မအိုစာ - ေသြးစုပ္သူေယာင္မယ္

(၁၈၆၃ - ခုႏွစ္ ) ျမန္မာျပည္နယ္စပ္ေဒသ….

ေတာၿမိဳ ႔ေလးရဲ ႔ အ၀င္လမ္း၀ယ္ လူငယ္တစ္ဦးဟာ ခ်င္းလြယ္အိတ္ႀကီးတစ္လံုးကိုလြယ္ပိုး ရင္း ေမာလ်ဟန္နဲ႔ေလွ်ာက္လာတယ္။

စားပြဲတစ္လံုးခ်ထားတဲ့ေျမစိုက္တဲေလး တစ္တဲေရွ ႔ေရာက္တဲ့အခါ သူက ေျခစံုရပ္လိုက္ရင္း

“ခရီးအေ၀းႀကီးကို… လမ္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရတဲ့အတြက္ ငါ သိပ္ပင္ပန္းေနသလို၊ ငါ့ေျခ ေထာက္ေတြ လည္း သိပ္နာေနၿပီး၊ ဗိုက္ထဲကလည္း တဂြီဂြီနဲ႔၊ ဒါ … စားစရာေရာင္ းတဲ့ ေနရာပဲ ျဖစ္ရ မယ္၊ ဒီမွာ ၀င္နားမွ ျဖစ္မယ္”

လို႔ ေတြ းမိၿပီး နဖူးက ေခၽြးကို သုတ္လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့… တဲေလးထဲ၀င္သြားၿပီး လူရိပ္လူျခည္ ၾကည့္လိုက္တယ္။

“စားစရာ ဘာရလဲဗ် ၊ ဆိုင္ရွင္တို႔”

လူငယ္ဟာ ထုိသို႔ အသံျပဳရင္း စားပြဲမွာ ၀င္ထိုင္လိုုက္တယ္။

“စားစရာအကုန္ရွိတယ္ ၊ ဘာစားခ်င္သလဲသာ ေျပာ”

မာထန္တဲ့အသံေၾကာင့္ လူငယ္က ေမာ့ၾကည့္လိုုက္တယ္။

အေပၚပိုင္း ဗလာက်င္းေနတဲ့ လူသန္ႀကီးတစ္ဦး။

လူသန္ႀကီးက စူးရဲတဲ့မ်က္လံုုးနဲ႔ ေစ့ေစ့ၾကည့္ၿပီး ေျပာလိုက္တဲ့အတြက္ သူ စိတ္အခ်ဥ္ ေပါက္သြားၿပီး…

“မ ျဖစ္ႏိုင္တာ မေျပာစမ္းပါနဲ႔ ၊ ေတာမွာ လာၿပီး…. ၿမိဳ ႔က စားေသာက္ဖြယ္ေတြ မွာ လို႔ ရႏိုင္ လား… ဗ်”

လို႔ ေမးလိုုက္တဲ့အခါ လူသန္ႀကီးက…

“ဒီမယ္ ေကာင္ေလး… မင္းစားခ်င္တာကို ေျပာစမ္း ငါ့လက္ရာ အရသာမရွိရင္ တစ္ျပားမွ မေပးနဲ႔ ၊ ခ်က္ခ်င္း ထထြက္သြားႏိုင္တယ္ကြ”

လို႔ ေဒါသထြက္ဟန္နဲ႔ ေျပာလာတယ္။

လူငယ္က ေမးေစ့ကို လက္နဲ႔ပြတ္သပ္ရင္း…

“ေကာင္းၿပီေလ… အင္း… က်ဳပ္ အသားမ်ားမ်ား နဲ႔ လက္ရာသိပ္ေကာင္းတဲ့ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ ရယ္၊ အသားေတြ အမ်ား ႀကီးပါတဲ့ ကုန္းေဘာင္ေၾကာ္နဲ႔၊ ႀကံမဆိုင္ဟင္းရည္ရယ္ လိုခ်င္တယ္ ၊ အျမန္ဆံုး လုပ္ေပးပါ ၊ ဗိုက္သိပ္ဆာေနၿပီဗ်”

လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။

လူသန္ႀကီးဟာ ေျမနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ မီးဖိုႀကီးရွိရာ ေလွ်ာက္သြားတယ္။

ၿပီးေတာ့ အလြန္ႀကီးတဲ့ သံေယာက္ မႀကီးနဲ႔ တရႊမ္းရႊမ္း အသံေပးရင္း စတင္ေၾကာ္ေလွာ္ ေတာ့တယ္။

လူငယ္ေလးဟာ ဖ်င္အိတ္ႀကီးထဲက ဘူးသီးေျခာက္ေရဘူးေလးထုတ္ၿပီး မ်က္ႏွာသစ္သန္႔ စင္လိုက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ လူတစ္ဦးက လူငယ္ကို ေပေစာင္းေစာင္းအမူအရာနဲ႔ၾကည့္ၿပီး မ်က္ႏွာပ်က္ သြားတယ္။

ၿပီးေတာ့ လူငယ္ေဘးက ခပ္သုတ္သုတ္ ထြက္သြားတယ္။

လူငယ္ဟာ လူသန္ႀကီး လာခ်ေပးတဲ့ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ ကိုၾကည့္ၿပီး မ်က္လံုးျပဴးသြား တယ္။

“အားပါးပါး အန႔ံေတြ က သိပ္ေမႊးပါလား ၊ ပါးစပ္ထဲေတာင္ မေရာက္ေသးဘူး ၊ အနံနဲ႔တင္ ယံုသြားၿပီဗ်ိဳ ႔၊ ခင္ဗ်ား သိပ္ေတာ္ တဲ့လူပဲ ၊ ခ်ီးက်ဴးတယ္ဗ်ာ”

လူငယ္ေလးက တံေတြ းနင္သံႀကီးနဲ႔ ေျပာရင္း ပူေလာင္ေနတဲ့အစားအစာမ်ား ကို အငမ္းမရ ေအာင္ စားေသာက္ေတာ့တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ မ်က္ႏွာေပါက္သိပ္ဆိုးတဲ့ လူသန္ႀကီး ေနာက္ တစ္ေယာက္ ေရာက္လာတယ္။

လူသန္ႀကီးရဲ ႔တစ္ကိုယ္လံုး ေသြးစက္ေတြ ေပက်ံေနသလို ၎ဟာ လူငယ္ေလးရဲ ႔အနားက ျဖတ္ၿပီး ခ်က္ျပဳတ္ရာကို ေလွ်ာက္သြားတယ္။

တစ္စက္စက္က်သြားတဲ့ ေသြးစက္တခ်ိဳ ႔က လူငယ္ေလးရဲ ႔လက္ေမာင္းေပၚ စဥ္သြားတယ္။

လူငယ္ေလးဟာ အသားတစ္တံုးကို ကိုက္၀ါးေနရာက လက္ေမာင္းက အရာကို သုတ္လိုက္ တယ္။

ဒီအခါ ကပ္ေစးေစး ျဖစ္ေနတဲ့ လက္ကိုၾကည့္မိရင္း မ်က္လံုးအၾကည့္က မီးဖိုႀကီးဘက္ ေရာက္သြားတယ္။

မ်က္ႏွာေပါက္ဆိုးတဲ့ လူသန္ႀကီးက ပခံုးေပၚထမ္းလာတဲ့ အေရခြံဆုတ္ၿပီးသား ေခြးသားကို စဥ္းတီတံုးႀကီးေပၚ ဗိုင္းခနဲ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ဓားမႀကီးနဲ႔ ခုတ္ထစ္ေတာ့တယ္။

လူငယ္ေလးဟာ ဒါကိုျမင္ၿပီး ထိတ္လန္႔ဟန္နဲ႔ ေ၀့ါခနဲ အန္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။

“ဘာ ျဖစ္တာလဲ ေကာင္ေလး ၊ ငါ့အစားအစာထဲမွာ ဘာမ်ား ပါမိလုိ႔လဲ”

