အပုိင္း (၁)
မႏၱေလးေထာင္ဘူးအတြင္ း
“ပုံစံက်က်” …
ခက္ထန္မာေက်ာလွေသာ အသံၾကီးေၾကာင့္ လူႏွစ္ ဆယ္ေက်ာ္မွ်ရွိေသာ လူအုပ္ၾကီးမွာ ဆတ္ခနဲ ထုိင္ခ်လုိက္သည္။
လူအုပ္ၾကီးထဲ တေယာက္ အပါအ၀င္ ျဖစ္ေသာ မင္းေ၀ဟာ အသံၾကီးေၾကာင့္ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္သြားတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အနားမွာ ထုိင္ေနတဲ့သူက သူ႕လက္ကုိ ေဆာင့္ဆြဲျပီး ထုိင္ခုိင္းတယ္။
မင္းေ၀လည္း ဟုိလူထုိင္နည္းအတုိင္း လက္ႏွစ္ ဖက္ကုိ ဇာတ္ပုိးေပၚတင္ျပီး ေခါင္းငုံ႕ေဆာင့္ေၾကာင့္ ထုိင္လုိက္သည္။
လြန္စြာ ျပင္းထန္လွေသာ ဖိနပ္သံႏွင့္ အတူ ေထာင္မွဴးၾကီးနဲ႕ တုတ္ကုိင္ ဗာရာၾကီးဟာ ပုံစံထုိင္ေတြ ကုိ တဦးခ်င္းလုိက္ၾကည့္တယ္။
ပုံစံက်မက်…လုိက္လံစစ္ေဆးတယ္။
ေခါင္းငုံ႕ထားတဲ့ မင္းေ၀ေရွ႕ေရာက္တဲ့အခါ တုတ္ကုိင္ဘာယာၾကီးရဲ႕ ေျခလွမ္းတုံ႔သြား တယ္။
မင္းေ၀ရဲ႕ ေမးေစ့ကုိ သူ႕လက္ကတုတ္ၾကီးနဲ႕ ဆတ္ခနဲ ဆြဲေမာ့လုိက္တယ္။
“ဘာအမႈ လဲ”…
ဘာယာၾကီးရဲ႕ မာထန္တဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ ျပတ္သားတဲ့အေမးေၾကာင့္ မင္းေ၀ဟာ ကဗ်ာကယာ အမူအရာနဲ႕ …
“လူသတ္မႈ ပါခင္ဗ်ာ”…
လုိ႕ေျဖလုိက္တယ္။
ဒီအခါမွာ ဘယာၾကီးရဲ႕ တုတ္က သူ႕လက္ေမာင္းေပၚ “ဘုန္း”…ကနဲ က်လာျပီး…
“ဒါေထာင္ကြ…မင္းအေမ့အိမ္မဟုတ္ဘူး၊ လုိရင္း ကုိေျဖ၊ ဘာအမႈ လဲ…လူသတ္မႈ ဒါဘဲ၊ လွ်ာမရွည္နဲ႕ ”
လုိ႕အသံမာၾကီးနဲ႕ ေအာ္ေငါက္ျပန္တယ္။
တုတ္ကုိင္ဘာယာၾကီးဟာ မင္းေ၀ကုိ မာန္မဲျပီး ဆက္ေလွ်ာက္သြားတယ္။
“လက္ေကာက္ပါသလား…ထစမ္းေဟ့”
ဘာယာၾကီးရဲ႕ ဒုတိယေျမာက္ ေအာ္ေငါက္သံနဲ႕ အတူ အုပ္ထဲမွ အလွ်ိလွ်ိထရပ္ၾကတယ္။
“မင္းတုိ႕လက္ေကာက္ေတြ ေဘးထြက္ေန၊ မ်က္ႏွာရင္းေတြ ခ်ည္းပါလား၊ ေထာင္ထဲမွာ ေပ်ာ္တယ္ထင္တယ္”
ဘာယာၾကီးရဲ႕ ေအာ္သံေၾကာင့္ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့သူေတြ ဟာ ျပိဳင္တူ…
“ေပ်ာ္ပါတယ္”
လုိ႕ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျဖလုိက္တဲ့အခါ ဘာယာၾကီးက တုတ္ကုိ ဟန္တျပင္ျပင္ကုိင္ရင္း…
“ေအးေကာင္းတယ္၊ ေထာင္ေပ်ာ္ေတြ ဆုိ ၾကိဳက္တယ္၊ ဒုိ႕လည္း ေထာင္ေပ်ာ္ေတြ ပဲ”
ဘာယာၾကီးရဲ႕ မာေၾကာခက္ထန္တဲ့ အသံၾကီးအဆုံးမွာ ေတာ့ သူတုိ႕အားလုံးကုိ အခန္းတခုထဲသြင္းလုိက္တယ္။
မင္းေ၀ဟာ နေဘးကလူကုိ အသာလက္ကုတ္ရင္း …
“ဘာလုပ္အုံးမွာ လဲဗ်”
