားသည္။
ပိုက္ဆံအိတ္သြားယူတာပဲ ျဖစ္သည္။
‘ကဲ..လာ…သြားၾကမယ္’
သူႏွင့္ မမ ႐ုံးေပါက္၀ဘက္သို႔ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။ ႐ုံး၀အေရာက္မွာ ေတာ့ မင္းမင္းေက်ာ္သို႔ သြားရန္ အခက္အခဲတစ္ခုရွိေနေၾကာင္း သူ သတိထားလိုက္မိသည္။
မိုးရြာေနျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။
သူ႐ုံးထဲ ၀င္လာခါစ တဖြဲဖြဲေလးသာရွိေသာ မိုးမွာ ယခုေတာ့ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ကို သည္းေ နေတာ့သည္။
သူ မိုးစက္တို႔ကို ေငးၾကည့္ေနစဥ္မွာ ပင္ ပိုက္ဆံအိတ္ညိဳညိဳႀကီးထဲမွ ထီးနီနီေလးတစ္ေခ်ာင္း က မမလက္ထဲသို႔ ဖ်က္ခနဲေရာက္လာသည္။
မမမွာ ထီးပါလာခဲ့သည္။
သို႔ ေသာ ္ သူ႔မွာ ေတာ့ ထီးပါမလာခဲ့ပါ။
ထီးပါေသာ အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ႏွင့္ ထီးမပါေသာ အမ်ဳိးသားေလး တစ္ေယာက္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကို အႏၱရာယ္အကင္းဆုံး ျဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုသြားရင္ေကာင္းမလဲဟု စဥ္းစားေနမိသည္။
သူ၏ အခက္အခဲကို မမက အလြယ္ကူဆုံးနည္းႏွင့္ ေျဖရွင္းလိုက္သည္။
‘ေရာ့..ညည္းက ထီးကိုင္’
သည္လိုႏွင့္ မမ၏ ထီးနီနီေလးမွာ သူ႔လက္ထဲသို႔ ကူးေျပာင္းလာခဲ့ေတာ့သည္။ ထိုထီးသည္ သူ႔အား အေတာ္ ကို ဒုကၡေရာက္ေစခဲ့ေသာ ထီးပဲ ျဖစ္သည္။
မိန္းမကိုင္သုံးဆစ္ခ်ဳိးေခါက္ထီးေလးတစ္လက္အေနႏွင့္ ဆိုပါက ထိုထီးေလးမွာ ဘာမွအျပစ္ ေျပာစရာမရွိေသာ ္လည္း မမ မိုးစိုမွာ စိုးရိမ္ေသာ သူႏွင့္ သူ႔အား မိုးမမိေစခ်င္ေသာ မမတို႔အတြက္ဆိုပါ က ထိုထီးမွာ အေတာ္ ့ကိုေသးငယ္လြန္းလွပါသည္။
‘ေဟး..တို႔ကိုခ်ည္း ေဆာင္းေပးမေနနဲ႔၊ မင္းလဲ လုံေအာင္ေဆာင္းဦး’
‘ေဆာင္းပါတယ္ မမရဲ႕ ’
‘ဘာေဆာင္းတာလဲ၊ မင္းကိုယ္တစ္ျခမ္းလုံး မိုးေတြ ရြဲေနၿပီ။ ဒီဘက္တိုး’
ထိုထီးနီနီေလးေၾကာင့္ ပင္ သူႏွင့္ မမမွာ မင္းမင္းေက်ာ္ေရာက္သည္အထိ တစ္လမ္းလုံး ထိုသို႔ ေသာ စကားမ်ဳိးကိုေျပာခဲ့ၾကရေတာ့သည္။
ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ေရာက္သည့္တိုင္ေအာင္ သူ႔ရင္ခုန္သံတို႔ ဆူညံေနရျခင္း၏ တစ္ တရားခံမွာ မမ ျဖစ္သည္ဟုဆိုလွ်င္ ႏွစ္ တရားခံ ကေတာ့ ထိုထီးနီနီေလးပဲ ျဖစ္သည္။
‘ညည္း..လက္ဖက္ရည္ပဲ မဟုတ္လား’
တလွပ္လွပ္ ျဖစ္ေနေသာ ရင္ကို တည္ၿငိမ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနရာမွ သူ ေခါင္းညိတ္ျပလိုက္သည္။
မမက လက္ဖက္ရည္ႏွစ္ ခြက္ လွမ္းမွာ သည္။
‘ကဲ..ေျပာစမ္းပါဦး၊ တို႔ဆက္ရွင္ကို မလဲ့ဆီက သိလာတာမဟုတ္လား’
‘မဟုတ္ပါဘူးဆို မမကလဲ’
မမက သူမ သိပါသည္ဟူေသာ အၿပံဳးမ်ဳိးကို ၿပံဳးသည္။
‘တို႔႐ုံးကို သိသြားၿပီဆိုေသာ ေနာက္လာလည္ေတာ့မွာ ေပါ့’
‘ဒါေပါ့ အေသအခ်ာကို လာလည္ရမွာ ေပါ့’
‘ေဟ့..ခဏခဏေတာ့ မလာရဘူးေနာ္’
‘ဘာ ျဖစ္လို႔လဲ’
‘တို႔ဆက္ရွင္က စပ္စုတယ္’
‘စပ္စုေတာ့ ဘာ ျဖစ္လဲ’
