မအုိစာ - ဘီလူးနကၡတ္

ဘီလူးနကၡတ္

``ဂ်ိန္း´´ ကနဲ ၿခိမ္းလုိက္တဲ့ ၿခိမ္းသံေၾကာ့္ ခင္ေမႀကီး တစ္ေယာက္ ရင္ထိတ္သြားမိတယ္။

ခင္ေမႀကီးဟာ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္က်ေနတဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႔ လက္သည္မိန္းမကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္း…

``ဒုကၡပါပဲ… မုိးရြာေတာ့မယ္၊ ဒီေန႔ ကုိေငြဆုိင္ ၿမဳိ႕ကျပန္လာမွာ ၊ မုိးႀကီးေလႀကီးနဲ႔သာႀကံဳရင္ သူ အျပန္ခက္ရခ်ည္ရဲ႕ ´´

လုိ႔ ညည္းညဴလုိက္တယ္။

လက္သည္မိန္းမက သူ႔ကုိ ျပန္ၾကည့္ၿပီး….

``မရွိတဲ့လူကုိ ေတြ းၿပီး ပူမေနပါနဲ႔ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ရယ္၊ မၾကာခင္ ကေလးေမြးရမယ့္ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ရဲ႕ အေရး က ပုိႀကီးပါတယ္ရွင္၊ က်ဳပ္ ေမြးဖြားဖုိ႔ အားလံုး အသင့္ျပင္ၿပီးၿပီ´´

လုိ႔ ေျပာလုိက္တဲ့အခါ ခင္ေမႀကီးဟာ ဗုိက္ကုိ လက္နဲ႔ အသာဖိရင္း…

``ဗုိက္ ကေတာ့ နာေနတယ္၊ အရမ္းေတာ့မနာေသးဘူး၊ ကေလးကလည္း ထြက္မယ့္အေရး ကုိ ဘာလုပ္ေနလဲ မသိဘူး၊ ျမန္ျမန္ေမြး ၿပီးေရာ´´

လုိ႔ စိတ္ျမန္သူပီပီ တဗ်စ္ေတာက္ေတာက္ ေရရြတ္လုိက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အိမ္ေစမိန္းကေလး တစ္ေယာက္ မီးေနခန္းထဲ ၀င္လာၿပီး…

``အျပင္မွာ ကေလးကင္ပြန္းတပ္ဖုိ႔ ဆရာႀကီး ေရာက္ေနပါၿပီရွင့္´´

လုိ႔ ခင္ေမးႀကီးကုိ ေျပာလာတယ္။

အိမ္ေစမိန္းကေလးရဲ႕ စကားကုိ ခင္ေမႀကီးက…

``ဗုိက္ကျဖင့္ နာတယ္ဆို႐ံုရွိေသးတယ္၊ ကင္ပြန္းတပ္ဆရာက ေရာက္ေနၿပီ၊ သြား… သြား… ေစာင့္ေနဦးလုိ႔ ေျပာလုိက္၊ ဟဲ့… ဟဲ့…. ညည္းကုိ တစ္ခါတည္း မွာ ထားမယ္၊ ငါ့ေယာက္ ်ား ျပန္လာတာကလြဲရင္ ဘာကိစၥမွ ငါ့လာမေျပာနဲ႔၊ ၾကားလား´´

လုိ႔ လွမ္းေျပာလုိက္တယ္။

``ဟုတ္ကဲ့ပါ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ၊ မွာ တဲ့အတုိင္း ျဖစ္ေစရပါ့မယ္´´

အိမ္ေစမိန္းကေလးဟာ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ခင္ေမႀကီးကုိ ႐ုိက်ဳိးစြာ ျပန္ေျဖၿပီး အခန္းထဲက ထြက္သြားတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ မုိးက ေလျပင္းနဲ႔အတူ တ၀ုန္း၀ုန္း ရြာခ်ေတာ့တယ္။

ခင္ေမႀကီးက ဗုိက္ထဲက စူးကနဲ႔ ခံစားလုိက္ရတာ ေၾကာင့္ လက္သည္မိန္းမရဲ႕ လက္ကုိ လွမ္းဆြဲလုိက္ရင္း…