လုိ႕ေမးလုိက္တဲ့အခါ ထုိလူကေလသံတုိးတိုးနဲ႕ …
“တလာစီမွာ ေလဗ်ာ၊ ဘာလုပ္မယ္ဆုိတာ အထဲေရာက္ရင္ ခင္ဗ်ားသိလိမ့္မယ္”
လုိ႕ေျပာတယ္။
တာ၀န္က် တလာစီေတြ က သူတု႕အားလုံးကုိ အ၀တ္အစား ခၽြတ္ခုိင္းတယ္၊ အားလုံး..အ၀တ္အစားဗလာက်င္းလ်က္…
မိေမြးတုိင္း ဖေမြးတုိင္း အေနအထားေလနဲ႕ …သူတုိ႕ကုိ အေနအထားအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ အေသအခ်ာ စစ္ေဆးတယ္။
ရွာေဖြစစ္ေဆးမႈ ျပီးေတာ့မွ သူတုိ႕အားလုံးကုိ အခ်ဳပ္ေဆာင္ဘက္ ေခၚသြားတယ္။
သူတုိ႕ဟာ ႏွစ္ ေယာက္ တတြဲ စီတြဲ လ်က္ ေခါင္းငုံ႕အေနထားတဲ့ တန္းစီ လုိက္သြားရတယ္။
ခုနက တုတ္ကုိင္ဆရာၾကီး က အခ်ဳပ္ေဆာင္ ဗာရာထံ သူတုိ႕ကုိ လႊဲေျပာင္းေပးလုိက္တယ္။
သူတုိ႕အားလုံး အခ်ဳပ္ေဆာင္ေရွ႕ပုံစံ ထုိင္ေနရျပန္တယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ အခ်ဳပ္ေဆာင္ဗာရာၾကီးထံမွ…
“ပါတဲ့လူေတြ ေဘးထြက္…”
ဆုိတဲ့ဟိန္းေဟာက္သံက်ယ္ၾကီး ၾကားလုိက္ရတယ္။
လူအုပ္ထဲက လူတခ်ိဳ႕ဟာ အစုထဲက ထြက္ျပီး ေဘးထြက္ထုိင္ၾကတယ္။
မင္းေ၀ဟာ ဘာယာၾကီးေျပာတဲ့ စကားကုိ နားမလည္တာေၾကာင့္ ေတာင္ၾကည့္ေျမာက္ၾကည့္ လုပ္ေနမိတယ္။
ဒီအခါမွာ နေဘးကလူက မင္းေ၀ရဲ႕ လက္ကုိ ဆတ္ခနဲဆြဲျပီး ေဘးထြက္လုိက္တယ္။
အစုႏွစ္ စု ကြဲသြားျပီ။
အခ်ဳပ္ေထာင္ ဗာရာၾကီးက က်န္လူမ်ား ဘက္ လွည့္ျပီး မ်က္ႏွာတင္းတင္းနဲ႕ …
“ႏွမေပးေတြ …မင္းတုိ႕ အေမ့လင္ကုိေတာင္ သတိမရဘဲ ေထာင္ထဲလာတဲ့ေကာင္ေတြ ၊ ပုံစံျပရေသးတာေပါ့ကြာ”
လုိ႕ေအာ္ေငါက္ျပီး လက္ကုိင္တုတ္ၾကီးနဲ႕ တအားလႊဲရုိက္တယ္။
အရုိက္ခံရတဲ့ လူေတြ ဟာ ေက်ာေကာ့၊ ခါးေစာင္း၊ လက္ကာ ပုံစံအမ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႕ မရႈမလွေကာ့လန္ကား ျဖစ္ရရွာတယ္။
ဘာယာၾကီးဟာ အားရေအာင္ရုိက္ႏွက္ျပီးေတာ့မွ အားလုံးကုိ အခ်ဳပ္ေဆာင္ထဲ သြင္းလုိက္တယ္။
မင္းေ၀ဟာ အခ်ဳပ္ေဆာင္ရဲ႕ ေထာင့္တေနရာမွာ ရင္ေမာစြာ နဲ႕ ထုိင္ခ်လုိက္တယ္။
ခုနကလူကလည္း သူ႕ေဘးမွာ လာထုိင္တယ္။
မင္းေ၀က ထုိလူ႕ဘက္လွည့္ျပီး …
“ေက်းဇူးတင္းလုိက္တာဗ်ာ၊ ခုနက ခင္ဗ်ားသာ ဆြဲမထုတ္ခဲ့ရင္ က်ဳပ္လည္း ဟုိလူေတြ လုိ ေက်ာေကာ့ျပီပဲ၊ ဒါနဲ႕ အဲ့ဒါက ဘာလုိ႕ရုိက္တာလဲ”
လုိ႕ေမးလုိက္တဲ့အခါ ထုိလူက ရယ္က်ဲက်ဲ အမူအရာနဲ႕ …
“ေထာင္ထဲလာခဲ့ရင္၊ အခ်ဳပ္ေဆာင္ ဗာရာၾကီးအတြက္ အနည္းဆုံးေငြ သုံးက်ပ္ေတာ့ ပါရမယ္ဗ်၊ မပါရင္ေတာ့ ေကာ့လန္ကားဖုိ႕သာ ျပင္ေပတာ့၊ က်ဳပ္က ေထာင္သုံးခါက်ဖူးတယ္”