ဆိုင္ရွင္လူသန္ႀကီးရဲ ႔အေမးေၾကာင့္ လူငယ္ေလးက ေဒါသတႀကီးဟန္နဲ႔…

“ခင္… ခင္ဗ်ားတို႔… အေတာ္ ယုတ္မာတဲ့ လူေတြ ၊ ေခြးသားေတြ က်ဳပ္ကို ေကၽြးတယ္၊ ရြံ ႔ဖို႔ ေကာင္းလိုက္တာဗ်ာ … ေတာက္”

လို႔ မေက်မနပ္ ႀကံဳး၀ါးလိုက္တယ္။

ဆိုင္ရွင္လူသန္ႀကီးက သူ႔ကို အံ့အားသင့္ဟန္နဲ႔ ၾကည့္ေနတယ္။

“ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလိုက်င့္ရမွာ ၊ မင္း နားမလည္ဘူးလား ေကာင္ေလး ၊ ဒီအရပ္မွာ ေခြးသားကိုပဲ အဓိကထား စားၾကတယ္ ၊ ငါတို႔ၿမိဳ ႔ရဲ ႔ တံခါးႀကီးေက်ာ္သြားရင္ တရုတ္ျပည္မႀကီးပဲ ကြ ၊ အဲဒီ မွာ ဆို… ေခြးသားက သိပ္ေစ်းေကာင္းတာ၊ မင္း ဘာသိလို႔လဲ”

“အိုဗ်ာ… က်ဳပ္ ဘာမွမသိဘူး ၊ က်ဳပ္တို႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ႀကီးမွာ ဆို ေခြးသားဆို လူတိုင္း ေအာ့ ႏွလံုးနာၾကတာ၊ အေစာႀကီးကတည္းက ေျပာပါလားဗ် ၊ … ေတာက္”

လူငယ္ေလးက ေဒါသတႀကီးေျပာဆိုၿပီး ထရပ္လိုက္တယ္။

သူ႔ရဲ ႔ဖ်င္လြယ္အိတ္ႀကီးကို ေကာက္ဆြဲလိုက္စဥ္မွာ ပဲ မေမွ်ာ္လင့္တဲ့အ ျဖစ္က ျဖစ္သြားတယ္။

***

“ဟ… ဘာလုပ္တာလဲ ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ ဘယ္သူေတြ လဲ”

လူငယ္ေလးက လက္ကိုတင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္ခံရတဲ့အတြက္ ေဆာင့္ရုန္းရင္း ေအာ္ဟစ္ လိုက္တယ္။

သူ႔ရဲ ႔လက္ကို ခ်ဳပ္ထားတဲ့လူအပါအ၀င္ လူသံုးေယာက္ …။

ထိုသူက လက္ကို ပိုမိုတင္းက်ပ္စြာ ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး…

“မင္းနာမည္ … သက္ဦး မဟုတ္လား ၊ ငါတို႔ေဒသကို ဓားျပအဖြဲ႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေရာက္လာ တဲ့ အလြတ္စံုေထာက္ မဟုတ္လား ၊ လိမ္ညာဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔”

လို႔ ေလသံမာမာနဲ႔ ေျပာလာတယ္။

“အာ… ဘာေတြ လာေျပာေနတာလဲ ၊ က်ဳပ္က ေျခသလံုးအိမ္တိုင္ သြားလာေနတဲ့ေကာင္ဗ် ၊ ဘာစံုေထာက္မွ မဟုတ္ဘူး၊ က်ဳပ္နာမည္ ညခ်မ္းဗ် ၊ ခင္ဗ်ားတို႔ လူမွာ းေနၿပီ”

လူငယ္ေလးရဲ ႔အေျပာေၾကာင့္ … ထိုလူရဲ ႔မ်က္ႏွာ တင္းမာသြားၿပီး စာရြက္လိပ္ႀကီးတစ္ခုကို သူ႔မ်က္ႏွာေရွ ႔ ျဖန္႔ျပတယ္။

ျမင္လိုက္ရတဲ့အရာေၾကာင့္ လူငယ္ေလးဟာ မ်က္လံုးျပဴးသြားတယ္။

သူ႔မ်က္ႏွာပံုကို ခဲပန္းခ်ီႀကီး ဆြဲထားပါလား။

တစ္ဆက္တည္းမွာ ပဲ… သူ သေဘာေပါက္သြားတယ္။

သက္ဦးဆိုတဲ့ စံုေထာက္ဟာ… သူနဲ႔ ရုပ္ခ်င္းဆင္သလို….