``အမယ္ေလ… နာလုိက္တာ၊ ဗုိက္နာလာၿပီး ကုိေငြဆုိင္ရဲ႕ ´´

လုိ႔ သံကုန္ေအာ္သစ္လုိက္သည္။

လက္သည္မိန္းမဟာ ခင္ေမႀကီးကုိၾကည့္ရင္း မ်က္လံုးျပဴး မ်က္ဆန္ျပဴး ျဖစ္သြားၿပီး…

``ညႇစ္… ညႇစ္… ၀န္ေထာက္ကေတာ္ …. ညႇစ္ထား´´

လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။

`ဂ်ံဳ´ ခနဲ႔ `ဒုိင္း´ခနဲ ျမည္ ဟီးေနတဲ့ မိုးသက္ေလျပင္းနဲ႔အတူ ခင္ေမႀကီးဟာ ေ၀ဒနာကုိ အလူးအလဲ ခံစားေနရရွာတယ္။

``အမေလး… နာလုိက္တာကုိေငြဆုိင္ရဲ႕ ၊ လုပ္ပါဦး ကုိေငြဆုိင္ရဲ႕ ´´

ခင္ေမႀကီးရဲ႕ ေသြး႐ူးေသြတန္း ညည္းညဴသံေၾကာင့္ လက္သည္မိန္းမက…

``အုိ… ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ကလည္း ကေလးေမြးတဲ့ဟာ ဘုရားတရား အာ႐ံုျပဳမွေပါ့၊ ဘယ့္ႏွယ္ ၀န္ေထာက္မင္းကုိ တ,ေနရတာ တုန္း´´

လုိ႔ ေရရြတ္လုိက္တဲ့အခါ ခင္ေမႀကီးက ေ၀ဒနာကုိ အံႀကိတ္ခံေနရင္းက…

``ဒင္း… ဒင္းေၾကာင့္ က်ဳပ္ဗုိက္နာရတာ ၊ ဒင္းကုိ မတ,လုိ႔ ဘယ္သူ႔တ,ေနရမွာ တုန္း၊ ကယ္ပါဦး ကုိေငြဆုိင္ရ႕၊ နာလုိက္တာေတာ္ ့…´´

လုိ႔ ရင္ေခါင္းသံႀကီးနဲ႔ ေအာ္ဟစ္လုိက္ျပန္တယ္။

``အူငဲ… အူငဲ… အူငဲ´´

စူးစူး၀ါး၀ါး ထြက္ေပၚလာတဲ့ ကေလးငုိသံေၾကာင့္ လက္သည္မိန္းမဟာ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္ေတြ ကို သုတ္လုိက္ရင္း…

``ေမြးၿပီေတာ့… ေမြးၿပီ၊ မိန္းကေလး ျဖဴျဖဴေဖြးေဖြးႀကီးနဲ႔ ခ်စ္စရာေလးေတာ့…´´

လုိ႔ သံကုန္ေအာ္လုိက္သည္။

မီးေနခန္းက အသံေၾကာင့္ ကင္ပြန္းတပ္ဆရာႀကီးဟာ ေက်ာက္သင္ပုန္းနဲ႔ ေက်ာက္တံကုိ ေကာက္ကုိင္လုိက္ၿပီး တေဒါက္ေဒါက္နဲ႔ တြက္ခ်က္လုိက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ `ေဒါက္… ေဒါက္… ေဒါက္´´ ဆုိတဲ့ တံခါးေခါက္သံကုိ ၾကားလုိက္ရတယ္။

အိမ္ေစမိန္းကေလးက တံခါးကုိ ေျပးဖြင့္လုိက္တဲ့အခါ ပုိးအက်ႌ၊ ပုိးေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ႔ လူႀကီးႏွစ္ ဦးကုိ ေတြ ႔လုိက္ရတယ္။

ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ႔ လူႀကီးႏွစ္ ေယာက္ ဟာ မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ႔ အိမ္ထဲ လွမ္း၀င္ရင္း…

