အပိုင္း(၁)
က်မ္းစူး
(၂၀၀၁…ခုႏွစ္ )
တရားရံုးတစ္ခုလံုး အပ္က်သံမၾကားရေလာက္ေအာင္
တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနခ်ိန္…။
“ကၽြႏ္ုပ္သည္ ဤအမႈ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ မွန္ကန္စြာ ထြက္ဆိုပါမည္ ။
မမွန္မကန္ လိမ္လည္ထြက္ဆိုမိပါက ဤက်မ္း၌ ပါဝင္က်ိန္္ဆိုထားေသာ က်မ္းသစၥာ စူးေရာက္ပါေစသား”
ထိုအသံက တရားခြင္မွာ သဲ့သဲ့ေလး ပဲ့တင္ထပ္သြားတယ္။
“အခင္း ျဖစ္ပြားခ်ိန္မွာ …
ခင္ဗ်ာ ဘာေၾကာင့္
အဲဒီ ေနရာကို ေရာက္သြားခဲ့သလဲ”
“ကၽြန္ေတာ္ ့သူငယ္ခ်င္းအိမ္ကို
သြားလည္တာပါ၊ သူငယ္ခ်င္းက
အဲဒီ တိုက္ရဲ႕ ေလးလႊာမွာ ေနပါတယ္”
“ေကာင္းၿပီ၊ ဒါဆို …
ခင္ဗ်ာ ျမင္ေတြ ႕ရသမွ်၊ မွတ္မိသမွ်
အေသးစိတ္ ေျပာျပေပးပါ”
ေရွ႕ေနႀကီးရဲ႕ အေမးေၾကာင့္ ကိုဆန္းေထြးရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ လႈပ္ရွားသြားတယ္။
ၿပီးေတာ့ သက္ျပင္းသဲ့သဲ့ရႈိတ္ရင္း …
“အဲဒီ ေန႔က ကၽြန္ေတာ္ ့သူငယ္ခ်င္းေအာင္ျမတ္ဆီ
ကၽြန္ေတာ္ သြားခဲ့ပါတယ္၊
အခ်ိန္က ေနဝင္ဖ်ိဳးဖ်ခ်ိန္ေလးပါ၊
တိုက္ရဲ႕ ေလွကားအတိုင္း တက္သြားရင္း
သံုးလႊာေရာက္ေတာ့ အသံတစ္သံကို
ၾကားလိုက္ရပါတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္ ေလွကားကို ဆက္မတက္ဘဲ
ရပ္ၿပီး နားစိုက္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ပဲ …
သံုးလႊာရဲ႕ ညာဘက္အခန္းတံခါးကို
ဝုန္းခနဲ တြန္းဖြင့္လိုက္ၿပီး
လူ တစ္ေယာက္ ကသုတ္ကယက္နဲ႔
ေျပးထြက္လာတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ဝင္တိုက္သြားတဲ့အတြက္
ကမန္းကတန္း ေလွကားလက္ရန္းကို
လွမ္းကိုင္လိုက္ရပါတယ္၊
ကၽြန္ေတာ္ လည္း ဟေနတဲ့ တံခါးကေန
ေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေသြးအိုင္ထဲ
လဲေနတဲ့ ေသဆံုးသူကို ေတြ ႕ခဲ့ရပါတယ္၊
ဒါ့ေၾကာင့္ … တိုက္က လူေတြ ကို
လွမ္းအကူအညီေတာင္းခဲ့ရပါတယ္”
ေရွ႕ေနႀကီးက သူ႔မ်က္ႏွာကို စူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး …
“ခင္ဗ်ာကို ဝင္တိုက္သြားတဲ့လူရဲ႕
ပံုသ႑န္ ကေတာ့ အရပ္ျမင့္ျမင့္ပါပဲ၊
ဒါ …ဒါေပမဲ့ ရုတ္တရက္မို႔
မ်က္ႏွာကိုေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ
မေတြ ႕လိုက္ရပါဘူး”
ကိုဆန္းေထြးရဲ႕ စကားဆံုးတဲ့အခါ ေရွ႕ေနႀကီးက တရားသူႀကီးကို ဦးညႊတ္အရိုအေသျပဳလိုက္တယ္။
တရားသူႀကီးက စားပြဲကို ဒုန္းခနဲ ထုလိုက္ရင္း …
