ေအာက္လမ္း (ဇာတ္သိမ္းပုိင္း)
ေရႊဘံုစံ တစ္ေယာက္ ၀တ္ရည္ကုိ ျပန္ပုိ႔ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ထိ စိတ္ထဲ မတင္မက်ႀကီး ျဖစ္ေနမိတယ္။
``တစ္ခ်ိန္က်ရင္… မိန္းကေလးဟာ အေဖာ္မပါဘဲ က်ဳပ္ဆီ လံုး၀ေရာက္လာရလိမ့္မယ္၊ အဲဒါ ၿမဲၿမဲမွတ္ထားပါ၊ မွတ္ထားပါ…. မွတ္ထားပါ….´´
ဆရာႀကီးစုိင္းေဇရဲ႕ စကားက သူမနားထဲ ပဲ့တင္ထပ္သလုိႀကီး ၾကားေနရတယ္။
သူမဟာ အိပ္ရာေပၚ ပစ္လွဲခ်လုိက္ရင္း….
``ဘာ ျဖစ္တာလဲ …. ဆရာႀကီးရဲ႕ စကားက ငါ့နားထဲက မထြက္ဘူး၊ ငါ့လုိ ေခတ္ပညာတတ္ ႏုိင္ငံတကာေျခခ်ေနတဲ့ မိန္းမက ေဗဒင္ေတြ ၊ အၾကားအျမင္ေတြ ကုိ လက္ခံႏုိင္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူး၊ ဒါကုိ… ဘာလုိ႔မ်ား ဆရာႀကီးက သူ႔ဆီ တစ္ေယာက္ တည္း လာရဦးမယ္လုိ႔ ေျပာပါလိမ့္´´
လုိ႔ ေတြ းလုိက္မိတယ္။
အေတြ းနဲ႔အတူ သူမ ေမွးခနဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ပဲ တံခါးေခါက္သံ ၾကားလုိက္ရတယ္။
``ေဒါက္… ေဒါက္… ေဒါက္´´
``မမ… မမ´´
တံခါးေခါက္သံေၾကာင့္ သူမ ႏုိးသြားၿပီး…
``အင္း… ဘယ္သူလဲ၊ ၀င္ခဲ့… ၀င္ခဲ့… ရတယ္´´
လုိ႔ ေျဖရင္း အိပ္ရာထက္က လူးလဲထလုိက္တယ္၊
တံခါးတြန္းဖြင့္သံနဲ႔အတူ မ်က္ႏွာတစ္ခုလံုး ျမင္လုိက္ရတာ ေၾကာင့္ ေရႊဘံုစံရဲ႕ မ်က္ႏွာ တင္းမာသြားတယ္။
``ေအာက္ထပ္မွာ ထမင္းစားဖုိ႔အတြက္ မမကုိ အားလံုး ေစာင့္ေနၾကတယ္၊ မမ လာခဲ့ပါေနာ္´´
ပန္းသေျပက ႏူးညံ့တဲ့ အၿပံဳးေလးနဲ႔ ေျပာလုိက္ေပမယ့္ ေရႊဘံုစံမ်က္လံုးေတြ စူးရွသြားတယ္။
``ငါသိတယ္… ဒီအခ်ိန္ဟာ ညေနစာစားခ်ိန္ပဲ၊ ေအး… ဒါေပမယ့္… နင္သိဖုိ႔၊ နင္ တစ္ေယာက္ တည္း သိဖုိ႔ လုိတဲ့အရ ရွိတယ္၊ နင္ သိထားဖုိ႔က ငါ့အခန္းကုိ နင္ လာစရာ လံုး၀မလုိဘူး၊ အေမ ဘာေတြ ပဲ လုပ္ခဲ့ လုပ္ခဲ့၊ ငါ့အေမ အသိအမွတ္ျပဳေပမယ့္ ငါ အသိအမွတ္ မျပဳႏုိင္ဘူး၊ ဒီေန႔ကစၿပီး ငါမေျပာဘဲနဲ႔ ငါ့အခန္းေရွ႕ ေျခဦးမလွည့္နဲ႔ ပန္းသေျပ၊ မွတ္ထားစမ္း´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ လက္ညႇဳိးေငါက္ေငါက္ထုိးရင္း ေျပာလုိက္တဲ့ စကား…။
ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားတဲ့ အျပဳအမူေၾကာင့္ ပန္းသေျပဟာ အႀကီးအက်ယ္ အံ့ၾသသြားရသလုိ ၀မ္းနည္စိတ္ေတြ လႈိက္တက္သြားရွာတယ္။
ပါးျပင္ေပၚ လွိမ့္က်လာတဲ့ မ်က္ရည္စကုိ သုတ္လုိက္ရင္း…
``အုိ… မမက ငါ့ကုိ ေတာသူမမုိ႔လုိ႔ လက္မခံႏုိင္တာပဲ ျဖစ္ရမယ္၊ သူ ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္… ငါ့ေယာက္ ်ားရဲ႕ အစ္မအႀကီးဆံုးက ငါ့ရဲ႕ အစ္မပါပဲ၊ ငါ သည္းခံႏုိင္ရမွာ ေပါ့၊ ငါ့ရဲ႕ သည္းခံစိတ္ကုိ သူ စမ္းသပ္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္´´
လုိ႔ ေတြ းလုိက္မိတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေအာက္ထပ္သုိ႔ ျပန္ဆင္းခဲ့မိတယ္။
အိမ္သားအားလံုး စံုေနတဲ့ ထမင္း၀ုိင္း။
ေလွကားေပၚကေန ဆင္းလာတဲ့သူ႔ကုိ ေရႊမုိးယံက ျမင္သြားၿပီး…
``အစ္မကုိ ထမင္းစားဖုိ႔ သြားေခၚခုိင္းတာ၊ ေခၚခုိင္းတဲ့ သူ႔ရဲ႕ အရင္ အေခၚခံရတဲ့သူက ေရာက္ေနၿပီ၊ ဗုိက္ဆာေနၿပီ ပန္းရဲ႕ … အျမန္လာကြာ´´
ေယာက္ ်ား ျဖစ္သူရဲ႕ စကားေၾကာင့္ သူမ ထမင္း၀ုိင္းရွိရာ ခပ္သုတ္သုတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။
ေရႊမုိးယံရဲ႕ နံေဘး ၀င္ထုိင္ၿပီး… ဇြန္း ခက္ရင္းကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္တယ္။
ေရႊမုိးယံက သြက္လက္စြာ ပဲ သူမပန္းကန္ထဲ ဟင္းခပ္ၿပီးထည့္ဖုိ႔ ျပင္လုိက္တယ္။
``ေရႊမုိးယံ… နင္ ဘာလုပ္တာလဲ၊ အေမရွိတုန္းက ငါတုိ႔အားလံုး အေမ့ပန္းကန္ထဲ ဟင္းကုိ ဦးခ်ၿပီးမွ စားခဲ့ၾကတယ္၊ အခု… အေမမရွိေတာ့တဲ့အတြက္ အိမ္ေထာင္ဦးစီးရဲ႕ ေနရာကုိ နင္ ေမ့သြားတာလား ေမာင္ေလး´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ စူးစုိက္ၾကည့္ၿပီး ေျပာလုိက္တဲ့စကားေၾကာင့္ ေရႊမုိးယံရဲ႕ လက္ တြန္႔သြားတယ္။
``ေဆာရီးအစ္မ၊ ငါ မွာ းသြားတယ္၊ ခုခ်ိန္မွာ … ငါတုိ႔ညီအစ္ကုိေတြ အတြက္ နင္က အိမ္ေထာင္ဦးစီးပါ၊ ငါ နင့္ကုိပဲ ဦးခ်ရမွာ ေပါ့´´
ေရႊမုိးယံက ေရႊဘံုစံရဲ႕ ပန္းကန္ထဲ ဟင္းကုိ ဦးခ်လုိက္တယ္။
ပန္းသေျပနဲ႔ေရႊဘံုစံ အၾကည့္ခ်င္းဆံုသြားသလုိ ေရႊဘံုစံရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ေတာ့ ႏႈတ္ခမ္းတြန္႔႐ံုေလး ၿပံဳးလုိက္တယ္။