``၀န္ေထာက္ေဟာင္း ဦးေငြဆုိင္ ဘယ္မလဲ´´

လုိ႔ ေမးလာတယ္။

ဒီအခါ အိမ္ေစမိန္းကေလးက ကုိယ္ကုိကုိင္းၫႊတ္လုိက္ရင္း…

``၀န္ေထာက္ေဟာင္း ဦးေငြဆုိင္ မရွိပါဘူး၊ ၿမဳိ႕တက္ သြားပါတယ္ရွင္၊ ထုိင္ၾကပါဦးရွင့္´´

လုိ႔ တ႐ုိတေသ ေျပာလုိက္တဲ့အခါ လူႀကီးႏွစ္ ေယာက္ ဟာ မ်က္ႏွာတင္းမာသြားၿပီး…

``ဒါဆုိ ေဒၚခင္ေမႀကီး ဘယ္မွာ လဲ၊ သူ႔ကုိ ေခၚေပးပါ´´

လုိ႔ ေျပာလာျပန္တယ္။

လူႀကီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ အိမ္ေစမိန္းကေလးဟာ မ်က္ႏွာပ်က္သြားရင္း…

``ေခၚေပးလုိ႔ေတာ့ မရဘူးရွင့္၊ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ဟာ ခုခ်ိန္မွာ ကေလးမ်က္ႏွာျမင္ေနပါတယ္၊ ၿပီးေတာ့ ဘာကိစၥပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ သူ႔ကုိ လာမေျပာဖုိ႔ ကၽြန္မကုိ မွာ ထားပါတယ္ ရွင့္။ ၀န္ေထာက္ႀကီးဟာ မၾကာခင္မွာ ၿမဳိ႕က ျပန္ေရာက္လာပါလိမ့္မယ္၊ ဦးႀကီးကုိ ခဏထုိင္ေစာင့္ၾကပါရွင္´´

လုိ႔ ေျပာလုိက္တဲ့အခါ လူႀကီးႏွစ္ ေယာက္ က ေဒါသတႀကီးနဲ႔…

``အုိ… မ်က္ႏွာျမင္တာေတြ ဘာေတြ နားမလည္ဘူး၊ ခင္ေမႀကီးကုိ ေခၚေပးပါ၊ မဟုတ္လုိ႔ ကေတာ့ မီးေနခန္းထဲ ၀င္ေတြ ႔ရလိမ့္မယ္၊ ငါတုိ႔မွာ ဘာအယူမွ မရွိဘူး´´

လုိ႔ ေလသံမာမာနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေျပာလုိက္တယ္။

အခန္းျပင္က အသံေတြ ေၾကာင့္ ခင္ေမႀကီးဟာ အိပ္ရာေပၚ လွဲေနရာက မ်က္ေမွာ င္ၾကဳတ္သြားရင္း..

``ဟဲ့… ဟဲ့.. အျပင္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္ေနၾကတာတုန္း၊ မိဂ်မ္း… မိဂ်မ္း… လာစမ္း၊ ညည္းတုိ႔ အလုိက္ကမ္းဆုိးကုိ မသိဘူး´´

လုိ႔ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေအာ္ေငါက္လုိက္တယ္။

ခင္ေမႀကီးရဲ႕ ေခၚသံေၾကာင့္ အိမ္ေစမိန္းကေလးဟာ မီးေနသည္ခန္းတြင္ း ေျပး၀င္လာတယ္။

``ညည္းတုိ႔ ဘယ္လုိ ျဖစ္ေနၾကတာလဲ၊ ဒီမွာ မီးဖြားေနတာ မသိဘူးလား၊ ကမၻာပ်က္သလား ေအာက္ေမ့ရတယ္၊ ပြက္ေလာကုိ ႐ုိက္ေနတာပဲ´´

ခင္ေမႀကီးရဲ႕ မာန္မဲမႈ အဆံုးမွာ အိမ္ေစမိန္းကေလးက အေၾကာင္းစံုကုိ ရွင္းျပလုိက္တယ္။

အိမ္ေစမိန္းကေလးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ခင္ေမႀကီးဟာ မ်က္လံုးျပဴးသြားရင္း…