‘မင္း..ဘယ္သူလဲ ဘာလဲ ၀ိုင္းေမးၾကမွာ ေပါ့’
‘အဲဒီ ေတာ့ မမက ဘယ္လိုေျပာမလဲ’
ထိုေမးခြန္းသည္ မမသာေျဖတတ္ပါက အလြန္ရင္ခုန္ဖြယ္ေကာင္းမည္ ့ ေမးခြန္းပဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ ေသာ ္ မမသည္ ရင္ခုန္ဖြယ္မေကာင္းေအာင္ကို ေျဖတတ္သြားခဲ့သည္။
‘မင္းနဲ႔တို႔နဲ႔က ေမာင္ႏွမပဲဥစၥာ၊ အဲလိုပဲ ေျဖမွာ ေပါ့’
‘သူတို႔က ယုံမွာ လား’
မမ၏ အၾကည့္က တန္းခနဲက်ေရာက္လာေတာ့သည္။
‘ဘာ..မယုံစရာရွိသလဲ၊ မဟုတ္တာေျပာတာမွ မဟုတ္တာ’
‘ဒါေပမယ့္ မမနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ နဲ႔က တကယ့္ေမာင္ႏွမေတြ မွ မဟုတ္တာ’
သည္တစ္ခါၾကည့္ေသာ မမ၏ အၾကည့္တို႔က အေတာ္ ့ကိုစူးရွလြန္းလွသည္။ ထို႔အတူ အေတာ္ လည္းၾကာျမင့္လြန္းလွသည္။
အတန္ၾကာမွ မမ သူ႔ကို ေမးသည္။
‘အဲဒါ ဘာအဓိပၸာယ္လဲ’
သူ ဘာမွအေျဖမေပးဘဲ မမကိုသာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
‘တို႔ေမးေနတယ္ေလ၊ မင္းစကားက ဘာအဓိပၸာယ္လဲလို႔’
မမ၏ အသံက အနည္းငယ္မာဆတ္ဆတ္ ျဖစ္၍ ေနသည္။
ဘာအဓိပၸာယ္လဲတဲ့…
သူ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ႐ိႈက္ရင္းအေျဖေပးလိုက္ သည္။
သူ႔အေျဖက မမ ေမးေသာ ေမးခြန္းႏွင့္ ဘယ္လိုမွမအပ္စပ္ေသာ အေျဖပဲ ျဖစ္သည္။
‘ကၽြန္ေတာ္ မမကို ခ်စ္ေနတယ္ မမ’
ပထမက႑
သူ႔ဘ၀အတြင္ းသို႔ ညက္ေညာညင္သာစြာ ၀င္ေရာက္၍ လာမည္ ့မမကို သူ စတင္သတိျပဳခဲ့မိ ျခင္းမွာ ေႏြေႏွာင္းကာလ၏ နံနက္ခင္းေလးတစ္ခုမွာ ျဖစ္သည္။
သာမန္အားျဖင့္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ သူ၏ ပုံမွန္အိပ္ရာထခ်ိန္မွာ အတန္ငယ္ေနျမင့္ေလ့ရွိေသာ ္လည္း ထိုေန႔က ထူးျခားစြာ ပင္ ရွစ္နာရီမထိုးခင္ ႏိုးလာခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ အိပ္ရာမွေစာေစာႏိုးလာျခင္းေၾကာင့္ ပင္ သူ၏ နံနက္ပိုင္းလက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို လမ္း ထိပ္လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ မေသာက္ေတာ့ဘဲ လွည္းတန္းအထိသြားေသာက္ရန္ သူဆုံးျဖတ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္။
အခ်ဳိေပါ့ေပါ့လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ကို အလြန္အမင္းဆာေလာင္ေတာင့္တလာစိတ္ျဖင့္ အိပ္ရာ မွလူးလဲထရင္း ခပ္သြက္သြက္ပင္ ေရခ်ဳိးအ၀တ္အစားလဲလိုက္သည္။
ထို႔ေနာက္ ဆယ္မိနစ္ေလာက္အၾကာမွာ ေတာ့ လွည္းတန္းမီးပြိဳင့္အနီး လူစည္ကားရာ ပလက္ ေဖာင္းတစ္ခုေပၚ၌ အိပ္ရာႏိုးခါစ မ်က္လုံးအစုံႏွင့္ သူေရာက္ရွိေနေတာ့သည္။
႐ုံးဖြင့္ရက္တစ္ရက္၏ ႐ုံးတက္ခ်ိန္ ျဖစ္ေသာ ေၾကာင့္ ပလက္ေဖာင္းတစ္ေလွ်ာက္ လူေတြ က ႐ႈပ္ေထြးက်ပ္ညပ္ေနသည္။
လူအပ္ႏွင့္ အတူ ေရာလ်က္ လိုက္ပါရင္း ပန္းအိလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဘက္သို႔ သူ ျဖည္းညင္းစြာ ေလွ်ာက္လာခဲ့မိသည္။
