အခန္း (၁)
ေက်ာင္းကင္တင္းတစ္ခု၌ လူငယ္တစ္ဦး ထုိင္ေနပါသည္။
သူ႔အမည္ က . . . . . လင္းေခတ္။
သုိ႔ေသာ ္ လူအမ်ား က သူ႔ကုိ ‘က်ဴးပစ္’ ဟု တညီတညာ ကင္ပြန္းတပ္ထားၾကေလ၏ ။
က်ဴးပစ္ဆုိသည္မွာ ဖူးစာေရး နတ္ဟု အဓိပၸာယ္ထြက္သည္။
က်ဴးပစ္သည္ ဗီးနပ္(စ္) အခ်စ္နတ္သမီး၏ ရင္ႏွစ္ သားခ်စ္ ျဖစ္၏ ။ မိခင္အနားတြင္ ေလးျမားတို႔ျဖင့္ ခစားကာ ျမဴးတူးေပ်ာ္ပါးကစားလ်က္ ရွိသူကား က်ဴးပစ္နတ္သားေလးပင္ ျဖစ္၏ ။
နတ္ေလာကတြင္ က်ဴးပစ္ဖူးစာေရး နတ္ကေလးအား နတ္ေျပာင္ နတ္႐ႈပ္နတ္ေပ်ာ္ကေလး အ ျဖစ္ အျပစ္ကုိေဗြမယူဘဲ ခ်စ္ခင္ၾကေလသည္။
က်ဴးပစ္သည္ ေလးႏွင့္ ျမားကုိ ကိုင္ဆြဲ၍ နတ္လူမတူ သက္ရွိသူမွန္သမွ်အား အနည္းႏွင့္ အမ်ား ခ်စ္ဒုကၡေပးေလ့ရွိပါ၏ ။
ထုိနတ္႐ႈပ္ကေလး၏ ျမားခ်က္ထိသူ မွန္သမွ် အသက္မေသေသာ ္လည္း ခ်စ္စိတ္ေၾကာင့္ အႀကီးအက်ယ္ ဒုကၡေရာက္၍ အခ်စ္ေၾကာင့္ လည္း အေပ်ာ္ႀကီး ေပ်ာ္ၾကရ၏ ။
လင္းေခတ္သည္လည္း ထုိနည္းႏွင္ႏွင္ပင္။
သူ႔ေၾကာင့္ ဒုကၡေရာက္ရသူေတြ ရွိသလို၊ သူ႔ေၾကာင့္ အဆင္ေျပသြားၾကေသာ ခ်စ္သူစံုတြဲ ေတြ လည္း ရွိ၏ ။ သူသည္ ေနာက္ေျပာင္တတ္ေပမယ့္ သူ႔ကုိ ခ်စ္ခင္သူေပါမ်ား ေလသည္။
ေသခ်ာတာ ကေတာ့. . . . .
ဤေက်ာင္း၀န္းက်င္တြင္ လင္းေခတ္သည္ အခ်စ္ကိစၥေတြ ႏွင့္ ပတ္သက္၍ အလြန္နာမည္ ႀကီးျခင္းပင္ ျဖစ္၏ ။
“လင္းေခတ္ေရ . . . . . ငါ့ကုိ ကူညီပါဦးကြာ”
ႏွစ္ ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားႀကီးတစ္ဦး လင္းေခတ္ထံ ဖုတ္ပူမီးတိုက္ ေရာက္လာ၏ ။ လင္းေခတ္က ေမးဆတ္ျပၿပီး-
“ဘာလဲ ကိုေအာင္မင္းရဲ႕ ၊ ေျပာပါဦး”
“ဟို၀ွါကြာ. . . . . အဲ. . . . . ဟိုဒင္း. . . . .”
ထုိေက်ာင္းသားႀကီးအမူအရာမွာ ရွက္ကိုးရွက္ကန္း ျဖစ္ေနသည္။ ဒါေၾကာင့္ လင္းေခတ္က တြန္းအားေပးလိုက္ ၏ ။
“ေျပာပါ ကိုေအာင္မင္းရဲ႕ ၊ မရွက္ပါနဲ႔”
“ေအး. . . . . ေအးပါကြာ၊ ငါေလ. . . . . ဟိုတစ္ေန႔က. . . . .”
“ဘာ ျဖစ္တာလဲ. . . . . ၀မ္းေလွ်ာတာလား”
“ဟာ. . . . . မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ကုိ ေတြ ႕တာကြ”
“အဲဒီ ေတာ့. . . . .”
“သူ႔ကုိငါၾကည့္ေတာ့ သူကလည္း ငါ့ကိုျပန္ၾကည့္တယ္။ အဲဒီ အၾကည့္ေလးနဲ႔တင္ သူ႔ကုိငါ ႏွစ္ ႏွစ္ ကာကာ ေၾကြသြားမိတယ္ကြာ”
“ေၾသာ္. . . . . ေတာ္ ေတာ္ ထိေရာက္တဲ့ အၾကည့္ပဲ”
လင္းေခတ္က မပြင့္တပြင့္ မွတ္ခ်က္ခ်၏ ။ ေက်ာင္းသားႀကီးက မ၀ံ့မရဲျဖင့္ . . . . .
“အဲဒါ . . . . . အဲဒါ. . . . . သူ႔ကုိငါ ဖြင့္ေျပာခ်င္တယ္ကြာ”
“ေျပာခ်င္ရင္ ေျပာလိုက္ေပါ့ဗ်ာ။ ေႏွးမေနနဲ႔ ေနာက္က်လို႔ရတာ ကုိပဲ ေဂ်းတြန္းယူေနရဦး မယ္”
“ငါ. . . . . ငါ. . . . . လိုက္မေျပာရဲဘူးကြ။ ေၾကာက္တယ္”
“အဲ့ဒါဆုိ စာေရး ၿပီး တစ္ေယာက္ ေယာက္ နဲ႔ ေပးခိုင္းလိုက္ေလဗ်ာ။ လြယ္လြယ္ေလး ဟာကုိ”
“ငါလည္း အဲဒီ လို စိတ္ကူးမိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ စာကုိ ဘယ္လိုေရး ရမွန္းမသိလို႔။ အဲဒါ ေၾကာင့္ မင္းဆီလာတာ”
“ေၾသာ္”
လင္းေခတ္ နားခြက္က မီးေတာက္သြားသည္။
“ဒါဆုိ ကၽြန္ေတာ္ က ခင္ဗ်ားအစား ေၾကြျပစာ ေရး ေပးရမွာ ေပါ့ေလ။ ဟုတ္လား”
“ေအး. . . . . ဟုတ္တယ္၊ ဟုတ္တယ္”
ေက်ာင္းသားႀကီးက ၀မ္းသာအားရ ေခါင္းကိုအတြင္ တြင္ ညိတ္ျပ၏ ။ လင္းေခတ္က ဗလာ က်င္းေနေသာ စာပြဲခံုေပၚ ေ၀့ၾကည့္ၿပီး. . . . .
“အင္း. . . . . ေၾကြံျပစာေရး ေပးရတာ ကေတာ့ အပမ္းမႀကီးပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေန႔မနက္ ကၽြန္ေတာ္ လက္ဖက္ရည္မေသာက္ရေသးဘူးဗ်။ အဲ့ဒီေတာ့ ဉာဏ္က သိပ္မရႊင္ဘူူး ျဖစ္ေနတယ္။
“ဟာ . . . . . ဒါဆို ေသာက္ေလ၊ အစ္ကုိ တိုက္မွာ ေပါ့။ ဘာေသာက္မလဲ”
“ေပါ့စိမ့္”
ေက်ာင္းသားႀကီးက ပ်ာပ်ာသလဲ မွာ ေပးသည္။
“ဒီ၀ိုင္းကုိ ေပါ့စိမ့္တစ္ခြက္ ေပးပါေဟ့”
စားပြဲထုိးေကာင္ေလးက. . . .
“ရွယ္လား၊ ႐ုိး႐ိုးလားဗ်ဳိ႕”
ႏွစ္ ခ်ဳိ႕ေက်ာင္းသားႀကီးက . . . . .
“႐ိုး႐ိုးပဲေပးကြာ”
“အဲ. . . . .”
လင္းေခတ္ နည္းနည္း ေတာ့ ေအာင့္သက္သက္ ျဖစ္သြားသည္။ ဒီလူ႔ပံုၾကည့္ရာတာ လူပိန္ သလို သဒၶါတရားလည္း ပိန္ပံုရ၏ ။
ခဏၾကာေတာ့ စားပြဲထိုးေကာင္ေလးက ဇြန္းမပါေသာ လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ လာခ်ေပး သည္။ လင္းေခတ္က လက္ဖက္ရည္ခြက္ကို မအီမလည္ ၾကည့္ၿပီးေနာက္. . . . .
“ကဲ . . . . . စိန္ေအာင္မင္း. . . . . အဲ. . . . . ကိုေအာင္မင္း. . . . . ေျပာ”
“ဘာေျပာရမွာ လဲ”
“ခင္ဗ်ား ေၾကြတဲ့အမ်ဳိးသမီးအေၾကာင္းေပါ့။ သူက ခင္ဗ်ားထက္ ႀကီးလား ငယ္လား”
“ဘာလဲဟင္. . . . . ခႏၶာကုိယ္လား”
“အသက္ကုိ ေမးတာ”
“ေၾသာ္. . . . . ဒါဆို သူက ငယ္တယ္။ စံုစမ္းရသေလာက္ေတာ့ သူက ပထမႏွစ္ ဥပေဒ ေက်ာင္းသူ. . . . .တဲ့။ သူ႔နာမည္ ေလးက. . . . .”