``ဘာ… ငါ့ေယာက္ ်ားနဲ႔ ေတြ ႔မွ ျဖစ္မယ္ ဟုတ္လား… ကုိေငြဆုိင္မွာ ခဲ့တာေတာ့ ရွိတယ္၊ ေငြေခ်းထားတဲ့လူေတြ အတုိးလာေပးလိမ့္မယ္တဲ့၊ အမယ္ေလး… ေငြေပးမယ့္သူေတြ ပဲ ေခၚလုိက္စမ္း ငါ့ဆီ… ျမန္ျမန္လႊတ္လုိက္´´

လုိ႔ ေျပာလုိက္တယ္။ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိတဲ့ ခင္ေမႀကီးက ကုတင္ေခါင္းရင္းမွာ ေခါင္းအံုးခုရင္း ေက်ာမွီထုိင္လုိက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ ေခါင္းေပါင္းစ တလူလူနဲ႔ လူႀကီးႏွစ္ ေယာက္ ဟာ အခန္းထဲ၀င္လာရင္း…

``က်ဳပ္တုိ႔ အတုိးလာေပးတာ မဟုတ္ဘူး၊ ခင္ဗ်ားေယာက္ ်ား ၀န္ေထာက္ေဟာင္းႀကီး က်ဳပ္တုိ႔ဆီက ေငြေတြ မဆပ္ႏုိင္လုိ႔ အေႂကြးနဲ႔ အိမ္သိမ္းမလုိ႔ လာခဲ့တာဗ်´´

လုိ႔ အသံက်ယ္က်ယ္နဲ႔ ေျပာလုိက္တယ္။

ၾကားလုိက္ရတဲ့ စကားေၾကာင့္ ခင္ေမႀကီးဟာ အႀကီးအက်ယ္ ထိတ္လန္႔သြားတယ္။

``ဘာ… ဘုရား… ဘုရား… အေႂကြးနဲ႔ အိမ္သိမ္းဖုိ႔လာတာ ဟုတ္လား… အမယ္ေလး… ေလး… ၾကားရတာ ေသြးေတာင္ တက္လာၿပီ၊ မူးလုိက္တာ၊ ရွင္… ရွင္တုိ႔ မဟုတ္တာေတြ လာေျပာေနတယ္။ က်ဳပ္ေယာက္ ်ားက သူမ်ား ဆီက အေႂကြးယူတဲ့လူစားမ်ဳိး မဟုတ္ပါဘူး၊ ရွင္တုိ႔ လြဲေနၿပီထင္တယ္´´

ခင္ေမႀကီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ လူႀကီး တစ္ေယာက္ က လက္ကုိင္အိတ္ႀကီးထဲက စာရြက္ေခါက္တစ္ခုကုိ ထုတ္ၿပီး…

``ေဟာဒီမွာ အိမ္ဂရံနဲ႔ ေငြေခ်းထားတဲ့စာခ်ဳပ္၊ ေသခ်ာၾကည့္… ခင္ဗ်ားေယာက္ ်ားကုိယ္တုိင္ လက္မွတ္ထုိးထားတယ္၊ ခင္ဗ်ားေယာက္ ်ားဟာ ပုိကာ၀ုိင္းမွာ အႀကီးအက်ယ္ ႐ႈံးၿပီး က်ဳပ္တုိ႔ဆီက ေငြေခ်းထားတာ ၾကာၿပီဗ်၊ အခု သတ္မွတ္ရက္ျပည့္ၿပီ၊ ဒါေၾကာင့္ က်ဳပ္တုိ႔ အိမ္သိမ္းဖုိ႔ လာခဲ့တာပဲ၊ ဒီမွာ ခင္ေမႀကီး၊ မနက္ျဖန္ညေနေစာင္းတာနဲ႔ အိမ္ေပၚက ဆင္းဖုိ႔ျပင္ပါ… ဒါပဲ´´

