မအုိစာ - ခတ္ေဆး

`မန္က်ည္းရြက္ႏုႏုေလးေတြ ဗ် …´

`မန္က်ည္ရြက္ႏုႏုေလးေတြ ရမယ္ဗ်ိဳ႕… ယူၾကဦးမလားဗ်´

အညာေဒသရွိ ေျမနီလမ္းထက္ အသက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ အရြယ္ေကာင္ေလးတဦးဟာ မန္က်ည္းရြက္ဗန္းေလး ေခါင္းေပၚတင္ျပီး လွည့္လည္ေရာင္ းခ်ေနတယ္။

`မန္က်ည္းရြက္သည္လာဦး´

ျခံ၀ုိင္းတခုထဲက ေခၚသံေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက သြက္လက္စြာ ပဲ ၀င္သြားတယ္။

မန္က်ည္းရြက္ဗန္းေလး ေအာက္ခ်ျပီး …

`ဘယ္ေလာက္ဖုိး ယူမလဲ ေဒၚၾကီး´

လုိ႕ေမးလုိက္တယ္။

မိန္းမၾကီးက အိမ္ထဲကထြက္လာရင္း …

`တရာဖုိးထည့္ေပး ၊ ဟဲ့ ပုိုပိုသာသာထည့္ေနာ္ … စေ်းသည္ဆုိတာ လက္သာမွ ပုံမွန္ေဖာက္သည္ရတာ ဟဲ့… ထည့္ … ထည့္´

မိန္းမၾကီး စကားေၾကာင့္ ေကာင္ေလးဟာ မ်က္ႏွာမဲ့သြားျပီး …

`ေဒၚၾကီးကလည္းဗ်ာ တရာဖုိးေလး ၀ယ္ျပီး ငါးရာဖိုးေလာက္ေတာင္းခ်င္ေနတယ္။´

`အမ်ား ၾကီးလုိခ်င္ အမ်ား ၾကီး၀ယ္ေပါ့၊ က်ဳပ္ကပုံမွန္ပဲ ေရာင္ းတယ္ ၊ တရာဖုိးပဲ ထည့္ေပးႏုိင္မယ္ဗ်´

ေကာင္ေလးရဲ႕ မေခ်မငံေျပာဆုိမႈ ေၾကာင့္ ေစ်း၀ယ္သူဟာ ေဒါသထြက္သြားတယ္။

`ဟဲ့ ေစ်းေရာင္ းစားျပီး ပါးစပ္ဆုိးလွခ်ည္လား၊ အရုိင္းအစုိင္းေကာင္ရဲ႕ ၊ သြားေတာ့´

မိန္းမၾကီး အသံေၾကာင့္ ေကာင္ေလးက မန္က်ည္းရြက္ဗန္း ေခါင္းေပၚတင္ျပီး မေက်မနပ္ထြက္သြားလုိက္တယ္။

`ေတာက္ … ဘယ္လုိမိန္းမၾကီးလဲကြာ´

ဒီလုိလူမ်ိဳးေစ်းမေရာင္ းရလုိ ငတ္မယ္ဆုိလဲ အငတ္ပဲ ခံလုိက္မယ္၊ အေပၚစီးက ဆက္ဆံတာေတာ့ လုံး၀ လက္မခံႏုိင္ဘူး´

ေကာင္ေလးက မေက်မနပ္ေရရြတ္ရင္း ဆက္ေလွ်ာက္လာတယ္။

`ေဟ့ ဖုိးေအာင္ … အာ မင္းက ဒီရပ္ကြက္ထဲ ေရာက္ေနတာကုိး၊ ဟုိမွာ မင္းမိေထြးလုိက္ရွာေနတယ္။ ျမန္ျမန္ျပန္ေခ်ကြ´

လူၾကီးအေျပာေၾကာင့္ ဖုိးေအာင္က မ်က္ႏွာရႈံ႕မဲ့သြားတယ္။

`ေစ်းေကာင္းေကာင္းလည္း မေရာင္ းရပါလားဗ်ာ ၊ အိမ္ျပန္လုိ႕ မန္က်ည္းရြက္ မကုန္ရင္လည္း အဆဲအရုိက္ခံရဦးမယ္၊ ဒီေန႕ငါ့ကံကုိက ဆုိးတာပဲ´

ဖုိးေအာင္က လမ္းေလွ်ာက္ရင္း သူ႕ဘ၀ေနာက္ေၾကာင္း ျပန္ေတြ းလုိက္မိတယ္။

သူဆယ္ႏွစ္ သားအရြယ္မွာ ပဲ မိခင္ ျဖစ္သူက မီးယပ္ ေရာဂါ နဲ႕ ဆုံးပါးသြားခဲ့တယ္။

သူ႔မွာ ေမာင္ႏွမ သားခ်င္းမရွိဘူး။

ဖခင္ ျဖစ္သူ ကေတာ့ ျမဳိ႕တကာလွည့္ျပီး အလုပ္လုပ္တဲ့ လက္သမား ဆရာ ျဖစ္သလုိ အင္မတန္လည္း မိန္းမ ရႈပ္ေပြတယ္။