“အဲဒါေတြ မလိုပါဘူး။ ဒီေလာက္ဆုိ ရၿပီ”
လင္းေခတ္က လက္ကာျပလိုက္သည္။ ၿပီး. . . . . လက္ျဖန္႔ၿပီး . . . . .
“ေပး”
“ဘာေပးရမွာ လဲ”
“စာရြက္နဲ႔ ေဘာလ္ပင္ေလ။ ေၾကြျပစာ ေရး ေပးရမွာ ဆို”
“ငါ့မွာ ပါမလာဘူးကြ”
“ဘာလို႔ မယူလာတာလဲ”
“မင္းက ရည္းစားစာေရး ေပးရင္ တစ္ခါတည္း တန္းေပးလို႔ရတဲ့အထိ အၿပီးအစီး ကူညီ တယ္ဆုိလို႔ေလ။ ငါက မိန္းကေလးေတြ သေဘာက်မယ့္ စာရြက္လွလွေလးေတြ လည္း ေရြးမ၀ယ္ တတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ . . . . . ငါက” လက္ေရး လည္း မလွဘူးကြ။ အဲဒါေၾကာင့္ အားကုိးၿပီး မင္းဆီ လာတာ”
“ေၾသာ္”
လင္းေခတ္ မၾကည္မသာ ျဖစ္သြားသည္။ သို႔ ေသာ ္ ဘာမွ မေျပာေတာ့။
၀ါသနာအရ အိတ္ထဲမွ စာအုပ္ႏွင့္ ေဘာလ္ပင္ကုိပဲ ထုတ္လိုက္ေတာ့၏ ။ ၿပီး. . . . . သစ္လြင္လွပေသာ စာရြက္သားေပၚတြင္ ညီညာသပ္ရပ္ေသာ လက္ေရး ျဖင့္ ‘ေၾကြျပစာ’ တစ္ေစာင္ ေရး လိုက္ေလသည္။
ၿပီးေသာ အခါ. . . . .
ႏွစ္ ခ်ဳိ႕ ေက်ာင္းသားႀကီးအား ေပးလိုက္ ပါ၏ ။
၀ရမ္းေျပးမေလးေရ. . . . .
ညႇိဳ႕အားျပင္းတဲ့ မင္းေလးနဲ႔ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ႔တင္
ကုိယ့္ႏွစ္ လံုးသား ႏုႏုထြတ္ထြတ္ကေလးဟာ
မဟားဒယား မုဒိမ္းက်င့္ခံလိုက္ရတာ ပါ။
အခုဆုိရင္ မင္းေလးရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္ ကုိယ့္ႏွလံုးသားမွာ
အခ်စ္ဆိုတဲ့ သေႏၶသားေလးဟာ တစ္ေန႔တျခား
ရင့္မာႀကီးထြားလုိ႔လာပါၿပီ။
မင္းေလးဟာ ဥပေဒကုိ ေလးစားၿပီး စာရိတၱကုိ
တန္ဖိုးထားသူ တစ္ေယာက္ ဆိုရင္ မင္းေၾကာင့္
ျဖစ္လာတဲ့ျပႆနာကုိ ေခါင္းမေရွာင္ဘဲ တာ၀န္ယူေပးေစလို႔ပါတယ္။
ကိုယ့္ရင္ထဲက မင္းေလးရဲ႕ ပေယာဂေၾကာင့္
ရလာတဲ့. . . . . အခ်စ္သေႏၶသားေလး ေလာကအလယ္မွာ
မ်က္နွာမငငယ္ဘဲ သိကၡာရွိရွိ တင့္တင့္တယ္တယ္
ေမြးဖြားရွင္သန္ႏုိင္ေစဖုိ႔အတြက္. . . . .
အဓိကသက္ဆုိင္သူေတြ ျဖစ္တဲ့ . . . . . ကုိယ္တို႔
ႏွစ္ ေယာက္ ရဲ႕ ဘ၀ႏွစ္ ခုကို တစ္သားတည္း ျဖစ္ေအာင္
ေပါင္းစပ္လိုက္ၾကပါစို႔ေနာ္. . . . .
ပံု- အခ်စ္ကိုယ္၀န္ေဆာင္
“ဟင္”
စာကုိဖတ္ၿပီး ကိုေအာင္မင္း ပါးစပ္ရြဲ႕ကာ မ်က္လံုးႀကီးပါ ျပဴးထြက္လာ၏ ။
“လင္းေခတ္. . . . . မင္း. . . . . မင္း. . . . . ဘယ္လုိႀကီးေရး ထားတာလဲကြာ။ ငါ. . . . . ငါ. . . . . အသည္းတုန္ အူတန္ ျဖစ္သြားတာပဲ”
“အဟင္း. . . . .”
လင္းေခတ္က ေအးေအးေဆးေဆးပါပဲ။
ဇြန္းမပါေသာ လက္ဖက္ရည္ကို တစ္ငံုေသာက္လိုက္ေသးသည္။ ၿပီးမွ ၿပံဳး၍ . . . . .
“ခင္ဗ်ားေကာင္မေလးက ဥပေဒေက်ာင္းသူဆုိေတာ့ ၿငိသြားေအာင္ ဥပေဒဆန္ဆန္ေလး ေရး ေပးတာပါဗ်ာ”
“ဟာ. . . . . မင္းဥစၥာႀကီးက ေကာင္မေလး မၿငိဘဲ ငါ ဥပေဒနဲ႔ၿငိမယ့္ အခ်ဳိးမ်ဳိးႀကီးကြ”
“ဘာလဲ. . . . . ခင္ဗ်ားက မယူခ်င္လို႔လား၊ အဲဒီ လို အဆင့္ျမင့္ျမင့္ ေၾကြျပစာမ်ဳိးကို ကၽြန္ေတာ္ ့ဆီကေန လိုခ်င္တဲ့သူေတြ တစ္ေထြးႀကီး ရွိတယ္ေနာ္။ ခင္ဗ်ားမယူခ်င္ရင္ ထားခဲ့လိုက္။
ဒီလိုက်ေတာ့လည္း ျပန္မေပးေခ်။
“ယူ. . . . . ယူပါ့မယ္ကြာ”
မသက္မသာမ်က္ႏွာႏွင့္ စာရြက္ကိုယူၿပီး လက္ဖက္ရည္ဖုိးရွင္းကာ ကုိေအာင္မင္း ထြက္သြားေလသည္။
လင္းေခတ္သည္ သေဘာတက် ရယ္၏ ။
သူ တမင္တကာ မထိခလုတ္ထိခလုတ္ ကလိလိုက္တာ ျဖစ္ေပ၏ ။
စာေပးျခင္းဆုိသည္မွာ . . . . .
ခ်စ္သူရည္းစားေတြ ၾကားမွာ ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ၊ မိဘႏွင့္ သားသမီး၊ ဆရာႏွင့္ တပည့္၊ မိတ္ေဆြသူငယ္ခ်င္းေတြ ၾကားမွာ ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ေခတ္အဆက္ဆက္ က်င့္သံုးခဲ့ေသာ အေလ့ အထ တစ္ခု ျဖစ္သည္။
တုိးတက္ေနေသာ ယေန႔ေခတ္တြင္ လူခ်င္းေ၀းေနပါက E-mail ပုိ႔၍ ျဖစ္ေစ၊ g-mail သံုး၍ ျဖစ္ေစ၊ တယ္လီဖုန္းနွင့္ ျဖစ္ေစ ဆက္သြယ္မႈ ရရွိႏိုင္ပါ၏ ။
သို႔ ရာတြင္ . . . . .
ထုိအရာမ်ား သည္ တတ္ႏုိင္နီးစပ္သူေတြ အတြက္သာ ျဖစ္၏ ။
ထုိ႔ျပင္. . . . .
လူတန္းစားအားလံုး အသံုးျပဳ၍ အဆင္ေျပေသာ စာလႊာေလးေတြ ကဲ့သို႔ တယုတယ သိမ္းဆည္းၿပီး လြယ္လြယ္ကူကူ ကုိယ့္လက္ထဲမွာ ကုိင္ကာ၊ သတိရတိုင္း လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ထုတ္ဖယ္၍ မရႏိုင္ေခ်။
စာေပးျခင္းသည္. . . . .
ကာယကံရွင္က ကိုယ္တိုင္ေရး ၿပီး ကာယကံရွင္က ကိုယ္တိုင္ဖတ္ႏိုင္သူဆုိပါက. . . . .
(မိမိလိုလားသူက ေပးတာဆုိလွ်င္)
ကိုယ္သံေယာဇဥ္ရွိသူ၏ လက္ေရး ေလးေတြ ကိုလည္း ျမင္ရသည္။ ထုိသူ၏ လက္ႏွင့္ ထိေတြ ႕ထားေသာ စာရြက္ကေလးကိုလည္း ကိုင္တြယ္ရသည္။ ထုိသူ၏ အေငြ႕အသက္ကေလး ေတြ ကိုလည္း နမ္း႐ိႈက္ခြင့္ရသည္။
အဘယ္မွ် ၾကည္ႏူးလြမ္းဆြတ္ဖို႔ေကာင္းလိုက္ပါသလဲ. . . . .။
ထုိ႔ေၾကာင့္ ပင္. . . . .
စာေရး သားေပးပို႔ျခင္းသည္ ေခတ္အဆက္ဆက္ သစ္လြင္လတ္ဆတ္ေနၿပီး ဘယ္ေသာ အခါမွ မ႐ိုးအီ မေပ်ာက္ကြယ္ႏုိင္ေသာ ျမတ္ႏိုးဖြယ္ ဆက္သြယ္ခ်က္ တစ္ခုဟု ယူဆသတ္မွတ္မိပါ ၏ ။
အခန္း (၂)
မုိင္နာခ်ိန္ ျဖစ္သျဖင့္ . . . . .
