အခန္း(၁)
ကိုယ္႔ဘဝတစ္ခုလံုး ပံုေအာၿပီးခ်စ္ခဲ့ရတဲ႔ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ရဲ႕ ေပးဆပ္တံု႔ျပန္မႈ က ဒါပဲလား။
အခ်စ္ဆိုတာဘာလဲ ????
စကားလံုးတစ္ခုအ ျဖစ္နဲ႔ပဲ လူသားေတြ ရဲ႕ ပါးစပ္ဖ်ားမွာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ သံုးစြဲေနၾကတာလား။
ဘယ္လိုခံစားခ်က္၊ ဘယ္လိုခံယူခ်က္ေတြ မွ မပါဘူးတဲ႔လား။
ကိုယ္႔ဘက္က နည္းနည္း ေလးမွာ းယြင္းတိမ္းေစာင္းသြားမိရံုေလး တစ္ခုအတြက္နဲ႔ ဘဝတစ္ခုလံုး အဆံုးရံႈးခံလိုက္ရတဲ႔ အ ျဖစ္က ထင္ထားတာထက္ကို ခါးသီးလြန္းပါတယ္ေမာင္။
ကိုယ္႔အသက္ထက္ခ်စ္ရသူ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ က ကိုယ္႔မ်က္စိေရွ႕မွာ တင္ တျခားမိန္းက ေလး တစ္ေယာက္ နဲ႔ ေပ်ာ္ပါးၾကည္ႏူးေနတာကို ဘယ္လိုရင္ဘတ္မ်ဳိးနဲ႔ ခံစားႏိုင္စြမ္းမွာ တဲ႔လဲ။
ကိုယ္ခ်င္းစာတရားကို ကၽြန္မကေတာ႔ လက္ကိုင္ထားတယ္၊ ဘယ္လိုရင္ဘတ္မ်ဳိးကိုမွ ကၽြန္မ ေၾကာင့္ ကြဲေၾကမသြားေစခ်င္ဘူး။
ကၽြန္မေမာင့္ကို ပိုင္ဆိုင္ခဲ႔ရတဲ႔ အခ်ိန္ကာလေလးေတြ က တကယ္႔ကို ခ်ဳိၿမိန္တဲ႔ ရက္စြဲေလး ေတြ ပါပဲ။
သံုးႏွစ္ သံုးမိုးဆိုတဲ႔ ေမတၱာတရားကို ေမ့ထားၿပီး ရက္သံုးဆယ္ေတာင္ မျပည့္ေသးတဲ႔ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ကို အိမ္ေပၚေခၚတင္လာခဲ့တာေတာ႔ ရင္ထဲမွာ နာလိုက္တာေမာင္ရယ္။
အဟြန္း …
မိန္းမေတြ ရဲ႕ အခ်စ္ကလည္း ခက္သားလားေမာင္။
ကၽြန္မႏွလံုးသားကေတာ႔ေလ …
ေမာင့္အတြက္နဲ႔ ယဲ႔ယဲ႔ေလး က်န္ခဲ႔တာေတာင္ ေမာင့္ကို စူးစူးနစ္နစ္ ခ်စ္ေနတုန္းပါပဲ ေမာင္ … ။
ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကိုခ်စ္လြန္းလို႔ ဘဝတစ္ခုလံုးစာအတြက္ လက္ထပ္ခဲ႔တာေပါ႔ ..
အနားမွာ ႏိုင္ငံေက်ာ္မင္းသမီးေတြ ၊ ေမာ္ဒယ္လ္ေတြ ဝိုင္းဝိုင္းလည္ေနခဲ႔တာေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ အလုပ္သေဘာဆိုတာထက္ ပိုမဆက္ဆံခဲ႔ပါဘူး။ မိန္းမ တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ခ်စ္လို႔သဝန္တိုတာကို လက္ခံလို႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း သူ႔အတြက္ ကၽြန္ေတာ္ ဟာ အေကာင္းဆံုး အၿမဲတမ္း ျဖစ္ ေအာင္ ျပင္ဆင္ေနထိုင္ခဲ႔သူပါ။
သူဟာ ကၽြန္ေတာ္ ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုးေသာ ဘဝလက္တြဲ ေဖာ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ သူ႔ကို သိပ္ခ်စ္ တာေပါ႔။ ဒါေပမဲ့ ဘာမဟုတ္တဲ႔ အေၾကာင္းျပခ်က္၊ ထင္ျမင္ခ်က္ေလးတစ္ခုအတြက္နဲ႔ သူ ကၽြန္ေတာ္ ႔ကို ထားသြားခဲ့တယ္။
ရင္ထဲမွာ း ခါးလိုက္တာ …
အိမ္ကိုျပန္လာတဲ႔အခါတိုင္းက ကၽြန္ေတာ္ ႔ရင္ကို မီးစနဲ႔ ထိုးဆြေနသလို ခံရခက္ေစတယ္။
တကယ္ေတာ႔ အခ်စ္ကို နားမလည္ႏိုင္တဲ႔သူက ဘယ္သူလဲ …?
သူ ကၽြန္ေတာ္ ႔ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။
အဲသလို သူ သိပ္ခ်စ္လြန္းလို႔ပဲ ကၽြန္ေတာ္ ႔ကို နားမလည္ႏိုင္ ျဖစ္ခဲ႔ရတယ္ ထင္ပါရဲ႕ ။
အဲသလိုနဲ႔ပဲ သူ ကၽြန္ေတာ္ ႔ကို ထားသြားခဲ႔တယ္။
အိပ္မက္တစ္ခုလိုပါပဲ ..
ျပန္ေတြ းၾကည့္တိုင္း ခုခ်ိန္ထိ ကၽြန္ေတာ္ ႔ရင္ကို စြတ္စိုေနေသးတယ္။
ဒါေပမဲ့လည္း …
ကၽြန္ေတာ္ တို႔ေတြ …
ေဝးသြားခဲ့ၾကၿပီ …
ကၽြန္ေတာ္ ႔မွာ ဘာတစ္ခုမွ ရွင္းျပခြင့္မရွိ၊ ဘာတစ္ခုမွ လက္ဆုပ္လက္ကိုင္ ထုတ္ျပခြင့္ မရွိခဲ့၊
…… …… …… …… မရွိ။
ခံစားခ်က္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေအာ္ငိုေနတတ္တဲ႔ ႏွလံုးသားတစ္စံုက လြဲရင္ေပါ႔။
နာမည္ ႀကီးေမာ္ဒယ္လ္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ ကၽြန္မအနားမွာ ေယာက်္ားေတြ ဝိုင္းဝိုင္း လည္ေနခဲ့တာ သိပ္ေတာ႔ မဆန္းပါဘူးေလ။
ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မႏွလံုးသားက အိမ္ေထာင္ရွိၿပီးသားေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ကိုမွ လက္ညႇိဳး ညႊန္ျပေနတယ္ေလ။
သူကကၽြန္မရဲ႕ ဆရာ တစ္ေယာက္ ဆိုပါေတာ႔။ ေလးစားအားကိုးမိသလို ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး လည္း ခ်စ္မိေနခဲ႔တယ္။
ကၽြန္မေလ မ ျဖစ္သင့္မွန္းသိေပမဲ့လည္း ဆရာ႔ကို အရမ္းခ်စ္မိေနတာက ေရာဂါ ဆိုးတစ္ခု လိုပါပဲ
ကၽြန္မကို အခ်ိန္ျပည့္ ႏွိပ္စက္ႏိုင္လြန္းပါတယ္။
အဲသလိုနဲ႔ ..