``ဟင္း….ဟင္း… နင္ ဇာတ္သိမ္းမလွဘူး ပန္းသေျပ၊ ငါ့ေမာင္ေတြ က ငါ့ရဲ႕ ခ်ဳပ္ကုိင္မႈ ေအာက္မွာ ပဲ ရွိေနတယ္၊ နင္ ငါ့အိမ္က ေခါင္းနဲ႔ဆင္းဖုိ႔ ျပင္ထားေပေတာ့´´
``ေဒၚပု၊ မစြမ္… လာၾကပါဦး´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ ေခၚသံေၾကာင့္ အိမ္အကူေတြ ျဖစ္တဲ့ ေဒၚပုနဲ႔ မစြမ္ဟာ အေျပးအလႊား ေရာက္လာၾကကုန္တယ္။
ေရႊဘံုစံက ဆုိဖာဆက္တီႀကီးမွာ ေျခခ်ိတ္ထုိင္ရင္ စားပြဲေပၚရွိ ေငြစကၠဴတစ္ထပ္ ပစ္တင္လုိက္တယ္။
``ေဒၚပုနဲ႔ မစြမ္… ဒီေန႔ကစၿပီး ေဟာ့ဒီေရႊစံအိမ္မွာ … ရွင္တုိ႔ အလုပ္မရွိေတာ့ဘူး၊ ေဟာဒီ့ေငြကိုယူၿပီး ရြာျပန္ၿပီး အသက္ေမြးၾကပါ´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ၎တုိ႔ႏွစ္ ဦးလံုး မ်က္လံုးျပဴးကုန္တယ္။
``ရွင္… သခင္မေလး… ကၽြန္… ကၽြန္မတုိ႔ ဘာအမွာ းမ်ား လုပ္မိလုိ႔လဲရွင္´´
ေရႊဘံုစံက လွပတဲ့မ်က္ႏွာကုိ အက်ည္းတန္ေအာင္ မဲ့ၿပံဳး ၿပံဳးလုိက္တယ္။
``အလုပ္ကေန အၿပီးအပုိင္ ရပ္စဲလိုက္တာ… ရွင္တုိ႔ရဲအျပစ္ မဟုတ္ဘူး၊ ပန္းသေျပေၾကာင့္ ပဲ၊ ကၽြန္မရဲ႕ ေသဆံုးသြားတဲ့မိခင္ဟာ ေဒၚေရႊႏွင္းဆီ၊ ေဒၚေရႊႏွင္းဆီရဲ႕ ေရႊစံအိမ္ေတာ္ မွာ ပထမဆံုး ေခၽြးမ ေရာက္လာၿပီ၊ ေခၽြးမဆုိတာ အိမ္ရဲ႕ က်က္သေရလုိ႔ ကၽြန္မရဲ႕ အေမက ေျပာဖူးတယ္၊ အိမ္ရဲ႕ က်က္သေရာဟာ… အိမ္ရဲ႕ ေအာက္ေျခသိမ္းကစၿပီး… အရာအားလံုး သူ လုပ္ကုိင္တုိင္ရမယ္၊ ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မမိခင္ရဲ႕ ဆႏၵအရ ဒီအိမ္မွာ ေခၽြးမ တစ္ေယာက္ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား ေရာက္လာတဲ့အတြက္ ရွင္တုိ႔အေစခံေတြ ကုိ ကၽြန္မ အလုပ္ထုတ္ပစ္လုိက္ၿပီ၊ ဒါပါပဲ၊ ခ်က္ခ်င္း အထုပ္ျပင္ၿပီး ျပန္ၾကပါ၊ သံုးလစာ လစာယူသြားၾက´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ေဒၚပုနဲ႔မစြမ္ဟာ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ရင္း မ်က္ႏွာေလးေတြ ေသးငယ္သြားၾကရွာတယ္။
ဒါေပမယ့္…
အိမ္ရွင္ကုိယ္တုိင္ အလုပ္ထုတ္လုိက္တဲ့အတြက္ ဘာမွ ေစာဒက မတက္ရဲရွာၾကဘူး။
