အခန္း(၁)

အ႐ူးဆုိသည္မွာ အဘယ္နည္း။

အ႐ူးဆုိသည္မွာ လူအမ်ား သတ္မွတ္လက္ခံထားသည့္ လူ႔ေဘာင္လူ႔စည္းကမ္း

(သို႔ မဟုတ္)

အေျပာအဆုိ အမူအက်င့္၊ အယူအဆမ်ား ႏွင့္ အံမ၀င္ေသာ ….. ကြဲလြဲေသာ … အေျခအေန အေနအထားတခ်ဳိ႕ကို ပိုင္ဆုိင္ထားေသာ လူတစ္ဦး တစ္ေယာက္ ပင္ ျဖစ္။

မရြာတဲ့ ေကာင္းကင္ကို

လက္ညိႇဳးထုိးၿပီး

တိမ္႐ိုင္းေတြ နဲ႔ စီးခ်င္းထုိးေနတဲ့ ေကာင္ဟာ

ငါပဲ……….။ ။

‘ကၽြီ’

တုိးလ်လွေသာ စက္တံခါးပြင့္သံက သူ႔နားထဲတြင္ ဗံုးကြဲသံအလား က်ယ္ေလာင္လွ၏ ။ သူ၏ အခန္းေဖာ္ ျဖစ္သည့္ ပီတာကလည္း စက္တံခါးပြင့္သံေၾကာင့္ အာ႐ံုစိုက္ၾကည့္ေန၏ ။ မ်က္ႏွာအေန အထား ကေတာ့ ပံုမွန္ထက္ ထူးမျခားလွ။

သူ႔မွာ သာ တစ္စံုတစ္ရာ စိုးရိမ္မႈ ေၾကာင့္ စိတ္လႈပ္ရွားေနရသည္။ တံခါးအ၀မွာ ေတာ့ လူသား ဆန္ပံုမရသည့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ ဦးကို ေတြ ႕ရ၏ ။ ေနာက္နားမွာ ေတာ့ ေခါင္းေဆာင္ ျဖစ္ဟန္ တူသည့္ ဗိုက္ရႊဲရႊဲ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတစ္ဦးက တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးႏွင့္ စကားေျပာေန၏ ။

‘ေခၚသြားရမွာ က ဘယ္သူလဲ…. ဟုိ တစ္ေယာက္ လား’

‘မဟုတ္ဘူး…. ဒီဘက္က ခပ္ပိန္ပိန္ တစ္ေယာက္ ’

‘အုိး… ခပ္ငယ္ငယ္ပဲ ရွိေသးတာကိုး’

‘ဟုတ္တယ္… သိပ္ဆုိးဆုိး၀ါး၀ါးႀကီးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး’

‘မသိရင္ ပံုစံက ထင္ရက္စရာေတာင္ မရွိဘူး’

‘…………….’

‘………..’

အထက္ပါ စကားသံမ်ား ေၾကာင့္ သူ႔ စိုးရိမ္စိတ္တုိ႔က ပိုမို႐ုန္းႂကြလာသည္။ ႏွလံုးခုန္သံတုိ႔သည္ ႏွစ္ ဆ သြက္လက္လာ၏ ။သူ႔မ်က္ႏွာေပၚမွာ ေတာ့ တစ္စံုတစ္ရာ စိတ္ခံစားမႈ ေၾကာင့္ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ တုိ႔ တြဲ ခိုေန၏ ။

သူ၏ အခန္းေဖာ္ ပီတာ ကေတာ့ သူ႔ကို စိတ္မသက္သာေသာ ပံုစံျဖင့္ ေငးၾကည့္ေနသည္။ ပီတာ့မ်က္၀န္းမွ အဓိပၸာယ္ကို သူေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ပါသည္။ သို႔ ေသာ ္ အေျခအေနက မလူးသာမလြန္႔သာ ျဖစ္ေနခဲ့သည္။

စိတ္ထဲ ကေတာ့ ပီတာ့မ်က္၀န္းေတြ ကို တြန္းလွန္ျမည္ ဟည္းေနမိသည္။

‘မဟုတ္ဘူး ပီတာ။ မင္းထင္ထားတာေတြ တစ္ခုမွ မဟုတ္ပါဘူးကြာ။ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကိုအဲဒီ မ်က္လံုးေတြ နဲ႔ မၾကည့္ပါနဲ႔…… ငါေျပာတာေတြ ကို ယံုပါ ပီတာရာ…’

‘ဟားဟားဟား….’

‘ဟားဟားဟားဟား’

တာ၀န္ရွိသူႏွင့္ ေခါင္းေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးတို႔၏ ရယ္သံေၾကာင့္ သူ႔ရင္တြင္ းစကားတုိ႔ ပ်က္စီး သြား၏ ။

လူသားဆန္ပံုမေပၚသည့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ ဦး ကေတာ့ အၿပံဳးအရယ္မရွိ၊ မလႈပ္မယွက္ ပံုစံႏွင့္ သတိဆြဲေန၏ ။ ထုိစဥ္……

‘ေဟ့…. ညာဘက္က တစ္ေယာက္ ကို ေခၚခဲ့ေဟ့…’

ေခါင္းေဆာင္၏ အမိန္႔သံၾကားသည္ႏွင့္ ယူနီေဖာင္း၀တ္ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ ဦးက သူ႔အနားကို တုိးကပ္လာသည္။

သူ အလန္႔တၾကားျဖင့္ ေနာက္ကို ဆုတ္လိုက္၏ ။

‘နံပါတ္ D-34 မင္းလုိက္သြားလုိက္ပါ။ သူတို႔ မင္းကို နာက်င္ေအာင္ လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူး။’

