ခ်စ္တီးတိုက္
(လြန္ခဲ့ေသာ ၁၅ ႏွစ္ ေက်ာ္ကာလခန္႔)
ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ရွိ ရပ္ကြက္တစ္ခုဟာ နံနက္ခင္းရဲ့ ေနေရာင္ ေအာက္ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္ေနရွာတယ္။
တန္းလ်ားတစ္ခုရဲ့ အလယ္ရွိ အခန္းတြင္ းမွာ ေတာ့ အဘြားႀကီး တစ္ေယာက္ ဟာ တန္းစီေထာင္ထားတဲ့ ျခင္ေထာင္ႀကိဳးေတြ ကို ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ရင္း….
“ထၾက….ထၾ ကေတာ့ေဟ့၊
မိုးလင္းေနၿပီ…ထၾကစမ္း”
လို႔ ေဆာ္ၾသလိုက္တယ္။
အဘြားႀကီးက ျခင္ေထာင္ႀကိဳးတစ္စကို ဆြဲျဖဳတ္ရင္း ျခင္ေထာင္ကို ဆြဲလွန္လိုက္တယ္။
“ဟဲ့…မိခ်မ္း..ထေတာ့ေလ၊
နင္ က်ဴရွင္သြားရမွာ မဟုတ္လား၊
ဒီေန႔ သခ်ၤာေျဖရမယ့္ေန႔ဆို….
ထေတာ့….ထ…ထ”
အဘြားႀကီးက ဆယ့္ႏွစ္ ႏွစ္ အရြယ္ ေကာင္မေလးရဲ့ တင္ပါးကို ေျခေထာက္နဲ႔ တုိ႔ၿပီး ႏိႈးလိုက္တယ္။
“အာ…ဘြားဘြားႀကီးကလည္း….
အေစာႀကီး ရွိေသးတဲ့ဟာ…
မိခ်မ္း…အိပ္ခ်င္ေသးတယ္”
ေကာင္မေလးက ေခါင္းအံုးကို ခြရင္း ဆက္အိပ္ေနတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အဘြားႀကီးရဲ့ လက္သံက ေကာင္မေလးရဲ့ ေက်ာကို ဖ်န္းခနဲ ျမည္ သြားၿပီး….
“ထ,လို႔ ေျပာေနတယ္၊
နင္က သခ်ၤာဆို ဘယ္ေတာ့မွ
ဘဲဥကြဲတာ မဟုတ္ဘူး၊
ဒီလပတ္ စာေမးပြဲက်လို႔ ကေတာ့…
နင့္အေဖအေမေတြ ဆီ လွမ္းတိုင္လိုက္မယ္
ဘာမွတ္သလဲ…
ထဆို ထစမ္း”
လို႔ ၿခိမ္းေျခာက္လိုက္တယ္။
ဒီအခါမွ ေကာင္မေလးဟာ စိတ္ရႈပ္ဟန္နဲ႔ ေခါင္းကို ကုတ္ဖြလိုက္ရင္း လူးလဲထ,လိုက္တယ္။
မိဘႏွစ္ ပါးလံုး ႏိုင္ငံျခားမွာ သြားအလုပ္လုပ္ေနတဲ့ အတြက္ အဘြားအိမ္မွာ အေဒၚေတြ နဲ႔ ေနေနရသည္ မဟုတ္ပါလား။
တကယ္ေတာ့ သူမ ဒီအဘြားအိမ္မွာ မေနခ်င္ေပ။
ကားလမ္းကူးလိုက္တာနဲ႔ ေရာက္သြားသည့္ အေဖ့ဘက္က အဘြားအိမ္မွာ ပဲ ေနခ်င္တာ။
မိခင္ရဲ့ တစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔ေၾကာင့္ သာ ဒီအိမ္မွာ ေနရျခင္းသာ။
ဒီအဘြားက မ်က္ႏွာေၾကာတင္းၿပီး သူမကို အလိုမလိုက္ျခင္းေၾကာင့္ သူမ လံုးဝမေနခ်င္ေပ။
ဒါေပမဲ့…လစ္ရင္လစ္သလို ဟိုဘက္အဘြားအိမ္ ေျပးၿပီး စားေသာက္ မုန္႔ဖိုးေတာင္းတတ္တာလည္း သူမရဲ့အက်င့္။
မိခ်မ္း တစ္ေယာက္ မေက်မနပ္စိတ္နဲ႔ပဲ မ်က္ႏွာသစ္လိုက္ရတယ္။
သနပ္ခါးလိမ္း၊ အဝတ္အစားလဲၿပီး လြယ္အိတ္ကို ေကာက္လြယ္ရင္း….