မိခင္ဆုံးျပီး ႏွစ္ မကူးခင္ပဲ ဖခင္ဟာ ေဒၚစိန္ၾကီးကုိ လက္ထပ္လုိက္တယ္။

ေဒၚစိန္ၾကီးကလည္း ေနာက္မယားတုိ႕ ထုံးစံအတုိင္း လင္ပါသား ျဖစ္တဲ့ သူ႕ကုိ မ်က္ႏွာသာမေပးဘူး။

ဖခင္ ျဖစ္သူက အျမဲလုိ ခရီးသြားေနတဲ့အတြက္ ဖုိးေအာင္ဟာ ေဒၚစိန္ၾကီးႏွိပ္ကြက္မႈ ေအာက္မွာ ၾကီးျပင္းခဲ့ရရွာတယ္။

ဒီထက္ဆုိး၀ါးတဲ့ ကံၾကမၼာက ျပီးခဲ့တဲ့ႏွစ္ က ဖခင္ ျဖစ္သူဟာ မိန္းမေပြရႈပ္ျခင္း ရလဒ္ ျဖစ္တဲ့ အိတ္အုိင္ဗီြ ေရာဂါ ပုိးၾကီးနဲ႕ ဆုံးပါးသြားခဲ့တယ္။

ဖခင္မရွိခ်ိန္က စျပီး မိေထြးေဒၚစိန္ၾကီးဟာ သူ႕ကုိ အရင္ထက္ အဆေပါင္းမ်ား စြာ ပုိမုိ ႏွိပ္စက္လာခဲ့တယ္။

ေျပးစရာေျမမရွိတဲ့ ခုိကုိးရာမဲ့ဘ၀မုိ႕ မေက်နပ္မႈ ေတြ ျမိဳသိပ္ရင္း ေလာကဓံကုိ ခံႏုိင္ရည္ရွိေအာင္ ၾကိဳးစားခဲ့တယ္။

ဖုိးေအာင္ဟာ မန္က်ည္းရြက္ဗန္းေလး ေလွ်ာက္ေနရာက ၄င္းဘ၀ကုိေတြ းရင္း အားငယ္စိတ္နဲ႕ မ်က္ရည္ေပါက္ခနဲ က်မိေတာ့တယ္။

***

ဖုိးေအာင္ဟာ သူ႕အိမ္ေရွ႕၀ုိင္းအေရာက္ ၀င္ဖုိ႕ ျပင္လိုက္စဥ္မွာ ပဲ …

`လာစမ္း ေသနာက်ေလး၊ နင္ဟာ ေစာက္မွတ္သည္းေျခမရွိတဲ့ အမ်ိဳးယုတ္ေကာင္ပဲ´

ေဒၚစိန္ၾကီးက ဖုိးေအာင္ရဲ႕ ဆံပင္ကုိ ေစာင့္ဆြဲျပီး ဖုန္းခနဲ ခ်လုိက္တယ္။

`က်ဳပ္ဘာလုပ္လုိ႕လဲဗ်… ေဒၚၾကီးက်ဳပ္ကုိ မတရားလုပ္တာေတြ လြန္ေနျပီေနာ္´

`အမယ္…အံမယ္ …နင္က ငါ့ကုိ ျပန္ပတ္ေနတယ္ေပါ့ေလ ၊ သူေတာင္းစားေလး ၊ နင့္ကုိ ငါမေျပာထားဘူးလား၊ ေစ်းေရာင္ းမထြက္ခင္ ေရျဖည့္ျပီးမွ သြားရမယ္ဆုိတာ၊ နင့္ေၾကာင့္ ငါခုထိ ေရမခ်ိဳးရေသးဘူး ..ဟဲ့ အေကာင္ရဲ႕ ၊ နင့္ေၾကာင့္ ငါ့ကုိ ဖိတ္ထားတဲ့ မဂၤလာေဆာင္လည္း မသြား ျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ နင္ဟာေလ ဘယ္လုိသင္သင္ ကၽြဲပါးေစာင္းတီးေကာင္ပဲ၊ နင့္ကုိ လုံး၀ ခြင့္မလႊတ္ဘူးဟဲ့၊ လာစမ္း…´

ေဒၚစိန္ၾကီးက ေဒါသတၾကီး ေအာ္ဟစ္ရင္း ဖုိးေအာင္ကုိ ေဆာင့္ဆြဲျပီး ပါးနားရုိက္ျပန္တယ္။

