ဂ်ာနယ္ေက်ာ္မမေလး - နတ္ေရးငယ္ေရႊစာ

‘ဟိုမွာ … ဟိုမွာ … အဲဒီ မိန္းမ အဲဒီ မိန္းမေပါ့’

ကၽြန္မႏွင့္ ယွဥ္၍ ကပ္ရပ္ေနေသာ မိန္းမတစ္ဦးက သူ႔ေဘးရွိ မိန္းမေဖာ္ကို တီးထိုးေျပာ လိုက္သံ ၾကားမိေသာ ္လည္း ကၽြန္မသည္ အက်ႌမ်ား ကိုသာ တစ္ထည္ၿပီးတစ္ထည္ ေရြးေနသည္။

မိုးသည္ တအုန္းအုန္းရြာသြန္းလ်က္ရွိသည္။ သိမ္ႀကီးေစ်း အျပင္တန္း ‘ပ်ဳိ႕အသည္း’ေဘာ္ လီဆိုင္ေရွ႕၍ ရပ္ကာ အက်ႌပံုႀကီး ၾကည့္ေရြးေနၾကသည့္ ၀ယ္သူမ်ား ၏ ေက်ာကို မိုးေရစက္မ်ား သည္ တစ္စက္စက္ စဥ္ပက္ေနသည္။

ဇာကို ၾကည့္ႏိုင္မွ ျမင္ရမည္ ့ ခရမ္းေရာင္ ဇာႏိုင္လြန္အက်ႌေအာက္၌ ပံုအတိုင္း ထင္းထင္း ႀကီးေပၚေနသည့္ လည္ဟိုက္ဇာေဘာ္လီႀကီး ၀တ္ထားေသာ အသားမည္ းမည္ း ခပ္၀၀ ဆိုင္ရွင္ မိန္းမႀကီးသည္ ဗီ႐ိုထဲမွ ေဘာ္လီပံုအစားစားကို ထုတ္ယူပံုခ်ကာ ေဘာ္လီမ်ား ကို ျဖန္႔ျပေနသည္။

ေဘာ္လီကို ကိုယ္ႏွင့္ ပတ္ျပလ်က္ ေရွ႕ပံုေနာက္ပံုျမင္ေအာင္ ရင္ပံုကိုလည္းျပ ေက်ာလွည့္ျပႏွင့္ သူ႔ေရွ႕က ၀ယ္သူမ်ား ကြယ္ေန၍ သာ ေတာ္ ေသးသည္။ ကိုယ္အၿငိမ္မေနလွည့္ျပ ေနရင္း ႏႈတ္ကလည္း မရပ္မနား ေျပာသည္။

‘ဒါက ဆယ္ထည္ ရွစ္ဆယ္ေစ်း၊ ဒါ ကေတာ့ ေျခာက္ဆယ္ေစ်း၊ ေဟာ့ဒါက ႏိုင္လြန္ေဖာက္ ပန္း ပိုမယူပါဘူး၊ ဒီေစ်းပါပဲ၊ ရင္ပံုေပၚေပၚ၀တ္ခ်င္ရင္ ေဟာဒီေဘးကြဲယူပါ’

၀ယ္သူမ်ား ကို မ၀ယ္ခ်င္ ၀ယ္ခ်င္ေအာင္ ႏႈတ္သြက္လွ်ာသြက္ ဆြယ္ေနေသာ ေစ်းသည္က ေဘးကြဲေဘာ္လီတစ္ထည္ကို ျဖန္႔လိုက္ျပန္သည္။ အဖိုးမေျပာခင္ တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လုိက္ကာ ၀ယ္ သူမ်ား ဘက္သို႔ ျပန္လွည့္လာလ်က္ ‘ပိုင္းလံုးမွ ေၾကးႀကီးရွင့္’ဟု ေထာက္ခံလုိက္၏ ။

သူ႔လက္၌ ျဖန္႔ကိုင္ထားသည့္ ေဘာဘီအက်ႌပံုကို ၾကည့္ေနေသာ ကၽြန္မမွာ သူတို႔စကားကို ကိုယ္ႏွင့္ မဆုိင္၍ စိတ္၀င္စားျခင္းမ ျဖစ္မိ။ အက်ႌပံုကေလးသာ အာ႐ံုစိုက္ၾကည့္သည္။

‘ၾကည့္ပါလား ႏိုင္လြန္လက္ကို ဘေလာက္စ္နဲ႔၊ ရွဴးဖိနပ္နဲ႔၊ ပုလဲပုတီး ကေတာ့ အျမဲဆြဲတယ္’

၀ယ္သူမိန္းမႏွစ္ ဦးသည္ ဆိုင္ရွင္ မ်က္စထိုးျပရာဆီသို႔ လွည့္ၾကည့္လိုက္ၾကျပန္သည္။

‘အဲဒါက ဘယ္ေလာက္ပါလဲ’ ဆိုင္ရွင္သည္ ကၽြန္မအေမးကို ျပန္၍ မေျဖအားေသးေပ။

‘ေရႊဆိုင္ အျမဲလာတယ္၊ ျမႇဴလို႔ခ်ဴလို႔ ရသမွ် ေရႊဒဂၤါးခ်ည္း လာ၀ယ္တာပဲ။

ေျပာခ်င္တာကို အရင္ေျပာၿပီးမွပင္ ‘ဒါက တစ္ဆယ္ေလ’ဟု ကၽြန္မဘက္သို႔ ခပ္တိုတို လွည့္ေျဖေလသည္။ ေစာေစာကလို ေဖာင္ေလာက္ေအာင္ မတိုက္တြန္းအားဘဲ မ်က္စိ တျခားကို ၾကည့္ရင္း ကၽြန္မအား အက်ႌၾကည့္ရန္ ကမ္းေပးေနသည္။