လင္းေခတ္တုိ႔ သူငယ္ခ်င္းငါးေယာက္ တစ္ေယာက္ ကုိ တစ္ေယာက္ မ်က္ရိပ္ျပၿပီး (ဆရာ blackboard ဘက္ လွည့္ကာ စာေရး ေနခ်ိန္တြင္ ) အတန္းထဲမွ တိတ္တဆိတ္ လစ္ထြက္လာခဲ့ ၾကပါသည္။
သူတုိ႔အားလံုး (E-major) သမားေတြ ျဖစ္သည္။ သူတို႔အုပ္စုက ေယာက်္ားေလး (၃) ေယာက္ ၊ မိန္းကေလး (၂) ေယာက္ ျဖစ္ေသာ ္လည္း ကေတာက္ကဆ ျဖစ္စဥ္ ရွားပါးကာ ညီညြတ္မႈ ရွိၾက၏ ။
ဒါေၾကာင့္ လည္း ဟိုက္စကူးမွ ဒုတိယႏွစ္ ေရာက္သည္အထိ ယေန႔တိုင္ ခိုင္ၿမဲစည္းလံုးစြာ တြဲ မိေနၾကျခင္းပင္ ျဖစ္၏ ။
လမ္းေလွ်ာက္ေနရင္းမွ လင္းေခတ္က
“ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ၿပီး နမ္းတဲ့အနမ္း ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာလဲ သိလား”
ေလးေယာက္ စလံုး ေခါင္းခါၾကသည္။
“မသိပါဘူး ကိုက်ဴးပစ္ႀကီးရယ္။ ဘာေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတာလဲ”
“အတန္းထဲမွာ ဆရာေတြ မသင္တဲ့ ပညာရပ္ေတြ ဒီေကာင့္ဆီကေန သင္ယူေလ့လာ မွတ္သားရမယ္။ ဗဟုသုတတုိးပြားေအာင္ မိန္႔ေတာ္ မူစမ္းပါဦး”
ေနသူႏွင့္ ရဲရင့္က အလိုက္တသိ စကားေထာက္ေပးေတာ့ လင္းေခတ္က ၿပံဳးစစႏွင့္ ေျပာ သည္။
“မိန္းကေလးေတြ ဟာ မလိုအပ္ဘဲ စကားမ်ား လို႔ကြ။ စကားမ်ား လြန္းတဲ့ မိန္းမေတြ ရဲ႕ ပါးစပ္ ေပါက္ကုိ ခဏတျဖဳတ္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ပိတ္ထားခ်င္လို႔၊ ေယာက္ ်ားေတြ က ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ၿပီး နမ္းတဲ့ နည္းစနစ္ကို တီထြင္လိုက္ၾကတာ”
“ဟယ္ . . . . . အယုတ္တမာေကာင္”
“အစုတ္ပလုတ္”
၀တ္မႈ န္ႏွင့္ ပိုးသဲျဖဴက လင္းေခတ္ကုိ သူတုိ႔လြယ္အိတ္ေတြ ႏွင့္ ထု႐ိုက္ၾက၏ ။ လင္းေခတ္ က တဟဲဟဲႏွင့္ သာ ရယ္ေနေလသည္။
ေက်ာင္းသူ ေက်ာင္းသားဘ၀သည္ . . . . . စင္ၾကယ္ေအးျမစြာ ျဖင့္ တသြင္သြင္ စီးဆင္း ေနေသာ ေရစီးေၾကာင္းငယ္တစ္ခု ျဖစ္၏ ။ ေက်ာင္းေတာ္ ႀကီးက ပင္လယ္ဆုိလွ်င္ သူတုိ႔ငါးေယာက္ သည္ ေပ်ာ္ရႊင္စြာ ကူးခတ္ေနေသာ ေရစက္ကေလးေတြ ျဖစ္၏ ။
သစ္ပင္ရိပ္တစ္ခုေအာက္ေရာက္ေတာ့ သူတုိ႔ငါးေယာက္ တစ္စုတစ္ေ၀းတည္း ထုိင္လိုက္ ၾကပါသည္။
ေန႔လယ္ခင္းေနက ၾကြက္ၾကြက္ဆူမတတ္ ပူျပင္းေလသည္။ ဒါေၾကာင့္ သူတုိ႔အားလံုး လြယ္အိတ္ထဲမွ ကုိယ္စီကုိယ္ငွ စာအုပ္ကေလးေတြ ထုတ္ၿပီး ယပ္ခတ္ၾက၏ ။
ထုိစဥ္. . . . .
“ဟင္”
လင္းေခတ္၏ စာအုပ္ၾကားထဲမွ အျဖဴေရာင္ စာအိတ္ေသးေသးေလးတစ္လံုး ထြက္က်လာ ၏ ။ ဘာေလးပါလိမ့္. . . . .။
အစိမ္းေရာင္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚမွ အျဖဴေရာင္ စာအိတ္ကေလးကုိ ေကာက္ယူၿပီး လင္းေခတ္ ဖြင့္ၾကည့္လိုက္သည္။
ထုိအခါ. . . . .
အတြင္ းထဲ၌ စာရြက္ေခါက္ျဖဴျဖဴဆြတ္ဆြတ္ကေလးကုိ ေတြ ႕ရ၏ ။
လင္းေခတ္စိတ္၀င္စားသြားသည္။ စာရြက္ေခါက္ကေလးကုိ ထုတ္ၿပီး ေသခ်ာျဖန္႔ၾကည့္ လိုက္ရာ. . . . .
ကြန္ပ်ဴတာျဖင့္ စာ႐ိုက္စာစီၿပီး ပရင့္ (Print) ထုတ္ထားေသာ စာရြက္ကေလးတစ္ရြက္ ျဖစ္ေၾကာင္း သိရွိလိုက္ရေလသည္။
လင္းေရ. . . . .
အခ်စ္ကုိ လူေတြ က အမ်ဳိးမ်ဳိး အဓိပၸာယ္ဖြင့္ဆိုၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ပိုင္ဆုိင္ျခင္း၊ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ စြန္႔လႊတ္ျခင္း၊ တခ်ဳိ႕ ကေတာ့ ေပးဆပ္ျခင္း. . . . . တဲ့။
အားလံုးဟာ ကုိယ့္ခံစားခ်က္နဲ႔ကိုယ္ အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ဆိုၾကတာမို႔ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မွာ းတယ္လုိ႔ ေျပာလို႔မရပါဘူး။
ငါ့အတြက္ေတာ့ အခ်စ္ဆိုတာ. . . . . ပိုင္ဆိုင္ျခင္း၊ စြန္႔လႊတ္ျခင္း . . . . . ဆိုတာေတြ ထက္ ရရွိေနတဲ့ ေငးၾကည့္ခြင့္ေလးနဲ႔ပဲ ေက်နပ္ေနရတာ ပါ။
တကယ္ပါ လင္းရယ္. . . . .
ငါဟာ နင့္ကုိ ေငးၾကည့္ခြင့္ရ႐ံုေလးနဲ႔ပဲ ေရာင္ ့ရဲတင္းတိမ္တတ္ေအာင္ ကိုယ့္ကုိယ္ကုိယ္ အသည္းအသန္ ေလ့က်င့္ေပးေနရတာ ပါ။
ပန္ဒိုရာ
စာကုိဖတ္ၿပီး လင္းေခတ္ အံ့အားသင့္သြားသည္။ နားမလည္ႏိုင္ေအာင္လည္း ျဖစ္သြား၏ ။
ဇေ၀ဇ၀ါျဖင့္ စာရြက္ကေလးကုိ ကိုင္ကာ သူငူငိုင္ေနမိေလသည္။
“ဟိတ္ေကာင္. . . . . ဘာေတြ ဖတ္ေနတာလဲ”
“အသစ္ေရး ထားတဲ့ ရည္းစားစာလား”
“ဘယ္သူအတြက္ ေရး ေပးရတာ လဲ”
“ငါတုိ႔ကုိလည္း ျပစမ္းပါဦးဟဲ့”
စာရြက္ကေလးကုိ သူငယ္ခ်င္းေတြ အား ေပးလုိက္ပါသည္။ ၿပိဳင္တူေခါင္းခ်င္းဆုိင္ဖတ္ၿပီး ေသာ အခါ . . . . . အားလံုး နေ၀တိမ္ေတာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကေလ၏ ။
“ဒါ ဘာစာႀကီးလဲ”
“ငါလည္း မသိဘူးေလ”
“နင္ေရး ထားတာ မဟုတ္ဘူးလား”
“ဘယ္က ဟုတ္ရမွာ လဲ”
“ဒါဆုိ ဒီစာက နင့္ဆီ ဘယ္လိုလုပ္ ေရာက္ေနတာလဲ”
“အဲဒါေတာ့ ငါလည္း မသိဘူး။ အခုမွ စာအုပ္ၾကားထဲက ထြက္လာလို႔ ေတြ ႕တာ”
“ဘယ္လိုႀကီးလဲဟာ”
အားလံုး ေခါင္းစားကုန္ၾက၏ ။
“နာမည္ ကလည္း ပန္ဒိုရာ. . . . . တဲ့။ ကုလားမလားမသိဘူး”
“ဧကႏၲ. . . . . လင္းေခတ္ ေနာက္တတ္ ေျပာင္တတ္ေတာ့ သူ႔ကုိ တစ္ေယာက္ ေယာက္ က လက္စားေခ်တဲ့အေနနဲ႔ ျပန္ေနာက္လိုက္တာပဲ ျဖစ္ရမယ္”
“ေအး. . . . . ဟုတ္တယ္။ အဲဒါ ျဖစ္ႏုိင္တယ္”
“ၿပီးေတာ့ လင္းေခတ္က တျခားလူေတြ ကုိ ရည္းစားစာေတြ ေရး ေပး၊ ေအာင္သြယ္လုပ္ေပး ေနတာဆုိေတာ့ တမင္တကာ သူရင္ခုန္ေအာင္ စတာပဲ ျဖစ္လိမ့္မယ္”
“ဟုတ္တယ္၊ အဲ့ဒီလုိပဲ ျဖစ္မွာ ပါ”
ကုိယ္စီကုိယ္ငွ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြ ေပးေနၾက၏ ။
“အေရး မပါပါဘူးကြာ။ ဒီကိစၥအတြက္နဲ႔ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ခံမေနနဲ႔။ မတန္ဘူး”
“ေခါင္းထဲကသာ ထုတ္ပစ္လိုက္။ ကုိယ္က အေရး တယူစဥ္းစားေနရင္ တစ္ဖက္လူက သူ႔အႀကံထေျမာက္တယ္ဆုိၿပီး ၀မ္းသာေနဦးမယ္”
“ဒါေတြ က ကေလးအထာေတြ ပါ”
ဒီလိုႏွင့္ ပင္. . . . .