အိ္မ္နီးနားခ်င္းေတြ က ေဒၚစိန္ၾကီး ပါးစပ္ကုိ ရြံေၾကာက္ေနတဲ့အတြက္ ဘယ္သူမွ ထြက္မဆြဲ၀ံ့ဘူး၊

ဒီအခ်ိန္မွာ ပဲ ခရီးေဆာင္အိတ္ဆြဲ ထြက္လာတဲ့ အမ်ိဳးသမီးၾကီးတဦးဟာ ထုိအ ျဖစ္ကုိ ျမင္သြားတယ္။

ေဒၚစိန္ၾကီးတုိ႕အနားေရာက္ေတာ့…

`ေစာေစာစီးစီး … မိစိန္ ဘာ ျဖစ္ေနတာလဲ၊ ဖုိးေအာင္ကုိ ဆုံးမခ်င္လည္း အိမ္ထဲမွာ ဆုံးမေပါ့ေအ၊ လူျမင္လုိ႕ မေကာင္းပါဘူး၊ …အထဲ၀င္ၾက´

ထုိမိန္မၾကီးအေျပာေၾကာင့္ ေဒၚစိန္ၾကီး လက္တြန္႕သြားတယ္။

သူက တျခားလူမဟုတ္ဘူး။

သူတုိ႕ျမိဳ႕ေလးက လူေတြ ကုိ အလုပ္ကုိင္ရေအာင္ ရွာေဖြေပးေနတဲ့ အိမ္ေဖာ္ပြဲစား ေဒၚညိဳဟာ အိမ္ေဖာ္ပြဲစားအလုပ္လုပ္ကုိင္ေနသလုိ တဖက္ကလည္းရပ္ကြက္ထဲမွာ ေငြတုိးေခ်းစားေနသူ ျဖစ္တယ္။

ဒါေၾကာင့္ တရပ္ကြက္လုံး ေဒၚညိဳနဲ႕ မကင္းႏုိင္ၾကဘူး။

သူတုိ႕ရပ္ကြက္ေလးမွာ ေတာ့ အိမ္ေဖာ္ပြဲစား ေဒၚညိဳဟာ ရက္ကြပ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး မွဴးထက္ တန္ခုိၾသဇာရွိတယ္။

ေဒၚစိန္ၾကီးက ျခံထဲ၀င္ရင္…

`ဒီေကာင္ေလးက ကၽြန္မ ဆုံးမတာကုိ ေထာ္ေလာ္ကန္႕လန္႕လုပ္ေနတာ ေဒၚညိဳရဲ႕ ၊ ဆုံးမတယ္ဆုိတာကလည္း သူ႕ေနာင္ေရး ေကာင္းစားဖုိ႕ပါရွင္၊ ေယာက္ ်ားေလးဆုိတာ ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဆုံးမႏုိင္မွ ေတာ္ ကာက်မယ္ေလ ေဒၚညိဳရဲ႕ ၊ ကဲပါ … ေဒၚညိဳ အိမ္ေပၚထုိင္ပါဦး၊ ဟဲ့ ဖုိးေအာင္ .. နင့္အေဒၚအတြက္ အၾကမ္းေရ ယူခဲ့´

လုိ႕ေျပာလုိက္တယ္။

ေဒၚညိဳက ကြပ္ပ်စ္မွာ ထုိင္လုိက္တယ္။

`ဒါနဲ႕ ေဒၚညိဳ ဒီတေခါက္ ျမိဳ႕သြားတာ ၾကာတယ္ေနာ္´

ေဒၚညိဳက ဖုိးေအာင္လာခ်ေပးတဲ့ အၾကမ္းရည္ကုိ ခြက္ထဲ ငွဲ႕လုိက္ရင္း…

`ျမန္ဆုိ အလုပ္က ရန္ကုန္မွာ မျပတ္ေသးဘူးေအ့၊ သူေဌးမတေယာက္ အေရး ေပၚ လူပုိ႕ခုိင္းလုိ႕ ျပန္လာရတာ ၊ လူရတာ နဲ႕ ခ်က္ခ်င္း ျပန္မွာ ေလ´

ေဒၚညိဳစကားေၾကာင့္ ေဒၚစိန္ၾကီး တစုံတရာကုိ သေဘာေပါက္သြားျပီး …

`ဟင္း ..ဟင္း .. ၾကံဳတုန္း ေဒၚညိဳ႕ကုိ အပူကပ္ရဦးမယ္ေတာ္ ၊ ကၽြန္မေလ ဖုိးေအာ္ကုိ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ၾကီးမွာ အလုပ္လုပ္ခုိင္းခ်င္တယ္ေတာ့၊ ဘာအလုပ္ရရေပါ့ ေဒၚညိဳရယ္၊ စားပြဲထုိးတုိ႕ ဘာတုိ႕လည္း ျဖစ္ပါတယ္။ အဓိကက သူလူေတာတုိးျပီး လူေတြ အေၾကာင္းသိေစခ်င္တာေလ၊ ေငြက အဓိက မဟုတ္ပါဘူးရွင့္… ဟင္း ဟင္း ဟင္း´