အက်ႌကို လွမ္းယူလိုက္ကာ ေနာက္ေက်ာဇာကို ၾကည့္လ်က္ ‘ေလွ်ာ့ပါဦးရွင္’ ဟု ကၽြန္မက ေျပာလိုက္သည္။

‘အေဒၚတို႔အိမ္နားက ၀န္ေထာက္တိတ္တိတ္ပုန္းမယား လုပ္ေေသးတယ္။ ခ်ဴလို႔၀မွ ကန္ခ် လိုက္တာ၊ အခုေတာ့ အေမရိကန္ေတြ ကို အသံုးေတာ္ ခံေနတယ္ေလ’

ဆိုင္ရွင္သည္ ကၽြန္မအေမးကို နားလွ်ံေနကာ ကၽြန္မေဘးက ၀ယ္သူမိန္းမႏွစ္ ဦးကိုသာ မဲ ေျပာေနသည္။

‘အေမရိကန္ေတြ က ေန႔ပိုင္း ေဒၚေဒၚရဲ႕ ၊ ညပိုင္းက် ယူနီယန္ကလပ္က ပုဂၢဳိလ္ႀကီးေတြ ’

၀ယ္သူႏွင့္ ဆိုင္ရွင္တို႔သည္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ကာ ခပ္အုပ္အုပ္ က်ိတ္၍ ရယ္ေမာလိုက္ၾက သည္။

ဆိုင္ရွင္ႏွင့္ ၀ယ္သူတို႔ အခ်ီအခ် လက္ဆံုက်ေနၾကျခင္းကို ျပတ္ေအာင္ စိတ္ရွည္ရွည္ထား လ်က္ ေစာင့္ဆိုင္းရကာ ‘မေလွ်ာ့ပါဘူးလားရွင္’ဟု ထပ္ေမးရျပန္သည္။

‘ေဟာ … ေဟာ … သြားၿပီ ေတြ ႕လား ေတြ ႕လား ၊ လံုခ်ည္ကို တင္ထားေအာင္ ေတလာနဲ႔ ခ်ဳပ္တာ’

၀ယ္သူေကာ ဆိုင္ရွင္ပါ တစ္ဘက္သို႔ လွည့္ၾကည့္ေနၾကျပန္သည္။

ေျပာလို႔မၾကား ေမးလို႔မရ ျဖစ္ေနစဥ္ သူတို႔ၾကည့္ရာဘက္သို႔ ေယာင္ေရာက္သြားေသာ ကၽြန္မ၏ မ်က္စိထဲတြင္ မနီးမေ၀းမွ ပန္းေရာင္ ထပ္သည္ လိႈင္းထေနကာ ႂကြရြရြ ေရြ႕လ်ားလ်က္ရွိ သည္။

ႏိုင္လြန္ပန္းေရာင္ လက္တိုဘေလာက္စ္အက်ႌ ရင္တစ္၀ိုက္ အၿငိမ့္မင္းသမီး ရင္းခံမ်ဳိးအ တိုင္း တြန္႔ဖိ ထပ္ဖိထားေသာ မွန္ကူကြက္သည္ မေဖာင္းတေဖာင္းဖူးငံုတို႔ျဖင့္ ၀ိုက္ကံုးထားသည့္ သဏၭာန္ ပိုႂကြေနေပသည္။

ပဒုမၼာၾကာဖူး၏ ပြင့္ငံုမ်ား ကို တစ္ဖက္ေပၚသို႔ တစ္ဖက္ဆင့္လန္ပြင့္အာက်ထားသကဲ့သို႔ ႏိုင္ လြန္ပန္းေရာင္ လံုခ်ည္ဒူးေအာက္ပိုင္း၌ တြန္႔ထပ္ဖိထားသည့္ အထပ္မ်ား မွ က်လာေသာ အဖတ္ မ်ား ကား ေဒါက္ျမင့္ႀကိဳးသိုင္း ရွဴးဖိနပ္ျဖဴေပၚ၌ ၀ဲေ၀ေနသည္။

တစ္ကိုယ္လံုး ျခံဳငံုထားေသာ ပန္းေရာင္ ေပၚတြင္ ပုလဲကံုးသည္ အရည္ေတာက္ကာ ရႊဲဥျဖဴ ႏွစ္ ေနသည္။

တဒဂၤအားျဖင့္ မ်က္စိကို ထိုးဟပ္သြားေသာ အေသြးအေရာင္ အျပင္အလ်ာမ်ား ကို ဖယ္ရွား ၍ ႐ုပ္ကိုေစ့ေစ့ၾကည့္လုိက္ရာ ကၽြန္မမွာ ေခါင္းနားပန္းႀကီးသြားကာ တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားမိ သည္။

႐ုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ရေသာ ဤမ်က္ႏွာသည္ မ်က္ႏွာအရာအေထာင္ၾကားထဲမွ ခြဲျခားမွတ္ မိေသာ မ်က္ႏွာ …။