ရည္၀ဲေနတဲ့ မ်က္ႏွာငယ္ေလးေတြ နဲ႔ ေရႊဘံုစံေပးတဲ့ ေငြယူၿပီး ဧည့္ခန္းထဲက ထြက္ခဲ့ၾကတယ္။
ေဒၚပုနဲ႔ မစြမ္ဟာ မီးဖုိေခ်ာင္ရွိ ၎တုိ႔အခန္းနား ေရာက္တဲ့အခါ ႐ႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေႂကြးမိၾကတယ္။
``ငါ ဒီအိမ္မွာ အိမ္ေစလုပ္လာတာ ဆယ္ႏွစ္ ရွိၿပီ၊ သူေဌးမႀကီးမရွိေတာ့မွ သခင္မေလးက ဒီလုိေငြေပးၿပီး ႏွင္ရက္တာ ရင္နာလုိ႔မဆံုးဘူးဟာ… ဟင့္…ဟင့္´´
ေဒၚပုရဲ႕ စကားကုိ မစြမ္က ႐ႈိက္ငုိရင္း…
``ကၽြန္မလည္း ဘာထူးလုိ႔လဲ ေဒၚႀကီးပုရယ္၊ ဒီအိမ္မွာ ေနခဲ့တာ သံုးႏွစ္ ရွိပါၿပီ၊ ကုိယ့္ဘက္က ဘာအမွာ းအယြင္းမွ မရွိဘဲ ေငြပစ္ေပးၿပီး ႏွင္ရက္တာ၊ ပန္းသေျပေလးကုိ ဗန္းျပၿပီး ႏွင္ရက္တာ.. ေရႊဘံုစံ သိပ္လြန္လြန္းတယ္ရွင့္´´
လုိ႔ ၀မ္းနည္းသံႀကီးနဲ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
ေဒၚပုက မ်က္ရည္စေတြ သုတ္လုိက္တယ္။
``အရာအားလံုးဟာ ကံစီမံရာေပါ့ မစြမ္ရယ္၊ ငါတုိ႔ ဘာမွ မတတ္ႏုိင္ပါဘူး၊ ဒါေပမယ့္ ဒီအိမ္ႀကီးမွာ ျပႆနာႀကီးတစ္ခုခုေတာ့ ရွိလိမ့္မယ္၊ အဲဒါ… ငါသိတယ္ မစြမ္´´
ေဒၚပုရဲ႕ အေျပာေၾကာင့္ မစြမ္ရဲ႕ မ်က္လံုး ျပဴးက်ယ္သြားတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ…
``ဟင္… ေဒၚႀကီးပုနဲ႔ မစြမ္တုိ႔ မ်က္ႏွာလည္း မေကာင္းၾကပါလား၊ အုိ… မစြမ္ ငုိေနတယ္၊ ဘာ ျဖစ္လုိ႔လဲဟင္… စိတ္ပူလုိက္တာ´´
ဘုရားပန္းလဲဖုိ႔ မီးဖုိထဲေရာက္လာတဲ့ ပန္းသေျပ…။
မစြမ္က မ်က္ရည္ေတြ ကုိ ကပ်ာကသီ သုတ္လုိက္သည္။ ေဒၚပုလည္း ပ်ာပ်ာသလဲ ျဖစ္သြားတယ္။
``ဘာ… ဘာမွမ ျဖစ္ပါဘူး ပန္းေလးရယ္၊ ေဒၚ… ေဒၚႀကီးပုရဲ႕ ရြာမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ သားေလး…သိပ္ကုိ နာမက်န္း ျဖစ္ေနလုိ႔ပါ၊ ဒါ… ဒါေၾကာင့္ ေဒၚႀကီးပုတုိ႔ ျပန္ရေတာ့မယ္´´
ေဒၚပုရဲ႕ အေျပာကုိ ပန္းသေျပက အံ့အားသင့္ဟန္နဲ႔…
``ဟုတ္လား ေဒၚႀကီးပုရယ္၊ ကၽြန္မျဖင့္ ၾကားရတာ စိတ္မေကာင္းလုိက္တာ၊ ဒါနဲ႔… မစြမ္က ဘာလုိ႔ငုိေနရတာ လဲဟင္´´
ပန္းသေျပရဲ႕ အေမးေၾကာင့္ မစြမ္ဟာ ကပ်ာကသီ မ်က္ရည္ကုိ သုတ္လုိက္တယ္။
