မအုိစာ - အရွင္လတ္လတ္

ေျမျမဳွပ္တဲ့ည

ေတာင္ေပၚၿမိဳ႕ေလးတစ္ေနရာ…

ေတာင္နီသခၤ်ဳိင္း တစ္ခုလံုး ၿငိမ္သက္ေနတယ္။

အေဝးဆီက အူလိုက္တဲ့ ေခြးအူသံကသခၤ်ဳိင္း တစ္ခုလံုး ပ်ံ႕ႏံွ႔သြားတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ဘဲ လူႏွစ္ ေယာက္ ဟာ လြန္စြာ ႀကီးမားတဲ့ အထုပ္ႀကီးတစ္ထုပ္ကို ဒရြတ္တိုက္ဆြဲရင္း သခၤ်ဳိင္းထဲဝင္ခဲ့ၾကတယ္။

သူတို႔ဟာ သခၤ်ဳိင္းတစ္ခုလံုးကို အကဲခတ္ၾကည့္ရင္း ေညာင္မုတ္ဆိတ္ပင္ႀကီးနားေရာက္ေတာ့…

“ေဟ့ေကာင္… က်င္း အျမန္တူးကြာ၊ ေခြးေတြ ကလည္း အူတာမရပ္ဘူး၊ ငါ ေက်ာစိမ့္လာၿပီ”

လို႔ တစ္ေယာက္ ကေျပာလိုက္တယ္

က်န္ တစ္ေယာက္ က ေျမႀကီးကို ခပ္သြက္သြက္တူးလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့ အထုပ္ႀကီးကို ေျဖလိုက္တယ္။

မ်က္ႏွာမွာ ဒဏ္ရာေတြ နဲ႔ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေလာင္းတစ္ေလာင္း ..

အထုပ္ထဲက ထြက္လာတယ္။

“ေနအံုးကြ ဟိုးနားကဇရပ္မွာ ေခါင္းပ်က္တစ္လံုးရွိတယ္၊ အေလာင္းကို အေခါင္းနဲ႔ထည့္ၿပီးေျမျမွဳပ္တာပိုေကာင္းတယ္”

တစ္ေယာက္ က ေျပာဆိုရင္း ဇရပ္ရွိရာကို ထြက္သြားတယ္။

က်န္ခဲ့တဲ့လူက အေလာင္းကို ၾကည့္ရင္း တုန္လႈပ္ေျခာက္ျခားေနမိတယ္။

အူး … အူး … အူး

ေခြးအူသံေတြ က နီးကပ္လာသလို သူ႕တစ္ကိုယ္လံုးေဇာေခၽြးပ်ံလာတယ္။

သူဟာ အေလာင္းကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနတုန္းမွာ ဘဲ အေလာင္းႀကီးက လႈပ္ေနသလိုခံစားလိုက္ရတယ္။

“အား .. ကယ္ၾကပါဦး”

သူ႔ရဲ႕ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ အေခါင္းသယ္လာသူဟာ လန္႔ဖ်ပ္သြားၿပီး …

“ဘာ .. ဘာ ျဖစ္တာလဲကြ၊ ဟင္… အေလာင္းႀကီး ထိုင္ေနပါလား”

လို႔ ေရရြတ္လိုက္မိတယ္။

ႏွစ္ ေယာက္ သား အေလာင္းကိုၾကည့္ရင္း ၾကက္ေသ ေသသြားမိတယ္။

ဒီအခါမွာ ပဲ အေလာင္းႀကီးက ‘ဘုန္း’ ခနဲလက်သြားၿပီး ညည္းညဴသံထြက္လာတယ္။

အေလာင္းရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုက ‘ဖ်တ္’ ခနဲ ပြင့္လာရင္း..