“ေပး…မုန္႔ဖိုး”
လို႔ အဘြားေရွ႕ လက္ျဖန္႕ေတာင္းလိုက္တယ္။
အဘြားႀကီးက အတြင္ းခံအက်ႌထဲက ေငြတစ္ဆယ္ကို ထုတ္ေပးၿပီး….
“က်ဴရွင္ၿပီးတာနဲ႔ ေက်ာင္းကို
တန္းသြားေနာ္၊ သစ္လံုးေတြ ေပၚတက္ၿပီး
ေဆာ့မေနနဲ႔၊ ေက်ာင္းက ျပန္လာတာနဲ႔
အက်ႌေတြ ေပက်ံလာရင္ နင္ မလြယ္ဘူး”
မိခ်မ္းက မ်က္ႏွာကို ရွံဳ႕မဲ့လိုက္တယ္။
“ဟြန္း….အက်ႌေပလည္း
ကိုယ့္ဟာကိုယ္ ေလွ်ာ္ရတာ ပဲ၊
အဘြားေလွ်ာ္ရတာ မွ မဟုတ္တာ”
“ဟဲ့….နင္ဟာ…
သိပ္ဆိုးတဲ့ ကေလးပါလား၊
လူႀကီးကို ခံေျပာေနတယ္၊
အခု မိုးတြင္ းဟဲ့…သစ္လံုးေပၚတက္ေဆာ့ၿပီး
ေခ်ာ္ခ်က္က်ရင္ ငါ့သမီးက ငါ့ အျပစ္ေျပာမွာ ၊
သြား…သြား…ျမန္ျမန္သြားေတာ့”
မိခ်မ္းဟာ ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီးအမူအရာနဲ႔ အဘြားႀကီးဆီက ပိုက္ဆံကို လွမ္းယူလိုက္တယ္။
ၿပီးေတာ့ ဖိနပ္စီးၿပီး အိမ္တံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္။
“ဝုန္း…အုန္း…အုန္း…ဒုန္း….”
တန္းလ်ားတစ္ခုလံုး တုန္ခါသြားၿပီး ၾကားလို္က္ရတဲ့ အသံႀကီးေၾကာင့္ မိခ်မ္း တစ္ေယာက္ အရမ္းေၾကာက္သြားသလို အဘြားႀကီးလည္း….
“ဟဲ့…ဟဲ့…ျမတ္စြာ ဘုရား”
လို႔ အထိတ္တလန္႔ ေရရြက္လိုက္တယ္။
ျခင္ေထာင္အသီးသီးရွိ အေဒၚသံုးေယာက္ လံုး ခုန္ထြက္လာၿပီး…
“ဘာ ျဖစ္တာလဲ….ဘာ ျဖစ္တာလဲ၊
ငလ်င္လႈပ္တာလားဟင္”
လို႔ မ်က္လံုးျပဴးေမးကုန္ၾကတယ္။
“ဟာ. . . ခ်စ္တီးတိုက္ႀကီး ၿပိဳသြားၿပီေဟ့၊
လုပ္ၾကပါဦးကြ … ကယ္ၾကပါဦး”
ဆုိတဲ့အသံေတြ က လမ္းမတစ္ေလွ်ာက္လံုး က်ယ္ေလာင္စြာ ထြက္ေပၚသြားတယ္။
ေယာက်္ားအမ်ား စုနဲ႔ မိန္းမတခ်ိဳ႕ဟာ ခ်စ္တီးတိုက္ရွိရာ အသည္းအသန္ ေျပးလႊားသြားကုန္ၾကတယ္။
ရပ္ကြက္ရွိလူမ်ား ရဲ့ သတင္းေပးမႈ ေၾကာင့္ ခ်က္ခ်င္း ဆိုသလို ၾကက္ေျခနီနဲ႔ အရန္မီးသတ္တပ္ဖြဲ႕ေတြ ေရာက္ရွိလာၾကတယ္။
ထိုအခ်ိန္ တန္းလ်ားအတြင္ းမွာ ေတာ့….