ကၽြန္မသည္ လက္ထဲက အက်ႌကိုလႊတ္ခ်ကာ လက္ကိုင္အိတ္ကို ေကာက္ယူလ်က္ တစ္မု ဟုတ္ခ်င္း ဆိုင္ကထြက္ခဲ့၏ ။

တၿပိဳက္ၿပိဳက္က်ေနေသာ မိုးေရစက္မ်ား ကို ဆိုင္အမိုးမ်ား ျဖင့္ ခိုကာ၊ ခိုကာ လူေတြ လည္း ေရွာင္ကာ မ်က္ျခည္မျပတ္ေအာင္လည္း ဂ႐ုစိုက္ၾကည့္ကာ ေဇာႏွင့္ မို႔ ပ်ာယီးပ်ာယာ ေလွ်ာက္လာ ခဲ့သည္။

ကၽြန္မေရွ႕က လူေတြ ကြယ္သြားလွ်င္ လူလံုးကို မျမင္ရေတာ့ေပ။ ဆံပင္ျဖတ္ကာ ေကာက္ တြန္႔စည္းထားသည့္ ကုပ္ေပၚက်ေနေသာ ဆံပင္ေခြလိမ္ကေလးကိုသာ လွမ္းျမင္ရသည္။

ပန္းေရာင္ ေနာက္ေက်ာတစ္ျပင္လံုးကို ျမင္ရသည့္အခါလည္း ျမင္ရျပန္၏ ။

ကၽြန္မမွာ လမ္းကို ဂ႐ုမထားႏိုင္ဘဲ ပိတ္က်ပ္ေနေသာ လူေတြ ကို တိုးေ၀ွ႔ကာ ကတိုက္က ႐ိုက္ႀကီး အမီၾကည့္လိုက္သြားေနစဥ္ ဗြက္ေပါက္ေနေသာ ခ်ဳိင့္ႀကီးထဲသို႔ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ က် ျမဳပ္သြားသည္။

ကိုယ့္ေျခေထာက္ကိုပင္ ကိုယ္မေဖာ္၀ံ့ေလာက္ေအာင္ အမ်ဳိးမ်ဳိးေသာ အညစ္အေၾကးမ်ား ေရာျပံဳမည္ းပ်စ္ ခၽြဲက်ိေနသည့္ ဗြက္ႀကီးကို ငံု႔ၾကည့္လိုက္ကာ ႏွလံုးနာနာႏွင့္ ဗြက္ထဲျမဳပ္သြားေသာ ေျခေထာက္ကို အသာမလိုက္ရသည္။

ဘယ္လိုအညစ္အေၾကးေတြ မွန္း မသိေပ။ ေျခဖမိုးႏွင့္ ဖိနပ္ကို မေပၚေအာင္ ပံုတင္ေနကာ ေပေရေနသည္။

ေျခေပၚမွ အညစ္အေၾကးမ်ား ကို ဗြက္ထဲသို႔ ျပန္ခါခ်ပစ္ေနရင္း စိတ္မခ်ႏိုင္၍ လည္ကိုလိမ္ ကာ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည့္အခါ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ႏွင့္ ပန္းကန္ဆိုင္ၾကားသို႔ ခ်ဳိးသြားျခင္းကိုျမင္ လိုက္ရသည္။

ေျခေထာက္အေပႀကီးႏွင့္ လမ္းေလွ်ာက္၍ မ ျဖစ္၊ မိုးေရက်ေနသည့္ တစ္ေနရာရာတြင္ စင္ ၾကယ္ေအာင္ သြားေဆးလိုက္ခ်င္ပါလ်က္ ေဆးမေနႏိုင္၊ အေပအေရေတြ ကပ္ေစးကပ္ေစးႏွင့္ ပင္ ပန္းကန္ဆိုင္နားေရာက္ေအာင္ အျမန္လာခဲ့ရသည္။ အေမရိကန္ တစ္ေယာက္ တံခါးဖြင့္ေပးလ်က္ အသင့္ေစာင့္ေနသည့္ ေျပာင္ဖိတ္ေနေသာ ဆလြန္းကားအနက္ႀကီးဆီသို႔ မိုးေရထဲတြင္ အေျပးအ လႊားျဖတ္သြားလ်က္ ကိုယ္ကေလးကိုကုန္းကာ အေမရိကန္ေဘးတြင္ ယွဥ္ထိုင္ခ်လိုက္ျခင္းကို လွမ္းျမင္ရျခင္းေၾကာင့္ ဟစ္၍ သာ ေခၚလိုက္ခ်င္သည္။

သုတ္ေျခတင္လာေနရာမွ အေျပးလာကာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္က ခံုေတြ ကို ေကြ႕ေရွာင္ လ်က္ လမ္းေဘးသို႔ ေျပးအထြက္ ကားတံခါးသည္ ပိတ္သြားကာ စက္သံမၾကား ၿငိမ့္ၿငိမ့္ႀကီးထြက္ သြားေတာ့သည္။

မိုးကလည္း မစဲဘဲ တဖြဲဖြဲရြာလ်က္။

မိုးေရထဲတြင္ ထြက္သြားေသာ ကားႀကီးကို ေငးၾကည့္ကာ မခ်င့္မရဲျဖင့္ ရင္ထဲ၌ ႏံုးလ်သြား သည္။