အခြင့္အေရး ရလာတဲ႔တစ္ေန႔မွာ ကၽြန္မ ဆရာ႔ကို ျဖားေယာင္းသိမ္းသြင္းခဲ႔မိတာ အမွာ းလား …
ဆရာ႔အတြက္ဆိုရင္ ကၽြန္မဘဝတစ္ခုလံုးကို စေတးရဲတယ္။ ၿပီးေတာ႔ေလ …
ဆရာ႔အတြက္ဆိုရင္ ဘာကိုမွ မေၾကာက္လန္႔တတ္သလို ဘာကိုမဆိုလည္း လုပ္ရဲတယ္ ဆိုတဲ႔ အာဂမိန္းမမ်ဳိး။
Opening
အဂၤလိပ္မင္း လက္ထက္တုန္းက ဆိုပါေတာ႔ ..
တစ္ခါတုန္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရဲ႕ မထင္မရွား ရပ္ကြက္ငယ္ေလးတစ္ခုမွာ ႏိုင္ငံျခားဗိသုကာ ပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ေနထိုင္ခဲ့ဖူးတယ္ …
သူေနထိုင္ခဲ့စဥ္ အခ်ိန္တစ္ႏွစ္ အတြင္ းမွာ သူ႔ရဲ႕ ဗိသုကာပညာကို အသံုးခ်ၿပီး၊ ျမန္မာႏိုင္ငံက မိသားစုတစ္စုအတြက္ အလြန္ေခတ္မီဆန္းၾကယ္ၿပီး ထူးဆန္းခိုင္ခန္႔လြန္းတဲ႔ အိမ္ႀကီး တစ္လံုးကို တည္ေဆာက္ေပးခဲ႔ဖူးတယ္ …
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ တစ္ရာေလာက္ကပဲ ဆိုပါေတာ႔။
ခုေတာ႔ ထိုအိမ္ႀကီးက ေဆးေတြ အနည္းငယ္ ေဟာင္းႏြမ္းလြင့္ျပယ္ၿပီး အိမ္ပံုစံဒီဇိုင္းက ေခတ္မမီေတာ႔တာကလြဲရင္ အားလံုးဟာ ယခင္လက္ရာအတိုင္း တည္ရွိေနဆဲပါ။
အဲဒီ ထူးဆန္းတယ္ဆိုတဲ႔ အိမ္ႀကီးကို လင္မယားႏွစ္ ေယာက္ ဝယ္ယူေနထိုင္ၿပီးခ်ိန္ မွာ ေတာ႔…
“မိန္းမ တစ္ေယာက္ ကို ဘယ္လိုရင္ဘတ္မ်ဳိးနဲ႔ ရွင္ ခ်စ္ခဲ့တာလဲ ကိုဟိန္းသူ။ ေျပာပါ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာကို တည့္တည့္ၾကည့္ၿပီး ရွင္ ေျပာလိုက္စမ္းပါ”
“ကိုယ္မွာ း သြားပါတယ္ မီးငယ္၊ ကိုယ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ကိုယ္ျပဳမူခဲ႔တဲ႔ အျပစ္ အတြက္ မီးငယ္ ကိုယ္႔ကို ႀကိဳက္တဲ႔အျပစ္ေပးပါ။ ကိုယ္ခံယူဖို႔ အသင့္ပါပဲ မီးငယ္”
ဆန္႔က်င္ဘက္ လိင္ႏွစ္ ဦးကေတာ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကိုသာ တစ္ေယာက္ ေငးၾကည့္ေန ၾကၿပီး မည္ သည့္စကားမ်ွ ဆက္မေျပာ ျဖစ္ၾက။
တစ္ဦးမ်က္ဝန္းမွာ ေတာ႔ နာၾကည္းခံျပင္းမႈ ႏွင့္ ဝမ္းနည္းမႈ တို႔အရွိန္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္စေတြ တြဲ လြဲခိုေနၿပီး၊ တစ္ဦးမ်က္ဝန္းမွာ ေတာ႔ ဝမ္းနည္းမႈ ႏွင့္ ေတာင္းပန္တိုးလ်ွဳိးမႈ တို႔ကို အထင္းသား ျမင္ေတြ ႔ ေနရ၏ ။
ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလံုးကေတာ႔ ေၾကာက္စရာေကာင္းေလာက္ေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေန သည္။ လႈပ္ရွားမႈ တစ္စံုတစ္ရာရယ္ဟူလို႔ ေလတျဖဴးျဖဴးအရွိန္ေၾကာင့္ အနားမွာ တလႈပ္လႈပ္ ျဖစ္ ေနသည့္ သစ္ရြက္ကေလးေတြ ပဲ ရွိသည္။
အခ်ိန္အေတာ္ ၾကာေတာ႔မွ ..
“ကိုယ္႔ကို ခြင့္လႊတ္ပါ မီးငယ္။ ဒါမွမဟုတ္ရင္ေတာ႔ ကိုယ္႔ကို တစ္ခုခုလုပ္လိုက္ၿပီး ထြက္ သြား ခြင့္ျပဳပါေတာ႔။ ကိုယ္ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ကိုယ္ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏိုင္ေတာ႔လို႔ပါ မီးငယ္ရယ္”
“ေကာင္းၿပီေလ။ ဒီလိုဆိုေတာ႔လည္း ကၽြန္မဘက္က ျပတ္သားေပးရေတာ႔မွာ ေပါ႔။ ရွင္ ကၽြန္မ နားက ထြက္သြားရရင္ ရွင္ ေပ်ာ္မယ္၊ စိတ္ခ်မ္းသာမယ္မို႔လား။ ရပါတယ္ ထြက္ သြားလိုက္ပါ။ ဒါေပမဲ့ ကၽြန္မအခ်စ္ကို လိမ္ညာခဲ့တဲ႔အတြက္ေတာ႔ အခါခါနမ္းခဲ့ဖူးတဲ႔ ရွင့္ပါး ကို ေနာက္ဆံုး အေနနဲ႔ နာက်င္မႈ တစ္ခုေတာ႔ ေပးခြင့္ျပဳပါ။ ဒါဟာ တစ္သက္လံုး ရွင္ ကၽြန္မကို အမွတ္ရေန ေစဖို႔ပဲ”
မိန္းမငယ္ေလးတစ္ဦး၏ ေသးသြယ္ျဖဴေဖ်ာ႔ေနေသာ ညာလက္တစ္ဖက္က ျဖည္းညင္းစြာ ေျမာက္တက္လာ၏ ။ ေကာင္ေလးကေတာ႔ သူ ျပဳမူထားခဲ့ပံုရေသာ အျပစ္တစ္စံုတစ္ရာအတြက္ မ်က္လံုးအစံုကိုသာ မွိတ္ထားေပးလိုက္ သည္။
တိတ္ဆိတ္မႈ ကေတာ႔ ပိုမိုေအးခဲလာေနဆဲ …
လက္တစ္ဖက္ ..