“အဘြား … ခရာမႈ တ္သံေတြ ၾကားေနရတယ္၊
ခ်စ္တီးတိုက္ႀကီး ၿပိဳသြားတယ္လို႔လည္း
ၾကားေနရတယ္၊
မိခ်မ္း သြားၾကည့္ခ်င္တယ္၊
အဲဒီ ခ်စ္တီးတိုက္မွာ မိခ်မ္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ
ရွိတယ္ အဘြားရဲ့”
မိခ်မ္းရဲ့ အေျပာေၾကာင့္ အဘြား ျဖစ္သူရဲ့မ်က္ႏွာ တင္းမာသြားတယ္။
သူမရဲ့ ေခါင္းကို ေဒါက္ … ခနဲ ျမည္ ေအာင္ ေခါက္လိုက္ၿပီး …
“နင္ … သိပ္အေၾကာရွည္ပါလား မိခ်မ္း၊
နင္ ဒီေန႔ စာေမးပြဲရွိတာ မေမ့နဲ႔၊
တိုက္ၿပိဳတာ နင္နဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး၊
ငါတို႔ေနတဲ့ တန္းလား ၿပိဳသြားတာမဟုတ္ဘူး၊
က်ဴရွင္သြားၿပီး ဒီေန႔ေျဖမယ့္ စာေမးပြဲကို
ရေအာင္ေျဖခဲ့၊
ကေလးက ကေလးလိုေနစမ္း၊
သြားေတာ့ က်ဴရွင္ကို”
လို႔ ေငါက္ငမ္းလိုက္တယ္။
အဘြား ျဖစ္သူရဲ့ စကားေၾကာင့္ မိခ်မ္း တစ္ေယာက္ မေက်နပ္စိတ္နဲ႔ပဲ သစ္သားေလွကားေလးအတိုင္း ဆင္းသြားမိတယ္။
သူမ သြားရမယ့္ က်ဴရွင္က ခ်စ္တီးေနတဲ့ နံေဘးမွာ ရွိတဲ့ ရထားလမ္းအတိုင္း ေလွ်ာက္သြားရမွာ ။
က်ဴရွင္ေနာက္က်လို႔ စာေမးပြဲမေျဖႏိုင္တာက အေရး မႀကီးဘူး။
ခ်စ္တီးတိုုက္ေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္ရမယ့္အေရး ေတြ းမိၿပီး သူမ စိတ္လႈပ္ရွားသြားမိတယ္။
ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုေတာ့ ခ်စ္တီးတိုက္မွာ ေနထိုင္တဲ့ သူမရဲ့သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္တဲ့ ရႊတ္ကီးတို႔၊ အမီနာတို႔၊ ဘီေဂ်းတို႔ ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။
၄င္းတုိ႔က သူမရဲ့ ကုန္းလားေရလားဆိုတဲ့ ကစားနည္းနဲ႔ ကစားဖက္ ျဖစ္ၾကသလို သံေတြ တင္တဲ့ ေဒၚဂ်မ္းကားႀကီးေပၚမွာ ညအခ်ိန္ ရုပ္ရွင္ဝွက္တမ္း၊ ကခုန္တမ္း ကစားၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ ပင္။
သူမ ေက်ာပိုးအိတ္ကို လြယ္ပိုးရင္း ခ်စ္တီးတိုက္ဘက္ရွိရာ ေလွ်ာက္ခဲ့မိတယ္။