ထိုအခ်ိန္အထိ ေနာင္အခါ သူ႔အား ညည္းဟူေသာ အသုံးအႏႈန္းႏွင့္ သုံးစြဲေခၚေ၀မည္ ့ ရင္ခုန္ဖြယ္အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ႏွင့္ ဆုံစည္းရလိမ့္မည္ ဟု သူ မထင္မိခဲ့။
ထို႔ေၾကာင့္ ပန္းအိလက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ (အျပင္ဘက္ျမင္ကြင္းမ်ား ကို ေကာင္းစြာ လွမ္းေမွ်ာ္ ၾကည့္႐ႈႏိုင္မည္ ့) စားပြဲတစ္လုံးမွာ ေနရာယူခဲ့မိျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
သူေနရာယူထားေသာ စားပြဲေလးမွာ ပန္းအိလက္ဖက္ရည္ဆိုင္၏ မ်က္ေစာင္းထိုးေနရာ ေလာက္ရွိ ရွစ္ကားမွတ္တိုင္ကို ေကာင္းစြာ လွမ္းျမင္ႏုိင္သည့္ စားပြဲေလး ျဖစ္သည္။
ထိုစားပြဲေလးမွာ ထိုင္ရင္း ဘာရယ္မဟုတ္ဘဲ ဆိုင္အျပင္ဘက္ရွိ ျမင္ကြင္းမွန္သမွ်ကို သူ ေလွ်ာက္ၾကည့္ေနခဲ့မိသည္။
သူ႔အၾကည့္က ေနရာမ်ဳိးစုံသို႔ ေရႊ႕ေျပာင္းရင္း ေနာက္ဆုံးၿမိဳ႕ထဲသြားမည္ ့ ရွစ္ကားမွတ္တိုင္ကို လူအုပ္အတြင္ းသို႔ က်ေရာက္သြားေတာ့သည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ ပင္ မမ ျဖစ္လာမည္ ့ အမ်ဳိးသမီးကို စတင္သတိထားခဲ့မိျခင္း ျဖစ္သည္။
တစ္ခ်က္မွာ မမ၏ မည္ းနက္သန္စြမ္းေသာ ဆံပင္ရွည္မ်ား ေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခ်က္က ေတာ့ ရွစ္ကားအားေစာင့္ေမွ်ာ္ေနရျခင္းအတက္ အလြန္အမင္း စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနသည့္ မမ၏ အမူအရာေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္သည္။
ထိုအခ်က္ႏွစ္ ခ်က္အျပင္ မမအား သတိျပဳမိသြားျခင္း၏ အေျခခံက်ေသာ အျခားအေၾကာင္း ရင္း တစ္ခု ကေတာ့ မမကို ေတြ ႕သည္ႏွင့္ သူ႔ရင္သည္ သိသာစြာ ဖိုလိႈက္လာျခင္း ျဖစ္သည္။
မမ၏ ညိဳညက္ေသာ အသားအေရ၊ ေျပျပစ္ျမင့္မားသည့္ ကိုယ္ဟန္အေနအထားႏွင့္ ဆံပင္ ရွည္ရွည္မ်ား မွအပ ထူးထူးျခားျခားဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေသာ အရာဟူ၍ ႏႈတ္ခမ္းထူထူတစ္စုံသာရွိသည္။ မမ၏ ႏႈတ္ခမ္းထူမ်ား ကေတာ့ ရင္ခုန္ဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ကို လွပလြန္းပါသည္။
မမ၀တ္ထားသည့္ ႐ုံးယူနီေဖာင္း ျဖစ္ဟန္တူေသာ ပန္းဆီေရာင္ လုံခ်ည္ႏွင့္ လိုက္ဖက္စြာ ပင္ ပန္းေရာင္ ရင့္ရင့္ ႏႈတ္ခမ္းေဆးဆိုးထားသည့္ မမ၏ ႏႈတ္ခမ္းထူထူမ်ား ကို သူေငးၾကည့္ေနမိသည္။
မမရဲ႕ စိုလက္ထူအမ္းတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းေတြ ကိုသာ ေကြးညႊတ္ၿပီး အၿပံဳးတစ္ခု ဖန္တီးလိုက္မယ္ဆို ရင္ အဲသည္အၿပံဳးဟာ အေတာ္ ့ကိုစိတ္လႈပ္ရွားဖို႔ေကာင္းမယ့္ အၿပံဳးတစ္ခု ျဖစ္မွာ ပဲ။
မိုးလင္းကတည္းက ေတာင့္တေနခဲ့ေသာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ မီးညွိစ စီးကရက္ကို ေမ့ေလ်ာ့စြာ အေတြ းတို႔ျဖင့္ စီးေမ်ာေနမိသည္။