မ်က္ဝန္းတစ္စံု ..
မ်က္ရည္စ အခ်ဳိ႕ ..
အားလံုးဟာ အလိုက္သင့္ စီးေမ်ာေနခ်ိန္။
“ကဒ္”
အကယ္ဒမီ ပူပူေႏြးေႏြးေလး ရရွိထားေသာ လူငယ္ဒါရိုက္တာထင္ရွားေအာင္၏ ေအာ္သံ ၾကားေတာ႔မွ ဇာတ္ထဲမွာ ေမ်ာဝင္ခံစားေနၾကေသာ လူအမ်ား လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျပန္ ျဖစ္သြားသည္။ သို႔ မွ ရိုက္ကြင္းတစ္ခု၏ အသက္က ျပန္ဝင္လာ၏ ။
တကယ္ေတာ႔ အရာအားလံုးဟာ ရႈတင္တစ္ခုအေပၚက ဇာတ္ဝင္ခန္းေလးတစ္ခုသာ ျဖစ္သည္။ ယခုေတာ႔ မ်က္ဝန္းအစံုကို မိွတ္ထားေပးေသာ မင္းသားေကာင္ေလးလည္း ရယ္ရယ္ ေမာေမာနဲ႔ သူ႔ေနရာမွာ သြားနားေနၿပီ ျဖစ္သည္။ နာက်င္ေၾကမြေနခဲ့ရရွာေသာ မင္းသမီး ေကာင္မ ေလးလည္း မ်က္ရည္စအခ်ဳိ႕ကို ဖယ္ထုတ္၍ ဒါရိုက္တာရွိရာေနရာသို႔ ျပံဳးရႊင္စြာ ေရာက္ရွိလာ ခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏ ။
“ဆရာ ေခတ္ သ႐ုပ္ေဆာင္တာ အဆင္ေျပရဲ႕ လားဟင္၊ ဆရာနဲ႔က ဒီကားမွ စဆံုဖူးေတာ႔ ေခတ္ဘက္က အဆင္မေျပမွာ အရမ္းစိုးရိမ္မိေနတာ၊ ၿပီးေတာ႔ ဆရာ႔လိုဒါ႐ုိက္တာမ်ဳိးက ေခတ္ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ခုလို ပထမဆံုး ႐ုပ္ရွင္ကားႀကီးမွာ ေခၚ႐ိုက္တဲ႔အတြက္အရမ္း လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မိသလို၊ အရမ္းလည္း ဂုဏ္ယူမိပါတယ္ဆရာ၊ ေက်းဇူးလည္း တင္ပါတယ္ ဆရာရယ္”
“အဆင္ေျပပါတယ္ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ၊ ကၽြန္ေတာ္ လိုခ်င္တဲ႔ အက္ရွင္ေတြ ၊ ဒိုင္ေလာ႔ေတြ က ကြက္တိပါပဲ။ ခုလို ကားႀကီး ေခၚ႐ိုက္တယ္ဆိုတာလည္း ဒီဇာတ္႐ုပ္နဲ႔ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴနဲ႔က အ လိုက္ဖက္ဆံုး ျဖစ္ေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေခၚသံုးလိုက္တာပါ။ ထူးေထြ ေက်းဇူးတင္ေနစရာ မရွိပါဘူး”
“ဒီလိုလည္း ဘယ္ဟုတ္ပါ့မလဲ ဆရာရယ္၊ ေခတ္က ဒီေလာကထဲကိုမဝင္ခင္၊ ဆရာလည္း ခုေလာက္ နာမည္ မႀကီးခင္ အခ်ိန္ကတည္းက ဆရာ႔အႏုပညာကို ေလးစားသတိထားမိေန ခဲ့တာ၊ ေခတ္ မင္းသမီးမ ျဖစ္ခင္ ေမာ္ဒယ္လ္ဘဝမွာ ကတည္းက တစ္ေန႔ေန႔မွာ ဆရာနဲ႔ လက္တြဲ ၿပီး အလုပ္လုပ္ခ်င္ခဲ့တာ ေခတ္ရဲ႕ အိပ္မက္တစ္ခုပဲဆိုပါေတာ႔ ဆရာရယ္”
ေခတ္ပ်ဳိျဖဴရဲ႕ စကားေတြ အတြက္ ေတာ္ ႐ံုဒါ႐ိုက္တာ တစ္ေယာက္ ေယာက္ ဆိုရင္ ေက်နပ္ ပီတိ ျဖစ္ၿပီးေနမွာ အေသအခ်ာပဲ ျဖစ္သည္။ သို႔ ေသာ ္ ထင္ရွားေအာင္ကေတာ႔ ထိုသို႔ မဟုတ္၊ ခပ္ တည္တည္ အေနအထားမွာ ပင္ ျဖစ္သည္။ အလုပ္ကိစၥမွလြဲၿပီး ေတာ္ ႐ံုအပိုစကားလည္း မေျပာ။ အေနတည္သလို အလုပ္ကို အလုပ္ႏွင့္ တူေအာင္လည္း လုပ္တတ္သည္။ မည္ ကဲ႔သို႔ ေသာ ကားမ်ဳိး ျဖစ္ေနပါေစ၊ သူစိတ္တိုင္းမက်လ်ွင္ မလႊတ္။
ေခတ္ပ်ဳိျဖဴဆိုသည္ကလည္း ေခေတေတမင္းသမီးတစ္လက္ေတာ႔ မဟုတ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ လက္ခ်ဳိးေရတြက္လို႔ရသည့္ စူပါမင္းသမီးေတြ ထဲက တစ္ေယာက္ ပင္ ျဖစ္သည္။ ဒါ႐ိုက္တာ ထင္ရွားေအာင္ႏွင့္ ႐ိုက္ခြင့္ရဖို႔အတြက္ တျခားကားေတာ္ ေတာ္ မ်ားမ်ား ကို သူမ လက္လႊတ္ခဲ႔ ရသည္။ သို႔ ေသာ ္ ကိစၥမရွိပါ။ ဒါ႐ိုက္တာထင္ရွားေအာင္ဆိုသည္ႏွင့္ အေပါစားကား၊ အေပါစား ဇာတ္လမ္း မဟုတ္။ တစ္ကားဆို တစ္ကား ပရိသတ္ရင္ထဲကို ထင္က်န္ေနေစခဲ့သည္ မဟုတ္ ပါလား။
“အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္သာ ႀကိဳးစားေပးပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ႔ဘက္ကလည္း အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ လုပ္သြားမွာ ပါ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ”
“ဟုတ္ကဲ႔ပါ ဆရာ၊ ေခတ္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားသြားမွာ ပါ။ ဆရာ႔စိတ္၊ ဆရာ႔ ဒႆနကိုလည္း ေခတ္ နားလည္ပါတယ္”
သူမအေျပာေၾကာင့္ သူ တစ္ခ်က္ေၾကာင္သြား၏ ။
“ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ မသိဘူး”