“ရုံးေတာ္ နားမယ္”
လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
မီးေရာင္ မိွန္မိွန္ေလး လင္းေနတဲ့ ဘီယာဆိုင္တစ္ဆိုင္ရဲ႕ ေထာင့္စားပြဲမွာ
ကိုဆန္းေထြး တစ္ေယာက္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာ နဲ႔ ထိုင္ေနတယ္။
သူဟာ လက္ပတ္နာရီကိုၾကည့္လိုက္၊ ဆိုင္တံခါးဝကိုေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္နဲ႔
လုပ္ေနတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ စားပြဲထိုးဟာ ဘီယာတစ္ကရား လာခ်ေပးတယ္။
လႈပ္ရွားေနတဲ့စိတ္နဲ႔အတူ သူဟာ ဘီယာခြက္ကို တစ္ရွိန္ထိုး ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္။
“ေစာင့္ေနတာ ၾကာၿပီလား”
သူ႔ပခံုးကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ၾကားလိုက္ရတဲ့ ေအာရွရွအသံေၾကာင့္ သူ ဆတ္ခနဲ တုန္သြားတယ္။
“ရပါတယ္၊ သိပ္မၾကာေသးပါဘူး၊
ထိုင္ပါ”
သူ႔အေျပာေၾကာင့္ ကုတ္အကၤ်ီအနက္ဝတ္ထားတဲ့လူက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခံုမွာ ဝင္ထိုင္လိုက္တယ္။
“က်ဳပ္ရဲ႕ ကမ္းလွမ္းမႈ ကို လက္ခံေပးတဲ့အတြက္
ခင္ဗ်ားကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊
က်ဳပ္ေပးထားတဲ့ ကတိအတိုင္း
ေဟာ့ဒီမွာ ေငြသိန္းႏွစ္ ဆယ္ …ေရာ့”
ထိုလူရဲ႕ အေျပာေၾကာင့္ ကိုဆန္းေထြးဟာ ၎လွမ္းေပးတဲ့ စကၠဴစကို ဟၾကည့္ေတာ့ ငါးေထာင္တန္ေငြစကၠဴေတြ …
“ေငြျပည့္, မျပည့္ စစ္ၾကည့္လိုက္ပါ”
“ရပါတယ္ဗ်ာ … စစ္မေနေတာ့ပါဘူး၊
ခင္ဗ်ာ တစ္ခုခုေသာက္ပါလား”
သူ႔စကားကို ကုတ္အကၤ်ီဝတ္လူက ေခါင္းယမ္းလိုက္ၿပီး …
“က်ဳပ္ မေသာက္ေတာ့ဘူး၊
တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ေနာ္ …
ဒီေန႔ကစၿပီး …
က်ဳပ္နဲ႔ခင္ဗ်ား ဘယ္ေတာ့မွ
မေတြ ႕ဆံုခဲ့ဘူးလို႔
ခင္ဗ်ား မွတ္ထားရမယ္၊
ဒီကတိကို ခင္ဗ်ား ေပးရမယ္
သိတယ္မဟုတ္လား”
ဘီယာအရွိန္တက္ေနတဲ့ ကိုဆန္းေထြးဟာ ခပ္သြက္သြက္ပဲ …
“အာ … ဒီေလာက္ေတာ့ က်ဳပ္ သိပါတယ္၊
ကတိေပးတယ္ဗ်ာ … ခင္ဗ်ားနဲ႔က်ဳပ္
ဘယ္တုန္းကမွ မဆံုခဲ့ဘူး …
ဟုတ္ၿပီလား၊
က်ဳပ္က ခင္ဗ်ားအေၾကာင္းကို
ေကာင္းေကာင္းသိထားတဲ့သူပဲဗ်၊
ျပႆနာမရွိဘူး၊ ေမ့လိုက္ၿပီ”
လို႔ ေျပာလိုက္တယ္။
ကုတ္အကၤ်ီဝတ္လူက ထိုင္ရာက ထရပ္လိုက္ရင္း သူ႔မ်က္ႏွာကို စူးစိုက္ၾကည့္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ကိုဆန္းေထြးရဲ႕ အနားကေန လွည့္ထြက္သြားေတာ့တယ္။