“ဒါေၾကာင့္ ေရပါတယ္ဗ်”
လုိ႕ေျဖတယ္။
မင္းေ၀က ထုိလူကုိ မယုံသလုိ စူးစုိက္ၾကည့္ရင္း…
“ခင္ဗ်ားကေရာ … က်ဳပ္တုိ႕ အားလုံးေရာ လက္ဗလာနဲ႕ ေရာက္လာၾကတာ၊ ဘာေငြစမွ မေတြ ႕ရပါလားဗ်ာ”
လုိ႕ေမးတယ္။
ထုိလူက မင္းေ၀ကုိ လက္ကာျပရင္း…
“ခင္ဗ်ားေမးတာကုိ အခုမေျဖႏုိင္ေသးဘူး၊ က်ဳပ္အီးပါျပီးမွ ေျပာမယ္၊ က်ဳပ္နာမည္ က ေပသီး၊ ခါးမႈ နဲ႕ အခ်ဳပ္က်တာ”
လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ မင္းေ၀က…
“ကၽြန္ေတာ္ ့နာမည္ မင္းေ၀ပါ၊ အမႈ ကေတာ့ လူသတ္မႈ ”
လုိ႕ေျပာလုိက္တယ္။
ေပသီးက မင္းေ၀ကုိ မ်က္ခုံးပင့္ၾကည့္ရင္း
“ကုိယ့္လူက လူေတာင္သတ္ခဲ့တယ္ဆုိေတာ့ ၊ အေတာ္ သတၱိေကာင္းမွာ ပဲေနာ္၊ ကုိယ့္လူၾကည့္ရတာ အခ်ဳပ္ထဲ ခုမွေရာက္ဖူးတဲ့ ဖ၇က္ရွာ ျဖစ္မယ္”
လုိ႕ေျပာျပန္တယ္။
“ဘာလဲဗ်ာ…ဖရက္ရွာ”
မင္းေ၀ရဲ႕ အေမးကုိ ေပသီးက သူပခုံးကုိ ဖက္ရင္း…
“ဟား…ဟား…၊ ကုိယ့္လူက တယ္ေ၀းတာကုိး၊ ဖရက္ရွာဆုိတာ…အသစ္…အေတြ ႕အၾကံဳ မရွိေသးတဲ့ လူသစ္ကုိေျပာတာဗ်၊ ခင္ဗ်ားကုိၾကည့္ရတာ လူသတ္မႈ သာဆုိတယ္၊ အူတူတူ အတတနဲ႕ ၊ ဒါကုိသိလုိ႕လည္း ဘူးၾကီးအ၀င္မွာ ခင္ဗ်ားကုိ ကူညီေပးခဲ့တာ”
လုိ႕ေျပာတယ္။
ဒီအခ်ိန္မွာ လည္း ေလးလုံးမကြဲေသာ အသံၾကီးတသံ ၾကားလုိက္ရတယ္။
အသံၾကီးေၾကာင့္ အခ်ဳပ္ေဆာင္တြင္ းရွိလူေတြ ဟာ ၀ရုန္းသုန္းကား ျဖစ္ျပီး၊ ပန္းကန္ခြက္သံေတြ ဆူညံသြားတယ္။
ေပသီးက ေငးေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္ေနတဲ့ မင္းေ၀ကုိ လွမ္းျပီး…
“ငုိင္မေနနဲ႕ ကုိယ့္လူ၊ ငတ္သြားလိမ့္မယ္၊…ခုနက အသံက“”ထမင္းဆြဲမယ္…ထမင္းဆြဲၾကမယ္ေဟ့လုိ႕” ေအာ္ေနတာဗ်၊ ထမင္းစားခ်ိန္ေရာက္ျပီေလ၊ က်ဳပ္တုိ႕လည္း ေထာင္ပါးမ၀ခင္ ဒီလုိပဲ၊ ဟဲ..ဟဲ…ၾကာေတာ့လည္း ေထာင္ထဲမွာ ေနရတာ ေပ်ာ္လာတယ္ဗ်…အခ်ိန္တန္ စားလုိက္…အိပ္လုိက္နဲ႕ ေလာကနိဗၺာန္ပါပဲ”
လုိ႕အရႊန္းေဖာက္စကားဆုိတယ္။
မင္းေ၀လည္း အခ်ဳပ္သားမ်ား နည္းတူ ဒန္ပန္းကန္ျပား တခ်ပ္ဆြဲျပီး သူတုိ႕ေနာက္ လုိက္ခဲ့တယ္။
အပုိင္း (၂)
တန္းစီးျမေမာင္…
“အုန္း”…ကနဲ
“ဒုန္းကနဲ” အသံေတြ ေၾကာင့္ … အခ်ဳပ္ေဆာင္ေထာင့္မွာ ထုိင္ေနတဲ့ မင္းေ၀ဟာ ဆတ္ခနဲ ေခါင္းေမာ့ၾကည့္လုိက္တယ္။
“ငါ့နာမည္ တန္းစီးျမေမာင္၊ မွတ္ထားၾက၊ …ဒီေနရာကုိ လာျပီး တန္းစီးျမေမာင္အတြက္ မပါရင္ ဒီလုိလုပ္တယ္ကြ”
“အုန္း”…“ဒုန္း”…“ဒုန္း”…