ကားထြက္သြားေသာ ္လည္း ကၽြန္မမွာ ထိုေနရာ၌ ပင္ ရပ္လ်က္ေနသည္။

မ်က္စိေရွ႕၌ ရွိေသာ ကားေတြ လူေတြ ၊ တစ္ဖက္ ေစ်း႐ံုက ဆိုင္တန္းေတြ ႏွင့္ ကမ ၻာျခား လ်က္ မ်က္စိေအာက္က ေပ်ာက္ကြယ္သြားေသာ ကားႀကီးေနာက္သို႔ တေကာက္ေကာက္ ရမ္းဆ ၾကည့္ေငးေနသည္။

ကားေနာက္သို႔ တရိပ္ရိပ္ အမီလိုက္ေျပးေနေသာ စိတ္သည္ ေမာဆို႔ပန္းက်လာမွ မခ်ိတရိ ႏႈတ္က တေခၚတမ္း႐ိႈက္မိသည္။

‘ျမ…ရယ္ …’

‘ေဟ့လူ … ရွင္ ေယာက်္ားပဲဟာ၊ ကၽြန္မကို ေျပာခိုင္းေနမယ့္အစား ရွင္ကိုယ္တိုင္ ျမကိုေျပာ ပါလား’

ကိုသန္းေမာင္သည္ ျပံဳးေလသည္။ နဂိုေနဆိုရင္ သူ႔မ်က္ႏွာသည္ မႈ န္တုန္တုန္ျဖင့္ မာ ေက်ာပံုရေသးသည္။ သို႔ ေသာ ္လည္း လူေပ်ာ့၊ လူေလး၊ လူ႔အဆိပ္မရွိမွန္း ျပံဳးလိုက္မွ ေပၚလာ သည္။

ျမသည္ ကၽြန္မခ်စ္ေသာ ျမ … ကၽြန္မမွာ ခ်စ္ေသာ သူငယ္ခ်င္းဆို၍ ‘ျမ’ ဆိုေသာ ျမတစ္ ေယာက္ ပဲ ရွိသည္။

ျမႏွင့္ ေက်ာင္းတြင္ တစ္ေက်ာင္းတည္း တစ္ခံုတည္း အတူတူေနခဲ့ၾကသည္။ သြားအတူ၊ လာအတူ၊ စားအတူ တတြဲ တြဲ ႏွင့္ ေက်ာင္းဆင္းအိမ္ျပန္မွ လူခ်င္းခြဲလိုက္ၾကသည္။

ျမသည္ ေျခာက္တန္းႏွင့္ ေက်ာင္းထြက္သြားရသည္။ ျမ ေက်ာင္းက ထြက္လိုက္ေသာ အခါ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္သာ ေက်ာင္းသို႔ သြားကာ ေက်ာင္းသြားေက်ာင္းျပန္ ျမအိမ္သို႔ ေန႔တိုင္း၀င္ေလ သည္။ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ တစ္ေယာက္ တစ္ေန႔မေတြ ႕ရလွ်င္ မေနႏိုင္ေလာက္ေအာင္ အေသအလဲ ခ်စ္ၾကသည္။

တစ္ေယာက္ ႏွင့္ တစ္ေယာက္ အေသအလဲခ်စ္ၾက၍ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ တစ္ေယာက္ စိတ္တူ သေဘာတူမ်ဳိး မဟုတ္။ ကၽြန္မက အျဖဴႀကိဳက္လွ်င္ ျမက အမည္ း။ ကၽြန္မက ဒါဆိုလွ်င္ ျမက ဟို ဟာ။ အျမဲတမ္း တစ္ေယာက္ ႏွင့္ တစ္ေယာက္ ဆန္႔က်င္ဘက္ ျဖစ္စျမဲ ျဖစ္သည္။

ျမမွာ အက ေကာင္း အဆို ေကာင္း၊ ေက်ာင္းက ပြဲတိုင္း သူပါရသည္။ ငယ္စဥ္ကတည္းက ကစားၾကလွ်င္ ျမႏွင့္ ကၽြန္မ အေဖာ္ညိႇ၍ မရ တစ္ေယာက္ တစ္မ်ဳိး ကစားၾကသည္။

ကၽြန္မက လိုက္တမ္းေျပးတမ္း ကစားရမွ ကစားခ်င္သည္။ ျမမွာ ကတမ္း ခုန္တမ္း ကစားရ မွ ေပ်ာ္ေပသည္။

ပန္းေတြ ေ၀ေနေအာင္ပန္လ်က္ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါႀကီးကိုျခံဳကာ ခ်ိတ္ေတြ တြယ္ထားေသာ ထဘီကို တင္းေနေအာင္ ဒူးကို နည္းနည္း ေကြးရပ္၍ အသံကို ဆြဲဆြဲငင္ငင္ လုပ္ဆိုလိုက္သည္။

‘ေ၀ဇယႏ ၱာ … နန္းဘံု၊ ျမမန္းေလ … ျမမန္းေဇယ်ခံု….’