``မစြမ္က ဘာလုိ႔ငုိလဲဆုိေတာ့…
ေဒၚႀကီးပုနဲ႔ မစြမ္က တစ္ရြာတည္းသူေတြ ေလ၊ သူ႔သားက မစြမ္ရဲ႕ သားလုိပဲ၊ ဒီကေလးက သိပ္လိမၼာေတာ့ မစြမ္ ခ်စ္တယ္ေလ၊ ဒါ… ဒါ့ေၾကာင့္ ၀မ္းနည္းလုိ႔ ငိုမိတာပါ၊ ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ပါေလ… ပန္းေလးကုိ မစြမ္းတုိ႔ တစ္ခုေတာ့ မွာ ခဲ့ခ်င္တယ္၊ အရာအားလံုးအတြက္ သတိနဲ႔ေနပါ ပန္းေလး၊ ပန္းေလးဟာ ျဖဴစင္႐ုိးသားတဲ့သူဆုိတာ မစြမ္တုိ႔ရင္ထဲက သိပါတယ္၊ ဘယ္ေလာက္ ကုိယ့္အေပၚမွာ ေကာင္းတဲ့ဟန္ ျပ ျပ၊ ပန္းေလးဟာ သတိကပ္ၿပီး ေနရလိမ့္မယ္၊ ဒါပဲ ေျပာခ်င္တာပါ၊ ကားမမီမွာ စုိးလုိ႔ မစြမ္တုိ႔ အထုပ္ျပင္ရဦးမယ္၊ ႏႈတ္ဆက္ခဲ့ပါတယ္ ပန္းေလးရယ္´´
မစြမ္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ပန္းသေျပဟာ ပုိမုိအံ့အားသင့္သြားၿပီး `ရွင္´ ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။
ေဒၚပုနဲ႔မစြမ္ ကေတာ့ အခန္းထဲ၀င္ၿပီး ၎တုိ႔ပစၥည္းေတြ သိမ္းဆည္းလုိက္တယ္။
ညေနရာက္တဲ့အခါ… ေရႊဘံုစံက ေမာင္ႏွစ္ ေယာက္ ကုိ ဧည့္ခန္းထဲ ေခၚလုိက္တယ္၊
``ဘာ ျဖစ္လုိ႔လဲ အစ္မ၊ ငါ အင္တာနက္သံုးေနတာဟ၊ ဘာေတြ မ်ား အေရး ႀကီးေနလဲ´´
ေရႊမုိးယံက ထုိသုိ႔ေျပာလုိက္သလုိ ေရႊမင္းဂံကပါ…
``ေအးဟ… ငါလည္း ေကာင္မေလးနဲ႔ ဖုန္းခ်ိန္းထားတာ ျမန္ျမန္ေျပာ အစ္မ´´
လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
ေရႊဘံုစံက ႏုိ႔ႏွစ္ ေရာင္ ဆုိဖာႀကီးမွာ ေျခခ်ိတ္ထုိင္ရင္ ေမာင္ေတြ ရဲ႕ မ်က္ႏွာကုိ တစ္ဦးခ်င္းစီ ေစ့ေစ့ၾကည့္လုိက္တယ္။
``အခု… ေဟာဒီ့အိမ္ႀကီးမွာ အေမ မရွိေတာ့ဘူး၊ အေမ မရွိေပမယ့္ အေမရဲ႕ ျဖစ္ခ်င္တဲ့ဆႏၵ အေမ့ရဲ႕ စည္းကမ္းေတြ ကို ဆက္ၿပီး လုိက္နာက်င့္သံုးသင့္တယ္လုိ႔ မင္းတုိ႔ မထင္ဘူးလား´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ေရႊမုိးယံတုိ႔ဟာ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လုိက္မိတယ္။
သားအလတ္ ျဖစ္တဲ့ ေရႊမင္းဂံက မ်က္ေမွာ င္တြန္႔ရင္း…
``ဟုတ္ပါတယ္ အစ္မရဲ႕ ၊ အေမ့ရဲ႕ စည္းကမ္းနဲ႔ဆႏၵကုိ လုိက္နာသင့္ပါတယ္၊ ငါတုိ႔ ဘာအျပစ္မ်ား လုပ္မိလဲဗ်ာ´´