ထုိကိစၥကို လြယ္လြယ္ကူက ေမ့ေဖ်ာက္ပစ္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားလိုက္ၾကပါ၏ ။ ဘာရယ္မဟုတ္ စာရြက္ကေလးကုိ သူ ျပန္လည္ေတာင္းယူလိုက္သည္။
ထုိအခိုက္. . . . .
သစ္ရြက္လႈပ္ခတ္သံလိုလို ၾကားမိသျဖင့္ သူေခါင္းငဲ့၍ လွည့္ၾကည္လိုက္သည္။
ထုိအခါ. . . . .
ဘာမွ ထူးျခားမႈ မရွိေခ်။
အနည္းငယ္ ေအးခနဲ ျဖစ္သြားသျဖင့္ ေလတိုက္ႏႈန္းေၾကာင့္ ဟူ၍ ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ပါ ေတာ့၏ ။
လူအသြားအလာနည္းေသာ ေနရာတစ္ေနရာတြင္ ျဖစ္သည္။
လူသံုးေယာက္ ဖိုခေနာက္ဆိုင္ တည္ရွိေနၾက၏ ။ တစ္ေယာက္ က အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္း ႏွစ္ ပြင့္ကုိ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ မိန္းကေလးတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး က်န္ႏွစ္ ေယာက္ ကေတာ့ ေယာက်္ား ေလးေတြ ျဖစ္သည္။
မိန္းကေလးက စြဲမက္ဖြယ္အၿပံဳးတစ္ခုကုိ ဆင္ျမန္းလ်က္
“နင္တို႔ႏွစ္ ေယာက္ ကလည္း ငါ့ကိုခ်စ္တယ္။ ငါကလည္း နင္တို႔ႏွစ္ ေယာက္ စလံုးကုိ သေဘာက်တယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မို႔လို႔ နင္တုိ႔ႏွစ္ ေယာက္ စလံုးရဲ႕ အခ်စ္ကုိ မျငင္းဘဲ ငါလက္ခံလိုက္ တာ”
ထုိေကာင္မေလးမွာ အသည္းခြဲဘုရင္မဟူ၍ နာမည္ ႀကီးေနေသာ (E-major) ၏ ေငြၾကယ္ ပြင့္ ‘႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္’ ျဖစ္သည္။
သူမေရွ႕တြင္ ရပ္ေနေသာ ေကာင္ေလးႏွစ္ ေယာက္ ကေတာ့
သူမ၏ ေဆာ့ကစားျခင္းကုိ ခံေနရေသာ သူမ၏ ရည္းစားစာရင္၀င္ေတြ ျဖစ္၏ ။
“အခုေတာ့ နင္တုိ႔က တစ္ၿပိဳင္တည္း ႏွစ္ ေယာက္ မတြဲ ခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ ငါက တစ္ေယာက္ ကုိပဲ ေရြးရေတာ့မွာ ေပါ့ေလ”
႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္က ေကာင္ေလးႏွစ္ ေယာက္ ကုိ စိုက္ၾကည့္လိုက္ၿပီး
“ငါက နင္တုိ႔နွစ္ေယာက္ စလံုးကုိ သံေယာဇဥ္ရွိတယ္။ ငါ့ရဲ႕ ေရြးခ်ယ္မႈ ေၾကာင့္ ဘယ္သူ႔ကုိမွ မနစ္နာေစခ်င္ဘူး။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ဟိုတစ္ေန႔က ေျပာထားတဲ့အတုိင္းပဲ ၿပိဳင္ပြဲေလးကုိ စလိုက္ၾကရ ေအာင္”
႐ုိ႕စ္နီနီေက်ာ္က ေကာင္ေလးႏွစ္ ေယာက္ ကုိ သူမလက္ထဲတြင္ ကိုင္ေဆာင္ထားေသာ ႏွင္းဆီနီတစ္ပြင့္စီ ေပးလိုက္ ၏ ။
ၿပီးေသာ အခါ . . .
“ငါေျပာထားတဲ့အတိုင္းေပါ့ . . . နင္တုိ႔ႏွစ္ ေယာက္ အဲဒီ ႏွင္းဆီပန္းကို ကုိင္ၿပီး ဟိုေရွ႕က သစ္ပင္ဆီကိုသြား။ ၿပီးရင္ ငါကလာေတာ့ဆုိတာနဲ႔ . . . ကုိယ့္လက္ထဲက ပန္းကိုေနာက္အက်ဆံုး ငါ့ဆီ လာပို႔ႏိုင္တဲ့လူကုိ ခ်စ္သူအ ျဖစ္ သတ္မွတ္တယ္။ ကဲ . . . သြားၾ ကေတာ့”
ေကာင္ေလးႏွစ္ ေယာက္ အနီေရာင္ ႏွင္းဆီပန္းကုိယ္စီကိုင္ၿပီး သစ္ပင္ဆီထြက္သြားၾက၏ ။ သူတုိ႔ႏွစ္ ေယာက္ ေက်ာျပင္ကုိၾကည့္ၿပီး ႐ုိ႕စ္နီနီေက်ာ္သည္ အသံတိတ္ရယ္ေလသည္။
အေျပးၿပိဳင္ပြဲေတြ သာ သူမ ၾကည့္ဖူးသည္။
အေႏွးၿပိဳင္ပြဲကုိ သူမ တစ္ခါမွ မၾကည့္ဖူး။
ဒါေၾကာင့္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ဟာသျပကြက္တစ္ခုကုိ ၾကည့္႐ႈခ်င္သျဖင့္ သူမ အခုလို တမင္ စီစဥ္လိုက္တာ ျဖစ္၏ ။
တစ္ေယာက္ ႏွင့္ တစ္ေယာက္ တြန္႔ဆုတ္ေလးလံစြာ ျဖင့္ အေႏွးၿပိဳင္ၾကမည္ ့ လူႏွစ္ ေယာက္ ၏ ၿပိဳင္ပြဲကို မ်က္လံုးထဲမွာ ျမင္ေယာင္ပံုေဖာ္ၾကည့္ရင္း . . .
ကုိယ့္စိတ္ကူးကုိယ္ ႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ သေဘာက်ေနမိေလသည္။
ေကာင္ေလးႏွစ္ ေယာက္ သစ္ပင္ဆီ ေရာက္တာႏွင့္ . . .
“ကဲ . . . စၿပီ။ လာေတာ့”
ပန္းကိုယ္စီႏွင့္ အေႏွးၿပိဳင္ၾကမည္ ့ ေယာက္ ်ားေလးႏွစ္ ေယာက္ ကို ၾကည့္၍ အပ်င္းေျပ ရယ္ေမာဖို႔ ႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ အသင့္ျပင္ထားေလသည္။
သို႔ ရာတြင္ . . . .
“ဟင္ . . .”
အေျခအေနက သူမ ထင္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ေပ။
ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ က အေႏွးေကြးဆုံုး ႀကိဳးစားရန္ ငူငိုင္တြန္႔ဆုတ္ေနေခ်၏ ။
ထိုေကာင္ေလး၏ လက္ထဲမွ ပန္းကုိ အျခားေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ က လွ်ပ္တစ္ျပက္ ဆြဲယူလိုက္၏ ။ ၿပီး . . . ပန္းႏွစ္ ပြင့္ကုိ ကိုင္၍ ႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ထံ အလ်င္ျမန္ဆံုး ေျပးသြားေလသည္။
ေရာက္တာႏွင့္ . . .
သူလုယူလာေသာ ပန္းကို ႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္လက္ထဲ အရင္ထုိးထည့္ေပးသည္။
ၿပီးမွ. . . .
သူ၏ မူလပန္းကုိ ႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္အား ကမ္းေပးသည္။
“အို”
႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ တအံ့တၾသ ျဖစ္ေန၏ ။ အေျခအေနက သူမ ေမွ်ာ္လင့္ထားတာႏွင့္ တျခားစီ။
ပန္းလာေပးသူ ေကာင္ေလးမ်က္နွာ ကေတာ့ ရႊင္ၿပံဳးလို႔ ေနပါသည္။
“`႐ို႕စ္ . . . နင္ေျပာတဲ့အတုိင္းပဲ ငါ့လက္ထဲက ပန္းကုိ ေနာက္က်ၿပီးမွ ေပးႏိုင္တယ္ေနာ္”
႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ ဘာျပန္ေျပာရမွန္းမသိေအာင္ ျဖစ္သြားသည္။
ခဏၾကာမွ အလိုက္သင့္ၿပံဳး၍ . . .