“ေၾသာ္.. ဆရာ႔ရဲ႕ လက္ကိုင္ထားတဲ႔ ေဆာင္ပုဒ္ကေလးကို ေျပာတာပါ။ ဟိုးအရင္ မဂၢဇင္း တစ္အုပ္ထဲမွာ ဆရာ အင္တာဗ်ဴး ေျဖထားတဲ႔ အထဲက စာသားေလးပါ။ ေခတ္ သေဘာက်လို႔ မွတ္ထားတာေလ။ အေကာင္းဆံုးကိုမွ မရရင္ ဘာကိုမွ မလိုခ်င္ေတာ႔ဘူးဆိုတဲ႔ စကားေလ”
သူ ခုမွ သေဘာေပါက္သြားၿပီး ျပံဳးလိုက္မိသည္။
ဟုတ္တာေပါ႔။ ဒါ သူ႔ရဲ႕ ေဆာင္ပုဒ္ေလးပဲေလ။ အေကာင္းဆံုးမွ မရရင္ေတာ႔ သူ တကယ္ ဘာကိုမွ မလိုခ်င္ေတာ႔ပါ။ အရာရာကို သူ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ဒီေန႔ ဒီေနရာ၊ ဒီအေနအထားနဲ႕ သူ ရပ္တည္ႏိုင္ခဲ့တာေပါ႔။
“ဟုတ္ကဲ႔ပါ။ ခုလို ကၽြန္ေတာ္ ႔စိတ္ကို နားလည္ၿပီး ပိုႀကိဳးစားေပးတဲ႔အတြက္လည္း ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ ကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ။ တကယ္ေတာ႔ ႀကိဳးစားမႈ တိုင္းက ဘယ္ေတာ႔မွ အလကား မ ျဖစ္ပါဘူး။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္႔အတြက္ အေထာက္အကူ ျဖစ္လာမွာ ပါပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ အႏုပညာ ေမာင္ႏွမေတြ အေကာင္းဆံုး ႀကိဳးစားၾကတာေပါ႔”
“ေခတ္ကေတာ႔ ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ဆရာ႔အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားေပးသြား မွာ ပါ ဆရာ”
“ဗ်ာ”
“ေၾသာ္ ဒီလိုပါ။ ဆရာ႐ိုက္ေနတဲ႔ ခု ဒီကားႀကီးအတြက္ ေခတ္ႀကိဳးစားမယ္လို႔ ေျပာတာပါ။ ဒါနဲ႔ ဆရာ ေခတ္ကို စကားေျပာရင္ တျခားသူေတြ ေခၚသလို ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေခတ္ လို႔ပဲ ေခၚပါလား ဟင္။ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴနဲ႔ ေခၚေနရတာ ေထာက္မ်ား ေနသလား လို႔ပါ ဆရာ”
“ေၾသာ္ … ဟုတ္ကဲ႔ အင္း”
ထိုစဥ္ သူ႔ဆီမွာ ဒါ႐ိုက္တာပညာ လာေရာက္ ဆည္းပူးေနေသာ ေကာင္ေလး ေရာက္ လာ၏ ။
“ဆရာ ထမင္းစားဖို႔ အဆင္သင့္ ျဖစ္ေနပါၿပီ ဆရာ”
“ေၾသာ္ ေအးစားမယ္ေလ။ ငါလည္း အလုပ္ထဲ စိတ္ေရာက္ေနတာနဲ႔ ထမင္းဆာတာေတာင္
သတိမထားမိေတာ႔ဘူး။ ခုမွ ေတာ္ ေတာ္ ဆာေနမွန္း သိေတာ႔တယ္”
“႐ႈတင္ထမင္း စားမေနနဲ႔ေတာ႔ေလ ဆရာရဲ႕ ။ ဆရာ႔အတြက္ ေခတ္ ထမင္းပိုယူလာခဲ့တယ္။ ဆရာႀကိဳက္တတ္တဲ႔ ဝက္ပုန္းကို တမင္ကို တကူးတက ခ်က္ခိုင္းၿပီး ယူလာခဲ့တာ။ ဘာမွ အားနာစရာမလိုဘူးေနာ္။ ၿပီးေတာ႔ ေခတ္လည္း ဆာေနၿပီဆိုေတာ႔ အလုပ္အေၾကာင္း စကားေလးဘာေလး ေျပာရင္း အတူတူ စားၾကတာေပါ႔ေနာ္။ ဟဲ႔ ေမၿဖိဳး ဆရာနဲ႔ငါ စားဖို႔ အျမန္သြားျပင္လိုက္”
သူမက ေရပက္မဝင္ေအာင္ တစ္ေယာက္ တည္း ေျပာၿပီး တစ္ေယာက္ တည္း စီစဥ္ ညႊန္ၾကားေနေလ၏ ။ သူလည္း ဘာဆက္ေျပာရမည္ မသိ ျဖစ္ကာသြားသည္။ ထမင္းစားဖို႔ လာေခၚ သည့္ ေကာင္ေလးလည္း ထင္ရွားေအာင္ႏွင့္ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴတို႔ကိုသာ တစ္လွည့္စီ ေငးၾကည့္ေနမိေလ ေတာ႔သည္။
“ဟာ ..မဟုတ္တာ ..ေနပါေစ။ ကၽြန္ေတာ္ ႔လူေတြ နဲ႔ပဲ စားလိုက္ပါ႔မယ္။ ၿပီးေတာ႔ ဇာတ္ညႊန္း ဆရာနဲ႔လည္း ပေလာ႔ေလး တစ္ခုကို ေဆြးေႏြးစရာ ရွိေနလို႔ပါ။ သူလည္း ကၽြန္ေတာ္ ႔ကို ထိုင္ေစာင့္ေနတာ အားနာစရာေကာင္းလို႔ပါ။ ကၽြန္ေတာ္ ႔ကို သြားခြင့္ျပဳပါဦး ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ”
ေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ သူ ထလိုက္၏ ။
“ဆရာ .. တစ္ခါတစ္ေလပဲ ဆရာရယ္။ ေခတ္နဲ႔ပဲ အတူတူ စားလိုက္ပါလား။ ဟင္းေတြ က ဆရာ႔အတြက္ တမင္ခ်က္ယူလာခဲ့တာမို႔ပါ”
ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ႔လည္း တစ္ဖက္ကို သူ အားနာေနမိျပန္သည္။ မင္းသမီးနဲ႔အတူလည္း သူ သြားထိုင္မစားခ်င္ပါ။ ကိုယ္႔မွာ က အိမ္ေထာင္ႏွင့္ မို႔လား။ အစစအရာရာ ဆင္ျခင္ႏိုင္မွ ေတာ္ ကာ က်မည္ ။ ၿပီးေတာ႔ ႐ႈတင္မွာ ရွိေနသည့္ မ်က္လံုးေပါင္း ေသာ င္းေျခာက္ေထာင္ႏွင့္ မီဒီယာသမား ေတြ ကိုလည္း ဂ႐ုစိုက္ေနရေသးသည္။
“ဒါဆို ဒီလိုလုပ္ပါလား။ ဟင္းေတြ လည္း အလကားမ ျဖစ္ေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ႔ထမင္းစားပြဲကို ယူသြားလိုက္မယ္ေလ”
ဒါမ်ဳိးဆို ဆရာ႔အထာကို ခ်က္ခ်င္း သိသည့္ေကာင္ေလးက ..