လုိ႔ ေမးလုိက္တယ္။
``ငါ…ေဒၚပုနဲ႔မစြမ္ကုိ အလုပ္ထုတ္လုိက္ၿပီ´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ အေျပာေၾကာင့္ ေမာင္အငယ္ ျဖစ္တဲ့ ေရႊမုိးယံက…
``ဗ်ာ… သူတုိ႔ကုိ အလုပ္ထုတ္လုိက္တယ္ ဟုတ္လား၊ ဘာ ျဖစ္လုိ႔လဲ အစ္မ၊ သူတုိ႔ အျပစ္လုပ္လုိ႔လား၊ ဒါေပမယ့္… အေမ့စည္းကမ္းေတြ နဲ႔ သူတုိ႔ကုိ အလုပ္ထုတ္တာ ဘာဆုိင္လုိ႔လဲ၊ အိမ္ေဖာ္အသစ္ေခၚရတာ သိပ္စိတ္ပ်က္ဖုိ႔ ေကာင္းတယ္ အစ္မ´´
လုိ႔ ေျပာလုိက္တဲ့အခါ ေရႊဘံုစံက…
``သူတုိ႔မွာ ဘာအျပစ္မွ မရွိဘူး၊ လုိအပ္လုိ႔ ထုတ္လုိက္တာ၊ အိမ္ေဖာ္အသစ္လည္း ေခၚစရာမလုိဘူး´´
``ဟာ.. အိမ္ေဖာ္မရွိရင္ ငါတုိ႔ကို အိမ္အလုပ္ေတြ ခုိင္းဖုိ႔လား၊ မ ျဖစ္ႏုိင္ဘူးေနာ္ အစ္မ၊ ငါတုိ႔က ေယာက္ ်ားေလးေတြ ဟ၊ ဘာေတြ ေျပာေနတာလဲ အစ္မရာ´´
ေရႊမင္းဂံရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ေရႊဘံုစံရဲ႕ မ်က္ႏွာ တည္တံ့သြားတယ္။
``အေမရွိစဥ္တုန္းက ေျပာဖူးတာ…နင္တုိ႔ မွတ္မိၾကလား၊ အေမဟာ ေခၽြးမ တစ္ေယာက္ ကုိ အိမ္ရဲ႕ က်က္သေရ၊ အိမ္ရဲ႕ ဆည္းလည္းလုိ႔ အၿမဲေျပာဖူးတယ္၊ အေမ့ရဲ႕ သားအငယ္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ ေရႊမုိးယံ၊ ေရႊမုိးယံရဲ႕ မိန္းမဟာ ဒီအိမ္ႀကီးရဲ႕ က်က္သေရ၊ ဆည္းလည္းလည္း ျဖစ္တယ္၊ ဒါေၾကာင့္ အိမ္ႀကီးရဲ႕ ေအာက္ေျခကစၿပီး အရာအားလံုးဟာ ပန္းသေျပနဲ႔ သက္ဆုိင္တယ္၊ ဒီေန႔ကစၿပီး ပန္းသေျပဟာ ေရႊမုိးယံအတြက္တင္မကဘူး ငါတုိ႔အားလံုးအတြက္ အိမ္ရွင္မေကာင္း တစ္ေယာက္ ပဲ´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ အေျပာေၾကာင့္ ေရႊမုိးယံဟာ ေတြ ခနဲ ျဖစ္သြားသလုိ ေရႊမင္းဂံ စိတ္႐ႈပ္ေထြးဟန္နဲ႔ ေခါင္းကုတ္ဖြလုိက္တယ္။
ခဏၾကာမွ ေရႊမုိးယံက အစ္မ ျဖစ္သူကုိ ၿပံဳးၾကည့္ၿပီး
``ေက်းဇူးပဲ အစ္မ၊ ဒါဟာ… နင္က ငါ့မိန္းမကုိ တန္ဖုိးထားလုိ႔ ေနရာေပးလုိက္တယ္ဆုိတာ ငါ သေဘာေပါက္သြားၿပီ၊ ငါ လက္ခံတယ္ အစ္မ´´
လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။
``ကဲ… နင္ေျပာခ်င္တာ ၿပီးၿပီမဟုတ္လား အစ္မ၊ ငါ ဖုန္းသြားေျပာေတာ့မယ္´´