ေဒၚစိန္ၾကီး စကားေၾကာင့္ ဖုိးေအာင္တေယာက္ ေခါင္းနပန္းၾကီးသြားတယ္။

`ဒီမိန္းမၾကီးဟ ရြာမွာ ငါ့ကုိ ခုိင္းစားလုိ႕ အားမရဘဲ ျမိဳ႕အထိ ခုိင္းစားခ်င္ေနျပီ၊ အေတာ္ ့ကုိ ယုတ္မာေကာက္က်စ္ျပီး ေငြမက္တဲ့ မိန္းမၾကီးပဲ´

ဖုိးေအာင္ဟာ အိမ္ထရံေနာက္ကြယ္ကေန မေက်မနပ္ ေရရြတ္လုိက္တယ္။

ေဒၚညိဳက ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ကုိ ခ်လုိက္ရင္း…

`ဟုတ္ပါရဲ႕ ေအ ညည္းသတိေပးေတာ့မွ ဖုိးေအာင္ကုိ ငါ ေတြ းမိေတာ့တယ္၊ ငါ အခုျပန္လာတာ မိန္းမ အလုပ္သမားရွာဖုိ႕ မဟုတ္ဘူး၊ သူေဌးမတေယာက္ က ျခံအကူအလုပ္သမား … လူငယ္အရြယ္တည္းက လုိတယ္ေျပာတယ္ေအ့၊ ဖုိးေအာင္က ရုပ္ေလးလည္းမဆုိးဘူး ၊ အညာသားဆုိေပမယ့္ အသားေရကလည္းျဖဴတယ္၊ ဒီေတာ့ သူေဌးမအိမ္မွာ ခုိင္းဖုိ႕ အဆင္ေျပတယ္ေအ့၊ ဖုိးေအာင္ကုိ ငါနဲ႕ တခါတည္း ထည့္လုိက္ေပေတာ့ မိစိန္´

လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ မစိန္ၾကီးဟာ ၀မ္းသာအားရနဲ႕ ..

`ဟင္ … တကယ္လားေဒၚညိဳ၊ သူေဌးအိမ္မွာ ဆုိေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့၊ လစာဆုိလည္း သုံးလစာ ၾကိဳထုတ္လုိ႕ ရမွာ ေပါ့ေနာ္´

`ဒါေပါ့ … မိစိန္ရယ္၊ ဖုိးေအာင္လုိ သန္႕ျပန္႕တဲ့လူဆုိရင္ ေစ်းက တုိ႕ပါးစပ္ထဲမွာ ပဲေလ… ဟင္း..ဟင္း´

မစိန္ၾကီးက မ်က္ေမွာ င္ၾကဳတ္သြားျပီး…

`အဲလုိေတြ လည္း ရွိလား၊ ဘာလုိ႕ အလုပ္ရွင္ေတြ က ခြဲျခားထားတာလဲဟင္´

ေဒၚညိဳက ေရေႏြးၾကမ္းကုိ ေမာ့ေသာက္လုိက္ရင္း …

`ဒီလုိရွိတယ္ မိစိန္ရဲ႕ … ရန္ကုန္မွာ ရွိတဲ့ ငါတုိ႕ရဲ႕ အိမ္ေဖာ္ပြဲစားၾကီးက လူခ်မ္းသာေတြ ပဲ အေခၚမ်ား တဲ့ တန္းျမင့္ပြဲစားအိမ္ေလ၊ တခါတေလေတာ့လည္း လူလတ္တန္းစားေတြ လာျပီး အလုပ္သမားေခၚတာေတာ့ ရွိ္ပါတယ္ေအ့၊ တခါကဆုိ ငါေခၚသြားတဲ့ အလုပ္သမားတေယာက္ ျပႆနာတက္ဖူးတယ္ေလ´

လုိ႕ေျပာတဲ့အခါ မစိန္ၾကီးက စိတ္၀င္တစားဟန္နဲ႕ …

`ဟုတ္လား … ဘယ္လုိ ျဖစ္တာလဲရွင္´

လုိ႕ေမးလုိက္တယ္။

ထရံအကြယ္က နားေထာင္ေနတဲ့ ဖုိးေအာင္ဟာ ဆက္နားမေထာင္ေတာ့ပဲ စိတ္ပ်က္စြာ နဲ႕ အျပင္ထြက္သြားေတာ့တယ္။

***