“ေအးပါ . . . ငါ့စကားအတုိင္းပဲ နင္က ငါ့ရဲ႕ တစ္ေယာက္ တည္းေသာ ခ်စ္သူ ျဖစ္သြားၿပီေပါ့”
ေကာင္ေလးမ်က္ႏွာမွာ အေပ်ာ္ရိပ္ေတြ ေျပးလႊားေနသည္။
႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္က ထုိေကာင္ေလးကုိ ခပ္စူးစူးစိုက္ၾကည့္ၿပီး
“နင့္ကို ငါတစ္ခုေတာ့ ေမးခ်င္တယ္”
“ေမးေလ ႐ို႕စ္ . . . ဘာေမးမွာ လဲ”
“ဒီကိစၥမွာ နင္ အခုလို လုပ္လိုက္တာ နင့္ရဲ႕ စိတ္ကူး၊ ဟုတ္၊ မဟုတ္ သိခ်င္တာပါ”
ေကာင္ေလး တစ္ခ်က္ေတြ သြားၿပီးမွ . . . .
“အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ငါ့ရဲ႕ စိတ္ကူး မဟုတ္ပါဘူး။ နင့္က ဒီေန႔မွာ ဒီလိုလုပ္မယ္ဆိုလို႔ . . . ငါႀကံရာမရ ျဖစ္ၿပီး လူ တစ္ေယာက္ ကုိ သြားတိုင္ပင္တာ။ အဲဒီ လူက အခုလို လုပ္ဖုိ႔ အႀကံေပးလိုက္ တာပါ”
“အဲဒီ လူက ဘယ္သူလဲ”
“တျခားလူ မဟုတ္ပါဘူး။ ကိုလင္းေခတ္ပါ”
႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ ခႏၶာကုိယ္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
“ငါတုိ႔ေမဂ်ာက လင္းေခတ္ကုိ ေျပာတာလား”
“ဟုတ္တယ္။ က်ဴးပစ္လင္းေခတ္ေလ”
“ေၾသာ္”
႐ို႕စ္နီနီေက်ာ္ မ်က္ႏွာတည္သြားသည္။ သူမ တိတ္တခိုးပင့္သက္႐ိႈက္၏ ။
မလွမ္းမကမ္းတြင္ . . . .
ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ ကေတာ့ ဒဏ္ရာရ သားေကာင္သဖြယ္ ေခါင္းငိုက္စိုက္က်ေနပါ သည္။
အ႐ႈံးဆိုတာ . . . မခ်ဳိၿမိန္ဘူး . . . မဟုတ္လား။
အခန္း (၃)
ေက်ာင္းစာၾကည့္တိုက္အတြင္ းမွာ လင္းေခတ္ေရာက္ရွိေနေခ်၏ ။
သူဖတ္ခ်င္ေသာ စာအုပ္ကုိ ရွာမေတြ ႕သျဖင့္ ဖတ္သင့္ေသာ စာအုပ္တစ္အုပ္ကုိ ယူၿပီး စိတ္ပါ၀င္စားစြာ ဖတ္႐ႈေနေလသည္။
စာၾကည့္တိုက္တစ္ခုလံုး ေအးခ်မ္းတိတ္ဆိတ္လ်က္ ရွိပါ၏ ။
ထုိစဥ္. . .
“ေဒါက္”
“ဟင္”
သူ႔ေရွ႕သို႔ စာအိတ္အျဖဴေလးတစ္အိတ္ က်လာသျဖင့္ . . . . လင္းေခတ္ အံ့ၾသသြားသည္။
ထုိစာအိတ္ကေလးကုိ သူ ေကာက္ယူဖြင့္ၾကည့္လိုက္ပါသည္။
ဤတြင္ . . .
လင္းေရ . . .
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ရွိေသးတယ္ဆုိတာ ဘာမွမရွိတာထက္
စာရင္ အပံုႀကီးသာတာေပါ့ . . .ဆိုတဲ့ ဆုိ႐ိုးစကား
တစ္ခြန္းရွိတယ္။
အဲဒီ စကား သိပ္မွန္တာပဲ။
ငါ့ရဲ႕ နင္နဲပတ္သက္သမွ် စိတ္ကူးေတြ ဟာလည္း
တိတ္တခိုးေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလးေတြ နဲ႔ပဲ . . . မရဲတရဲ
ၾကည္ႏူးရွင္သန္ေနရတာ ပါ
ပန္ဒိုရာ
“ဟင္”
လင္းေခတ္ ေငးေၾကာင္မင္သက္သြားသည္။ ဒါ . . . ဟိုအရင္တစ္ေန႔ကလို စာမ်ဳိးပါလား. . . .။
အိပ္မက္မဟုတ္ပါဘဲ သူ ထမင္းလံုးတေစၦ အေျခာက္ခံေနရၿပီထင္သည္။
ထုိစဥ္. . .
ေနာက္ဘက္ဆီမွ ေရြ႕လ်ားမႈ ေျခသံသဲ့သဲ့ ၾကားလိုက္ရ၏ ။ သူလွ်ပ္တစ္ျပက္ လွည့္ၾကည္ လိုက္ပါသည္။
ထုိအခါ . . .
မ်က္လံုးေထာင့္မွာ အရိပ္ကေလးတစ္ရိပ္ကို တစ္စြန္းတစ္စေတြ ႕ျမင္လိုက္ရေလ၏ ။
နံရံကြယ္ေနသျဖင့္ လူကိုေတာ့ မျမင္ရေခ်။
“ဟိတ္ . . . ေနဦး”
ေျပးထြက္သြားေသာ ေျခသံတဖ်ပ္ဖ်ပ္အား ၾကားလိုက္ရသည္။
သူ ကပ်ာကသီ ထလိုက္၏ ။
“ဘုတ္”
“ဟာ . . . အေရး ထဲ”
လက္ထဲမွ စာအုပ္လြတ္က်သြားသျဖင့္ ကုန္းေကာက္ရေသးသည္။ ၿပီးတာႏွင့္ . . . စာဖတ္ သူေတြ အတြက္ ျပဳလုပ္ေပးထားေသာ ေနရာဆီမွ ထြက္လာခဲ့၏ ။
“ဟင္”
သူအျပင္ေရာက္ေတာ့ ဘာထူးျခားမႈ အရိပ္အေယာင္မွ မေတြ ႕ျမင္ရေတာ့ေခ်။
စာၾကည့္တိုက္အတြင္ းမွာ လည္း လူရွင္းေနသည္။ စာၾကည့္တိုက္မွ ၀န္ထမ္းအမ်ဳိးသမီး တစ္ဦးသာ သူ႔ေနရာမွာ သူ ေအးေအးေဆးေဆး ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ စာထုိင္ဖတ္ေနတာ ေတြ ႕ရ သည္။
ထုိအမ်ဳိးသမီးထံ သြားၿပီ. . .
“ခုနက ဒီအထဲကေန လူ တစ္ေယာက္ ေျပးထြက္သြားတာ ေတြ ႕လိုက္ေသးလားဟင္”
“အင္း . . . ေတြ ႕လိုက္တယ္”
လင္းေခတ္ ၀မ္းသာသြားသည္။
“အဲ့ဒီလူကုိ သိလားဟင္”
“ဟင့္အင္း . . . မသိဘူး”
“ဘယ္လုိပံုစံမ်ဳိးလဲ မသိဘူး”
“မိန္းကေလးေတာ့ မိန္းကေလးပဲ။ ပံုစံေတာ ေျပာမျပတတ္ဘူး”
“အ၀တ္အစားက ဘယ္လုိပံုစံ ဘယ္လုိအေရာင္ ၀တ္ထားတာလဲဟင္”
“အဲဒါလည္း သတိမထားမိလိုက္ဘူး။ စာထဲ အာ႐ံုေရာက္ေနတာနဲ႔ ေသခ်ာမၾကည့္မိ လိုက္လို႔”
လင္းေခတ္ စိတ္ဓာတ္က်သြား၏ ။ ဒီထက္ ဆက္ေမးလို႔ မေကာင္းေတာ့သျဖင့္ . . .
“ေက်းဇူးပါပဲေနာ္”
စာဆက္ဖတ္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့သျဖင့္ စာအုပ္ကုိ ျပန္အပ္ၿပီး စာၾကည့္တိုက္မွ သူ ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
လက္ထဲမွာ ေတာ့ စာတစ္ေစာင္ကုိ သိုေလွာင္ထားေသာ စာအိတ္ကေလးတစ္လံုးအား ကိုင္လ်က္ . . . ။
အျပာေရာင္ မိုးသားမ်ား အစြမ္းကုန္လွပေနပါသည္။ ရာသီဥတုသည္လည္း အထူးပင္ သာယာၾကည္လင္ေန၏ ။
စိမ္းစိုလန္းဆန္းေသာ ေက်ာင္း၀င္းအတြင္ းတြင္ . . .
ခါခ်ဥ္လို မိန္းမပ်ဳိေလး တစ္ေယာက္ ႏြဲ႕ေႏွာင္းေျပျပစ္စြာ လမ္းေလွ်ာက္ေနပါသည္။ သူမ ေနာက္သို႔ မီးျပင္းျပင္း အဖုတ္ခံထားရေသာ ေၾကာင္လွ်ာသီး၏ အသြင္းသဏၭာန္ရွိသည့္ လူတစ္ဦး အသည္းအသန္ အေျပးလိုက္လာ၏ ။
မီွတာႏွင့္ အေမာတေကာျဖင့္ . . .