“ဒါဆို ဆရာသြားႏွင့္ ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ မင္းသမီးဆီက ဟင္းယူၿပီး လိုက္လာခဲ့မယ္”
“ေအးေအး .. ေၾသာ္ .. ဒါနဲ႔ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ”
“ရွင္ ဆရာ”
“ေၾသာ္ .. ေနာက္ကို ခုလို တကူးတက ဘာမွ လုပ္မလာခဲ့ပါနဲ႔၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္”
ထင္ရွားက ေျပာၿပီး လွည့္ထြက္သြားသည္။ ေခတ္ပ်ဳိျဖဴကေတာ႔ သူ႔ေက်ာျပင္ကိုသာ ေငး ၾကည့္ရင္း က်န္ေနခဲ့၏ ။
‘သြား .. ဘယ္လိုလူႀကီးမွန္းလည္း မသိဘူး .. ဟြန္း’ ဟုလည္း သူမ ေတြ းေကာင္းေတြ းေန ႏိုင္ပါေသးသည္။
ထင္ရွားေအာင္ရင္ထဲမွာ ေတာ႔ တစ္စံုတစ္ခုကို ေလးေလးနက္နက္ ေတြ းေတာေနမိမွာ အေသအခ်ာပင္ ျဖစ္ေလေတာ႔၏ ။
မွတ္မွတ္ရရ သူ အကယ္ဒမီရၿပီး ေနာက္တစ္ရက္မွာ ပဲ သူ႔ခ်စ္သူ ဇူးဇူးဇင္ကို ႐ံုးတက္လက္ မွတ္ထိုး ျဖစ္ခဲ့သည္။ မဂၤလာပြဲကိုေတာ႔ အိမ္အသစ္ဝယ္ၿပီးမွပဲ ထရိတ္ဒါးမွာ စည္စည္ကားကား လုပ္ ေတာ႔မည္ ဟု ခ်စ္သူႏွစ္ ေယာက္ ေဆြးေႏြးဆံုးျဖတ္ထားၾကသည္။ သူမကလည္း သေဘာတူ ပါသည္။
တကယ္ေတာ႔ သူမက သူသေဘာက်မယ္႔အရာအားလံုးကို လက္ခံလိုက္ေလ်ာေပးတတ္ တဲ႔ သူမ်ဳိးပဲမို႔လား။
“တီ .. တီ .. တီ .. တီ”
အိမ္ေရွ႕က ဘဲလ္တီးသံၾကားသည္ႏွင့္ လုပ္လက္စအလုပ္တခ်ဳိ႕ကို ပစ္ခ်ၿပီး တံခါးကို အေျပးအလႊား သြားဖြင့္ေပးလိုက္ သည္။ ဒီအခ်ိန္ဆို ေမာင္ျပန္လာေနက်ပဲေလ။
သူမ တံခါးဖြင့္လိုက္စဥ္မွာ ေတာ႔ အေတာ္ ကေလး အံ႔အားသင့္သြားမိသည္။
“ဟင္”
တံခါးဝမွာ ဘယ္သူမွမရွိ။ သူမက အတြင္ းက သစ္သားတံခါးအျပင္အနားက ေသာ ႔တစ္ ေခ်ာင္းကို ဆြဲယူကာ သံပန္းတံခါးကိုပါ ထပ္ဖြင့္ၿပီး ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ေတာ႔ …
“ဟိတ္ မလႈပ္နဲ႔”
“အိုး .. အေမ့.. ဟင္ ..အမေလး ..လန္႔လိုက္တာ ေမာင္ရယ္။ ဇူးတစ္ကိုယ္လံုးကို တုန္သြား တာပဲ”
ထင္ရွားကေတာ႔ သူမ ျဖစ္ပ့ုကို သေဘာတက်ႏွင့္ ပင္ ရယ္ေနလိုက္ေသးသည္။
“ဟားဟား။ ေကာင္မေလး ေတာ္ ေတာ္ လန္႔သြားပံုရတယ္”
“အိုး .. လန္႔တာေပါ႔ ေမာင္ရဲ႕ ”
သူမကေျပာေျပာဆိုဆိုျဖင့္ သူ႔လက္ထဲက ဖိုင္တခ်ဳိ႕ကို ကူသယ္ေပးလိုက္ သည္။
႐ိုက္ကြင္းေပၚမွာ အေနတည္သေလာက္ သူ႔ရဲ႕ ကိုယ္ပိုင္အခ်ိန္ ကိုယ္ပိုင္ဘဝေလးထဲကို ေရာက္ရွိလာခ်ိန္မွာ ေတာ႔ သူဟာ တကယ္႔လူငယ္ေလး တစ္ေယာက္ လို လြတ္လပ္ေပါ႔ပါးစြာ ေန ထိုင္ စေနာက္တတ္သူမ်ဳိးပါ။ အထူးသျဖင့္ သူ သိပ္ခ်စ္ရတဲ႔ ဇနီးေခ်ာေလး ဇူးဇူးဇင္ရဲ႕ ေရွ႕မွာ ဆိုရင္ေပါ႔။
“ေမာင္”
“ေျပာ .. ခ်စ္”
“အျပင္က ဘာစားလာခဲ့ေသးလဲဟင္”
“ဟင့္အင္း .. ေမာင္ ဆိုင္မွာ ဘီယာတစ္ခြက္ပဲ ထိုင္ေသာက္လာခဲ့တာ၊ ေနာက္ေန႔ ႐ႈတင္ အတြက္ လိုအပ္တာေတြ ေျပာၿပီး တန္းျပန္လာခဲ့တာ။ ဘာမွ မစားခဲ့ဘူး”
“ဒါဆို ေမာင္ဆာေနေရာေပါ႔။ သြား ေရျမန္ျမန္သြားခ်ဳိးလိုက္။ ဇူး ထမင္းပြဲ အဆင္သင့္ ျပင္ထားလိုက္မယ္။ ေရကိုလည္း အၾကာႀကီး စိမ္ခ်ဳိးမေနနဲ႔ဦးေနာ္။ ရာသီဥတုက ေအးလာ ေနၿပီ”
သူမရဲ႕ အေျပာကို သူက ျပံဳးစစႏွင့္ လက္ကေလးပိုက္ၿပီး
“ဟုတ္ကဲ႔ပါ ခင္ဗ်”
ဟု အရႊန္းေဖါက္သလို ေျဖေတာ႔ ႏွစ္ ေယာက္ သား ရယ္ ျဖစ္ၾကသည္။
တစ္ခါတစ္ရံမွာ သူက အရမ္းကို ကေလး တစ္ေယာက္ လို ျဖဴစင္ၿပီး သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းလြန္း ခဲ့ပါသည္။
“ေၾသာ္ .. ဒါနဲ႔ ေမာင့္ကို ဝမ္းသာစရာေျပာရဦးမယ္”
“ဘာမ်ား လဲ ဇူးရဲ႕ ”
“ထမင္းစားရင္းနဲ႔မွပဲ ေျပာပါေတာ႔မယ္ ေမာင္ရယ္။ အိမ္ဝိုင္းရွာခိုင္းတဲ႔ ကိစၥပါ။ ခု ေရပဲ ျမန္ျမန္ သြားခ်ဳိးလိုက္ ဟုတ္ၿပီလား”
သူ ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး အိပ္ခန္းထဲကို ဝင္ခဲ့လိုက္သည္။ သူမကေတာ႔ ထမင္းစားခန္းထဲမွာ ျပင္ဆင္စရာရွိတာေတြ ကို ျပင္ဆင္ရန္ ထြက္လာခဲ့၏ ။
နာရီဝက္ခန္႔ၾကာခ်ိန္မွာ ေတာ႔ လင္မယားႏွစ္ ေယာက္ ထမင္းစားပြဲမွာ အသင့္အေနအထား ပင္ ေရာက္ေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ သူမက ထံုးစံအတိုင္း သူ႔အတြက္ စားဦးစားဖ်ားဟင္းအခ်ဳိ႕ကို အရင္ ဦးခ်လိုက္သည္။
“ေမာင္ အားရပါးရစားေနာ္။ ဒီေန႔ ေမာင့္အႀကိဳက္ေတြ ပဲ ေရြးခ်က္ထားတာေလ။ ဒါက ဝက္ကလီစာ၊ ဒါက ျမင္းခြာရြက္ကို ေမာင့္အႀကိဳက္ ခ်ဥ္ခ်ဥ္ေလး သုပ္ေပးထားတာ။ အဆင္ ေျပလား .. ျမည္ းၾကည့္ပါဦး။ အခ်ဥ္လိုရင္ ထပ္ထည့္ေပးရေအာင္လို႔”
သူ တစ္ဇြန္းခပ္ျမည္ းၾကည့္လိုက္ၿပီး ..