ဒီလူေတြ ဟာ ဓားျပေတြ ဆိုတာ ရိပ္စားမိသြားတယ္။

ဒီျပသာနာကို ဘယ္လိုမွ အႏုနည္းနဲ႔ ေျဖရွင္းလို႔မရတာ လည္း သေဘာေပါက္သြားတယ္။

ဒါေၾကာင့္ … သူ႔လက္ကို ဖမ္းခ်ဳပ္ထားသူရဲ ႔တံေကာက္ေကြးကို ေျခနဲ႔ အားကုန္ေဆာင့္ကန္ လိုက္တယ္။

‘အ’…ခနဲ ေအာ္သံနဲ႔အတူ ထိုလူ ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားေတာ့မွ လက္ကိုေဆာင့္ရုန္းလိုက္ၿပီး ဖ်င္အိတ္ကို ဆတ္္ခနဲလြယ္ၿပီး တစ္ရွိန္ထိုး ေျပးထြက္ေတာ့သည္။

“ဟာ… ေကာင္ေလး ေျပးၿပီး၊ ငါ့ကို ေငြလည္း ရွင္းမသြားဘူး၊ လိုက္ၾကပါဟ”

ဆိုင္ရွင္လူသန္ႀကီးရဲ ႔ေအာ္သံနဲ႔အတူ ဓားျပသံုးေယာက္ ဟာ သူ႔ေနာက္ကို အူယားဖားယား ေျပးလိုက္ၾကတယ္။

လူငယ္ေလးဟာ အားကုန္သံုးၿပီး ေျခဦးတည့္ရာကို တစ္ရွိန္ထိုး ေျပးေတာ့တယ္။

သူ မည္ မွ်ၾကာေအာင္ ေျပးမိသည္မသိ…။

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ေမွာ င္ရီပ်ိဳးရာက… မိုးစံုးစံုးခ်ဳပ္ သြားေခ်ၿပီ။

ညခ်မ္းဟာေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္ရင္း ေက်ာက္တံုးႀကီးတစ္တံုးကို အမွီျပဳၿပီးေျခပစ္လက္ပစ္ ထိုင္ခ်လိုက္တယ္။

ေမာလြန္းတဲ့အတြက္ တစ္ကိုယ္လံုးပူထူၿပီး အသက္ရွဴမရေအာင္ ျဖစ္လာတယ္။

ဒါေၾကာင့္ …

ဘူးသီးေျခာက္ေရဘူးေလးထုတ္ၿပီး အငမ္းမရ ေမာ့ခ်လိုက္တယ္။

ေရက တစ္စက္မွ က်မလာတဲ့အတြက္ သူ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ပ်က္သြားတယ္။

ေက်ာက္တံုးႀကီးကို ေခါင္းမွီလိုက္ၿပီး အသက္၀ေအာင္ ရွဴလိုက္တယ္။

“ဟာ… ဒုကၡပါပဲကြာ၊ ေရငတ္ပါတယ္ဆိုမွ … ေရက ကုန္ၿပီ ၊ ငါ ဘာလုပ္ရမလဲ”

အေတြ းနဲ႔အတူ ပတ္၀န္းက်င္ကို မ်က္လံုးေ၀့ၾကည့္ လိုက္တယ္။

ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး ေမွာ င္ႀကီးမည္ းမည္ း။

“ေရသိပ္ငတ္တယ္ကြာ၊ ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ေရေသာက္ဖို႔ရေအာင္ ငါ ရွာရမယ္”

အတြးနဲ႔အတူ… ဖ်င္လြယ္အိတ္ထဲ လက္ႏိႈက္ၿပီး ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ မီးျခစ္ထုတ္လိုက္တယ္။