“ေန . . . ေနပါဦး။ မိုး . . . မိုးစက္၀ိုင္။ အေရး တႀကီး ကိစၥေလးရွိလို႔ပါ”
မိန္းမပ်ဳိက လွမ္းလက္စ ေျခလွမ္းေတြ ကိုရပ္၍ လွည့္ၾကည့္သည္။
“ဘာကိစၥလဲ”
ေလသံက နည္းနည္း ထန္၏ ။ ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္က (အတြင္ းသား သြားေတြ ကုိေဖာ္ ကာ) ၿပံဳးၿဖဲၿဖဲႏွင့္ . . .
“ကၽြန္ေတာ္ ့နာမည္ ကိုမ်ဳိးပါ”
“အဲ့ဒါ ကၽြန္မ ဘာလုပ္ရမွာ လဲ”
“အဲ. . . .”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ေကာ့သြားသည္။ သို႔ ေသာ ္ မ်က္ႏွာထားကို ေပ်ာ့၍ . . .
“ကၽြန္ . . . ကၽြန္ေတာ္ က . . . မိုးစက္၀ိုင္ကုိ. . . ခ်စ္ . . . ခ်စ္ေနတာခင္ဗ်။ အဲ့ဒါေလး ေျပာခ်င္လုိ႔ပါ”
မိန္းမပ်ဳိက ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ကုိ ေျခဆံုးေခါင္းဆံုးၾကည့္ၿပီး . . .
“ရွင္က ကၽြန္မကုိ ခ်စ္ေနတာ . . . ဟုတ္လား”
“ဟုတ္ . . .ဟုတ္ပါတယ္”
“အဲ့ဒါဆို ရွင့္ကို ကၽြန္မ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ”
“ဟင္”
“ေျပာေလ။ ရွင္က ကၽြန္မကုိ ခ်စ္ေနတယ္ဆိုေတာ့ သိမွာ ေပါ့။ အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲ”
“ဟို . . . ဟို . . . အခ်စ္ဆိုတာ . . . ဟိုဒင္း”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ထစ္ထစ္အအ ျဖစ္ေန၏ ။ မိန္းမပ်ဳိက လွပစြာ ၿပံဳးကာ . . .
“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘဲနဲ႔မ်ား ကၽြန္မကုိ ခ်စ္တယ္လို႔လာေျပာေနေသးတယ္။ ယုတၱိမဲ့ လိုက္တာရွင္။ တကယ္ေတာ့ ရွင္က လူလိမ္လူညာပဲ”
“အင္”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ မဲ့မဲ့ရြဲ႕ရြဲ႕ ျဖစ္သြားသည္။ မိန္းမပ်ဳိက
“သမာဓိဆိုတာ ရွင္ၾကားဖူးလား”
“ဟုတ္. . . ဟုတ္ကဲ့။ ၾကားဖူးပါတယ္”
“အဲဒီ သမာဓိနတ္မင္းႀကီးေတြ ကုိေကာ ရွင္သိလား”
“ဟင့္အင္. . . သူတုိ႔နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မရင္းႏွီးဘူး”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္က အူတူတူ ျပန္ေျဖသည္။ ထုိအခါ မိန္းမပ်ဳိက မ်က္ေစာင္းျပင္းျပင္း လႊတ္၍ . . .
“ရွင့္ကို ရင္းႏွီးတာ မရင္းႏွီးတာ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီ နတ္မင္းႀကီးေတြ ရဲ႕ အမည္ ကို ေမးေနတာ”
“ေၾသာ္. . . .နတ္မင္းႀကီးေတြ ရဲက အမည္ ကို ေမးတာလား”
“ဟုတ္တယ္။ ရွင္ သိလား”
“ဟင့္အင္း . . .မသိဘူး”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္က ႐ႈံ႕႐ႈံ႕တြတြ ေခါင္းခါျပသည္။ မိန္းမပ်ဳိက စိတ္ေလဟန္ျဖင့္ . . .
“သမာဓိနတ္မင္းႀကီးေတြ ကို မသိဘူးဆိုတာ ရွင့္မွာ သမာဓိလည္း ရွိမယ့္ပံုမေပၚပါဘူး”
“အမ္”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ေကြးကုတ္သြားရ၏ ။ မခံခ်င္စိတ္ျဖင့္
“သမာဓိေတာ့ ရွိပါတယ္ဗ်ာ”
“ရွင္က မသိတာေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတတ္ေတာ့ ရွင့္စကားကုိ ကၽြန္မက ဘယ္လိုယံုရမွာ လဲ”
“ဟို . . . ဟို . . . ဦးေႏွာက္နဲ႔ ယံုေလ”
“ဦးေႏွာက္ဆိုလို႔ ရွင့္မွာ ဦးေႏွာက္ေကာ ရွိရဲ႕ လား”
“ဗ်ာ”
“နားလည္း ေလးတယ္ထင္တယ္”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ေအာင့္သက္သက္ ျဖစ္သြားသည္။
“မေလးပါဘူးဗ်။ ၾကားပါတယ္။ လူပဲ ဦးေႏွာက္ရွိတာေပါ့”
“ရွင့္ဦးေႏွာက္က ပံုမွန္ေကာ ဟုတ္ရဲ႕ လား”
“ပံုမွန္ဗ်။ ပံုမွန္”
“ဦးေႏွာက္ပံုမွန္ဆုိေတာ့ စဥ္းစားဉာဏ္ေတာ့ ရွိမွာ ေပါ့ေနာ္”
“အို . . . သိပ္ရွိတာေပါ့”
“ဒါဆို တစ္ခုေလာက္ ေမးၾကည့္ရဦးမယ္”
“ေမးစမ္းပါ”
“တစ္ေန႔မွာ ႏွစ္ ခါပဲ အခ်ိန္မွန္ျပတာ ဘယ္လို နာရီအမ်ဳိးအစားလဲ”
“အဲ. . . .”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ေတြ ေ၀သြားသည္။ သူ႔လက္မွာ ပတ္ထားေသာ နာရီကုိ တစ္ခ်က္ ၾကည့္ၿပီး . . .
“ကၽြန္ေတာ္ နာရီေတြ အမ်ား ႀကီး ပတ္ဖူးပါတယ္။ နာရီအမ်ဳိးအစားေတြ လည္း အမ်ား ႀကီး ျမင္ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ . . . တစ္ေန႔မွာ ႏွစ္ ခါပဲ အခ်ိန္မွန္ျပတဲ့ နာရီမ်ဳိးေတာ့ မေတြ ႕ဖူးဘူး။ အဲဒီ လို နာရီအမ်ဳိးအစား မေပၚေသးပါဘူးဗ်”
မိန္းမပ်ဳိက ညင္းညင္းသြဲ႕သြဲ႕ ရယ္ပါ၏ ။
“ရွင္က ဦးေႏွာက္သာ ရွိတယ္ေျပာတာ။ စဥ္းစားဉာဏ္ေတာ့ ရွိမွ မရွိဘဲ”
“ဟင္”
ဒီတစ္ခါလည္း ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ခံလိုက္ရျပန္သည္။ မိန္းမပ်ဳိက ၿပံဳးစစႏွင့္ . . .
“စဥ္းစားဉာဏ္ မရွိေပမယ့္ ဗဟုသုတရွိမလား စမ္းသပ္ၾကည့္ရဦးမယ္”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ စိုးစိုးထိတ္ထိတ္ ၿငိမ္ေနရွာ၏ ။
“ျမန္မာ့႐ုပ္ေသးေလာကမွာ အေျပာနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး အင္မတန္ နာမည္ ႀကီးထင္ရွားတဲ့ အႏု ပညာရွင္ ႐ုပ္ေသးမင္းသားႀကီးက ဘယ္သူလဲ”
“ဟို . . . ဟို . .. .”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ေခါင္းကုိ အတြင္ တြင္ ကုတ္၏ ။ ၿပီးမွ မ၀ံ့မရဲျဖင့္ . . .
“ေလဘာတီမျမရင္ကုိ ေျပာတာလားဟင္”
မိန္းမပ်ဳိသည္ ရယ္ျပန္၏ ။
“ဘယ္က ဟုတ္ရမွာ လဲ၊ ေလဘာတီ မျမရင္က အၿငိမ့္မင္းသမီးရွင့္။ မွာ းေနၿပီ”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ မ်က္ႏွာညိႇဳးက်သြားသည္။ အသံလည္း တိတ္သြား၏ ။
“ရွင္က စဥ္းစားဉာဏ္ မရွိသလို ဗဟုသုတလည္း မရွိပါလား”
မိန္းမပ်ဳိက ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ကိုၾကည့္ကာ မွတ္ခ်က္ခ်၏ ။
“အခ်စ္ဆိုတာ ဘာမွန္းမသိဘဲနဲ႔လည္း ကၽြန္မကုိ ခ်စ္တယ္လို႔ လာေျပာတယ္။ သမာဓိ ရွိတယ္ဆိုၿပီး သမာဓိနတ္မင္းႀကီးေတြ ကိုလည္း မသိဘူး။ ဦးေႏွာက္ရွိတယ္ ေျပာၿပီး စဥ္းစားဉာဏ္ က်ေတာ့လည္း မရွိဘူး။ စဥ္းစားဉာဏ္မရွိလို႔ ဗဟုသုတေလးမ်ား ၾကြယ္၀မလား စမ္းသပ္ၾကည့္ ေတာ့ . . . ဗဟုသုတက်ေတာ့လည္း ေခါင္းပါးေသးတယ္။ အဲဒီ လိုလူမ်ဳိးနဲ႔ စကားဆက္ေျပာေနရင္ ကၽြန္မပဲ မိုက္မဲရာက်မွာ ေပါ့ရွင္။ ဒါေၾကာင့္ ကိုယ့္လမ္းကုိပဲ သြားေတာ့မယ္။ တာ့တာေနာ္”
ေနာက္သလို ေျပာင္သလိုႏွင့္ လက္ကေလးျပၿပီး ခါခ်ဥ္လိုမိန္းမပ်ဳိ ထြက္သြားေလသည္။ ထုိအခါ ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္လိုလူ အရွက္သည္းစြာ ျဖင့္ လမ္းေပၚမွာ ေခါင္းငံု႔က်န္ရစ္ခဲ့ေလ၏ ။
သူ ပညာသားပါပါ အႏွိပ္ကြက္ခံလိုက္ရတာ ျဖစ္ေခ်၏ ။
မွတ္သားေလာက္စရာပါပဲလား . . ..