လုိ႔ ေျပာၿပီး ခ်ာခနဲ လွည့္ထြက္သြားၾကသည္။

လူႀကီးႏွစ္ ေယာက္ ထြက္သြားတဲ့အခါ ခင္ေမႀကီးဟာ နားႏွစ္ ဖက္ကုိ လက္နဲ႔အုပ္လုိက္ရင္း…

``ဘုရား… ဘုရား… ဘာေတြ ျဖစ္ကုန္ၿပီလဲ၊ မနက္ျဖန္ အိမ္ကဆင္းေပးရမယ္တဲ့၊ အမယ္ေလး…. ကုိေငြဆုိင္၊ ရက္စက္လွခ်ည္လား ကုိေငြဆုိင္ရယ္၊ လုပ္ရက္လုိက္တာ၊ ဖဲ႐ုိက္တာ အိမ္ဂရံေတာင္ ေပါင္ၿပီး ႐ုိက္ရသတဲ့လား၊ ခင္ေမႀကီး ဘ၀ပ်က္ပါၿပီေတာ္ ့´´

လုိ႔ ေသြး႐ူးေသြးတန္း ေအာ္ဟစ္ငုိလုိက္တယ္။

လက္သည္မိန္းမနဲ႔ အိမ္ေစမိန္းကေလးဟာ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ခင္ေမႀကီးကုိ ၀ုိင္း၀န္းႏွစ္ သိမ့္ေပးရွာတယ္။

လက္သည္မိန္းမႀကီးဟာ ခင္ေမႀကီးရဲ႕ နားထင္ကုိ ႏွိပ္နယ္ေပးရင္း…

``စိတ္ကုိထိန္းပါ ၀န္ေထာက္ကေတာ္ ရယ္၊ ပစၥည္းဥစၥာဆုိတာ ျပန္ရွာရင္ ရပါတယ္ရွင္၊ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ မီးတြင္ းကာလဟာ သိပ္အေရး ႀကီးတယ္၊ မီးတြင္ းမွာ ငုိရင္ ေခါင္းကုိက္ေ၀ဒနာ စြဲသြားတတ္တယ္ရွင့္၊ မငိုပါနဲ႔ရွင္၊ တိတ္ပါေနာ္´´

လုိ႔ ေျပာရွင္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အိမ္ခန္းအျပင္ဘက္မွာ …

``မိဂ်မ္း… မိဂ်မ္း.. ဘယ္သူမွ မရွိၾကဘူးလား´´

ဆုိတဲ့ အသံၾကားလုိက္ရတယ္။

ခင္ေမႀကီးဟာ ကုတင္ေပၚက ဆတ္ခနဲ လွမ္းဆင္းလုိက္ရင္း…

``ဟင္… ငါ့ေယာက္ ်ား ျပန္လာၿပီထင္တယ္၊ ကိုေငြဆုိင္ ျပန္လာၿပီ´´

လုိ႔ ေရရြတ္ရင္း အခန္းျပင္ ေျပးထြက္သြားတယ္။

``၀န္ေထာက္ ကေတာ့… မေျပးနဲ႔… မေျပးနဲ႔ေလ….´´

လက္သည္မိန္းမဟာ ခင္ေမႀကီးေနာက္ကို စိုးရိမ္တႀကီး ေျပးလုိက္သြားတယ္။

ခင္ေမႀကီးဟာ အခန္းအျပင္ေရာက္ေတာ့ ေယာက္ ်ား ျဖစ္သူ ကုိေငြဆုိင္ မဟုတ္ဘဲ ကုန္တင္ကားဒ႐ုိင္ဘာကုိ ေတြ ႔လုိက္ရတယ္။

ခင္ေမႀကီးရဲ႕ ေသြး႐ူးေသြးတန္းအေမးေၾကာင့္ ကုန္ကားဒ႐ုိင္ဘာ မ်က္ႏွာမသာမယာနဲ႔ ေခါင္းငံု႔ထားရင္းက…