ဖေယာင္းတိုင္မီးရဲ ႔အလင္းေရာင္ နဲ႔ ေရရွာပံုေတာ္ ဖြင့္ခဲ့ရတယ္။

ေျခေညာင္းေအာင္ ရွာမိေပမယ့္ ေရလံုး၀ရွာမေတြ ႔ဘူး ျဖစ္ေနတယ္။

“ဟူး… စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းလိုက္တာ၊ ေသာက္စရာေရတစ္စက္ေတာင္ မေတြ ႔ဘူး၊ ငါ… သိပ္ ကံဆိုးေနပါလား၊ အေမေသလို႔ သြားစရာေနရာ မရွိလို႔ ၊ ဆရာႀကီးဆီ လာပါတယ္ဆိုမွ ၊ ေန ရင္းထိုင္ရင္း ပုလိပ္စံုေထာက္နဲ႔မွာ းၿပီး ဓားျပေတြ ရဲ ႔ လိုက္တာလည္းခံရတယ္ ၊ ဗိုက္ဆာလို႔၀င္မိပါမွ ေခြးသားနဲ႔ တိုးခဲ့ရတယ္၊ ခုလည္း ေရဆာလို႔ ရွာေတာ့ ေရလံုး၀မရဘူး၊ ငါ့ေလာက္ ကံဆိုးတဲ့လူ ေလာကမွာ ရွိပါ့မလားကြာ”

ညခ်မ္းဟာ ထိုသို႔ ေရရြတ္ရင္း ေသာက္ေရကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာ က္မ်က္လံုးနဲ႔ အေမွာ င္ ထဲ ရွာေဖြမိတယ္။

အေမေသၿပီး ရက္လည္ၿပီးတာနဲ႔ သူတို႔ၿမိဳ ႔ေလးမွာ ကိုယ္ခံပညာလာသင္ေပးဖူးတဲ့ ဆရာႀကီး ကို အားကိုးၿပီး ဒီေဒသေရာက္ခဲ့ရတာ ။

တကယ္ေတာ့ သူ႔ရဲ ႔ဆရာႀကီးက ေအာက္လမ္းဆရာႀကီး။

ကိုယ္ခံပညာရပ္ကို တစ္ဖက္ကမ္းခပ္ ကၽြမ္းက်င္တယ္။

ေအာက္လမ္းဆရာႀကီး ဦးေမွာ ္နဲ႔ေတြ ႔ဖို႔ သူေပးခဲ့တဲ့လိပ္စာအတိုင္း နယ္စပ္ေဒသကို လာခဲ့ တာ။

ဒီေရာက္ေတာ့ ဆရာႀကီးလိပ္စာေတာင္ မရွာရေသးဘဲ ဓားျပအဖြဲ႔နဲ႔ တိုးခဲ့ရတာ ။

ဒီပံုအရဆို ဓားျပေတြ သူ႔ကို ေျမလွန္ရွာမွာ ။

ဘယ္လိုမွ ရြာထဲ၀င္လို႔ရမွာ မဟုတ္ဘူး။

အေတြ းနဲ႔အတူ ညခ်မ္းဟာ အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ေမာသြားမိတယ္။

‘ဗြမ္း’…ခနဲ အသံနဲ႔အတူ သူ႔ေျခေထာက္ေတြ စိုစြတ္သြားမွ အေတြ းက ျပတ္သြားေတာ့ တယ္။

“ဟား… ဟား… ရွာလုိက္ရတာ ကြာ၊ ခုက်ေတာ့လည္း ငါ့ေျခေထာက္ေအာက္ ေရာက္ေနပါ လား ၊ မဆိုးပါဘူး ၊ ကံေလး နည္းနည္း ေကာင္းေနေသးတယ္ဟ”

ညခ်မ္း တစ္ေယာက္ ေရအိုင္တစ္အိုင္ထဲ ေျခခ်မိတာေၾကာင့္ ၀မ္းသာလံုးဆို႔ၿပီး ေအာ္ဟစ္ လိုက္မိတယ္။

သူဟာ ေဘာင္းဘီကိုလိမ့္တင္ရင္း ေရထဲ ဆင္းလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့…

အငမ္းမရ လက္ခံုနဲ႔ေရကို ခပ္ေသာက္ရင္း အပန္းေျဖလိုက္မိတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ… သူ႔နားထဲ အသံတစ္သံ တိုး၀င္လာတယ္။

***