သူ႔အၾကည့္ေအာက္၌ ပင္ မမသည္ အလြန္စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ျဖစ္ေနသည့္ အမူအရာႏွင့္ သူမ ၏ လက္မွနာရီကို ႏွစ္ ခါသုံးခါေလာက္ ငုံ႔ၾကည့္သည္။
ဤသည္မွာ ႐ုံးတက္ခ်ိန္ႏွင့္ အလြန္နီးကပ္စြာ တည္ရွိေနေသာ ဘတ္စ္ကားေစာင့္ ႐ုံး၀န္ထမ္း အမ်ဳိးသမီးမ်ား ၌ မၾကာခဏေတြ ႕ရတတ္ေသာ အမူအရာပဲ ျဖစ္သည္။
သို႔ ေသာ ္ မမ၏ အမူအရာမွာ အျခားအမ်ဳိးသမီးမ်ား ၏ အမူအရာထက္ ပိုၾကည့္ေကာင္းေနသည္ ဟု သူထင္လိုက္မိသည္။
အက်ႌအျဖဴ၊ လုံခ်ည္ပန္းဆီေရာင္ တို႔ႏွင့္ ဘတ္စ္ကးတစ္စီးအား စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ ေစာင့္ ဆိုင္းေနသည့္ မမအား ရင္ခုန္စြာ ေငးၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ ပင္ အစိမ္းေရာင္ ေရး ေနာ့ အမွတ္ရွစ္ဘတ္စ္ကား တစ္စီးက မွတ္တိုင္သို႔ ထိုးဆိုက္လာခဲ့သည္။
ထိုကား ထိုးဆိုက္လာျခင္း၊ ထိုကားႏွင့္ အတူ လိုက္ပါခြင့္အတြက္ ႀကိဳးစားၾကျခင္းတို႔ေၾကာင့္ ႐ႈပ္ယွက္ခတ္သြားေသာ လူအုပ္အၾကား သူ၏ မမွာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားေတာ့သည္။
သူ လူအုပ္အတြင္ းမွ မမအား အၾကည့္တို႔ျဖင့္ အေမာတေကာလိုက္ရွာေဖြေနမိေသာ ္လည္း ဘတ္စ္ကားထြက္ခြာသြားၿပီး အတန္ၾကာသည္အထိ မမကိုမေတြ ႕ေတာ့။ မမသည္ ဘတ္စ္ကားႏွင့္ အတူ လိုက္ပါသြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။
ကားဂိတ္အတြင္ းမွ သူ၏ အၾကည့္တို႔ကို ျပန္လည္႐ုပ္သိမ္းရင္း ျပာအေတာင့္လိုက္ႏွင့္ အေငြ႕ တလူလူထေနေသာ စီးကရက္ကိုေကာက္ယူ၍ ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းဖြာ႐ိႈက္လိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ ပင္ မိမိပိုင္ပစၥည္းတစ္ခု လက္လႊတ္ဆုံး႐ႈ့းရသည့္အခါ ခံစားရတတ္ေသာ ႏွေျမာ တသခံစားမႈ တစ္ခုက သူ႔ရင္ထဲသို႔ ထိုးခြဲ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္။
ထိုခံစားမႈ ကို ျဖစ္ပြားေစခဲ့သူ ကေတာ့ မည္ းနက္သန္စြမ္းသည့္ ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ား ႏွင့္ စိုလက္ နီေစြးသည့္ ႏႈတ္ခမ္းထူထူမ်ား ႏွင့္ သူ၏ မမပဲ ျဖစ္သည္။
ထိုေန႔က မမႏွင့္ သူ၏ စတင္ဆုံစည္းမႈ မွာ ထိုသို႔ ပင္ႏွေျမာတသခံစားရမႈ ႏွင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္ရင္း ခပ္သြက္သြက္ ၿပီးဆုံးသြားခဲ့ေတာ့သည္။
နံနက္ခင္းေလးတစ္ခု၌ အိပ္မက္ဆန္စြာ ဆုံစည္းခဲ့ရေသာ မမအား ေနာက္ေန႔မ်ား ၌ ပန္းအိ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ အခ်ိန္မွန္စြာ သူ သြားေစာင့္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
ခါတိုင္း ထိုင္ေနက်စားပြဲ၌ ပင္ ထိုင္ရင္း အခ်ိဳေပါ့ေပါ့လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ အိတ္စ္ပို႔ဒူးယား တစ္လိပ္ကို ေသာက္သုံးလ်က္ မမအလာကို သူစိတ္ရွည္လက္ရွည္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။
သို႔ ေသာ ္….
အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ပင္ ရင္ခုန္ဖြယ္ ႏႈတ္ခမ္းထူထူမ်ား ႏွင့္ သူ၏ မမအား ထပ္မံ မေတြ ႕ရေတာ့ေပ။
သူမသာ သည္နားတစ္၀ိုက္မွာ ေန႐ိုးမွန္လွ်င္…
မမ သည္ကားဂိတ္မွာ ကားလာစီးရမွာ ပဲ။
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အားေပးရင္း ရက္အေတာ္ မ်ားမ်ား သူဆက္ေစာင့္ ျဖစ္ခဲ့သည္။
သို႔ ေသာ ္…မမ ကေတာ့ အိပ္မက္ဆန္စြာ ေပ်ာက္ဆုံးေနၿမဲပဲ ျဖစ္သည္။ သည္လိုႏွင့္ မမႏွင့္ ပတ္ သက္ေသာ သူ၏ ရင္ခုန္သံတို႔မွာ တိုးသက္မွိန္ေဖ်ာ့လာေတာ့သည္။
ေႏြေႏွာင္းကာလ၏ ေရႊအိုေရာင္ နံနက္ခင္းတစ္ခု၌ မေမွ်ာ္လင့္စြာ ဆုံစည္း ျဖစ္ခဲ့ေသာ မမႏွင့္ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ထပ္မံ မဆုံစည္းႏိုင္ေတာ့ဟု သူ အားေလ်ာ့ေတြ းထင္လိုက္မိသည္။
ထိုအခ်ိန္မွာ ပင္…
သူႏွင့္ မမ ဒုတိယအႀကိမ္အ ျဖစ္ မေမွ်ာ္လင့္စြာ ထပ္မံဆုံစည္း ျဖစ္ခဲ့ေလသည္။ ထိုသို႔ ဆုံစည္းခဲ့ ရျခင္းမွာ တင္ထြန္းေအာင္ေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္သည္။
အကယ္၍ တင္ထြန္းေအာင္သာ ၎၏ အစ္မ၀မ္းကြဲရွိရာအေဆာင္သို႔ သူ႔အား အေဖာ္လိုက္ရန္ မေခၚခဲ့ပါက မမအား ျပန္လည္ဆုံစည္းခြင့္ရမည္ မဟုတ္ေပ။
သို႔ ေသာ ္ ငယ္ငယ္ကတည္းက တပူးတြဲ တဲြ ေနလာခဲ့ေသာ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူ တင္ထြန္းေအာင္ မွာ ဘာလုပ္လုပ္ အေဖာ္ပါမွလုပ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။
ထို႔ေၾကာင့္ ပင္ က်ဳိင္းတုံက ၎၏ အစ္မ၀မ္းကြဲအေဆာင္သို႔ သြားရန္ အေၾကာင္းေပၚလာေသာ အခါ၌ လည္း သူ႔အားအေဖာ္လိုက္ရန္ လာေခၚေလေတာ့သည္။
‘ခဏေလးပါ ႏိုင္ႀကီးရာ၊ ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာပါဘူး။ ငါ တစ္ေယာက္ တည္း သြားရမွာ ေၾကာင္ ေတာင္ေတာင္ႏုိင္လြန္းလို႔ပါ’
အိပ္ရာေပၚ လဲေလ်ာင္းလ်က္ ၀တၳဳဖတ္ေနေသာ သူ႔နားတြင္ ထိုင္ရင္း တင္ထြန္းေအာင္ က်ည္ (ဂ်ီ)က်ေလသည္။
‘ကိုယ့္အစ္မ၀မ္းကြဲဆီ သြားတာပဲ တင္ထြန္းေအာင္ရာ၊ ဘာေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ႏိုင္စရာရွိသလဲ’
‘သူ ေနတာက အျပင္ေဆာင္ကြ၊ ၿပီးေတာ့ မိန္းကေလးေတြ ခ်ည္း စုေနတဲ့အေဆာင္၊ ဒီေတာ့ ငါ တစ္ေယာက္ တည္း သြားရမွာ အားငယ္တာေပါ့’
တင္ထြန္းေအာင္က သူအေဖာ္လိုက္ရန္ ရွာႀကံအေၾကာင္းျပသည္။ စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္ႏွင့္ ၀တၳဳစာအုပ္ကို ေဘးသို႔ ခ်ရင္း အိပ္ရာေပၚမွ ထထိုင္လိုက္မိသည္။
တင္ထြန္းေအာင္က အစ္မ၀မ္းကြဲအေဆာင္သို႔ သြားပို႔ေပးရမည္ ဆိုသည့္ ပစၥည္းထုပ္ကိုျပရင္း..