``ဟုတ္တယ္ ေရႊမင္းဂံ၊ ငါ ေျပာခ်င္တာ ဒါပဲ၊ သြားလုိ႔ရၿပီ´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ အေျဖေၾကာင့္ ေရႊမင္းဂံက အရင္ထသြားတယ္။
ေရႊမုိးယံက အစ္မ ျဖစ္သူရဲ႕ လက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ရင္း ၿပံဳးျပလုိက္တယ္။
ၿပီးေတာ့… သူပါ ဧည့္ခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။
ေရႊဘံုစံဟာ ဆုိဖာေက်ာမွီကုိ မွီခ်လုိက္တယ္။
``ဟင္း… ဟင္း… ေရႊမုိးယံ… ေရႊမုိးယံ၊ နင့္လုိ ငတံုးေတြ ရွိေနလုိ႔… ေလာကမွာ လူလိမ္ဆုိတာ ရွိေနမွာ ပဲ၊ ပညာေတြ တတ္ၿပီး ေက်းဇူးတင္ဖုိ႔ကလြဲရင္ ဘာမွမသိတဲ့ေကာင္၊ နင္ ၾကည့္လုိက္စမ္းပါ၊ ေရႊဘံုစံလုိ သိပ္ထက္ျမတ္တဲ့မိန္းမက ေတာသူမ နင့္မယားကုိ ဘယ္လုိကန္ခ်မလဲဆုိတာ၊ ေတာသူမလက္ထဲေရာက္သြားတဲ့ ပုိင္ဆုိင္မႈ အားလံုး မၾကာခင္… ငါ့လက္ထဲ ေရာက္ေစရမယ္´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ ေကာင္းမႈ ေၾကာင့္ ပန္းသေျပဟာ အိမ္ရဲ႕ ေအာက္ေျခသိမ္းကအစ… မီးဖုိေဆာင္ကိစၥအားလံုးကုိ တာ၀န္ယူလုိက္ရတယ္။
နံနက္စာစားခ်ိန္မွာ ေတာ့…
ေရႊဘံုစံတုိ႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ ဟာ ပန္းသေျပ စီစဥ္ေပးထားတဲ့ နံနက္စာကုိ စားေသာက္ဖုိ႔ ထမင္းစားပြဲမွာ ၀င္ထုိင္လုိက္တယ္။
စားပြဲေပၚရွိ စားေသာက္ဖြယ္ရာေတြ ကုိ ၾကည့္ၿပီး…
``ဟင္… ဒါ ဘာေတြ လဲ ပန္းသေျပ၊ နင္ နံနက္စာကုိ ဘယ္လုိလုပ္လုိက္သလဲဟင္´´
ေရႊဘံုစံရဲ႕ အသံေၾကာင့္ ခံုမွာ ၀င္ထုိင္ခါစ ေရႊမုိးယံတုိ႔ ညီအစ္ကုိပါ ၾကည့္လုိက္မိတယ္။
သူမရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ ပန္းသေျပ တစ္ေယာက္ လန္႔သြားတယ္။
``ဘာ… ဘာ ျဖစ္လုိ႔လဲ ဟင္ အစ္မႀကီး၊ ဒါက ေကာက္ညႇင္းေပါင္းပါ၊ ေဘးကဟာက မုန္႔ဟင္းခါး အစ္မႀကီး၊ ငါးဖယ္ေၾကာ္ကုိ ညႇပ္ထည့္ထားေပးပါတယ္၊ ေရေႏြးၾကမ္းကိုလည္း လက္ဖက္ေျခာက္က်ေအာင္ ခပ္ထားပါတယ္ရွင္၊ ေဟာဒါ ကေတာ့ မုန္႔ၾကာေစ့ပါ´´
ေရႊဘံုစံဟာ ထုိင္ရာက ဆတ္ခနဲ ထရပ္လုိက္ရင္း စားပြဲကို ဘုန္းခနဲ ႐ုိက္လုိက္တယ္။