လက္ကုိင္တုတ္ၾကီး ေ၀ွ႕ရမ္းရင္း ရုိက္ႏွက္ကန္ေက်ာက္ေနတဲ့ လူ၀ၾကီးတေယာက္ …လူ၀ၾကီးဟာတျဖည္းျဖည္းမင္းေ၀တုိ႕ အနားေရာက္လာျပီ။
ေပသီးရဲ႕ အနားေရာက္ေတာ့ လူ၀ၾကီးက ေဆာင့္ကန္ဖုိ႕ ေျခကုိေျမွာ က္လုိက္တယ္။
ေပသီးက ကမန္းကတန္း လက္ကာရင္း …
“ဟုိး…ဟုိး..၊ တန္းစီးၾကီးအတြက္ပါ ပါတယ္၊ခင္ဗ် ေရာ့ပါ”
ဆုိျပီး ေငြတဆယ္ကုိ ထုတ္ေပးတယ္။
“ေဟာဒါက ကၽြန္ေတာ္ ေမာင္ေပသီးနဲ႕ ေဟာဒီေမာင္မင္းေ၀အတြက္ပါ တန္းစီး”
ေပသီးရဲ႕ စကားနဲ႕ အတူ တန္းစီး ျမေမာင္ဟာ ေငြတဆယ္ကုိ ဆတ္ခနဲယူျပီး လြန္စြာ သေဘာက်တဲ့ မ်က္ႏွာနဲ႕ ျပံဳးျပတယ္။
“ဟဲ…ဟဲ ေကာင္ေလးေတြ ျမေမာင္ကုိ သိတတ္တယ္၊ လုိအပ္တာရွိရင္ေျပာ… ျမေမာင္အားလုံးကူညီမယ္”
တန္းစီးျမေမာင္ဟာ ျပဳံးျဖီးျဖီးနဲ႕ မ်က္ႏွာနဲ႕ ေျပာဆုိျပီး ျပန္ထြက္သြားတယ္။
မင္းေ၀က သက္ျပင္းခ်ရင္း…
“အထဲမွာ ေနရတာ မလြယ္ပါလားဗ်ာ၊ ကုိေပသီးသာမရွိရင္ က်ဳပ္ေတာ့ မေတြ းရဲဘူး… ဟူး”
လုိ႕ ညည္းညဴလုိက္တယ္။
ေပသီးက မင္းေ၀ရဲ႕ ေပါင္ကုိ ပုတ္ရင္း…
“သူ႕ေနရာနဲ႕ သူေပါ့ဗ်ာ၊ ေရာမေရာက္ရင္ ေရာမလုိ က်င့္ရမွာ ေပါ့၊ ေထာင္ထဲေရာက္ရင္ ေထာင္လုိက်င့္၊ ဒါမွ အံ၀င္ခြင္ က် ျဖစ္မယ္ေလ၊ ဒီမွာ က ေရဘဲလုိတယ္၊ ေရနည္းနည္း ရွိရင္ အားလုံး ျဖစ္တယ္၊ ဟဲ…ဟဲ ေခတ္ကာလၾကီးကလည္း စစ္ျပီးစဆုိေတာ့ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပုိင္းေတြ ေလ်ာနည္းတာလည္း ပါတာေပါ့ဗ်ာ၊ ေထာင္နဲ႔ပတ္သတ္တဲ့ အေၾကာင္းေတြ ခင္ဗ်ားကုိ ေျပာျပထားမယ္၊ ခင္ဗ်ားတုိ႕ က်ဳပ္တုိ႕ သာမန္အက်ဥ္းသားေတြ ကုိ ကတုံး (ကတိန္း) လုိ႕ေခၚတယ္၊ ေထာင္ထဲမွာ ဦးထုပ္တလုံးရရင္ အားလုံးျပီးျပီ ကုိယ့္လူ”
လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ မင္းေ၀က…
“ဘာလဲဗ်၊… ေနရိပ္ထဲမွာ ေနျပီး ဦးထုပ္လုိ လုိ႕လား”
လုိ႕ေမးမိတယ္။
ေပသီးက ေခါင္းခါယမ္းလုိက္ရင္း…
“ကုိယ့္လူက တကယ္ ဒူတာပဲ၊ ေထာင္ထဲမွာ ဦးထုပ္တလုံးရထားရင္ ေရေပၚဆီစာရင္း ၀င္ျပီဗ်၊ ဦးထုပ္တလုံးရဖုိ႕ မလြယ္ကူသလုိ ရျပီးရင္လည္း ဦးထုပ္ျပဳတ္မွာ သိပ္ေၾကာက္ၾကတယ္၊ဦးထုပ္ေတာင္မွ သူ႕အစားနဲ႕ သူရွိတာဗ်၊ ဦးထုပ္ အျဖဴေဆာင္းဗာရာကုိ Gan's Book စာအုပ္ကုိင္ ဗာရာလုိ႕ေခၚတယ္၊ ဦးထုပ္အျပာေဆာင္းကုိ Convict Overseer ၊ အျပာေဆာင္းကုိ အျဖဴေတြ က အုပ္ခ်ဳပ္ရတယ္ဗ်၊ ျပီးေတာ့ “သံေတ” ေတြ ရွိေသးတယ္၊ သံေတ ဆုိတာ ခါးပတ္ရသူေတြ ပါဗ်ာ၊ သူတုိ႕ ခါးပတ္မွာ C.W ဆုိတဲ့အမွတ္အသားပါတယ္၊ Convict Warder၊ ဦးထုပ္ျဖဴဦးထုပ္ျပာေတြ ရဲ႕ အေပၚက အုပ္ခ်ဳပ္ရသူေပါ့ဗ်ာ၊ အဲ ေနာက္ဆုံး အာဏာရွိသူက Convict Officer လုိ႕ေခၚတယ္၊ အက်ဥ္းသားအရာရွိ ေျခာက္ေထာင္ပုိင္ေတြ ေပါ့ဗ်ာ” လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ မင္းေ၀က…