“ရတယ္ အေနေတာ္ ပဲ ခ်စ္။ အဲဒါေတြ ေၾကာင့္ ေမာင့္မိန္းမေလးကို ခ်စ္ေနရတာ ”
“ေတာ္ ပါ အပိုေတြ ။ ႐ႈတင္မွာ မင္းသမီးေလးေတြ နဲ႔လည္း ဒီလိုပဲ ေျပာေနတာမို႔လား”
သူ မႀကိဳက္မွန္းသိ၍ သူမ တမင္ပဲ ေနာက္လိုက္၏ ။ သူကလည္း ထံုးစံအတိုင္း မ်က္ႏွာႀကီး တည္ၿပီး သူမကို ျပန္ၾကည့္ၿပီး ..
“ဇူးကိုယ္႔အေၾကာင္းလည္း သိရဲ႕ သားနဲ႔ကြာ။ ေမာင့္ကို အဲလိုေျပာရင္မႀကိဳက္ဘူးဆိုတာ သိရဲ႕ သားနဲ႔။ ေမာင့္ဘဝမွာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ကိုပဲ စူးစူးနစ္နစ္ခ်စ္ခဲ့သလို အဲဒီ မိန္းမ တစ္ ေယာက္ ကိုပဲ လက္ထပ္ခဲ့တယ္။ ေနာက္ကို ေမာင္မႀကိဳက္တဲ႔ စကားမ်ဳိးေတြ မေျပာပါ နဲ႔လားကြာ”
သူ တကယ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားမိသည္။
“Sorry ပါေမာင္ရယ္။ ဇူးက တမင္ေနာက္လိုက္တာပါ”
“…………………”
“ၾကည့္ပါဦး ႐ုပ္ႀကီးကလည္း ျဖစ္ေနလိုက္တာ။ နာမည္ ေက်ာ္ ဒါ႐ိုက္တာႀကီး ထင္ရွား ေအာင္ တဲ႔။ ဟန္ေတာင္ မေဆာင္ႏိုင္ဘူး။ စိတ္ေကာက္ေနလိုက္တာ။ ဒီပံုသာ ဓာတ္ပံု႐ိုက္ ၿပီး ေဖ့ဘုတ္ ေပၚတင္လိုက္လို႔ကေတာ႔ Like ေတြ ေသာ င္းခ်ီတက္လာမွာ အေသအခ်ာ ပဲေနာ္”
“ေပါက္ကရေတြ ေလ်ွာက္မလုပ္နဲ႔ေနာ္”
“မ်က္ႏွာႀကီး စူပုပ္မေနနဲ႔။ ဇူးကို ျပံဳးျပ”
သူ႔မ်က္ႏွာ စူပုပ္ပုပ္ကေလးလည္း သူမအတြက္ မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပင္ ျဖစ္သည္။
“……………………”
“ဘာလဲ မျပံဳးျပဘူးလား။ ရတယ္ေလ”
သူမက ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ Samsung အမွတ္တံဆိပ္ Handset ကေလးကို ေကာက္ကိုင္ လိုက္ေတာ႔မွ ..
“မလုပ္နဲ႔ေနာ္ .. မလုပ္နဲ႔။ ဒီမွာ ေမာင္ ျပံဳးျပေနတယ္”
ဆိုၿပီး ျပံဳးျပလာသည္။
“အမယ္ ဒီေလာက္ေလးနဲ႔ မရပါဘူး။ သြားေတြ ေပၚေအာင္ ျပံဳးျပ”
သူဟာ သိပ္ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတဲ႔ ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ဆိုတာကို သူမ အၾကြင္းမဲ့ ယံုၾကည္ ထားပါသည္။
ခုလည္း ၾကည့္ေလ။ သူမအတြက္ သူရဲ႕ အခ်ဳိၿမိန္၊ အလတ္ဆတ္ဆံုးေသာ အျပံဳးေတြ ကို ခ်ခင္း ေပးေနေလရဲ႕ ။
ခ်စ္လိုက္တာ ေမာင္ရယ္ .. ။
“ဒါနဲ႔ ေမာင့္ကို အိမ္ဝိုင္းရွာခိုင္းထားတဲ႔ကိစၥ ေျပာမယ္ဆို”
“အင္း ဟုတ္ပါရဲ႕ ။ ေမာင့္ကိုေျပာဖို႔ ေမ့ေတာ႔မလို႔။ ဒီိလို ေမာင္ရဲ႕ ေမွာ ္ဘီဘက္မွာ အိမ္တစ္လံုး ေတြ ႔ထားတယ္ဆိုလို႔။ ဇူးဒီေန႔ပဲ သြားၾကည့္ ျဖစ္တယ္”
“အင္း ဘယ္လိုေနလဲ”
“ဒီဇိုင္းေလးေအာက္ေနတာနဲ႔ ေဆးေတြ ပ်က္စျပဳေနတာကလြဲရင္ ေစ်းကအစ အားလံုး အိုေကတယ္ ေမာင္။ ေမာင့္အႀကိဳက္ ေရကူးကန္ေလးလည္း ပါတယ္။ ပန္းျခံေသးေသး ေလးတစ္ခုလည္း ပါေသးတယ္။ ျခံဝန္းကလည္း အက်ယ္ႀကီးပဲ ေမာင္ရဲ႕ ။ စာၾကည့္ခန္း၊ ဧည့္ခန္း၊ အိပ္ခန္း အားလံုး သပ္သပ္ရပ္ရပ္ပဲ ေမာင္”
“ေဆးက ျပႆနာမရွိပါဘူး။ ေမာင္တို႔ႀကိဳက္တဲ႔ အေရာင္ ေျပာင္းသုတ္လို႔ ရတာ ပဲကို။ အဓိကက ဆူညံသံေတြ နဲ႔ ေဝးၿပီး စိတ္ေအးလက္ေအး ေနလို႔ရဖို႔ပဲ လိုတာ”
“ဒါေတာ႔ စိတ္ခ် .. ေမာင္။ လံုးဝ ေမာင့္အႀကိဳက္ ျဖစ္ဖို႔ ဇူးအာမခံတယ္။ ၿပီးေတာ႔ အိမ္ေရာ၊
ဝိုင္းေရာ အ႐ႈပ္အရွင္း ကင္းတယ္။ အတြင္ းအျပင္အဆင္ေတြ ကေတာ႔ နည္းနည္း ထူးဆန္း တယ္ ေမာင္ရဲ႕ ”
သူမစကားေၾကာင့္ သူ စားလက္စကို ရပ္ၿပီး ေမး ျဖစ္လိုက္သည္။
“ဘယ္လို ထူးဆန္းတာလဲ ခ်စ္ရဲ႕ ”