‘ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတြ တစ္ခုခုေတာ့ မွာ းေနၿပီေနာ္။ က်ဳပ္က ဘာေၾကာင့္ လုိက္သြားရမွာ လဲ’

ေခါင္းေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္၏ စကားအဆံုးမွာ ယူနီေဖာင္း၀တ္ ႏွစ္ ဦးက သူ႔ေရွ႕တည့္တည့္ကို တုိးကပ္လာ၏ ။ သူလည္း ဒီထက္ေနာက္ဆုတ္လို႔ မ ျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ အေနာက္မွာ သံမဏိနံရံႀကီးသာ ရွိေတာ့သည္။

ပီတာ ကေတာ့ သက္ျပင္းကိုသာ ဖိခ်ေန၏ ။

တာ၀န္ရွိသူႀကီး ကေတာ့ သူ႔ကို က႐ုဏာသက္သလို ေငးၾကည့္ေန၏ ။

‘ကဲ…. ေခၚခဲ့ေတာ့ကြာ။ အခ်ိန္သိပ္မရွိေတာ့ဘူး’

ယူနီေဖာင္း၀တ္ ႏွစ္ ဦး ကေတာ့ စကားလံုးတစ္လံုးတစ္ပါဒမွ မဆုိဘဲ သူ႔ရဲ႕ ပခံုးတစ္ဖက္ခ်က္ဆီ ကို ဆြဲကိုင္လိုက္သည္။

သူ ခ်က္ခ်င္း ႐ုန္းထြက္ပစ္လုိက္ၿပီး….

‘က်ဳပ္…. ခင္ဗ်ားတို႔နဲ႔ မလိုက္ႏုိင္ဘူး။ က်ဳပ္လည္း ဘာမွမ ျဖစ္ဘူး….. ခင္ဗ်ားတုိ႔ သြားၾ ကေတာ့ဗ်ာ’

ယူနီေဖာင္း၀တ္ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ ဦးက သူ႔ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ထိန္းခ်ဳပ္ပစ္လိုက္၏ ။ သူ ႐ုန္းၾကည့္ေပ မယ့္မရ။ သို႔ ျဖင့္ …..

‘ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔က က်ဳပ္ကို ဘယ္ေခၚသြားၾကမွာ ဘဲ….. ၿပီးေတာ့ ဘာလုပ္ၾကမွာ လဲ’

သူ႔အေမးကို ေခါင္းေဆာင္ ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက တဟဲဟဲ ရယ္ၿပီး

‘ဘယ္ေခၚသြားမွာ လဲဆုိေတာ့ အ႐ူးေထာင္ကို ဘာလုပ္မွာ လဲဆုိေတာ့ မင္းကိုေဆးကုေပးဖို႔ပဲ’

‘ဟာ…. အဓိပၸာယ္မရွိလိုက္တာဗ်ာ…… ခင္ဗ်ားတို႔အားလံုး မွာ းေနၾကၿပီ။ က်ဳပ္ဘာမွ မ ျဖစ္ဘူး ဗ်။ အေကာင္းႀကီး…… ခင္ဗ်ားတုိ႔ထင္သလို ႐ူးလည္းမ႐ူးဘူး။ က်ဳပ္ကိုေသေသခ်ာခ်ာ ၾကည့္ၾကစမ္းပါ။ က်ဳပ္က အ႐ူး တစ္ေယာက္ နဲ႔ တူေနလို႔လား’

သူ…. အ႐ူး တစ္ေယာက္ လို ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုေနေပမယ့္လည္း မည္ သူမွ် လက္မခံၾက။ ပီတာက…

‘လိုက္သြားလုိက္ပါကြာ’

‘ငါ မ႐ူးဘူး ပီတာ…. ငါ လံုး၀မ႐ူးဘူးကြ’

‘ကဲ…. ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္သာ လိုက္ခဲ့ေပေတာ…’

‘က်ဳပ္ မ႐ူးဘူး…. က်ဳပ္ တကယ္ေျပာေနတာပါဗ်ာ’

‘ဘယ္အ႐ူးမွေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ အ႐ူးလို႔ မထင္တတ္ပါဘူး….. ကဲ…. ကားထဲကို ေခၚသြားေတာ့’

သူ႔အသံေတြ တိမ္၀င္လုမတတ္ ျငင္းဆန္ေနေပမယ့္ သူ႔ဘက္က ေထာက္ခံေပးမည္ ့သူမရွိ။ ေခါင္းေဆာင္ပုဂၢိဳလ္ႀကီး ကေတာ့ တာ၀န္ရွိသူကို ႏႈတ္ဆက္စကားေျပာၿပီး ထြက္သြား၏ ။

တာ၀န္ရွိသူက လက္ထဲက Remote ခလုတ္တစ္ခုကို ႏွိပ္ရင္း ေခါင္းတရမ္းရမ္း လုပ္ေနသည္။

‘ကၽြီ’

စက္တံခါးႀကီးလည္း ျပန္ပိတ္သြားၿပီ ျဖစ္သည္။ အခန္းထဲမွာ ေတာ့ ပီတာ တစ္ေယာက္ တည္း က်န္ရစ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏ ။

သို႔ ေသာ ္ ပီတာ့နားထဲမွာ ေတာ့ သူ၏ ‘မ႐ူးဘူး…. ငါ လံုး၀ မ႐ူးဘူး’ ဟူသည့္ စကားသံတုိ႔က ပဲ့တင္ထပ္ေနေလေတာ့သည္။

ေနာက္ေတာ့ ပီတာက တစ္စံုတစ္ခုကို တီးတုိး ေရရြတ္လိုက္၏ ။

‘ကံေကာင္းပါေစ သူငယ္ခ်င္း’