“ဦးထုပ္ရျပီးေတာ့ေကာ ဘာလုပ္လုိ႕ရလုိ႕လဲ၊ သူတုိ႕လဲ အက်ဥ္းသားပဲဗ်ာ…”
လုိ႕ေျပာလုိက္တယ္။
“ဟ ကုိယ့္လူက ၊ ဦးထုပ္ရထားရင္ ဘာအလုပ္ၾကမ္းမွ မလုပ္ရဘူးဗ်၊ အေနအစားေခ်ာင္တယ္ ဆုိပါေတာ့ဗ်ာ၊ က်ဳပ္တုိ႕လည္း ဒီတုိင္းေနလုိ႕မရဘူး တခုခု အျမန္ဆုံးလုပ္ရမယ္”
ေပသီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မင္းေ၀ဟာ စိတ္လႈပ္ရွားသြားျပီး
“ေျပာစမ္းပါဦး ကုိေပသီးရယ္၊ ဘာမ်ား လုပ္အုံးမွာ လဲ”
လုိ႕ေမးလုိက္တယ္။
ေပသီးက လက္ညိွဳးနဲ႕
လက္မကုိ ၀ုိင္းလုိက္ရင္း …
“ေရခင္းရမယ္ေလဗ်ာ၊ မဟုတ္ရင္ ခ်ီးဇလားထမ္းရတာ တုိ႕ ဆန္ၾကိတ္ရုံဘက္က်တာတို႕ ျဖစ္လိမ့္မယ္ဗ်၊ က်ဳပ္ ကေတာ့ ဒီေနရာေတြ မက်ေအာင္ လုပ္ရမွာ ပဲ ဒါမွ အုိေကမွာ ဗ်ိဳ႕”
လုိ႕ေျပာလာတယ္။
ေပသီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မင္းေ၀မွာ မႈ ိင္က်သြားရင္း
“အင္း…က်ဳပ္ ကေတာ့ ဓနရွင္ မဟုတ္ေတာ့ ၊ က်ရာေနေစရာသြားေပါ့ဗ်ာ”
လုိ႕ည္ည္းညဴလုိက္မိတယ္။
ေပသီးက သူပခုံးဖက္လုိက္ရင္း…
“စိတ္ဓာတ္မက်ပါနဲ႕ ကုိယ့္လူရာ၊ က်ဳပ္ခင္ဗ်ားကုိ ကူညီပါ့မယ္၊ ၾကံဳမွျပန္ဆပ္ေပါ့ဗ်ာ၊ မဟုတ္ဘူးလား…ဟဲ…ဟဲ”
လုိ႕ေျပာတယ္။
မင္းေ၀က ေပသီးကုိ အားကုိးတၾကီးၾကည့္ရင္း…
“အမ်ား ၾကီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ က်ဳပ္အျပင္ေရာက္ရင္ ေက်းဇူးဆပ္ပါ့မယ္၊ ဒါနဲ႕ …ကုိေပသီးက ဘယ္ေနရာ က်ေအာင္လုပ္မွာ လဲ”
လုိ႕ေမးလုိက္တဲ့အခါ ေပသီးက…
“ေဆးရုံဘက္ကုိ” … လုိ႕ ဒုန္းတိတိ ေျဖတယ္။
ေပသီးရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မင္းေ၀ဟာ မ်က္လုံးျပဴးသြားရင္း
“ဘာ…ေဆးရုံ ဟုတ္လား”
လုိ႕ေရရြတ္လုိက္တယ္။
“ဟုတ္တယ္ေလ…ေဆးရုံဘက္မွာ အလုပ္က်လည္း ရုိးရုိးအက်ဥ္းသားေတြ လုိ လုံးတီးထမင္းဘဲ စားရတယ္၊ ဒါေပမယ္ ႏုိ႕ေပါင္မုန္႕ေတာ့ ရတယ္ဗ် ျပီးေတာ့ …ဆရာ၀န္ၾကီးေတြ …ေဆးေပးသူေတြ …စာေရး ေတြ နဲ႕ တည့္ေအာင္ေပါင္းႏုိင္ရင္ အေနအစားေခ်ာင္တယ္ဗ်၊ ဟဲ…ဟဲ ရွင္းရွင္းေျပာရင္ လူခ်စ္ေအာင္ေနရမယ္ေပါ့ဗ်ာ”
ေပသီရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မင္းေ၀က…