‘ဒီအထုပ္ သြားေပး႐ုံပါပဲ၊ လာပါ..မင္းကို ငါ့အစ္မ၀မ္းကြဲ မလဲ့နဲ႔မိတ္ဆက္ေပးပါ့မယ္’
တင္ထြန္းေအာင္၏ မရအရ အေဖာ္ေခၚမႈ ေၾကာင့္ သူမလိုက္ခ်င္လိုက္ခ်င္ႏွင့္ ပင္ တင္ထြန္းေအာင္ႏွင့္ အေဖာ္လိုက္ေပးရေတာ့သည္။
တင္ထြန္းေအာင္၏ အစ္မ၀မ္းကြဲ မလဲ့ေနထိုင္ရာအေဆာင္မွာ မာလာေဆာင္ေရွ႕ရွိ ဟိုင္း (Hi) လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေဘးမွ ေျမနီလမ္းက်ဥ္းကေလးအတြင္ းမွာ ျဖစ္သည္။
ၿခံ၀င္းအျပည့္ ကတ္ကတ္သတ္သတ္ ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ ႏွစ္ ထပ္အိမ္ႀကီးေရွ႕အေရာက္ ‘သည္အေဆာင္ပဲ’ဟု တင္ထြန္းေအာင္က ေျပာသည္။
အနီေရာင္ သေဘၤာေဆးသုတ္ထားသည့္ ၿခံတံခါး၀၌ ရပ္ရင္း အေဆာင္ထဲသို႔ လွမ္းၾကည့္ သည္။ တစ္စုံတစ္ရာ လွမ္းေမးရန္အတြက္ လူရိပ္လူေယာင္မျမင္ရေသာ ေၾကာင့္ တင္ထြန္းေအာင္ ကိုယ္စား သူကပင္ အေဆာင္ၿခံတံခါး၀မွ ေခါင္းေလာင္းေလးကို တီးေပးလိုက္ သည္။
ေခါင္းေလာင္းသံေၾကာင့္ ကေလးမေလး တစ္ေယာက္ ေျပးထြက္လာသည္။
‘မလဲ့ကို ခဏေခၚေပးပါ’
တင္ထြန္းေအာင္စကားေၾကာင့္ ေကာင္မေလးက ေခါင္းညိတ္ရင္း ျပန္၀င္ေျပးသြားသည္။
ၿခံတံခါးဖြင့္မေပးေသာ ေၾကာင့္ အေဆာင္ဧည့္ခန္းရွိပုံမရဟု သူေတြ းလိုက္သည္။
‘ၾကာလိုက္တာကြာ’
ေကာင္မေလး၀င္သြားၿပီး အတန္ၾကာသည္အထိ…
တင္ထြန္းေအာင္၏ အစ္မ၀မ္းကြဲဆိုသူ ထြက္မလာေသာ ေၾကာင့္ သူညည္းညည္းညဴညဴႏွင့္ ေရရြတ္လိုက္သည္။
ထိုအခ်ိန္အထိ ရွစ္ကားမွတ္တိုင္၌ ဆုံစည္းခဲ့ရေသာ မမႏွင့္ ျပန္လည္ဆုံေတြ ႕ရလိမ့္မည္ ဟု သူ မထင္ခဲ့။
သို႔ ေသာ ္…
ေလာက၌ ျပဇာတ္ဆန္ဆန္အ ျဖစ္အပ်က္မ်ား စြာ ျဖစ္ပြားတတ္ေၾကာင္း တေအာင့္အၾကာမွာ ပဲ သူသေဘာေပါက္လိုက္မိသည္။ အေၾကာင္းမွာ …
နံနက္ခင္းတစ္ခု၌ မထင္မွတ္စြာ ဆုံေတြ ႕ၿပီး မထင္မွတ္စြာ ေပ်ာက္ဆုံးသြားခဲ့ေသာ မမသည္ အေဆာင္ထဲမွထြက္လာၿပီး သူႏွင့္ တင္ထြန္းေအာင္ရွိရာသို႔ ျဖည္းညင္းစြာ ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနျခင္း ေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္သည္။
ေသခ်ာပါတယ္..
ဒါဟာ… သူ ရင္ခုန္ေမွ်ာ္လင့္ေနခဲ့တဲ့ မမပါပဲ။
ေခါင္းေလွ်ာက္ၿပီးခါစ ေရမႈ န္ေရမႊားတို႔ မေျခာက္တတ္ေသးသည့္ ဆံပင္ရွည္မ်ား ကို ပခုံးထက္မွ ေက်ာ္လြန္လ်က္ ေရွ႕သို႔ ခ်ထားေသာ မမကို သူ ရင္ဖိုလိႈက္လွဲစြာ ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
မမ ၀တ္ဆင္ထားေသာ အက်ႌက မမလိုအမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ႏွင့္ ဘယ္လိုမွ မလိုက္ဖက္သည့္ အစိမ္းပုပ္ေရာင္ ဇင္သားအက်ႌပြပြႀကီး ျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ လိုက္ဖက္မႈ မရွိလွသည့္ ဇင္သားအက်ႌပြပြႀကီးကို ၀တ္ဆင္ထားေသာ ္လည္း ကပိုက႐ိုႏွင့္ ရင္ခုန္ဖြယ္ေကာင္းေအာင္ လွပေနသည္ ကေတာ့ အေတာ္ ့ကို အံ့ၾသစရာေကာင္းေသာ ကိစၥပဲ ျဖစ္သည္။
မမထံ၌ ရင္ခုန္လႈပ္ရွားစြာ မွင္တက္မိေနရာမွ တင္ထြန္းေအာင္ဘက္သို႔ လွည့္ရင္း…
‘မင္းအစ္မ မလဲ့ဆိုတာ အဲဒါလား’ဟု..