“ငါ့ကို ဘာလုပ္ၾကမလို႔လဲ…. ဘာလုပ္ၾကမလို႔လဲ”

ဆိုတဲ့အသံဩႀကီးကိုၾကားလိုက္ရတယ္။

“ဟာ…မေသေသးဘူးကြ၊ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ”

လူ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေမးေၾကာင့္ က်န္ တစ္ေယာက္ က အေလာင္းကိုၾကည့္ရင္း မ်က္ႏွာတင္းမာသြားၿပီး…

“ကိစၥမရွိဘူး၊ အရွင္လတ္လတ္ေျမျမွဳပ္ပစ္မယ္”

လို႔ ႀကံဳးဝါးလိုက္တယ္။

“ဘာ… ဘာေျပာတယ္ ထြန္းအိုင္၊ မင္းရူးသြားၿပီးလား… သူက မင္းမိန္းမေနာ္၊ မေသဘဲျမွဳပ္လို႔ ျဖစ္မလားကြ”

အေဖာ္ ျဖစ္သူရဲ႕ စကားေၾကာင့္ ထြန္းအိုင္က ေသြးေအးစြာ ဘဲ…

“ငါ့မိန္းမမို႔ျမွဳပ္ရမွာ ၊ သူ႔ကို အသက္ရွင္ခြင့္ေပးလိုက္ ရင္ ငါ့လည္ပင္းငါႀကိဳးကြင္းစြပ္သလို ျဖစ္သြားမွာ ေပါ့၊ ရူးေနတာက မင္းဘဲကြ”

လို႔ေျပာလိုက္တယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အေလာင္းႀကီးက ထြန္းအိုင္ရဲ႕ ေျခေထာက္ကိုလွမ္းဆြဲၿပီး..

“ကို .. ကိုထြန္းအိုင္၊ ရွင္..ရွင္ယုတ္မာလွခ်ည္လား၊ ငါ့..ငါ့ကိုသတ္ၿပီးမွ ေျမျမွဳပ္ပါ။ အရွင္လတ္လတ္ႀကီးေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔”

လို႔ေျပာရင္း ထဖို႔ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။

ထြန္းအိုင္က ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္ရုန္းလိုက္ရင္း…

“နင့္ပါးစပ္ပိတ္လိုက္စမ္း ငါ့ဘဝကို ဖ်က္ဆီးတဲ့မိန္းမ… ေဖာက္ျပန္တဲ့မိန္းမ၊ နင့္လိုလူ အသက္ရွင္ရင္ဘာမွအက်ိဳးမရွိဘူး၊ မိန္းမယုတ္တို႔ရဲ႕ သြားရာလမ္းကို နင့္ကို ပို႔ရမယ္၊ နင့္ကိုအရွင္မထားဘူး”

လို႔ေျပာၿပီး အားကုန္ ေဆာင့္ကန္လိုက္တယ္။

ထြန္းအိုင္ရဲ႕ ကန္ခ်က္ေၾကာင့္ မိန္းမ ျဖစ္သူ ကေျမက်င္းထဲ လြင့္က်သြားတယ္။

“ကိုထြန္းအိုင္ ရွင္မွာ းလိမ့္မယ္၊ မွာ းလိမ့္မယ္”

မိန္းမ ျဖစ္သူဟာ က်င္းထဲကေန ေသြးရူးေသြးတန္း ေအာ္ဟစ္ေနရွာတယ္။

မိန္းမ ျဖစ္သူရဲ႕ အသံေၾကာင့္ ထြန္းအိုင္ဟာ ေဒါသထြက္သြားၿပီး…

“ေကာင္မ…နင့္ပါးစပ္ပိတ္လို႔ ေျပာေနတယ္ေနာ္”

လို႔ႀကံဳးဝါးရင္း လည္ပင္းညွစ္ဖို႔ ႀကိဳးစားလိုက္တယ္။

“ေကာင္မ…ငါ့ကိုကိုက္တယ္ေပါ့၊ ကိုက္အံုးကြာ…ကိုက္အံုး”

ထြန္းအိုင္ဟာ မိန္းမ ျဖစ္သူရဲ႕ ပါးကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ ရိုတ္ပစ္လိုက္တယ္။

“ေဟ့ေကာင္… အခ်ိန္ဆြဲမေနနဲ႔၊ လုပ္စရာရွိတာလုပ္၊ သုဘရာဇာႀကီး ေရာက္လာရင္ ရႈပ္ကုန္လိမ့္မယ္”

အေဖာ္ ျဖစ္သူရဲ႕ သတိေပးစကားေၾကာင့္ ထြန္းအိုင္က အေခါင္းကိုဆြဲယူလိုက္ရင္း..