၎ထြက္သြားတဲ့အခါ ကိုဆန္းေထြးဟာ စားပြဲထိုးကိုေခၚၿပီး ေငြရွင္းလိုက္တယ္။
သူဟာ ေငြစကၠဴအထပ္ေတြ ကို ၾကည့္ၿပီး ေက်နပ္အားရစြာ ၿပံဳးလိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ လြတ္လပ္ေပါ့ပါးတဲ့ စိတ္အစံုနဲ႔ ဘီယာဆိုင္ထဲကေန ထြက္သြားေတာ့တယ္။
ေျခာက္ထပ္တိုက္တစ္လံုးရဲ႕ ေရွ႕ …
မဂၤလာအဆင္အယင္ေတြ ဆင္ျမန္းထားတဲ့ ကားတစ္စီးဟာ တံု႔ခနဲ ထိုးရပ္လိုက္တယ္။
အၿပံဳးေတြ ကိုယ္စီေဆာင္ထားၾကတဲ့ သတို႔သားနဲ႔ သတို႔သမီးတို႔ဟာ ကားေပၚကဆင္းလိုက္ၿပီး တိုက္ရဲ႕ ေလွကားအတိုင္းတက္သြားၾကတယ္။
အေပၚဆံုးထပ္ရဲ႕ အျပင္မွာ ေတာ့ လူငယ္တစ္စုဟာ ေရႊဆြဲႀကိဳးကို တစ္ဖက္စီကိုင္ရင္း တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ မ်က္ရိပ္ျပလိုက္တယ္။
သတို႔သား,သတို႔သမီးကို ျမင္တဲ့အခါ သူတို႔အထဲက တစ္ေယာက္ က …
“မဂၤလာသတို႔သား,သတို႔သမီးကို
ႀကိဳဆိုပါတယ္ဗ်ိဳ႕၊
ႀကိဳးဖိုးေလး မ,စၿပီးမွ
မဂၤလာအခန္းကို ဝင္ခြင့္ျပဳမွာ ဗ်ိဳ႕၊
ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား သူငယ္ခ်င္းတို႔”
လို႔ အသံျပဳလိုက္တဲ့အခါ က်န္လူေတြ က …
“မွန္တယ္ …မွန္တယ္၊
ႀကိဳးဖိုးရမွ ေသာ ့ဖြင့္ေပးမယ္”
လို႔ ဝိုင္းဝန္းေျပာဆိုၾကကုန္တယ္။
သတို႔သားက ၎ရဲ႕ အေပါင္းအသင္းေတြ ကို ၾကည့္ၿပီး
“မင္းတို႔ကြာ …ေတာ္ ေတာ္ ခြက္က်တဲ့
ေကာင္ေတြ ပဲ၊
ႀကိဳးတားတာေတာင္ တစ္ႀကိဳးတည္းကို
တစ္ၿပံဳႀကီး ဝိုင္းတားရတယ္လို႔၊
ႏွစ္ ေယာက္ တစ္ႀကိဳး မတားရင္ မေပးဘူးေနာ္”
လို႔ ေျပာလိုက္တဲ့အခါ …
“ဟေကာင္ရ …ငါတို႔ ခုႏွစ္ ေယာက္ ေပါင္းမွ
ဒီဆြဲႀကိဳးေလးတစ္ကံုးပဲ ရွိတာကြ၊
ဟဲ …ဟဲ …ဒီႀကိဳးေတာင္ တစ္ေန႔ကမွ
အေပါင္ဆိုင္က ျပန္ေရြးလာတာ၊
ေၾကးမ်ား မေနနဲ႔ ကိုယ့္လူ၊
ဒီအခ်ိန္မွာ အခ်ိန္က မင္းတို႔အတြက္
တန္ဖိုးသိပ္ရွိတယ္ေနာ္၊
ႀကိဳးဖိုးမရရင္ ဒီမွာ ပဲ ငါတို႔ ညအိပ္မွာ ကြ”
တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေျပာကို က်န္လူေတြ ကပါ ဝိုင္း
ေထာက္ခံၾကျပန္တယ္။
“ကဲပါ အစ္ကိုရယ္ …
သူတို႔ေက်နပ္ေအာင္
ႀကိဳးဖိုးကို ေပးလိုက္ ပါ၊
စႏၵာ ေခါင္းေတြ အုံေနတယ္ အစ္ကိုရဲ႕ ”
သတို႔သမီိးရဲ႕ အေျပာေၾကာင့္ …
“မင္းတို႔ေတြ ႕မယ္၊
ငါ့မိန္းမ ေခါင္းအံုေနလို႔
သက္သာသြားတယ္မွတ္၊
သာသနာဖ်က္ေတြ …ႀကိဳးဖိုးရရင္
ျမန္ျမန္ျပန္ၾက”
သတို႔သားက ေျပာေျပာဆိုဆို တိုက္ပံုအကၤ်ီထဲက ငါးေထာင္တန္ေငြတစ္အုပ္ကို ဆြဲႏႈိက္ယူၿပီး …