ခ်စ္တီးတိုက္နားေရာက္ေတာ့ တားဆီးထားတဲ့ စာတန္းအနီႀကီးနဲ႔အတူ ယူနီေဖာင္းဝတ္လူႀကီးတစ္ဦးက …
“ဒီေနရာက ျဖတ္လို႔မရဘူး ကေလးမ၊
တျခားလမ္းက သြားပါ”
ဆိုတဲ့ တားဆီးျခင္းကို ခံလိုက္ရတယ္။
သူမ ေက်ာပိုးအိတ္ရဲ့ ႀကိဳးကို ဆုပ္ကိုင္ရင္း ရင္ေကာ့လိုက္တယ္။
“ဒီမယ္ ဦးေလး … ဦးေလးက ဝတၱရားအရ
တားဆီးသလို၊ ကၽြန္မကလည္း ဝတၱရားအရ
ေက်ာင္းသားတာဝန္ရွိတယ္၊
ဒီေန႔ … လပတ္စာေမးပြဲေျဖရမွာ ၊
က်ဴရွင္က ဒီလမ္းက မသြားရင္
ဘယ္လမ္းကမွ သြားစရာမရွိဘူး၊
ဒီလမ္းက မျဖတ္ရလို႔ က်ဴရွင္မသြားႏိုင္ရင္
ကၽြန္မ စာေမးပြဲေျဖႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူး၊
သားသမီးခ်င္း စာနာပါ … သြားခြင့္ျပဳပါ”
ေလသံမာမာႏွင့္ ေျပာလိုက္တဲ့ သူမစကားေၾကာင့္ တာဝန္ရွိလူႀကီးဟာ ေတြ ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။
ၿပီးမွ သက္ျပင္းခ်ရင္း ကားဆီးထားတဲ့ သူ႕လက္ကို ရုပ္သိမ္းလိုက္တယ္။
သူမ စိတ္ထဲ က်ိတ္ေပ်ာ္သြားမိတယ္။
ခ်စ္တီးတိုက္ႀကီးရဲ့ေရွ႕က ျဖတ္ရင္း အေျခအေနကို သံုးသပ္ႏိုင္ေလေတာ့မည္ ။
သူမ ခပ္တည္တည္နဲ႔ လူႀကီးေရွ႕က ျဖတ္ေလွ်ာက္ခဲ့တယ္။
ခ်စ္တီးတိုက္ႀကီးရဲ့ ေရွ႕ေရာက္ေတာ့ လူေတြ ရဲ့ ေအာ္ဟစ္ငိုေၾကြးသံေတြ နဲ႔အတူ တစ္စစီ က်ိဳးေၾကပ်က္စီးေနတဲ့ အ,မဂၤလာျမင္ကြင္းကို ေတြ ႕ျမင္လိုက္တယ္။
တိုက္ပ်က္ႀကီးရဲ့အုတ္ပံုေတြ ၾကားက ေသြးသံတရဲရဲျမင္ကြင္းေတြ နဲ႔အတူ အကူအညီေတာင္းခံေနတဲ့ အသံေတြ ကိုပါ နားနဲ႔မဆံ့ေအာင္ ၾကားလိုက္ရတယ္။
သူမရင္ထဲ စိတ္မေကာင္းျခင္းနဲ႔အတူ ထိုတိုက္အိုႀကီးမွာ ေနထိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို ေတြ ႕လိုေတြ ႕ျငား မ်က္လံုးေဝ့ၿပီး ရွာလိုက္မိတယ္။
ဒါေပမဲ့ … သူငယ္ခ်င္းေတြ ရဲ့ အရိပ္အေယာင္ လံုးဝ မေတြ ႕ရတဲ့အတြက္ သူမ ေျခစံုရပ္ရင္း မ်က္ရည္ရစ္ဝဲတက္လာတယ္။
“ဒီေနရာက တားျမစ္နယ္ေျမ ျဖစ္သြားၿပီ
ကေလးမ၊
မင္း … ဘာရပ္လုပ္ေနတာလဲ”
အသံေၾကာင့္ သူမ ေမာ္ၾကည့္မိတဲ့အခါ ယူနီေဖာင္းဝတ္ ေနာက္ထပ္လူႀကီးတစ္ဦးကို ေတြ ႕ရျပန္တယ္။