``က်ဳပ္တုိ႔ ၿမဳိ႕ကအျပန္ လမ္းမွာ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ မုိးသက္ေလျပင္းနဲ႔ ႀကံဳခဲ့ရတယ္၊ ေတာင္ကြ႔တစ္ခုကုိ ေရာက္ေတာ့ ကားဘရိတ္ေပါက္ၿပီး ေခ်ာက္ထဲ က်ခဲ့ရတာ ၊ ဆရာေငြဆုိင္ ကေတာ့ က်ဳပ္ေျပာေနတဲ့ၾကားထဲက ခုန္မဆင္းခဲ့လုိ႔ ကားနဲ႔အတူ ေခ်ာက္ထဲက်ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီး ဆံုးရွာၿပီ´´

လုိ႔ ငုိသံႀကီးနဲ႔ ေျပာလာတယ္။ ခင္ေမႀကီးဟာ ေခါင္းတစ္ခုလံုး ခ်ာခ်ာလည္သလုိ ခံစားလုိက္ရၿပီး…

``အမယ္ေလ… ငါ့ေယာက္ ်ား… ငါ့ေယာက္ ်ား မရွိေတာ့ဘူး၊ ဘုရား…. ဘုရား… ငါ့ဘ၀ေတာ့ ပဋာေျမလူးပါၿပီေတာ္ ´´

လုိ႔ ေအာ္ဟစ္ရင္း ၾကမ္းေပၚဗုိင္းခနဲ ၿပဳိလဲက်သြားရွာတယ္။

ကင္ပြန္းတပ္ဆရာႀကီးဟာ ၀န္ေထာက္ေဟာင္းကေတာ္ ရဲ႕ အ ျဖစ္ကုိ စိတ္မသက္သာဟန္နဲ႔ ေခါင္းခါလုိက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ ေက်ာက္သင္ပုန္းမွာ ေက်ာက္တံနဲ႔ တေဒါက္ေဒါက္တြက္ခ်က္ရင္း…

``အင္း…. ၀န္ေထာက္ေဟာင္းကေတာ္ ရဲ႕ သမီးဦးေလးဟာ ဘီလူးနကၡတ္နဲ႔ယွဥ္ၿပီး ေမြးလာသူပဲ၊ သူဟာ ငယ္ရြယ္စဥ္မွာ ဆင္းရဲဒုကၡမ်ဳိးစံုကုိ ခံရၿပီး အသက္ႀကီးတဲ့အခါ ကေတာ္ တစ္ပါး ျဖစ္ႏုိင္တယ္။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ အိမ္ေထာက္ဖက္မ်ား မယ္၊ သူ ျဖစ္ခ်င္တာကုိ မရရေအာင္ လုပ္မယ္၊ အလုိေလာဘႀကီးလိမ့္မယ္၊ စိတ္ဓာတ္ ကေတာ့ မဟုတ္မခံစိတ္ရွိၿပီး မိမိအေပၚ အေကာင္းအဆုိးေတြ ကုိ မေမ့တတ္သလုိ နာၾကည္းမႈ ကုိ တစ္သက္လံုး မွတ္ထားတတ္တယ္၊ စိတ္အေျပာင္းအလဲ ျမန္မယ္၊ စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး စိတ္ကူးယဥ္တဲ့အတုိင္း လက္ေတြ ႔အေကာင္အထည္ ေဖာ္တတ္တဲ့ ဇာတာရွင္ပဲ´´

လုိ႔ ေရရြတ္လုိက္ေတာ့တယ္။

**************

ျပည္ၿမဳိ႕ရဲ႕ မလွမ္းမကမ္းမွာ ဇီးေတာဆုိတဲ့ရြာေလးရွိတယ္။

အဲဒီ ရြာမွာ ခ၀ါသည္မုဆုိးမသားအမိ ေနထုိင္ၾကတယ္။

မိခင္ႀကီးဟာ မုိးလင္းကမုိးခ်ဳပ္ သူမ်ား အိမ္ေတြ မွာ တစ္အိမ္တက္ဆင္း အ၀တ္ေလွ်ာ္ဖြပ္ရေပမယ္ သမီး ျဖစ္သူ ကေတာ့ ဘာအလုပ္မွ မလုပ္ဘူး။

မိခင္ႀကီးကလည္း ထိရက္စရာ မရွိေအာင္ ေခ်ာေမာလွပလြန္းတဲ့ သမီး ျဖစ္သူကုိ ဘာမွမခုိင္းရက္ဘဲ ေျခေမႊးမီးမေလာင္ ထားတယ္။