“ေဟ့ေကာင္ေမာင္ဇီး ဒီေကာင္မကို အေခါင္းထဲထည့္ၿပီးမွ ေျမျမွဳပ္ပစ္မယ္၊ ဝိုင္းကူဦး”

လို႔ေျပာလိုက္တယ္။

“နင္တု႔ိ မွာ းမယ္ေနာ္ ၊ ငါ့ကိုအေသသတ္လိုက္၊ ေသေအာင္သတ္ပါ ကိုထြန္းအိုင္ရယ္၊ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ရွိႀကီးခိုးပါတယ္”

မိန္းမ ျဖစ္သူဟာ အေၾကာက္အကန္ ျငင္းဆန္ရင္း ထြန္းအိုင္တို႔လက္မွာ ပါသြားတယ္။

အေခါင္းကို ေျမက်င္းထဲ ခ်လိုက္ခ်ိန္မွာ ေတာ့ မိန္းမ ျဖစ္သူဟာ အေခါင္းနံရံကိုထုႏွက္ရင္း…

“မလုပ္ၾကပါနဲ႔…ငါမေသေသးဘူး၊ ငါ့ကို အရွင္လတ္လတ္ႀကီး ေျမမျမွဳပ္ၾကပါနဲ႔”

လို႔ေအာ္ဟစ္ရုန္းကန္ေနရွာတယ္။

ထြန္းအိုင္ဟာ ေျမက်င္းထိပ္မွာ ဒူးေထာက္ထိုင္လိုက္ရင္း ေအးတိေအးစက္အမူအရာနဲ႔…

“ေရာ့..ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔မီးျခစ္၊ အေခါင္းထဲမွာ သိပ္ေမွာ င္တယ္၊ ဖေယာင္တိုင္ထြန္းၿပီးနင့္ရဲ႕ ေသမင္းကို ျမင္ေအာင္ၾကည့္ေပေတာ့၊ အားလံုးၿပီးဆံုးသြားၿပီ ရွင္ျမမြန္”

လို႔ေျပာၿပီး ဖေယာင္းတိုင္နဲ႔ သစ္သားမီးျခစ္တစ္လံုးကို အေခါင္းေပၚတင္လိုက္တယ္။

အသင့္ပါလာတဲ့ တူနဲ႔သံကိုထုတ္ၿပီး သံကို တစ္ ခ်က္ခ်င္း ရုိတ္သြင္းလိုက္တယ္။

ဘုန္း…ဘုန္း…ဘုန္း..

“မလုပ္ၾကပါနဲ႔…အ.. အသက္ရွဴၾကပ္တယ္၊ အေခါင္းထဲက ထုပ္ေပးၾကပါ၊ မလုပ္ၾကပါနဲ႔…”

****

ထြန္းအိုင္ဟာ ႏွစ္ ထပ္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ႀကီးရဲ႕ အေပၚထပ္မွာ တစ္ကိုယ္ေတာ္ အရက္ဝိုင္းဖြဲ႕ေနခ်ိန္…

သူ႔တစ္ကိုယ္လံုး ေဇာေခၽြးပ်ံၿပီး ကတုန္ကရင္ ျဖစ္ေနတယ္။

သူ႔ အာရံုထဲမွာ ေတာ့ အေခါင္းထဲကေန ေအာ္ဟစ္ရင္း ေသြးပ်က္ေနတဲ့ မိန္းမ ျဖစ္သူရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ေနမိတယ္။

ထြန္းအိုင္ဟာ အရက္ကိုပုလင္းလိုက္ ေမာ့ခ်လိုက္ရင္း…

“မသိဘူး… ငါ ဘာမွမသိဘူး ရွင္ျမမြန္…

မင္း…မင္း ငါ့ကိုအာရံုထဲက ထြက္သြားစမ္း”

လို႔ ေအာ္ဟစ္ၿပီးအရက္ ပုလင္းနဲ႔ နံရံကိုပစ္ေပါက္လိုက္တယ္။

“ခြမ္” ခနဲ အသံေၾကာင့္ အသက္ဆယ့္ေျခာက္ႏွစ္ အရြယ္ အိမ္ေစမိန္းခေလးတစ္ဦးဟာ ထြန္းအိုင္ရွိရာေျပးလာရင္း..