ကမန္းကတန္း ေမးလုိက္မိသည္။
သူ႔အေမးကို တင္ထြန္းေအာင္ တစ္စုံတစ္ရာ အေျဖမေပးႏိုင္ခင္မွာ ပင္ မမက သူတို႔အနားကို ညင္သာစြာ ေရာက္ရွိလာခဲ့သည္။
‘မလဲ့ ဧည့္သည္ေတြ လား’
မမ၏ အသံမွာ အလြန္တိုးညင္းသာယာသည့္အသံမ်ဳိး ျဖစ္၏ ။ မမ၏ အေမးကို တင္ထြန္းေအာင္က ေခါင္းညိတ္ရင္း..
‘မလဲ့ မရွိဘူးလား အစ္မ’
တင္ထြန္းေအာင္၏ ျပန္လွန္ေမးခြန္းေၾကာင့္ မလဲ့ဆိုသူမွာ မမ မဟုတ္ေၾကာင္း ေသခ်ာသြား ေတာ့သည္။
မမက သူႏွင့္ တင္ထြန္းေအာင္ကို တစ္လွည့္စီ ဖ်တ္ခနဲ ေ၀့၀ဲၾကည့္ရင္း…
‘မလဲ့ ႐ုံးက ျပန္မလာေသးဘူး။ မွာ စရာရွိရင္ မွာ ခဲ့ေလ၊ တို႔… ျပန္ေျပာေပးမယ္’
‘ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ေမာင္၀မ္းကြဲပါ။ က်ဳိင္းတုံကေန ပစၥည္းလူႀကံဳေပးခိုင္းလိုက္လို႔ လာပို႔တာ’
‘ေပးခ်င္ ေပးခဲ့ေလ၊ တို႔က မလဲ့နဲ႔ တစ္ခန္းတည္းေနတာ၊ ျပန္လာရင္ ေပးေပးမယ္’
တင္ထြန္းေအာင္အား ၾကည့္ရင္းေျပာေနသည့္ မမ၏ မ်က္ႏွာကို သူရင္ခုန္စြာ ေငးေမာေနမိ သည္။ မမ၏ မ်က္ႏွာမွာ အနည္းငယ္ရွည္သြယ္သည့္ မ်က္ႏွာအမ်ဳိးအစား ျဖစ္သည္။
ႏွာတံေျဖာင့္စင္းေသာ ္လည္း မ်က္ခုံးတန္းတို႔ ကေတာ့ ပါးလ်လြန္းလွသည္။ မ်က္၀န္းတို႔က မ်က္အိမ္ရွည္ေသာ ေၾကာင့္ ၾကည့္ေကာင္းသည္ဆို႐ုံပဲ ျဖစ္သည္။
တစ္ခုခ်င္းၾကည့္ပါက ေျပာပေလာက္ေအာင္ လွပသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ ္လည္း ထိုအရာမ်ား အားလုံးေပါင္းစပ္လိုက္ေသာ အခါမွာ ေတာ့ အလြန္ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိသည့္ ရင္ခုန္ဖါယ္မ်က္ႏွာသြယ္ေလး တစ္ခု ျဖစ္လာေတာ့သည္။
သူ ေငးၾကည့္ေနမိစဥ္မွာ ပင္ သူ၏ အၾကည့္တို႔ကို ရိပ္မိသည့္အလား မမ၏ မ်က္၀န္းတို႔က သူ႔ထံ သို႔ ေ၀့၀ဲက်ေရာက္လာခဲ့သည္။ သူ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ျဖစ္စြာ ကပ်ာကယာ ၿပံဳးျပလိုက္မိသည္။
မမက သူ၏ အၾကည့္တို႔ကို မသိက်ဳိးကၽြံျပဳလ်က္ အေဆာင္တံခါးနိမ့္နိမ့္ေလးကို ေက်ာ္လြန္၍ တင္ထြန္းေအာင္လွမ္းေပးသည့္ပစၥည္းထုပ္ကိုယူရင္း..
‘တျခား ဘာမွာ စရာရွိေသးလဲ’
‘မမွာ ေတာ့ပါဘူး အစ္မ၊ မလဲ့ျပန္လာရင္သာ သူ႔ေမာင္၀င္းကြဲ တင္ထြန္းေအာင္ လာေပးသြား တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ပါ’
‘ေကာင္းၿပီ’
မမက ေခါင္းညိတ္ျပရင္း လွည့္ထြက္ရန္ျပင္သည္။ ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ား ယိမ္းႏြဲ႕သြားၾကသည္။ မမ၏ ေနာက္ေက်ာကို ႏွေျမာတသစြာ ေငးၾကည့္ေနမိရာမွ မထင္မွတ္ဘဲ သူ မမကို လွမ္းေခၚလိုက္မိ သည္။
မမအား ရည္ညႊန္းေခၚေ၀ၚရန္အတြက္ သင့္ေလ်ာ္ေသာ နာမ္စားမွာ တင္ထြန္းေအာင္သုံးႏႈန္း သည့္ အစ္မဟူေသာ နာမ္စားပဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ ေသာ ္ သူ႔ႏႈတ္က တကယ္ထြက္သြားသည္က ‘မမ’ဟူ၍ ျဖစ္သည္။
မွတ္မွတ္ရရ မမဟူေသာ အသုံးအႏႈန္းကို သူ စတင္သုံးႏႈန္းေခၚေ၀ၚခဲ့သည္မွာ ထိုအခ်ိန္ကတည္းကပင္ ျဖစ္သည္။
သူ႔ေခၚသံေၾကာင့္ လွည့္ထြက္လုလု အေနအထားမွ မမ သူ႔ကို လွမ္းၾကည့္သည္။ ေဘးမွာ ရပ္ ေနေသာ တင္ထြန္းေအာင္လည္း မမကို ဘာေၾကာင့္ လွမ္းေခၚပါလိမ့္ဟူေသာ သေဘာျဖင့္ တအံ့တၾသ ေငးစိုက္ၾကည့္သည္။
သူ စကားစ ရွာမရစြာ ထစ္ေငါ့ေနရင္းမွ..