တစ္ေနကုန္ေအာင္ ရြာ႐ုိးအႏွံ႔ အ၀တ္ေလွ်ာ္ၿပီး ျပန္လာ၊ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကုိယ္တုိင္ မီးေမႊးၿပီး ထမင္းခ်က္ျပဳတ္။

သမီး ျဖစ္သူ မပန္းျခဴကုိ ခူးခပ္ေကၽြး၊ ၿပီးရင္ ထင္းခြဲ၊ ေရခပ္…။

ညမုိးစုန္းစုန္းခ်ဳပ္ေတာ့မွ ၾကမ္းေပၚ ေက်ာခင္းရရွာတယ္။

ဒါေပမယ့္ မိခင္ မုဆုိးမႀကီးဟာ ညဴစူစကား တစ္ခြန္းမွ မေျပာဘူး။

သမီး ျဖစ္သူကုိ ဒီလုိ လုပ္ကုိင္ေကၽြးရတာ ကုိပဲ အေက်နပ္ႀကီး ေက်နပ္ေနရွာတယ္။

မပန္းျခဴဟာ လွပသေလာက္ မ်က္ႏွာလည္း သိပ္မ်ား တယ္။

ဇီးေတာတစ္ရြာလံုး မပန္းျခဴနဲ႔ မခ်စ္ႀကဳိက္ဖူးတဲ့ကာလသား မရွိဘူး။

အဲဒီ အတြက္ အရပ္က အတင္းစကားအမ်ဳိးမ်ဳိး ဆုိၾကေပမယ့္ မပန္းျခဴက ဖုတ္ေလတဲ့ငပိ ရွိေလတယ္ေတာင္ မေအာက္ေမ့ဘူး။

မိခင္မုဆုိးမႀကီးဟာ အရပ္က တအားေျပာလာတဲ့အခါ သမီး ျဖစ္သူကုိ သတိေပးတဲ့အေနနဲ႔…

``မပန္းျခဴရယ္… ညည္းနဲ႔ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ၊ ငါတုိ႔ကုိ မုဆုိးမသားအမိဆုိၿပီး အရပ္က မ်က္လံုးေဒါက္ေထာက္ ၾကည့္ေနတာ ညည္းမသိဘူးလား၊ အခု ညည္းသတင္းေတြ က အရပ္ရပ္ ေနျပည္ေတာ္ ၾကားလုိ႔မွ ေကာင္းေသးရဲ႕ လား၊ မေအကုိ ေသေအာင္ သတ္ေနတာလား မိပန္းျခဴ… ဟင္´´

လုိ႔ေျပာရင္း ၀မ္းနည္းၿပီး မ်က္ရည္စက္စက္ က်ရွာမိတယ္။

မပန္းျခဴဟာ သူမရဲ႕ ရွည္လ်ားတဲ့ဆံပင္ေတြ ကို ဆီလိမ္ေနရာက လွည့္မၾကည့္ဘဲ…

``အုိ… အေမကလည္း လူပဲ ကုိယ့္စိတ္နဲ႔ကုိယ္ ေနမွာ ေပါ့၊ ဘာလုိ႔ အရပ္ကုိ ဂ႐ုစိုက္ရမလဲ၊ ကဲ့ရဲ႕ ခုႏွစ္ ရက္တဲ့၊ ပါးစပ္ေညာင္းရင္ ပိတ္သြားလိမ့္မယ္၊ အလကား… စိတ္႐ႈပ္ခံၿပီး ေတြ းမေနစမ္းပါနဲ႔´´

မပန္းျခဴရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မိခင္ႀကီးဟာ ရင္ဘတ္ဖိမိရင္း…