မိုးစက္၀ိုင္ရယ္ . . .
အခန္း (၄)
“ဟာ . . . လင္းေခတ္”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ သဏၭာန္လူ၏ မ်က္ႏွာ ၀င္းပသြားသည္။
“မင္းကိုေတြ ႕တာ အေတာ္ ပဲကြာ”
“ဘာ ျဖစ္လို႔လဲ ကိုမ်ဳိးလင္းရဲ႕ ”
“အဲ . . .”
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ တြန္႔ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
“ငါ့ကို အဲ့လို မေခၚပါနဲ႔ကြာ၊ ကိုမ်ဳိးလို႔ပဲေခၚပါ”
“ကိုမ်ဳိးလင္းလို႔ေခၚေတာ့ ဘာ ျဖစ္လို႔လဲဗ်”
“ငါ အသည္းယားလြန္းလို႔ပါကြာ”
“မ်ဳိးလင္းဆိုတာ ခင္ဗ်ားနာမည္ အရင္းေလ”
“ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္ကြာ။ ငါ့မိဘေတြ မေတြ းမေတာ္ ဘဲ ေပးထားတဲ့ ငါ့ရဲ႕ နာမည္ အရင္းဆိုတာ ၀န္ခံပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေက်းဇူးျပဳၿပီး ငါ့ကုိ အဲ့လိုႀကီး မေခၚပါနဲ႔ကြာ။ ေတာင္းပန္ ပါတယ္”
ညိႇဳးငယ္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ ညြတ္ညြတ္ႏူးႏူး ေျပာေန၏ ။
“မင္း ငါ့ကုိ ဒီတစ္သက္ ကိုမ်ဳိးလိုပဲ ေခၚမယ္ဆုိရင္ ေတြ ႕တိုင္း လက္ဖက္ရည္တိုက္ပါ့မယ္ လင္းေခတ္ရာ”
“ခင္ဗ်ား တစ္ကယ္ေျပာတာလား”
“တကယ္ေျပာတာပါကြာ။ ဆရာ၊ ဆရာမ ေတြ နဲ႔ တျခားလူေတြ ကုိလည္း ဒီလိုနည္းနဲ႔ပဲ ငါ ႏႈတ္ပိတ္ထားရတာ ကြ”
လက္ဖက္ရည္ဖိုးေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ ကုန္မယ္ေနာ္”
“ကုန္ၿပီလားကြာ။ အိမ္ကေပးသမွ်ပုိက္ဆံ တျခားဘာမွ မသံုးရဘူး။ လက္ဖက္ရည္ဖိုးနဲပဲ ေရစုန္ေမ်ာေနတာ”
“ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလဗ်ာ။ ကၽြတ္ ကၽြတ္”
လင္းေခတ္က က႐ုဏာသက္စြာ ျဖင့္ စုတ္သပ္ေလသည္။
“ကၽြန္ေတာ္ လည္း ခင္ဗ်ားကုိ ကုိမ်ဳိးလိုပဲ ေခၚပါေတာ့မယ္ဗ်ာ”
“ေက်းဇူးတင္လိုက္တာကြာ”
“အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ လက္ဖက္ရည္လိုက္တိုက္ရမယ္ေနာ္”
“ဟင္ . . . ဒီ တစ္ေယာက္ ကလည္း တကယ္ေသာက္မွာ ”
“ဘာလဲ . . . မတိုက္ခ်င္ဘူးလား။ အဲ့ဒါဆို ကိုမ်ဳိးလင္းေရ . . .လို႔ အက်ယ္ႀကီး ေအာ္လိုက္ မွာ ေနာ္”
“အဲလိုေတာ့ . . . မ . . .မေအာ္လိုက္ပါနဲ႔ကြာ။ လက္ဖက္ရည္တိုက္ဆို တိုက္ပါ့မယ္”
“ဒီလိုမွေပါ့ . . . ကိုမ်ဳိးရဲ႕ ”
လင္းေခတ္က ေရာင္ းသူ၀ယ္သူ အသံတူသြားသည္။
ေၾကာင္လွ်ာသီးမီးဖုတ္ (၀ါ) မ်ဳိးလင္းဆုိသူမွာ လည္း ‘ကိုမ်ဳိး’ ျဖစ္ဖို႔အေရး အတြက္ စီးပြားေရး ေတြ ေတာ္ ေတာ္ ထိခိုက္ေနၿပီ ျဖစ္၏ ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ခၽြတ္ၿခံဳက်မွာ ပင္ စိုးရိမ္ပူပန္ရ၏ ။
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေရာက္၍ လက္ဖက္ရည္မွာ ၿပီးေနာက္ ကိုမ်ဳိးက မအီမသာျဖင့္ . . .
“ငါ မင္းကုိ ရင္ဖြင့္စရာရွိတယ္ကြ လင္းေခတ္ရ”
“ေျပာေလ ကုိမ်ဳိးရဲ႕ . . . ကၽြန္ေတာ္ နားေထာင္ေပးမွာ ေပါ့”
လင္းေခတ္ အသံက ခ်ဳိသာေနသျဖင့္ ကိုမ်ဳိးအားတက္သြားသည္။
“အမ်ဳိးသမီး တစ္ေယာက္ ႏွိပ္ကြက္တာကုိ ငါ ေရေရလည္လည္ ခံလိုက္ရတယ္ကြာ”
“ဘယ္လို ႏွိပ္ကြက္လို႔လဲဗ်”
အ ျဖစ္သႏွစ္ အလံုးစံုကုိ ေျပာျပေလသည္။ လင္းေခတ္က လာခ်ေပးေသာ လက္ဖက္ရည္ ကို အရသာခံကာ ေသာက္ရင္း အေလးအနက္နားေထာင္ေပး၏ ။
အလံုးစံု ေျပာျပၿပီးေနာက္ ကိုမ်ဳိးက ေၾကေၾကကြဲကြဲ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ . . .
“သူ ေမးတာေတြ တစ္ခုမွ မေျဖႏိုင္ေတာ့ ငါ အရမ္းရွက္သြားမိတယ္ကြာ”
“ဘာရွက္စရာရွိလဲဗ်ာ။ မဟုတ္တာလုပ္ေနတဲ့ လူေတြ မွ ရွက္ရမွာ ။ ကုိယ္က မဟုတ္တာ လုပ္တာမွ မဟုတ္ဘဲ”
“ဒါေပမယ့္ သူေမးတာေတြ ကုိ ငါတစ္ခုမွ မသိဘူးေလကြာ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ကုိယ့္ကုိယ္ကုိယ္ သိမ္ငယ္သလို ခံစားေနရတယ္”
“ဘာမွ ခံစားမေနနဲ႔ . . .။ သူ ေမးတာေတြ ကုိ ခင္ဗ်ားသိခ်င္ရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပမယ္”
“မင္း တကယ္ေျပာတာလား”
“တကယ္ေပါ့ဗ်”
လင္းေခတ္စကားေၾကာင့္ ကိုမ်ဳိး ၀မ္းသာသြား၏ ။ အားကုိးတႀကီး မ်က္ႏွာထားျဖင့္ . . .
“ဒါဆို အခ်စ္ဆိုတာ ဘာလဲကြ။ အဲ့ဒီေမးခြန္းက ႐ိုး႐ိုးေလးနဲ႔ ေတာ္ ေတာ္ အေျဖရၾကပ္တဲ့ ေမးခြန္းပဲ”
လင္းေခတ္က လက္ဖက္ရည္ကုိ တစ္ငံုေသာက္လိုက္ၿပီးမွ . . .
“အခ်စ္ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ အမုန္းပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ ရွက္တာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ သိမ္ငယ္တာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ အဲ့ဒါေတြ အားလံုးဟာ စိတ္ခံစားမႈ ေတြ ပဲေလ။ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား”
“ေအး . . .. ဟုတ္တယ္”
“အဲ့ဒါေၾကာင့္ ‘အခ်စ္ဆိုတာ ခံစားမႈ ’ ေပါ့ဗ်။ ရွင္းရွင္းေလးပဲ”
“အင္း . . . မင္းေျပာေတာ့လည္း ဟုတ္သားကြ”
ကိုမ်ဳိး ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ ျဖစ္သြားသည္။
“ဒါနဲ႔ သမာဓိနတ္ . . . .ဆိုတာကေကာ”
“သမာဓိနတ္မင္းႀကီး ရွစ္ပါးရွိတယ္။ အဂ်ဳတနတ္၊ ပိႆႏုိးနတ္၊ ပရိမိသြားနတ္၊ ေနနတ္၊ လနတ္၊ ဇနတ္၊ ရဒနတ္၊ ရနာယနတ္ . . .တဲ့။ မွတ္မိလား”
“တစ္ေခါက္ေလာက္ ထပ္ေျပာပါဦးကြာ”
လင္းေခတ္ ေနာက္တစ္ေခါက္ထပ္ေျပာျပလိုက္သည္။ ကိုမ်ဳိးက လင္းေခတ္ေျပာတာေတြ ကုိ လြယ္အိတ္ထဲမွ စာအုပ္ႏွင့္ ေဘာလ္ပင္ထုတ္ကာ လိုက္ကူးေရး ၏ ။
ၿပီး . . .