လက္ေျမႇာက္ကလ်က္ ေျခေထာက္ကို ေဘးတိုက္ တေရြ႕ေရြ႕ပြတ္ေရႊ႕လာရင္း တြန္႔တြန္႔

တြန္႔တြန္႔ က၍ ေနတတ္သည္။

ျမကေနတုန္း တစ္ခါတေလ ထိုင္ၾကည့္ရင္း ဟားတိုက္ရယ္ေမာေနမိသည့္အခါ ျမသည္ ျပန္႔ေကာ့ေျမႇာက္ထားေသာ လက္ကိုခ်လ်က္ အကရပ္လုိက္ၿပီး မ်က္ႏွာစူစူ ရွက္ရွက္ႏွင့္ ကၽြန္မထံ သို႔ ေျပးလာကာ ေက်ာကို လာထုသည္။

ျမ အေမသည္ အရပ္ထဲက အၿငိမ့္မင္းသမီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္၍ တိုက္ပိုင္ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ အေၾကာင္းပါသည္။ ျမ ေက်ာင္းကမထြက္ခင္ပင္ တုိက္ပိုင္ႀကီးမွာ အရက္ေသာက္လြန္း၍ ေျခတစ္ ဖက္ တရြတ္ဆြဲသြားျခင္းေၾကာင့္ အလုပ္မွ ထြက္လုိက္ရသည္။ ပင္စင္လစာကေလးႏွင့္ သားအမိ သားအဖ သံုးေယာက္ ေလာက္ငွေအာင္ ေနၾကရသည္။

ကိုသန္းေမာင္သည္ ေငြတိုက္စာေရး ျဖစ္သည္။ ေငြတိုက္ႏွင့္ ဂါတ္မွာ တြဲ ေနကာ ျမ၏ ဖခင္ အလုပ္ရွိစဥ္ကပင္ တိုက္ပိုင္ႀကီးက ခင္မင္၍ အိမ္၀င္ထြက္သြားလာေနျခင္းျဖင့္ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ ျမ တို႔ အသိ ျဖစ္ၾကသည္။ ျမႏွင့္ သိရမွာ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ ကၽြန္မ ခင္မင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။

ကိုသန္းေမာင္မွာ အသက္ ၂၀ ခန္႔ ရွိ၍ ကၽြန္မတို႔ထက္ ၄ ႏွစ္ ေလာက္ႀကီးမည္ ၊ ကၽြန္မက ကိုသန္းေမာင္ကို ရြယ္တူတန္းတူလိုပင္ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ဆက္ဆံသည္။

ကိုသန္းေမာင္၏ အရပ္မွာ ျမင့္၍ ပိန္ပိန္ပါးပါး ျဖစ္သည္။ မ်က္လံုးမ်ား မွာ မည္ းနက္လ်က္ တစ္စံုတစ္ခုကိုၾကည့္လွ်င္ တစူးတစိုက္ ၾကည့္ေနတတ္သည္။ ဗိုလ္ေကကို သပ္ရပ္စြာ ၿဖီးလ်က္ အ ေပးအက်ႌႏွင့္ အျမဲေတြ ႕ရသည္။

လမ္းေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ ထိုင္ေနေန ေခါင္းစိုက္ေနတတ္သည္။

စကားေျပာသည့္အခါ ဘယ္အေၾကာင္းမ်ဳိးေျပာေနေန ၾကည္လဲ့သည့္အသံမ်ဳိး တိုးတိုးသက္ သာ အျပံဳးႏွင့္ အၿပီးသတ္သြားသည္။

အထူးျခားဆံုးကား ကိုယ္လက္လႈပ္ရွားပံုသည္ ေလးေလးႀကီးႏွင့္ ညင္ညင္သာသာေလး ျဖစ္ သည္။ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ ေတြ ႕လွ်င္ ျမသည္ ေမးထူးေခၚေျပာမ်ဳိးက မပိုေခ်။

ကၽြန္မႏွင့္ ကိုသန္းေမာင္ေတြ ႕ၾကလွ်င္ “တကတဲမွပဲ စကားေကာင္းေျပာေနလိုက္တာ မၿပီး ႏိုင္ဘူး”ဟု ျမက မ်က္ေစာင္းထိုးေျပာတတ္သည္။

ကၽြန္မမွာ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ ေတြ ႕လွ်င္ ေပ်ာ္ရႊင္သည္။ သူ႔အမူအရာမွာ ေအးစက္စက္ရွိလွ သည္။ ကၽြန္မက ကိုသန္းေမာင္ ေအးစက္သည္ကို ဂရုမစိုက္ေခ်။ ကိုသန္းေမာင္၌ ကၽြန္မစိတ္ႏွင့္ ၾကည့္မရစရာေတြ မ်ား စြာ ရွိ၍ ကိုသန္းေမာင္၏ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္မ်ား ကို မညႇာမတာ ေ၀ဖန္ေျပာသည့္ အခါ ကိုသန္းေမာင္ ျပံဳးရယ္ေနသည္ကို သေဘာက်မိသည္။

ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ စကားေျပာေသာ အခါ၌ ႐ိုင္း႐ိုင္းစိုင္းစိုင္းမရွိဘဲ အျမဲယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ဆက္ဆံေျပာဆိုသည္။