သူမ မ်က္ရည္စေတြ ကို ပုတ္ထုတ္လိုက္ရင္း …
“ကၽြန္မ … က်ဴရွင္သြားမလို႔ပါ၊
တိုက္ၿပိဳတာကို မျမင္ဖူးလို႔ ရပ္ၾကည့္မိတာ
အမွာ းလား၊
ဒါဆို မၾကည့္ေတာ့ဘူး၊
သြားေတာ့မယ္”
လို႔ ေျပာၿပီး ခ်စ္တီးတိုက္ၿပိဳတဲ့ ေရွ႕ကေန ေလးကန္တဲ့ ေျခလွမ္းနဲ႔ ထြက္ခဲ့မိေတာ့တယ္။
မိခ်မ္း တစ္ေယာက္ … ေက်ာင္းေရာက္လို႔ ခံုမွာ ထိုင္မိစဥ္မွာ ပင္ …
သူမအနားကို အတန္းေဖာ္သူငယ္ခ်င္းေတြ စုၿပံဳေရာက္လာၿပီး …
“ဟဲ့ … မိခ်မ္း …
နင္တို႔ရပ္ကြက္မွာ တိုက္အိုႀကီး ၿပိဳလို႔ဆို၊
ဘာေတြ ျဖစ္သြာလဲ၊
လူေတြ အမ်ား ႀကီး ေသသလားဟ”
လို႔ ဝုိင္းေမးၾကကုန္တယ္။
မိခ်မ္းဟာ ခ်စ္တီးတိုက္အိုႀကီးမွာ ေနထိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ အတြက္ ယူက်ံဳးမရစိတ္နဲ႔အတူ မခံမရပ္ႏိုင္စိတ္နဲ႔ …
“ဟုတ္တယ္၊ ငါတို႔ ရပ္ကြက္မွာ
တိုက္အိုႀကီး ၿပိဳသြားတယ္၊
ဒါ … ဘာ ျဖစ္လဲ ငါ ဘာမွမသိဘူး၊
နင္တုိ႔ သိပ္သိခ်င္ရင္ …
သတင္းေထာက္ေတြ သြားေမးၾက၊
ငါ ဘာမွမသိဘူး”
လို႔ ဇြတ္ျငင္းလႊတ္လိုက္တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးလိုက္တဲ့ အတြက္ သခ်ၤာကုိ တာဝန္ယူထားတဲ့ အတန္းပိုင္ဆရာမ ေရာက္ရွိလာတယ္။
ဆရာမ က ေမးခြန္းေတြ ကို ေဝငွရင္း စာေမးပြဲကို စတင္ေတာ့တယ္။
ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားအားလံုး ၿငိမ္သက္သြားသလို မိခ်မ္းကိုယ္တိုင္ စိတ္ႏွစ္ ၿပီး ေမးခြန္းကို ဖတ္လိုက္မိတယ္။
ေမးခြန္းက သူမ က်က္မွတ္ေလ့လာထားသမွ် ဘာမွ မပါဘူး။
ဒါေပမဲ့ … ခ်စ္တီးတိုက္အိုႀကီးက သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆီ စိတ္နဲ႔အတူ ေမးခြန္းေတြ ကို စိတ္ကူးတည့္ရာ ေရး ျပလိုက္ေတာ့တယ္။
တစ္ခ်ိန္ကုန္တဲ့ ေခါင္းေလာင္းထိုးသံေၾကာင့္ …
သခ်ၤာဆရာမ က အေျဖလႊာေတြ ကို လိုက္လံသိမ္းဆည္းလိုက္တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ မိခ်မ္းရဲ့ေဘးခံုရွိ သူငယ္ခ်င္းမက …