“ဆ… ဆရာေလး… အပုမ ဘာလုပ္ေပးရမလဲ”

လို႔ မဝံမရဲေမးလိုက္မိတယ္။

“ဟာ…လာရႈပ္ျပန္ၿပီ၊ နင့္ကို ဘာေျပာထားသလဲ၊ ငါဘာလုပ္လုပ္ ထြက္မလာနဲ႔၊ ငါ့အိမ္ငါမီးရႈိ႕ရင္ေတာင္ နင္နဲ႔မဆိုင္ဘူး၊ သြားစမ္း”

ထြန္းအိုင္ရဲ႕ ေဒါသတႀကီး ေအာ္ဟစ္သံေၾကာင့္ အပုမဟာ ေၾကာက္ရြံ႕စြာ ပဲ အနားထြက္သြားတယ္။

ထြန္းအိုင္ဟာ အရက္ပုလင္း အသစ္ကိုေဖာက္လိုက္ၿပီး ဒယိမ္းဒယိုင္ေျခလွမ္းနဲ႔ အိပ္ခန္းထဲကိုဝင္ခဲ့တယ္။

အိပ္ခန္းထဲေရာက္တဲ့အခါ ရွင္ျမမြန္ရဲ႕ ပံုတူပန္းခ်ီကားေရွ႕ရပ္လိုက္တယ္။ ထြန္းအိုင္ဟာ အရက္ကို ေမာ့ခ်လိုက္ရင္း ပန္းခ်ီကားကို စူးစိုက္ၾကည့္မိတယ္။

“ရွင္ျမမြန္…မင္းဟာ ငါ့မိန္းမ၊ မင္းကို ငါကိုယ္တိုင္ အရွင္လတ္လတ္ ေျမျမွဳပ္ရမယ္လို႔၊ တစ္ခါမွ မေတြ းဖူးဘူး၊ ရွင္ျမမြန္ကို ငါသတ္လိုက္ျပီ၊ ဘာလို႔ ငါသူ႔ကို ေျမျမွဳပ္ခဲ့တာလဲ၊ အခု …အခု…အိမ္ႀကီးမွာ ငါ တစ္ေယာက္ တည္း၊ ရွင္ျမမြန္ဟာ ေျမႀကီးထဲေရာက္သြားၿပီ၊ ခုခ်ိန္ဆို သူ…သူ၊ မဟုတ္ဘူး… ငါသူ႔ကိုမသတ္ဘူး၊ သူ႔ၾကမၼာ သူငင္သြားတာ၊ ဟုတ္တယ္ ရွင္ျမမြန္ကို ငါမသတ္ဘူး…ငါ မသတ္ဘူး”

ထြန္းအိုင္ဟာ ေသြးရူးေသြးတန္း ေအာ္ဟစ္ရင္း အိပ္ရာေပၚ ဝုန္းခနဲလွဲခ်လိုက္တယ္။

“ရွင္ျမမြန္…ရွင္ျမမြန္ ငါ့အနားမွာ မရွိေတာ့ဘူး၊ ေျမႀကီးထဲေရာက္သြားၿပီ…ဒါဟာ သစၥာမရွိတဲ့ မိန္းမတို႔သြားရာလမ္းဘဲ၊ ဟား…ဟား ထြန္းအိုင္တို႔လြတ္လပ္သြားၿပီ၊ ခင္ယြန္းကို အိမ္ေပၚတင္ၿပီး၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေနပစ္လိုက္မယ္၊ ဟား..ဟား..ဟား”

ထြန္းအိုင္ဟာ အရူးပမာေအာ္ဟစ္ရယ္ေမာၿပီး ရွင္ျမမြန္ရဲ႕ ပံုတူပန္းခ်ီကားဆီ အၾကည့္ေရာက္သြားတယ္။ စူးရွေတာက္ပေနတဲ့ ရွင္ျမမြန္ရဲ႕ မ်က္လံုးေတြ က စိုက္ၾကည့္ေနသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။ ပန္းခ်ီကားထဲက အၾကည့္ေၾကာင့္ ထြန္းအိုင္ဟာ ၾကက္သီးဖ်န္းခနဲ ထသြားမိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အိပ္ရာေပၚက ဆတ္ခနဲ ထလိုက္တယ္။