“ေဆး…ေဆးရုံဆုိရင္ မ ျဖစ္ဘူး၊ က်ဳပ္..က်ဳပ္က သရဲေၾကာက္တယ္” လုိ႕တုန္ယင္တဲ့ အသံနဲ႕ ေျပာတယ္။
ေပသီးက ဟားတုိက္ရယ္ရင္း…
“ဟား…ဟာ…ဟာ…၊ ေျပာေတာ့ လူသတ္မႈ နဲ႕ ၀င္လာတယ္ဆုိ၊ ဒီလုိလူက သရဲေၾကာက္တယ္ဆုိေတာ့ အံ့ၾသတယ္ဗ်ာ၊ ဟား…ဟား…ဟား…”
လုိ႕ေလွာင္ေျပာင္ေျပာလာတယ္။
မင္းေ၀ဟာ ေခါင္းၾကီးငုံ႕လ်က္…
“ကုိေပသီးေျပာလဲ ခံရမွာ ပဲ၊ က်ဳပ္ကမတရားတာ ေခါင္းငုံ႕မခံခ်င္တဲ့စိတ္နဲ႕ လူသတ္မိတာဗ်၊ ဒါေပမယ့္ ကေလးဘ၀ထဲက ေဆးရုံ ေဆးခန္း ေရွာင္တယ္၊ လူအခ်င္းခ်င္း အႏၱရာယ္ ျပဳရင္ ျဖတ္၇ုိက္လုိက္ရုံဘဲ၊ မျမင္ရတဲ့ အရာေတြ ကေတာ့ အမေလးဗ်ာ…ေတြ းမိရုံနဲ႕ ေက်ာခ်မ္းတယ္”
လုိ႕တုန္ယင္တဲ့ အသံနဲ႕ ေျပာလုိက္တယ္။
ေပသီးက သူ႕ကုိ ျပဳံးျပံဳးေထ့ေထ့ၾကည့္ရင္း …
“ကုိယ့္လူ ေၾကာက္တတ္မွန္းသိလုိ႕၊ ျဖဲေျခာက္တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ၾကံဳတုန္းေျပာထားရဥိးမယ္ဗ်၊ ေဟာဒီေထာင္အတြင္ းမွာ နာမည္ ၾကီးတဲ့ေနရာတခုရွိတယ္”
လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ မင္းေ၀က မ်က္လုံးျပဴးၾကီးနဲ႕
“ဘယ္…ဘယ္ေနရာလဲဗ်”
လုိ႕ေမးမိတယ္။
ေပသီးက ေအးေအးေဆးေဆး အမူအရာနဲ႕ စကားကုိတလုံးခ်င္း ေျပာတယ္။
“ကုတင္နံပါတ္ ၃၁”
အပုိင္း(၃)
ဂန္ဂ်ီနဲ႕ ေတြ ႕ျပီ..
“ဂေလာင္..ေဒါင္…ေဒါင္”
နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံေၾကာင့္ ေက်ာခင္းတေနရာေလးမွာ လူးလိမ့္ေနတဲ့ မင္းေ၀တေယာက္ ပတ္၀န္းက်င္ကုိ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္မိတယ္။
အခ်ဳပ္သားအားလုံး ေဟာက္သံညံညံစီေနျပီး အိပ္ေမာက်ေနျပီ။
သ့ေခ်ာင္းေခါက္သံက ေျခာက္ခ်က္မုိ႕ မုိးလငိးျပီလုိ႕ သူထင္တယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေခါင္းေထာင္ၾကည့္မိကာ…
လူအားလုံး တုပ္တုပ္ေတာင္ မလႈပ္ဘူး။
မင္းေ၀ဟာ နံေဘးမွာ ေခြအိပ္ေနတဲ့ ေပသီးကုိ လႈပ္ႏုိးရင္း…
“ေဟ့ လူ…ထဗ်…ထ..ထ၊ မုိးလင္းေနျပီလုိ႕ ” ေျပာတယ္။
မင္းေ၀ရဲ႕ လွမ္းႏႈိးမႈ ေၾကာင့္ ေပသီးက မ်က္လုံးသပ္ရင္း…
“မလင္းေသးပါဘူးကြာ…အားလုံးအိပ္ေနတာ မေတြ ႕ဘူးလား… ျပန္အိပ္…ျပန္အိပ္”
လုိ႕ေျပာတယ္။
“မဟုတ္ေသးဘူးထင္တယ္ ကုိေပသီး၊ နာရီသံေခ်ာင္းေခါက္သံ ေျခာက္ခ်က္ၾကားရတယ္၊ ထေတာ့ဗ်ာ”
မင္းေ၀ရဲ႕ စကားကုိ ေပသီးက စိတ္ရႈပ္ေထြးဟန္ျဖင့္ ေခါင္းကုိ ကုတ္ဖြရင္း…