“ဟဲ့ … နင္ ေျဖႏိုင္ရဲ့လား၊
သခ်ၤာေမးခြန္းေတြ က လွည့္ထားတယ္ေနာ္၊
ငါေတာ့ ေအာင္မွတ္ရရင္
ကံေကာင္းပဲ”
လို႔ ေျပာလာတယ္။
“ငါလည္း မသိဘူးဟာ၊
ေမးခြန္းအားလံုးကို မွန္းေျဖလိုက္တာပဲ၊
ငါက သခ်ၤာမွာ …
ဘယ္ေတာ့မွ ဇီးရိုးကြဲတဲ့လူမွ
မဟုတ္တာ၊
ရီပို႕ကတ္ဒ္ထြက္လာရင္ အဘြားရိုက္တဲ့ဒဏ္
ငါ ခံရဦးမွပဲဟ”
သူမ ထိုသို႔ ေျပာေနစဥ္မွာ ပဲ ေနာက္ဘာသာရပ္အတြက္ ျမန္မာစာဆရာမ ဝင္လာတယ္။
ဆရာမ ကို ထ,ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ဆရာမ ,ေျပာတဲ့စာေတြ အားလံုး မိခ်မ္း ေခါင္းထဲမဝင္ဘူး။
သူမအာရံုထဲ ေသြးသံတရဲရဲ ေအာ္ဟစ္ေနရွာတဲ့ ခ်စ္တီးတိုက္အိုႀကီးက …
ေအာ္ဟစ္ညည္းတြားသံေတြ သာ ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ သူမ စားပြဲေပၚ ႀကိမ္လံုးသံ “ဖ်န္း” ခနဲ က်လာၿပီး …
“ဟဲ့ မိခ်မ္း … ဆရာမ စာသင္ေနတာ
နင္ စိတ္မဝင္စားဘူးလား၊
ငါ အခု ဘာသင္ေနသလဲ … ေျပာစမ္း ”
ဆိုတဲ့ ျမန္မာစာဆရာမ ရဲ့အသံေၾကာင့္ သူမ လန္႔ဖ်ပ္သြားမိတယ္။
မိခ်မ္း တစ္ေယာက္ ထိုင္ရက ထရင္း လက္ပိုက္လိုက္ၿပီး …
“ဟို … ဟို … သမီး …
မသိပါဘူး ဆရာမ ၊
ဘာသင္ေနသလဲဆိုတာ …
ဆရာမ ပဲ ေျပာျပပါေနာ္”
လို႔ ကေယာင္ကတမ္း ေျပာလိုက္မိတယ္။
ဆရာမ ရဲ့ မ်က္ႏွာ အႀကီးအက်ယ္ ပ်က္သြားၿပီး …
“ဘာ … ငါ ဘာသင္ေနသလဲဆိုတာေတာင္
နင္မသိဘူး … ဟုတ္လား၊
ထြက္စမ္း … ခု ခ်က္ခ်င္း အတန္းေရွ႕ ထြက္ခဲ့”
ဆိုတဲ့ က်ယ္ေလာင္တဲ့ ေဒါသသံႀကီးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။
မိခ်မ္းဟာ ကတုန္ကယင္အမူအရာနဲ႔ အတန္းေရွ႕ထြက္လိုက္စဥ္မွာ ပဲ ျမန္မာစာဆရာမ ရဲ့ထားဝယ္ႀကိမ္လံုးႀကီးက သူမ,ေက်ာေပၚ ဖ်မ္းခနဲ က်လာေတာ့တယ္။
သူမ ႀကိမ္ဒဏ္ေၾကာင့္ မ်က္ရည္ရစ္ဝဲရင္း …
“ေၾကာက္ပါၿပီ ဆရာမ ရဲ့ …
ေနာက္ မ ျဖစ္ေစရပါဘူး၊
ေနာက္ မ ျဖစ္ေစရပါဘူးရွင္”
လို႔ အထပ္ထပ္ ေအာ္ဟစ္လိုက္မိေတာ့တယ္။
 စုန္းေတာက္တဲ့ည |  ႏွစ္တစ္ရာ ဂူသခၤ်ိဳင္း |  အရွင္လတ္လတ္ |