“အိမ္အတြင္ းထဲမွာ က မွန္ေတြ နဲ႔ ဒီဇိုင္းလုပ္ထားတာ ေမာင္ရဲ႕ ။ အခန္းနံရံေတြ ၊ တံခါးေတြ အားလံုးေပါ႔ေနာ္။ မွန္ေတြ ဆိုေပမဲ့လည္း အထင္မေသးနဲ႔ေနာ္။ က်ည္ကာမွန္လို အထူႀကီး ေတြ နဲ႔ လုပ္ထားတာ ေမာင္ရဲ႕ ။ မသိရင္ ႏိုင္ငံျခားကားေတြ ထဲမွာ ပါတဲ႔ ေမွာ ္ဝင္အိမ္ႀကီး ေတြ လိုလို၊ ဘာလိုလိုနဲ႔။ ဇူးကေတာ႔ ႀကိဳက္တယ္။ ထူးၿပီးေတာ႔ မွန္ေတြ ဝယ္စရာမလို ေတာ႔ဘူးေလ”
သူမကေတာ႔ သူမ ရွာေဖြေတြ ႔ရွိထားေသာ အိမ္ႀကီးအတြက္ ေက်နပ္ေနပံုရသည္။
“ဇူး သိပ္ႀကိဳက္ေနတယ္မို႔လား”
“အင္း ႀကိဳက္တယ္။ ဒါေပမဲ့ ဇူးက အဓိကမက်ပါဘူး။ ေမာင္ ႀကိဳက္မွ ဝယ္ေလ”
ဒီလိုဆိုျပန္ေတာ႔လည္း ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ သူ႔ကိုပဲ ဦးစားေပး ေရွ႕တန္းတင္လြန္းတတ္ေသာ မိန္းမ ျဖစ္သူကို သူ ေက်းဇူးတင္ အားနာမိေနသည္။
“ဟုတ္ၿပီေလ .. ဒါဆိုရင္ လာမယ္႔ ဆန္းေဒးက် အိမ္ကို ေသခ်ာသြားၾကည့္ၾကတာေပါ႔။ ေမာင္ႀကိဳက္ရင္ တစ္ခါတည္း ေငြေခ်လိုက္ေတာ႔မယ္ေလ”
“ေမာင္ အားေရာအားရဲ႕ လား .. အဲဒီ ရက္”
“ခု႐ိုက္ေနတဲ႔ ကားႀကီးက ေနာက္ ေလးရက္ေလာက္ဆို ၿပီးၿပီေလ။ ေမာင္ အားပါတယ္။ အိမ္ဝယ္ၿပီးတာနဲ႔ အျမန္ဆံုး မဂၤလာပြဲကို စီစဥ္ၾကမယ္ေလ”
“ေက်းဇူးပါေမာင္။ ဇူးကို ခ်စ္ေပးလို႔”
“ေၾသာ္ .. ခ်စ္ရယ္”
ႏွစ္ ေယာက္ သား တစ္ေယာက္ ကို တစ္ေယာက္ မက္မက္စက္စက္ ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ တစ္ေယာက္ ရင္ထဲက အၾကင္နာေတြ တစ္ေယာက္ ရင္ထဲကို ကူးလူးေရာယွက္ စီးဝင္ေနသလိုမ်ဳိး။
ဒါေပမဲ့ ကံၾကမၼာဆိုတာမ်ဳိးကလည္း မနက္ျဖန္အတြက္ ႀကိဳျမင္ခြင့္မရွိတဲ႔ အိပ္မက္၊ လွပ္ၾကည့္ခြင့္မရွိတဲ႔ ဝွက္ဖဲတစ္ခ်ပ္ပဲ မဟုတ္ပါလား။
႐ႈတင္တစ္ခု၏ အခမ္းအနားက ထံုးစံအတိုင္း မခမ္းနားလွ။ လိုအပ္သည့္ လိုက္တင္ရဖို႔ အတြက္ ေနပူက်ဲက်ဲမွာ ေခၽြးဒီးဒီးက်ေအာင္ ျပင္ဆင္လုပ္ေဆာင္ေနၾကရသည္။
ကင္မရာမင္းကလည္းကင္မရာမင္းအေလ်ာက္၊ ဒါ႐ိုက္တာကလည္းဒါ႐ိုက္တာ အေလ်ာက္၊ မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြ ကလည္း မင္းသား၊ မင္းသမီးေတြ အေလ်ာက္ မိမိက်ရာ တာဝန္၊ ေနရာ အတြက္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ျပင္ဆင္လုပ္ေဆာင္ေနၾက၏ ။
ဒါ႐ိုက္တာထင္ရွားေအာင္ တစ္ေယာက္ ဆက္႐ိုက္ရဦးမည္ ့ scene တစ္ခုအတြက္ location ကအစ၊ camera work အဆံုး သူေတြ းေတာ ျပင္ဆင္ေနေလ၏ ။
Setting သမားေတြ ကလည္း ဇာတ္ဝင္ခန္းအရ ဒါ႐ိုက္တာ စိတ္ႀကိဳက္အေနအထား တစ္ခု ကို ေရာက္ေအာင္ ႀကိဳးစားပမ္းစား လုပ္ေဆာင္ေနၾကသည္။
မင္းသမီး ေခတ္ပ်ဳိျဖဴကလည္း သူ႔ဇာတ္ဝင္ခန္းအတြက္ အဝတ္အစားကအစ အေကာင္း ဆံုး ျပင္ဆင္ထားၿပီး ႐ိုက္ကြင္းေပၚသို႔ တက္လာခဲ့သည္။ ေနာက္ေတာ႔ ထံုးစံအတိုင္း ထင္ရွား ေအာင္နားသို႔ သြားကာ …
“ဆရာ ေခတ္ဝတ္ထားတာ အဆင္ေျပလား။ လွေရာ လွလားဟင္ ဆရာ”
ဆိုသည့္ မ႐ိုးႏိုင္ေသာ ေမးခြန္းကို ေမးဦးမည္ ဆိုတာ ဒီ႐ႈတင္မွ ရွိရွိသမ်ွလူတိုင္း အသိ။
အလုပ္သေဘာအရ ဆိုသည္ထက္ သူမဘက္က နည္းနည္း ပိုကဲတာကိုေတာ႔ ထင္ရွား ေအာင္ အပါအဝင္ အားလံုးသိပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လည္း ထင္ရွားေအာင္ဘက္က အတတ္ႏိုင္ဆံုး ခပ္တန္းတန္းပင္ေနထိုင္ခဲ့သည္။ သို႔ ေသာ ္လည္း လူသားေတြ ရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း မင္းသမီး ေခတ္ပ်ဳိျဖဴ ႏွင့္ ဒါ႐ိုက္တာ ထင္ရွားေအာင္တို႔က ဘာညာဘာညာ ျဖစ္ေနၾကသည္ဆိုေသာ အသံေတြ ကေတာ႔ တိုးတိုးညံညံ ပ်ံ႕လြင့္ေနခဲ့ၿပီ ျဖစ္၏ ။