ၿပီးေတာ့…ပန္းခ်ီကားကို မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း စိုက္ၾကည့္ရင္းအခန္းဝဆီေလွ်ာက္သြားမိတယ္။

ရွင္ျမမြန္ရဲ႕ အၾကည့္ေတြ က သူသြားရာေနာက္လိုက္ၾကည့္ေနသလို ခံစားလိုက္ရတယ္။

ထြန္းအိုင္ တစ္ေယာက္ မ်က္လံုးစံုမိွတ္ရင္း ‘အား’ ခနဲ အသံကုန္ေအာ္ဟစ္လိုက္မိတယ္။

ဒီအခ်ိန္မွာ ဘဲ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သူေမာင္ဇီး အေျပးေရာက္လာၿပီး..

“ထြန္းအိုင္…ထြန္းအိုင္၊ ဘာ ျဖစ္တာလဲ…၊ သတိထားေလကြာ”

လို႔ေျပာရင္း ထြန္းအိုင္ရဲ႕ ပခံုးကိုလႈပ္ကိုင္လိုက္တယ္။

ထြန္းအိုင္ဟာ ရွင္ျမမြန္ရဲ႕ ပံုတူကားခ်ပ္ကို ညႊန္ျပရင္း…

“ရွင္ျမမြန္…ရွင္ျမမြန္၊ ငါ့ကို စိုက္ၾကည့္ေနတယ္ကြ၊ ငါ…ငါ သြားရာေနာက္ကို လိုက္ၾကည့္ေနတယ္”

လို႔ ေသြးရူးေသြးတန္း ေျပာလိုက္တဲ့အခါ ေမာင္ဇီးက ေခါင္းခါလိုက္ၿပီး

“မင္းေတာ့သြားၿပီ ထြန္းအိုင္၊ အသက္မဲ့တဲ့ပန္းခ်ီကားက၊ မင္းေနာက္လိုက္ၾကည့္ေနတာ၊ ဘယ္လိုလုပ္ ျဖစ္ႏိုင္မွာ လဲ၊ မင္းေသာက္တာ မ်ား ေနၿပီထင္တယ္။ အိပ္လိုက္ေတာ့ကြာ”

လို႔ေျပာလိုက္တယ္။

ထြန္းအိုင္ဟာ ေခၽြးသီးေခၽြးေပါက္က်ေနတဲ့မ်က္ႏွာႀကီးနဲ႔ ေမာင္ဇီးကိုၾကည့္လိုက္ရင္း…

“မဟုတ္ဘူး…မဟုတ္ဘူး ငါသိတယ္၊ သူ႔မ်က္လံုးေတြ က ငါ့ကိုျပာက်မတတ္ စိုက္ၾကည့္ေနတာ၊ ငါ မူးလို႔ေျပာတာမဟုတ္ဘူး”

လို႔ ျငင္းဆန္ျပန္တယ္။ ေမာင္ဇီးက ထြန္းအိုင္ကို စိတ္မရွည္စြာ ၾကည့္လိုက္ၿပီး…

“ငါ ပန္းခ်ီကားကို ျဖဳတ္လိုက္မယ္၊ ဒါဆို မင္းဘာမွ မ ျဖစ္ေတာ့ဘူး”

လို႔ေျပာရင္း ပန္းခ်ီကားကို ျဖဳတ္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။

ထြန္းအိုင္က ေမာင္ဇီးရဲ႕ လက္ကို လွမ္းဆြဲလိုက္ရင္း…

“မျဖဳတ္နဲ႔…မျဖဳတ္နဲ႔ ေမာင္ဇီး၊ ဒီမိန္းမက သူ႔ရဲ႕ ပံုတူကားခ်ပ္ႀကီးကို သိပ္မက္ေမာတာကြ၊ဒီအတိုင္းပဲ ထားလိုက္ပါ၊ ငါ အခန္းေျပာင္းအိပ္လိုက္မယ္”

လို႔ ေျပာတယ္။

ေမာင္ဇီးက ထြန္းအိုင္ကိုၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းကိုသာ ခ်လိုက္မိတယ္။

***