“ဟာ ကုိယ့္လူနဲ႕ ေတာ့ ခက္ေတာ့တာပဲ၊ သံေခ်ာင္းေျခာက္ခ်က္ေခါက္တာ ေျခာက္နာရီမဟုတ္ဘူး၊ ေထာင္ထဲမွာ ဆယ့္ငါးမိနစ္ တေမာင္းတီးတာဗ်၊ ခုမွႏွစ္ နာရီပဲ ရွိေသးတယ္၊ ဘာလဲဗ်ာ…အိပ္ေရး ပ်က္တယ္”
လုိ႕မေက်မနပ္ ေရရြတ္ျပီး ျပန္အိပ္သြားတယ္။
ေထာင္ကုိ အိမ္ဦးနဲ႕ ၾကမ္းျပင္ လုိသေဘာထားျပီး ၀င္ခ်ည္ထြက္ခ်ည္လုပ္ေနတဲ့ ေပသီးတေယာက္ တရႈးရႈးနဲ႕ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ။
မင္းေ၀ ကေတာ့ ေက်ာတခင္းစာ ဘယ္ညာလူးလိမ့္ရင္း အိပ္မေပ်ာ္ႏုိင္ေအာင္ရွိတယ္။
မုိးစင္စင္လင္းတဲ့အခါမွာ ေတာ့ တညတာ ျငိမ္သက္ေနတဲ့ အခ်ဳပ္ခန္းဟာ အခ်ဳပ္သားေတြ ရဲ႕ အသံဗလံနဲ႕ ညံညံစီသြားတယ္။
“ဂန္ဂ်ီဆြဲမယ္…ဂန္ဂ်ီဆြဲမယ္”
တန္းစီးရဲ႕ ဟိန္းထြက္လာတဲ့ အသံၾကီးေၾကာင့္ အခ်ဳပ္သားအားလုံး လႈပ္လႈပ္ရြရြ ျဖစ္သြားတယ္။
မင္းေ၀က ေပသီးကုိ လွမ္းၾကည့္ရင္း…
“ဘာလုပ္ဖုိ႕ေအာ္ေနတာလဲဗ်၊ သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ရမွာ လား”
လုိ႕ေမးတဲ့အခါ ေပသီးက…
“ဂန္ဂ်ီဆုိတာ ဆန္ကြဲက်ိုထားတဲ့ ငံက်ိက်ိ ဆန္ျပဳတ္ကုိ ေျပာတာဗ်၊ မနက္အေစာၾကီး အစာေပါ့ဗ်ာ၊ ေထာင္ထဲမွာ တေန႔သုံးၾကိမ္ေကၽြးတယ္၊ မနက္ပုိင္းက ပုံစံဂန္ဂ်ီ ေန႕ခင္းဘက္က ပုံစံထမင္း၊ ညေနလည္း ပုံစံထမင္းပဲ”
လုိ႕ေျပာတယ္။
“ခင္ဗ်ားဟာကလည္းဗ်ာ၊ ပုံစံခ်ည္းထပ္ေနတာဘဲ၊ အဲဒီ ဂန္ဂ်ီကေကာင္းသလား”
မင္းေ၀ရဲ႕ စကားကုိ ေပသီးက သေဘာက်စြာ ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ေမာလုိက္ရင္း…
“ဟား…ဟား…ဟား… ဟုိေရာက္ရင္ ကုိယ့္လူသိရလိမ့္မယ္၊ ခဏေစာင့္…ခဏေစာင့္”
လုိ႕ေျပာလာတယ္။
ခဏၾကာေတာ့ အခ်ဳပ္ေဆာင္ထဲကေန အကုန္တန္းစီျပီး ပန္းကန္ဆြဲထြက္ရတယ္။
စားဖုိေဆာင္ေရာက္ေတာ့ တန္းစီရျပန္တယ္။
သံစည္ပုိင္းျပတ္ထဲက ညိဳညစ္ညစ္အရည္ေတြ ကုိ တန္းစီးက လက္ကုိင္ရို္းတပ္ အုိးမႈ တ္ခြက္နဲ႕ ခပ္ထည့္ေပးတယ္။
မင္းေ၀ဟာ သူ႕ပန္းကန္ထဲေရာက္လာတဲ့ ဆန္ကြဲက်ိဳရည္ကုိ ၾကည့္ရင္းမ်က္ႏွာ ရႈံ႕မဲ့သြားတယ္။
ေပသီး ကေတာ့ ဂန္ဂ်ီရည္ကုိ ပန္းကန္လုိက္ေမာ့ခ်လုိက္တယ္။
ျပီးေတာ့ မင္းေ၀က ဘက္လွည့္ျပီး
“ၾကည့္မေနနဲ႕ ကုိယ့္လူ၊ ဂန္ဂ်ီကုိ တဇြန္းခ်င္းေသာက္င္ ခံသြားရလိမ့္မယ္၊ ပန္းကန္လုိက္ေမာ့ခ် လုိက္ လည္ေခ်ာင္းထဲကုိ ေလ်ာခနဲ၀င္ျပီး အရသာ မသိမွာ ဗ်”
လုိ႕ေျပာလာတယ္။
မင္းေ၀လည္း ေပသီးေျပာတဲ့အတုိင္း ဂန္ဂ်ီကုိေမာ့ခ်လုိက္သည္။
အ၀င္ဆုိးလုိက္တဲ့အ ျဖစ္..