ျမသည္ ကိုသန္းေမာင္ကို ေယာက်္ား တစ္ေယာက္ ၊ တစ္ရံဆံသူ တစ္ေယာက္ ဟု သီးျခား

ေအာက္ေမ့သည္။ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္မိလွ်င္ ျမမ်က္ႏွာမွာ တစ္မ်ဳိး ျဖစ္သြားသည္။ ဣေႁႏၵလုပ္၍ ေသာ ္လည္းေကာင္း၊ မွင္ေသေသျဖင့္ မ်က္ႏွာကို ခ်က္ခ်င္း ျပင္လုိက္သည္။

ကၽြန္မက ကိုသန္းေမာင္ကို အားမနာပါးမနာ ဖိႏွိပ္ေျပာဆိုေနသည့္အခါမ်ဳိးတြင္ ျမသည္ မ်က္ႏွာလႊဲထားရာမွ မ၀ံ့တ၀ံ့ ကိုသန္းေမာင္ကို ခိုးၾကည့္တတ္သည္။

ျမမွာ ေယာက်္ားႏွင့္ မိတ္ေဆြ ျဖစ္ရေကာင္းမွန္းမသိ၊ ေယာက်္ားႏွင့္ ခင္မင္ကၽြမ္း၀င္လိုျခင္း မရွိ။

ေယာက်္ားဆိုသည္မွာ တသီးတျခား၊ သူက မိန္းမ တသီးတျခား၊ ယင္းသို႔ စိတ္ထားတတ္ လ်က္ ေယာက်္ားဆိုလွ်င္ ျမသည္ အေဖေတာင္ စိမ္းသည္။

နယ္တကာလွည့္ေျပာင္းေနေသာ မိဘမ်ား ေနာက္သို႔ မလိုက္ဘဲ ဘြားေအမဆံုးခင္ ဘြား ေအႏွင့္ သာေနခဲ့ၿပီး ဘြားေအလက္ေပၚမွသာ ႀကီးျပင္းလာခဲ့သည္။ ျမ ၁၁ ႏွစ္ သမီးအရြယ္ေရာက္မွ အေဖႏွင့္ အတူတူ စေနဖူးသည္။

ျမ ငယ္ငယ္က ျမ အေဖ အရက္မူးလာလွ်င္ အေဖ့အနား မသြားေတာ့။ အေဖ့မ်က္ႏွာ မၾကည့္ေတာ့။ ျမ အေမႏွင့္ အေဖ ရန္ ျဖစ္ေနၾကလွ်င္ ျမ အေမကဘက္ကကူ၍ အေဖ့ကို တစ္ခုခု ႏွင့္ လွမ္းေပါက္တတ္သည္။

ေက်ာင္းတြင္ ေယာက်္ားကေလးမ်ား ႏွင့္ အေရာတ၀င္မေနဘဲ ဘာသိဘာသာေနတတ္သ လို ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ လည္း မေရာဘဲ ဘာသိဘာသာပင္ ေနသည္။

ေယာက်္ားသံုးေလးေယာက္ ေရွ႕တြင္ ျမသည္ လမ္းမသြားတတ္ေပ။ မ်က္ႏွာလည္း မထား တတ္ဘဲ ရွက္ရြံ႕ေနတတ္သည္။

‘ဟိုမွာ အေကာင္ေတြ ၾကည့္ေနတယ္’ ဟု မ်က္ႏွာတစ္မ်ဳိးႏွင့္ ေျပာတတ္ေသာ ျမကို ‘ၾကည့္ တာ ဘာ ျဖစ္လဲ’ ဟု ကၽြန္မက မာန္ပစ္လိုက္သျဖင့္ လမ္းသြားရင္းလည္း ျမႏွင့္ ကၽြန္မ တက်က္ က်က္ပင္။

‘ေယာက်္ားေတြ ကို ျမ မုန္းတယ္’

ျမ၏ ႐ံႈ႕မဲ့ေသာ ႏႈတ္ခမ္းမွ ပြင့္ၿပီးထြက္လာေအာင္ ေမတၱာစိတ္ ေခါင္းပါးေလသည္။

‘ကိုယ္ေတာ့ ေယာက်္ားေတြ ကို မမုန္းပါဘူး၊ လူလူခ်င္းပဲ ဘာမုန္းစရာရွိလဲ၊ ေယာက်္ားေတြ ကို အေၾကာင္းမဲ့မုန္းတတ္တဲ့ မိန္းမ၊ မိန္းမေတြ ကို အေၾကာင္းမဲ့မုန္းတတ္တဲ့ ေယာက်္ား၊ အဲသလို လူမ်ဳိးေတြ သာ ကိုယ္ အားႀကီးမုန္းတယ္’

ျမကို ႐ံႈ႕မဲ့ၿပီး ျပန္ေျပာပစ္လိုက္သည္။

‘ဒါျဖင့္ ျမကိုေရာ မုန္းသလား …ေျပာ’ဟု ႏြဲ႕လ်စြာ ကၽြန္မကိုလာဖက္ၿပီး ေမးပံုကေလးကို ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ပစ္လိုက္ၿပီး အေျဖမေပးလိုက္ ေပ။

သဏၭာလုပ္ သ႐ုပ္ႏွင့္ တူရမည္ ။

တူလည္း တူပါေပသည္။ ေယာက်္ားကို သီးျခားလ်က္ ခါးခါးသီးသီးမုန္းတတ္ေသာ ျမသည္ ကန္ေပါင္႐ိုးနားတြင္ ပပ၀တီလုပ္၍ ရပ္ေနကာ ေရကန္ထဲမွ မိန္းကေလးတစ္ဦးက မင္းကုသလုပ္ လ်က္ လက္ဖမ္းဆြဲထားျခင္းကို မုန္းလြန္းလို႔ မ်က္ႏွာအိုအိုႏွင့္ စူျပေနေလသည္။