‘ဟုတ္ေလ..တကယ္လို႔ လမ္းမွာ မလဲ့နဲ႔ေတြ ႕ရင္ ပစၥည္းထုပ္ ဘယ္သူ႔ေပးခဲ့တယ္လို႔ ေျပာလိုက္ ရမလဲ’
သူ႔စကားေၾကာင့္ မမ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္စြာ မ်က္ေမွာ င္ၾကဳတ္သည္။
‘မင္းေျပာတာ တို႔ နားမလည္ဘူး’
မရည္ရြယ္ဘဲနဲ႔ မထင္မွတ္စြာ ေျပာသြားျခင္း ျဖစ္သည့္တိုင္ ေျပာၿပီးမွေတာ့ မထူးပါဘူးဟူေသာ သေဘာႏွင့္ သူ ဆက္ေျပာသည္။
‘ခု…ကၽြန္ေတာ္ တို႔အျပန္ လမ္းမွာ မလဲ့နဲ႔ေတြ ႕ခ်င္ေတြ ႕မွာ ၊ တကယ္လို႔ မလဲ့နဲ႔ေတြ ႕ရင္ ပစၥည္း ထုပ္ မမကိုေပးခဲ့တယ္လုိ႔ ေျပာျပလိုက္မယ္။ အဲဒါ မမရဲ႕ နာမည္ ေလး..’
သူ႔စကားအဆုံးမွာ ေတာ့ အလြန္မခို႔တ႐ို႕ ႏိုင္လွသည့္ အၿပံဳးတစ္ခုကို မမ ၿပံဳးေလသည္။
မမ၏ အၿပံဳးမွာ နီေစြးထူအန္းေသာ ႏႈတ္ခမ္းစိုစိုမ်ား ေၾကာင့္ လွပလိမ့္မည္ ဟု သူႀကိဳတင္ေတြ း ထင္ထားခဲ့သည့္တိုင္း သည္မွ်အထိ လွပလိမ့္မည္ ဟုေတာ့ မထင္မိခဲ့။
မမ၏ အၿပံဳးမွာ အသက္႐ွဴျခင္းတို႔ကို လြဲမွာ းသြားေစႏိုင္ေလာက္ေအာင္ လွပေသာ အၿပံဳးမ်ဳိး ျဖစ္ သည္။ သူ ကတုန္ကယင္ ျဖစ္စြာ မမ၏ အၿပံဳးလွလွကို ေငးေမာေနမိသည္။
မမက ႏႈတ္ခမ္းထူထူအၿပံဳးတစ္ခုကို ဖန္တီးအၿပီးမွာ ေတာ့ ေအးေဆးစြာ ေျပာသည္။
‘မင္းတို႔ မလဲ့နဲ႔မေတြ ႕ႏိုင္ပါဘူး။ ဘာ ျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ မလဲ့က ႐ုံးအျပန္ ေနာက္က်တတ္တယ္’
မမ၏ စကားက မမ၏ အၿပံဳးကဲ့သို႔ ပင္ လွပလြန္းသည္။
‘ဟိုေလ..’
သူ ထစ္ေငါ့စြာ ျဖင့္ စကားစရန္ ျပင္စဥ္မွာ ပင္ မမက ဆက္ေျပာသည္။
‘တကယ္လို႔ မလဲ့နဲ႔ေတြ ႕ခဲ့ရင္လဲ မလဲ့ရဲ႕ အခန္းေဖာ္ကို ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ပစၥည္းထုပ္ေပးခဲ့တယ္လို႔ ေျပာျပလိုက္ေပါ့ ဟုတ္လား’
ထို႔ေနာက္ သူတို႔အနားမွ မမ လွည့္ထြက္သြားေတာ့၏ ။
ဆံပင္ရွည္ရွည္မ်ား လွပစြာ ဖုံးလႊမ္းေနသည့္ မမ၏ ေနာက္ေက်ာကို ေငးၾကည့္ရင္း ကတုန္ကယင္ ျဖစ္စြာ သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို သူ႐ိႈက္လိုက္မိသည္။
 အိပ္မက္ရာသီ |  အလင္းေဖ်ာ့ေကာင္းကင္ (ပထမပိုုင္း) |  ပ်ားရည္ႏွင္းစက္ |