``အမယ္ေလး… ပန္းျခဴ၊ ညည္းက မိန္းကေလးေနာ္၊ ေယာက္ ်ားေတြ မ်က္ႏွာမ်ား တာ လူကဲ့ရဲ႕ လြတ္တယ္ေအ့၊ ညည္းက မိန္းကေလး ျဖစ္ၿပီး ဟုိလူနဲ႔တြဲ လုိက္၊ ဒီလူနဲ႔တြဲ လုိက္ လုပ္ေနတာ မရွက္ဘူးလား၊ ရြာမွာ ညည္းနဲ႔လြတ္တဲ့ ေယာက္ ်ား က်န္ေသးရဲဲ႕လား၊ မုဆိုးဖုိလည္း မခ်န္ဘူး၊ တစ္ခုလပ္လည္း တြဲ လုိက္တာပဲ၊ ညည္းဟာ မိန္းမေကာင္းမဟုတ္ေတာ့ဘူး မိပန္းျခဴရဲ႕ သိရဲ႕ လား´´

လုိ႔ မခ်ိတင္ကဲ မာန္မဲလုိက္တဲ့အခါ မပန္းျခဴက ႏႈတ္ခမ္းစူလုိက္ရင္း…

``အညႇိရွိလုိ႔ ယင္အံုတာပဲ အေမရယ္၊ အေမသာ သူမ်ား ေျပာတုိင္း ေလွ်ာက္ယံုေန။ အရပ္ထဲက ေကာင္မေတြ ကုိ ၾကည့္ပါဦး၊ အေမ့သမီး ပန္းျခဴရဲ႕ ေျခဖ်ားကုိ မွီတဲ့သူ ရွိလုိ႔လား၊ သူတုိ႔ေတြ က်ဳပ္ကုိ ၀န္တုိၿပီး သြားပုပ္ေလလြင့္ ေျပာေနတာ အေမယံုရင္ ႐ူးဖုိ႔ပဲရွိတယ္။ က်ဳပ္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဖက္ကုိ ဒီအခ်ိန္မွာ ေခါင္းေခါက္ၿပီး စိတ္တုိင္က် ေရြးခ်ယ္တာ ဘာ ျဖစ္သလဲ။ ရည္းစားတစ္ေထာင္ လင္ေကာင္ တစ္ေယာက္ တဲ့၊ က်ဳပ္ ကေတာ့ စိတ္တုိင္းက် ေရြးရမွာ ပဲ ေလွကုန္႐ႈံးရင္ တစ္ေခါက္ပဲ။ လင္ေရြးမွာ ရင္ က်ဳပ္တစ္ဘ၀လံုး ဆံုးမွာ အေမရဲ႕ … သိရဲ႕ လား´´

လုိ႔ ျပန္ေျပာတယ္။

ဒီလုိ…. ဒီလုိအေၾကာင္းအရာေတြ က မပန္းျခဴနဲ႔ မိခင္ၾကားမွာ အၿမဲရွိခဲ့တယ္။

မိခင္ႀကီး ဘယ္လုိပင္ ဆံုးမပါေစ၊ မပန္းျခဴ ကေတာ့ မေျပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး။

တကယ္လည္း ဟုတ္တယ္။

ဇီးေတာရြာမွာ ပန္းျခဴရဲ႕ အလွကုိ မွီတဲ့အပ်ဳိ မရွိဘူး။

ေတာရြာဇနပုဒ္မွာ ႀကီးျပင္းခဲ့ေပမယ့္ သူမရဲ႕ အလွက နန္းထုိက္တဲ့ေရႊသဇင္။

သူမရဲ႕ အက်င့္က ေယာက္ ်ားတကာနဲ႔ တြဲ ေနရမွာ စား၀င္တဲ့ မိန္းမစားမ်ဳိး။

ဇီးေတာရြာရွိ ေယာက္ ်ားေတြ ကလည္း မ်က္ႏွာမ်ား တဲ့ မပန္းျခဴရဲ႕ အေၾကာင္း သိပါလ်က္ သူမမွသူမ ျဖစ္ေနၾကတယ္။

တစ္ေန႔မွာ ေတာ့ မပန္းျခဴတုိ႔ သားအမိရဲ႕ ဘ၀ကုိ ေျပာင္းလဲေစတဲ့ ျပႆနာႀကီးတစ္ခု ျဖစ္ပြားခဲ့တယ္။

အဲဒီ ျပႆနာက…

**************