လမ္းထဲတြင္ မီးေရာင္ မ်ား ျဖင့္ ထိန္ထိန္လင္းလ်က္ ရွိသည္။

ဆိုင္းသံမၾကား ဗံုသံမၾကားေသာ ပြဲတန္းႀကီးတစ္ေလွ်ာက္ လူေတြ က်ိတ္က်ိတ္တိုးေန ေအာင္ စည္ကားလွသည္။

တေပါင္းလဆန္း ဆြမ္းေတာ္ ႀကီးတင္ပြဲ၌ နိပါတ္မ်ဳိးစံုခင္းျပေသာ ႐ုပ္ေသပြဲကို ဇာတ္ပြဲထက္ လူေတြ စြဲၾကသည္။ ဆြမ္းေကာင္းအသင္းမွ ကမကထလုပ္၍ အရပ္သူအရပ္သားမ်ား သက္သက္က ျပေသာ ႐ုပ္ေသပြဲ ျဖစ္၍ ပိုၿပီး လူစည္ကားသည္။

စီတန္းလ်က္ စင္ထိုးထားသည့္ ဇာတ္စင္ေတြ ၌ မယ္မဒီၵ သစ္သီးရွာသြားသည့္အခန္းဆို လွ်င္ ေတာကားခ်ကာ မဒီၵေဒ၀ီက ျခင္းေတာင္းႏွင့္ တံခ်ဴႏွင့္ သစ္သီးခ်ဴေနပံုကို ဟန္ေလာက္သာ ျပသထားေသာ ႐ုပ္ေသပြဲ ျဖစ္သည္။

႐ုပ္ေသပြဲၾကည့္လာၾကေသာ ပရိသတ္သည္ စင္ကိုျမင္႐ံုျဖင့္ ဒါက မဒၵီေဟ့၊ ေဟာဒါက အဂုၤ လိမာလ စသည္ျဖင့္ ပံုႏွင့္ ဟန္ေလာက္ကို ၾကည့္ကာ သူတို႔ဟာသူတုိ႔ ဘာသာျပန္ေျပာသြားၾက သည္။

စင္ေပၚ၌ ကျပေနၾကေသာ သူတို႔ကား မလႈပ္ရ၊ တတ္ႏိုင္လွ်င္ မ်က္ေတာင္ပင္မခတ္ဘဲ ပံု ထဲက အ႐ုပ္လို သ႐ုပ္ေဖာ္ေနၾကရသည္။

‘လွေရ … သြားၾကစို႔’ဟု ကိုသန္းေမာင္လာေစာင့္ေခၚသျဖင့္ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ အတူ ပြဲတန္း ကို ေလွ်ာက္ၾကည့္ၾကသည္။

တစ္ခန္းၿပီးတစ္ခန္း တေငးေငး တျဖည္းျဖည္း ေလွ်ာက္ၾကည့္လာၾကရင္း ျမပါေသာ ပပ ၀တီလက္ဆြဲခန္း ဇာတ္ခံုေရွ႕၌ ကၽြန္မတို႔ ရပ္လိုက္ၾကရင္း …

ကိုသန္းေမာင္သည္ ပပ၀တီကို ေငးကာၾကည့္ေနစဥ္ သူ႔ တစ္ေယာက္ တည္းရွိသလို လြတ္ လြတ္ကၽြတ္ကၽြတ္ပင္ သီခ်င္းသံမဟုတ္ေတာင္ ကဗ်ာသံႏွင့္ တစ္လံုးခ်င္း တီးတိုးရြတ္ဆိုလ်က္ ေန သည္။

‘ေရႊ႐ုပ္လို အလွထူးသူရဲ႕ ေဖႏႈတ္ခ်ဳိ မစဖူးပါဘူး’

ကၽြန္မသည္ အသံမထြက္ေအာင္ တိုးတိတ္စြာ ႐ိႈက္၍ ရယ္လ်က္ ‘အံမယ္ … ေဟ့လူ၊ ရွင္ က ဘာဆိုေနတာလဲ’ဟု သူ႔ကို ၾကည့္ေမးလိုက္သည္။ ‘ဖိုးစိန္ႀကီးဆိုတာကို သတိရလို႔ ဆိုတာပါ’ဟု ျပန္ေျပာၿပီး ျပံဳးလိုက္ေသာ ္လည္း ေခါင္းစိုက္သြား၍ ရွက္ဟန္ေတာ့ရွိသည္။

ဇာတ္စင္ေပၚမွ ပပ၀တီသည္ ဇာတ္စင္ေရွ႕တည့္တည့္၌ ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ ေယာက္ ကို အတိုင္း သားျမင္ေသာ ္လည္း မျမင္ေသာ မ်က္လံုးျဖင့္ မ်က္ေတာင္မခတ္ မတုန္မလႈပ္။