တစ္ေယာက္ တစ္ရြက္စီ ကမ္းေပးလိုက္ တယ္။
“အာ … တစ္ရြက္ေတာ့မရဘူး ေဟ့ေကာင္၊
ႏွစ္ ရြက္ေပးမွ ေက်နပ္မွာ ၊
မရရင္ မဖယ္ေပးဘူးေနာ္၊
ဟင္း …ဘာမွတ္သလဲ”
ဆိုတဲ့ အသံေတြ ညံညံစီသြားၿပီး ေသာ ့ဖြင့္လို႔မရေအာင္ကာဆီးလိုက္ၾကတယ္။
သတို႔သားဟာ မေက်မခ်မ္းအမူအရာနဲ႔ …
“ငတ္ႀကီးက်တဲ့ေကာင္ေတြ
ေရာ့ …ေရာ့ …ယူၿပီး ျပန္ေတာ့”
ေျပာဆိုရင္း ၎ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို တစ္ေယာက္ ေငြတစ္ေသာ င္းစီ ေပးလိုက္ ရတယ္။
လူငယ္တစ္သိုက္က ေက်နပ္အားရဟန္နဲ႔ ေအာ္ဟစ္ေနာက္ေျပာင္ရင္း ေလွကားအတိုင္း ေျပးဆင္းသြားေတာ့တယ္။
“ေတာ္ ေတာ္ အႏိုင္က်င့္တဲ့ေကာင္ေတြ ၊
သြားၿပီး …ေငြခုႏွစ္ ေသာ င္းထြက္သြားၿပီကြာ၊
တကယ္ပဲ”
သတို႔သားက တတြက္တြက္ေရရြတ္ရင္း အိမ္ထဲဝင္လိုက္တယ္။
အိပ္ခန္းထဲေရာက္တဲ့အခါ သတို႔သမီးက အဝတ္အစား အဝတ္အစားလဲလွယ္ရင္း…
“အရမ္းပင္ပန္းတာပဲ အစ္ကိုရယ္၊
ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ အက်ဥ္းခ်ံဳးၿပီး
ပြဲလုပ္တာေတာင္ ဒီေလာက္ပင္ပန္းတာ၊
သူမ်ား ေတြ လို ဟိုတယ္ႀကီးေတြ မွာ
ညစာစားပြဲေတြ နဲ႔ …
အႀကိမ္ႀကိမ္ ဧည့္ခံရရင္ေတာ့
စႏၵာေတာ့ အသက္ထြက္သြားမလားမသိဘူး”
လို႔ ညည္းညဴလိုက္တယ္။
ကိုဆန္းေထြးက အသစ္စက္စက္ ဇနီး ျဖစ္သူရဲ႕ ခါးကိုဆြဲဖက္လိုက္တယ္။
“မဂၤလာဦးအခ်ိန္မွာ …
ဘာလို႔ အသက္ထြက္မယ့္စကားကို
ေျပာရတာ လဲ စႏၵာရဲ႕ ၊
အတိတ္နမိတ္ဆိုတာ ယံုၾကည္ရတယ္
စႏၵာရဲ႕ ၊
ေနာက္ ဒီလိုမေျပာရဘူးကြာ …ေနာ္”
“အင္းပါ …အစ္ကို မႀကိဳက္ရင္
စႏၵာ ဆင္ျခင္ပါ့မယ္၊
ဒါနဲ႔ …အစ္ကိုတို႔ကို ေမးစရာရွိတယ္၊
အစ္ကိုေျပာေတာ့ စႏၵာတို႔ မဂၤလာေဆာင္ဖို႔
တစ္ႏွစ္ ေလာက္ အခ်ိန္ယူရဦးမယ္ဆို၊
ခုေတာ့ …
အားခ်င္းႀကီး စီစဥ္ ျဖစ္သြားတယ္။
အစ္ကို …မဂၤလာစရိတ္ေတြ
ဘယ္ကရတာ လဲဟင္”
ဇနီး ျဖစ္သူရဲ႕ အေမးေၾကာင့္ ကိုဆန္းေထြးမ်က္ႏွာ ကြက္ခနဲ ပ်က္သြားတယ္။
“ဟာကြာ …စႏၵာကလည္း၊
အခုလိုအခ်ိန္မွာ ဘာေတြ ေမးေနမွန္း မသိဘူး၊
ကိုယ္အလုပ္လုပ္ခဲ့တဲ့သူေဌးက
မဂၤလာစရိတ္ကို ထုတ္ေပးလိုက္ လို႔
ခုလို ခ်က္ခ်င္း စီစဥ္ ျဖစ္သြားတာပါ၊
တအား အေမးအျမန္းထူတဲ့ ပါးစပ္ကေလးကို
အျမန္ဆံုးပိတ္မွ ရေတာ့မယ္၊
ကဲ …လာခဲ့”
ကိုဆန္းေထြးဟာ ထိုသို႔ ေျပာဆိုရင္း ဇနီး ျဖစ္သူကို ဖက္ရင္း နမ္းရႈပ္လိုက္တယ္။
မဂၤလာဦးဇနီးေမာင္ႏွံရဲ႕ ကလူက်ီစယ္သံေတြ က မဂၤလာအခန္းထဲ ပ်ံ႕လြင့္သြားတယ္။
 ဟိုင္းေဝး တေစၦ |  ေအာက္လမ္း (ပထမပိုင္း) |  ခ်စ္တီးတိုက္ |