“တစ္ေန႔မွာ အခ်ိန္မွန္ ႏွစ္ ခါပဲ ျပတယ္ဆုိတဲ့ နာရီက ေနာက္ဆံုးေပၚ ဘာအမ်ဳိးအစားလဲ ကြ”
“ဘာေနာက္ဆံုးေပၚ အမ်ဳိးအစားမွ မဟုတ္ဘူး”
“ဟင္ . . . ဒါဆုိ ဘာလဲ”
“ပ်က္ေနတဲ့ နာရီအစုတ္ကုိ ေျပာတာ”
“ေၾသာ္ . . . ငါ့ႏွယ္ေနာ္”
ယူက်ဳံးမရ ျဖစ္သြားဟန္ ရွိ၏ ။
“ေနာက္ဆံုးတစ္ခု က်န္ေသးတယ္ေနာ္”
“အင္း . . . ဟုတ္တယ္။ ျမန္မာ့႐ုပ္ေသးေလာကမွာ အေျပာနဲ႔ ထင္ရွားတဲ့ ႐ုပ္ေသးမင္း သမီးႀကီးက ဘယ္သူလဲ . . .တဲ့”
“ဦးဖူးညိဳ”
“ဘယ္လို . . .ဦးဖူးညိဳ ဟုတ္လား”
“ဟုတ္တယ္”
“မင္းဟာက အဓိပၸာယ္ မရွိတာကြာ”
လင္းေခတ္ မတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
“ဘာအဓိပၸာယ္ မရွိတာလဲဗ်”
“႐ုပ္ေသးမင္းသမီးပါဆိုမွ ဘယ္လုိလုပ္ ‘ဦးဖူးညိဳ’ ျဖစ္မလဲကြ။ မင္းသမီးဆိုတာက မိန္းမ။ ဦးဖူးညိဳဆုိတာက ေယာက်္ား။ တလြဲစီႀကီး”
ကိုမ်ဳိးက လက္မခံဘဲ ျငင္းသည္။ လင္းေခတ္က မ်က္ေမွာ င္ၾကဳတ္၍ . . .
“အဲ့ဒါေတြ ေၾကာင့္ ဟုိအမ်ဳိးသမီး ဖဲ့သြားတာကုိ ခင္ဗ်ားခံလာရတာ ”
“ဘာကို ေျပာတာလဲ”
“ခင္ဗ်ား ဒံုးေ၀းတာကို ေျပာတာ”
“ငါ ဘာဒံုးေ၀းလို႔လဲကြ”
“႐ုပ္ေသးဆုိတာ ပရိသတ္ေရွ႕ လူစင္စစ္ထြက္ျပရတဲ့ အႏုပညာ မဟုတ္ဘူး။ လူက ႐ုပ္ေသးစင္ရင္တား ေနာက္ကြယ္ကေန ႀကိဳးဆြဲေပးၿပီး ႐ုပ္ေသးအ႐ုပ္ကေလးေတြ ဇာတ္ခံုေပၚ တက္ ေရွ႕ထြက္ၿပီး ေဖ်ာ္ေျဖတာ”
“အဲဒီ ေလာက္ ငါလည္း သိပါတယ္”
“သိလိုက္သားနဲ႔. . . ဘာလို႔ မင္းသမီးကမိန္းမ၊ ဦးဖူးညိဳက ေယာက္ ်ားလို႔ ေျပာေနေသးလဲ”
“ဟိုက ေမးတာက အေျပာနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး နာမည္ ႀကီးတဲ့ ႐ုပ္ေသးမင္းသမီးဆုိလို႔ေလ”
လင္းေခတ္ စိတ္ရွည္ရွည္ ေမြးျမဴလိုက္၏ ။ လိပ္ပတ္လည္ေအာင္ အက်ယ္တ၀င့္ ရွင္းျပ လိုက္မွ ျဖစ္ေတာ့မည္ ။
“ျမန္မာ့ယဥ္ေက်းမႈ သုခုမပညာမွာ ဇာတ္သဘင္ကုိ အနိမ့္သဘင္လုိ႔ေခၚၿပီးေတာ့ . . . ႐ုပ္ေသးကုိေတာ့ အျမင့္သဘင္လို႔ေခၚတယ္။ အ႐ုပ္ကေလးေတြ ရဲ႕ ကျပလႈပ္ရွားတဲ့ ဟန္အမူအရာ နဲ႔ အညီ အေျပာ၊ အဆို အငို ထိထိမိမိရွိေအာင္ လူက အသံနဲ႔ပံ့ပိုးေပးရတာ ”
“အင္း”
“႐ုပ္ေသးနယ္မွာ လူေတြ မင္းသား မင္းသမီး ျဖစ္ဖုိ႔ ႐ုပ္ေခ်ာဖို႔လည္း မလိုဘူး။ အက ေကာင္းဖုိ႔လည္း မလုိဘူး။ အသံေကာင္းဖို႔ပဲလိုတယ္။ ႐ုပ္ေသးမင္းသမီးဟာ အမ်ဳိးသမီးသာ ျဖစ္ရ မယ္ဆိုတဲ့ သတ္မွတ္ခ်က္လည္း မရွိဘူး”
“ေၾသာ္”
“ျမန္မာ့႐ုပ္ေသးေလာကမွာ “အေျပာ ဦးဖူးညိဳ၊ အဆို ဦးပု” ဆုိၿပီး ေက်ာ္ၾကားတဲ့ ႐ုပ္ေသး ပညာရွင္ႀကီး ႏွစ္ ဦးရွိတယ္။ ဦးဖူးညိဳဟာ အမ်ဳိးသားတစ္ဦး ျဖစ္ေပမယ့္ အေျပာအဆုိ အငိုေတြ မွာ တကယ့္မင္းသမီးေကာင္း တစ္ဦးလိုပဲ ထူးခၽြန္ေျပာင္ေျမာက္တယ္။ ဦးဖူးညိဳဟာ သီေပါမင္း လက္ထက္ကေန အဂၤလိပ္အစိုးရေခတ္အထိ ရွားရွားပါးပါး ေရပန္းစားခဲ့တဲ့ ျမန္မာ့႐ုပ္ေသး မင္းသမီးႀကီး တစ္ဦးပဲ”
“အင္း . . . အင္း”
“ဦးဖူးညိဳက ပထမ ႏြားေက်ာင္းသား။ အဲဒီ ဘ၀ကေန ႀကိဳးစားမႈ ၊ သင္ယူေလ့လာမႈ ပညာ ယူတတ္မႈ ေတြ ေၾကာင့္ ဘုရင့္အသံုးေတာ္ ခံ ႐ုပ္ေသးပညာရွင္ ျဖစ္ၿပီး အဂၤလိပ္အစိုးရလက္ထက္မွာ လည္း အရာရွိႀကီးေတြ ရဲ႕ ေရႊတံဆိပ္ဆုေတြ အဖံုဖံု ခ်ီးျမႇင့္ေျမာက္စားျခင္း ခံခဲ့ရတယ္။ အဲဒီ သဘင္ အႏုပညာရွင္ႀကီးဟာ အသက္ ၆၈ ႏွစ္ အရြယ္ ၁၂၉၁ ခႏွစ္ ပထမ၀ါဆိုလျပည့္ေက်ာ္ ၇ ရက္ေန႔မွာ ကြယ္လြန္အနိစၥေရာက္သြားခဲ့တယ္ဗ်”
“ေၾသာ္”
“ကဲ . . . တိက်ရဲ႕ လား”
“တိက်ပါတယ္”
“ဘာသိခ်င္ေသးလဲ”
“ေတာ္ ေတာ္ ပါၿပီ။ ဒီေလာက္ဆို ျပည့္ . . . ျပည့္စံု သြားပါၿပီ။ လွ်ံေတာင္ လွ်ံထြက္ သြားပါ ေသးတယ္”
“ယံုေကာ ယံုၿပီလား”
“ယံုပါၿပီ ယံုပါၿပီ”
“ထပ္ၾကားခ်င္ေသးလား”
“ဟင့္အင္း . . . ဟင့္အင္း . . မၾကားခ်င္ေတာ့ပါဘူး”
“ဆက္ေျပာျပဦးမယ္ေလ”
“ဟာ . . . ရၿပီ။ ေသေတာင္ ေသသြားၿပီပဲ။ ကိစၥေလးရွိလုိ႔ သြားလိုက္ဦးမယ္ေနာ္”
လက္ဖက္ရည္ဖိုး ပိုက္ဆံကို စားပြဲေပၚခ်ၿပီး ကုိမ်ဳိး ကပ်ာကယာထထြက္လာခဲ့သည္။ လင္းေခတ္ ေျပာတာေတြ လိုက္မွတ္ရင္း သူေတာ္ ေတာ္ ဦးေႏွာက္ေျခာက္သြား၏ ။
ဒီေကာင္ေလး သူ႔ကုိ အရစ္ရွည္၍ ရြဲ႕ေတာ့မည္ ဆိုတာ အသိဦးသြားလို႔ ေတာ္ ပါေသးသည္။
ဆက္ထုိင္ေနလွ်င္ ေလမုန္တိုင္းထဲမွာ သူ ေမ်ာပါသြားႏိုင္ေခ် ရွိ၏ ။
 ရည္းစားရဲ႕ ရည္းစား |  မိန္းမလုိခ်င္တယ္ |  ရင္ခုန္သံ စီးခ်င္း |