ဒါကို ႏွစ္ ေယာက္ စလံုးဘက္က မသိေက်းကၽြန္ျပဳၿပီး ဘာမွမ ျဖစ္သလို ေနေနသည္ကိုက တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ အားလံုးအတြက္ စိတ္ဝင္စားစရာ သတင္းတစ္ခု ျဖစ္ေနေတာ႔သည္။
ထင္ရွားေအာင္ကေတာ႔ ရွင္းသည္။ အလုပ္ကို အေကာင္းဆံုးလုပ္သည္။ မလိုအပ္သည့္ ကိစၥေတြ ကို တကူးတက လိုက္လံရွင္းလင္းေနဖို႔ အခ်ိန္မရွိသလို အခ်ိန္လည္း အဲဒီ ေလာက္ထိ မအား။
ဂ်ာနယ္တခ်ဳိ႕မွာ သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္ အေၾကာင္းကို ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေရး လာတာကိုလည္း ေတြ ႔ေနရသည္။ သူ႔တပည့္ေကာင္ေလးက ထြက္သမ်ွ အႏုပညာဂ်ာနယ္ေတြ ကို ဝယ္ဖတ္ၿပီး အႏုပညာေလာကႏွင့္ ဆက္ႏြယ္ပတ္သက္ၿပီး ထူးျခားေသာ သတင္းမွန္သမ်ွကို သူ႔ဆရာ ထင္ရွားေအာင္ကို တင္ျပေလ႔လည္းရွိသည္။
ထင္ရွားေအာင္အတြက္ေတာ႔ သူ႔တပည့္ေလး မိုးသီးက ဒ႐ိုင္ဘာဆိုလည္းဟုတ္၊ ပညာသင္
တပည့္ဆိုလည္းဟုတ္၊ ညီအစ္ကိုလိုလည္း အားကိုးရသည့္ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ပင္ ျဖစ္သည္။
အလုပ္ႏွင့္ ပတ္သက္လ်ွင္လည္း တက္တက္ၾကြၾကြရွိၿပီး ဆရာ႔မ်က္ႏွာၾကည့္ၿပီး အရိပ္အကဲ ကိုလည္း ေကာင္းေကာင္းနားလည္သူ တစ္ေယာက္ လည္း ျဖစ္သည္။
ယခုလည္းၾကည့္ SUPER STAR JOURNAL မွာ မဟုတ္မမွန္ ေဖာ္ျပထားတဲ႔ သူ႔ဆရာႏွင့္ မင္းသမီး ေခတ္ပ်ဳိျဖဴတို႔ သတင္းကို တိုးတိုးက်ိတ္က်ိတ္ ေျပာျပေနေလ၏ ။
“ဆရာ .. ဂ်ာနယ္ေတြ ကေတာ႔ ေလ်ွာက္ဖြေနၿပီဆရာ။ ဆရာ႔အတြက္လည္း မေကာင္းဘူး။ မင္းသမီးအတြက္လည္း မေကာင္းဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ဒီဂ်ာနယ္ကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ေနာက္ အပတ္ထုတ္မွာ ေတာင္းပန္လႊာ ျပန္ထည့္ေပးဖို႔ ေျပာလိုက္ရမလား ဆရာ”
“ထားလိုက္ပါ မိုးသီးရာ။ ဒါေတြ က ဘယ္ေလာက္အေရး ပါတဲ႔ အရာေတြ မို႔လို႔လဲ။ ကိုယ္ ေကာင္းရင္ေခါင္းဘယ္မွ မေရြ႕ပါဘူးကြာ။ အေရး မပါတာေတြ ကို ေခါင္းအေလးခံၿပီး ထည့္ ေတြ းမေနနဲ႔။ အဓိကက ကိုယ္မွန္ေနဖို႔ရယ္၊ ႐ိုးသားႀကိဳးစားေနဖို႔ရယ္ပဲ။ ငါ႔အေၾကာင္းလည္း မင္းအသိဆံုးပါပဲ မိုးသီးရာ”
“ဟုတ္ပါတယ္ဆရာ။ ဒါေပမဲ႔ ဒီလူေတြ ေရး ထားတာ လြန္လြန္းလို႔ပါ။ ဆရာ႔သိကၡာကိုလည္း ထိခိုက္ေနလို႔ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာတာပါ။ ဆရာဘယ္ေလာက္ တည္ၾကည္ေျဖာင့္မတ္တယ္ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္ သိပါတယ္။ ဆရာ႔ဘက္က ကၽြန္ေတာ္ မခံႏိုင္လို႔ပါ”
“ေအးပါကြာ။ ကဲ အခုေတာ႔ မင္းသမီးကို သြားေျပာလိုက္။ ခု႐ိုက္မယ္႔ scene က မင္းသမီး က စိတ္ညစ္ၿပီး ေရထဲခုန္ခ်ဖို႔လုပ္ေနတုန္း မင္းသားအခ်ိန္မီ ေရာက္လာၿပီး ေျပးဖက္တဲ႔ အခန္းလို႔”
“ဟုတ္ကဲ႔ ဆရာ”
မိုးသီး တစ္ေယာက္ ဆရာ ျဖစ္သူထင္ရွား ေျပာလိုက္သည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္း ထထြက္သြားသည္။
ထင္ရွားေအာင္ကေတာ႔ တပည့္ ျဖစ္သူ ေက်ာျပင္ကို ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းသဲ႔သဲ႔ကိုသာ ခိုးခ်ေနမိေတာ႔သည္။
‘လူေတြ က ဘာ ျဖစ္လို႔မ်ား သားပုပ္ေလလြင့္ဆိုတဲ႔ေကာင္နဲ႔ ေကာလာဟလဆိုတဲ႔အရာ ေတြ ကို ႀကိဳက္ေနၾကပါလိမ့္ေနာ္ ??’
 ပေရာ္ဖက္ရွင္နယ္ |  ႏိုင္းႏိုင္းႏိုင္း |  ႐ိုေဘာ့(တ္) |