``နင့္ကုိ အထင္ႀကီးမိလုိ႔ မီးဖုိေဆာင္ရဲ႕ တာ၀န္ ေပးထားတာ၊ နင္ လုပ္ထားတာေတြ အားလံုး ငါတုိ႔အိမ္မွာ … ဘယ္ေတာ့မွ မစားဘူး ပန္းသေျပ၊ နင္ မွတ္ထား´´
ေရႊဘံုစံက ထုိသုိ႔ေျပာၿပီး ထမင္း၀ုိင္းက ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားတယ္။
အလတ္ေကာင္ ျဖစ္တဲ့ ေရႊမင္းဂံ ကေတာ့…
``မုန္႔ဟင္းရည္အနံ႔ေလးက ေမႊးေနတာပဲ၊ အစ္မ မႀကဳိက္ေပမယ့္ ငါေတာ့ စားမွာ ပဲ၊ အုပ္ၿပီကြာ´´
လုိ႔ ေျပာရင္း မုန္႔ဟင္းခါးကုိ အငမ္းမရ စားေသာက္ေတာ့တယ္။
ပန္းသေျပဟာ ေရႊဘံုစံရဲ႕ ေျပာဆုိမႈ ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ဆုိ႔မိတဲ့အတြက္ ပန္းကန္ေဆးတဲ့အခန္းဘက္ ထြက္ခဲ့တယ္။
သူမ… ထုိအခန္းထဲမွာ ပဲ ၀မ္းနည္စိတ္နဲ႔ ငိုေႂကြးေနမိတယ္။ ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ သူမပခံုးကုိဖက္တာ ခံလုိက္ရတာ ။
``မငိုပါနဲ႔ ပန္းရယ္၊ အစ္မက တစ္ခါတေလ ဒီလုိပဲ၊ အမွန္ေျပာရရင္… သူက ျမန္မာအစားအစာကုိ မနက္ပုိင္း စားေလ့မရွိဘူး ပန္း၊ ပန္းကုိ သူ စိတ္ဆုိးတာ မဟုတ္ဘူး ပန္းရဲ႕ ၊ သူ စားေလ့မရွိတာေတြ ေတြ ႔လုိက္ရလုိ႔ စိတ္ဆုိးသြားတာ၊ မငိုနဲ႔ေနာ္ ပန္း´´
ေရႊမုိးယံရဲ႕ ႏွစ္ သိမ့္မႈ ေၾကာင့္ သူမက… သူ႔ဘက္လွည့္လုိက္မိတယ္။
``ပန္းလည္း ေတြ းမိပါတယ္ အစ္ကုိ၊ ဒါေပမယ့္… ဆီဦးေထာပတ္ေတြ စားေနက်လူေတြ ဟာ... အေျပာင္းအလဲေလးမ်ား စားခ်င္မလားဆုိၿပီး လုပ္ေပးလုိက္မိတာပါ၊ အစ္မႀကီးကုိ ပန္း စိတ္မဆုိးဘူး အစ္ကုိ၊ ကုိယ္က အပင္ပန္းခံၿပီး လုပ္ေပးတာကုိ သူ တစ္ဇြန္းေတာင္ မျမည္ းၾကည့္တဲ့အတြက္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္မိတာပါ၊ ပန္းေလ အစ္ကုိတုိ႔ကုိ စားေစခ်င္လြန္းလုိ႔ အားလံုးကုိ ညကတည္းက ႀကဳိျပင္ထားတာ အစ္ကုိရဲ႕ ၊ အဲဒါကုိ စိတ္မေကာင္းမိတာပါ´´
ေရႊမုိးယံက သူမကုိ ၿပံဳးၾကည့္ရင္း ပါးကုိ ဖြဖြေလး လိမ္ဆြဲလုိက္တယ္။
``ဟုတ္ၿပီကြာ… ကဲ… ကုိယ့္မိန္းမရဲ႕ လက္ရာအားလံုးကုိ… ကုိယ္ တစ္ေယာက္ တည္း စားျပမယ္၊ ဗုိက္ႀကီးေပါက္ရင္ ေပါက္ထြက္ သြားပါေစ ဟုတ္ၿပီလား၊ စိတ္မေကာင္း မ ျဖစ္နဲ႔ေတာ့ေနာ္´´
 ဘီလူးနကၡတ္ |  တေစၦေျခာက္တဲ့ကုတင္ႀကီး |  ေက်ာက္ႀကီးေမာင္ႏွမ |