ငန္ၾကိၾကိခၽြဲပ်စ္ပ်စ္ၾကီးနဲ႕ ဆန္ကြဲၾကမ္းက မနပ္ဘူး။
မင္းေ၀ဟာ ပထမဆုံး ဂန္ဂ်ီအေတြ ႕အၾကံဳေၾကာင့္ လည္ေခ်ာင္းထဲနင္ျပီး ေအာ့သြားတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ေျမာင္းတခုနားသြားျပီး “ေ၀ါ့” ခနဲ ထုိးအန္လုိက္တယ္။
ေပသီးက မင္းေ၀ရဲ႕ အနားကုိ ေလွ်ာက္လာရင္း…
“ဟဲ…ဟဲ ကုိယ့္လူရဲ႕ အစာအိမ္က ဂန္ဂ်ီနဲ႕ စိမ္းေနေသးလုိ႕ပါဗ်ာ၊ေဆြမ်ိး ျဖစ္သြားရင္ မအန္ေတာ့ဘူး ေလွ်ာခနဲဘဲဗ်ိဳ႕”
လုိ႕က်ီစယ္သလုိေျပာတယ္။
ဂန္ဂ်ီဆြဲျပီးတဲ့အခါ အခ်ဳပ္သားေတြ အားလုံး အေဆာင္တြင္ း သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ၾကရတယ္။
ခ်ဳပ္သစ္(လူသစ္)သမားေတြ ဟာ တညလုံးအညစ္အေၾကးစြန္႕ပစ္ထားတဲ့ ၈န္ဖလား( စဥ့္အုိး) ေတြ ယူျပီး သတ္မွတ္ေန၇ာမွာ စြန္႕ပစ္ရတယ္။
ျပီးေတာ့ ဂန္ဖလားကုိ ေဆးေၾကာျပီး ေနပူလွန္းရတယ္။
ေပသီးနဲ႕ မင္းေ၀ဟာ ခ်ဳပ္သစ္ ျဖစ္ေပမယ့္ တန္းစီးျမေမာင္ ေကာင္းမႈ ေၾကာင့္ ဂန္ဖလားနဲ႕ ေ၀းရျပီ။
အေဆာင္သန္႕ရွင္းေရး လုပ္ျပီးေနာက္ ေရခ်ိဳးခ်ိန္။
ေရခ်ိဳး…အ၀တ္ေလွ်ာ္။
သတ္မွတ္ခ်ိန္ေက်ာ္ပါက ေရကန္သုိ႕ လုံး၀သြားခြင့္မရွိ ထုိေရကန္ရဲ႕ အရွင္သခင္က ေရကန္ေစာင့္ဗာရာ။
ဗာရာနဲ႕ အလြမ္းသင့္ပါက အခ်ိန္ခါမေရြး ေရသုံးခြင့္ရမယ္။ အလြမ္းသင့္ဖုိ႕က မုန္႔ပဲသားေရစာ …ေဆးလိပ္ေလာက္နဲ႕ ျပီးတယ္။
အခ်ိန္ကာလ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ၾကီးျပီးစကာလ။
အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ပုိင္း မတင္းၾကပ္သလုိ …ေထာင္တြင္ း ရဲ႕ ေနရာတုိင္းမွာ အရွင္သခင္ရွိတယ္။
ေရရွိရင္ အေနေခ်ာင္မယ္၊ အစားေခ်ာင္မယ္။
ဒါကုိသိတဲ့ ေပသီးက ေငြသုံးဆယ္ကုိ ေခ်ာျပီး တန္းစီးျမေမာင္နဲ႕ ပလဲနံသင့္တယ္။
အခ်ဳပ္သား (ခ်ဳပ္သစ္) ေတြ ကုိ အလုပ္တာ၀န္ကုိယ္စီ ခြဲေပးခ်ိန္မွာ ေတာ့ ေပသီးနဲ႕ မင္းေ၀က ေထာင္ေဆးရုံမွာ အလုပ္က်တယ္။
ဒါကုိမင္းေ၀ သိတဲ့အခါ…
“ ျဖစ္ပါ့မလား ကုိေပသီးရဲ႕ ၊ ေဆးရုံမွာ အလုပ္က်တာထက္စာရင္ ဂန္ဖလားေဆးရာတမွ ေတာ္ အုံးမယ္၊ က်ဳပ္သရဲေၾကာက္တယ္ဗ်”
လုိ႕မ်က္ႏွာမသာမယာနဲ႕ ေျပာလုိက္တယ္။
ေပသီးက မခ်င့္မရဲ ျဖစ္ျပီး…
“ကုိယ့္လူက တကယ့္ဒူၾကီးပဲ၊ ေဆးရုံဆုိတာ လူတုိင္းလုပ္ခ်င္တဲ့ေနရာဗ်၊ ဒီအတြက္ က်ဳပ္ေငြခင္းထားရတာ ဘာမွေၾကာက္စရာမလုိဘူး၊ က်ဳပ္တုိ႕တာ၀န္က ေဆးရုံအတြင္ းအျပင္ကုိ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္ရုံဘဲ၊ ေထာင္ထဲမွာ ႏုိ႕ေပါင္မုန္႕ စားရဖုိ႕မလြယ္ဘူးေနာ္၊ အေတြ းမေခ်ာ္စမ္းပါနဲ႕ ဗ်ာ”
လုိ႕ေျပာတယ္။
အေၾကာက္ဓာတ္ခံရွိတဲ့ မင္းေ၀ကော့ ေဆးရုံမွာ အလုပ္လုပ္ရမယ့္အေရး ေတြ းျပီး ေဇာေခၽြးျပန္ေနျပီ။ ေပသီးေျပာဖူးတဲ့စကား…
“ကုတင္နံပါတ္ ၃၁ တဲ့”
 ခ်စ္တီးတိုက္ |  သခ်ဳႋင္းကုန္းက ဟုိတယ္ႀကီး |  က်မ္းစူး |