ျမသည္ ထုထားသည့္ အ႐ုပ္ႏွင့္ တူလွစြာ လက္ဆြဲခံလ်က္ ႏႈတ္ခမ္းစူေနရသည္။ ည၇နာရီမွ ၉နာရီ၊ ၁၀နာရီအထိ သည္ပံုအတိုင္း မလႈပ္မယွက္ ပါးေညာင္းေလာက္ေအာင္ စူေနရပါလိမ့္မည္ ။

ျမ၏ အဆင္းသည္ မီးေရာင္ ေအာင္၌ ပနံရစြာ ထိန္လွေနသည္။

ျမ ၀တ္ထားေသာ ထိုင္မသိမ္းအက်ႌႏွင့္ ထဘီမွာ ဇာတ္ထဲက ဇာတ္မင္းသမီး၀တ္ေသာ က ေတာင္ပံုမ်ဳိးမဟုတ္၊ မဂၤလာေဆာင္ခါနီး ၀တ္ေသာ သတို႔သမီး၏ ပြဲထိုင္အ၀တ္ကို ငွား၀တ္ထားျခင္း ျဖစ္သည္။

စကား၀ါခ်ိတ္ထဘီအ၀ါ၊ ရင္ခံုကိုလည္း အ၀ါ၊ အႏို႔တပ္ထားေသာ မႏ ၱေလးပိုးအက်ႌ ထိုင္ မသိမ္းအျဴ၊ ေရႊက်င္ခပ္ပ၀ါကို ပခံုးေပၚက ေျခဖေနာင့္အထိ တရြတ္တိုက္လႊမ္းျခံဳထားကာ ဆံပင္ကို ဗ်ာပါဆံခ်လ်က္ လလယ္ယံုဆံထံုး ပံု႔ပံု႔ကေလးႏွင့္ တကယ့္ မိုးက်ေရႊကိုယ္ မင္းသမီးကေလး႐ုပ္ပံု ေတာ္ အတိုင္း …

ေရႊခ်ည္ ေငြခ်ည္ တို႔သည္ လင္းလွေသာ မီးေရာင္ တြင္ မ်က္စိက်ိန္းေလာက္ေအာင္ ျမတစ္ ကိုယ္လံုး တဖိတ္ဖိတ္လက္ေနသည္။

‘ကုသေဟ့ … ကုသ၊ ပပ၀တီကို လက္ဆြဲေနတယ္’

ေနာက္ကလူမ်ား တျဖည္းျဖည္း တိုးကပ္လာၾက၍ ကၽြန္မ ေရွ႕သို႔ တိုးေပးရင္း ကိုသန္း ေမာင္ဆိုလိုက္ေသာ ေရႊ႐ုပ္လိုအလွထူးသည့္ ပပ၀တီ၏ ႐ူပါ႐ံုကိုေငးၾကည့္လ်က္ ‘ျမေကာ မလွ ဘူးလား ကိုသန္းေမာင္’ ဟုေမးလိုက္သည္။

ကိုသန္းေမာင္သည္ တိတ္ဆိတ္ေန၏ ။

သူ႔ထံမွ ျပန္ေျပာသံမၾကား၍ ‘ျမက ျမန္မာေခ်ာ ေခ်ာတာ ကိုသန္းေမာင္၊ မ်က္ႏွာကေလးက ၀ိုင္းေနတာပဲ’ ဟု ဆက္ေျပာျပန္သည္။

ကိုသန္းေမာင္သည္ ကၽြန္မနားသို႔ မသိမသာ တေရြ႕ေရြ႕တိုးကပ္လာေနသည္။ ႏွစ္ ေယာက္ ၾကား႐ံုေလာက္ရွိမွ ‘ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ေျပာေပးစမ္းပါ လွရယ္၊ ကၽြန္ေတာ္ ျမကို ခ်စ္လြန္းလို႔ပါ’ဟု သူ႔ စိတ္ထဲရွိသမွ် ဖြင့္ေျပာျပသည္။

သူ႔မ်က္ႏွာကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။ ေခါင္းငံု႔လိုက္ျခင္းေၾကာင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းမဆံုလိုက္ရ ေပ။ ကၽြန္မ သူ႔ကို ျပံဳးၿပီး ၾကည့္၏ ။ မ်က္ေမွာ င္တြန္႔ကာ ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ လုပ္လုိက္ေသး၏ ။ ကၽြန္မ မ်က္ႏွာကို တည္တည္ႀကီးထားကာ ကၽြန္မ အမူအရာမ်ား ကို သူမျမင္သည့္တိုင္ေအာင္ ဘယ္လိုအသံမွန္းသိေအာင္ေတာ့ ေျပာလိုက္သည္။

‘ေဟ့လူ …. ရွင္ ေယာက်္ားပဲဟာ၊ ကၽြန္မ ေျပာခိုင္းေနမယ့္အစား ျမကို ရွင္ကိုယ္တိုင္ေျပာ ပါလား’ဟူ၍ ေျမႇာက္ေပးဟန္ႏွင့္ ႏွိပ္လိုက္ရာတြင္ ကိုသန္းေမာင္၏ မထံုတက္ေသးျပံဳးျခင္းသည္ ေပၚ၍ လာသည္။

‘မေျပာရဲဘူး လွရယ္ … ေျပာရင္ စိတ္ဆိုးသြားမလား ပူလို႔ပါ၊ လွ ေျပာမေပးဘူးဆိုရင္ေတာ့

ကိုယ္တိုင္ပဲ ေျပာရေတာ့မွာ ပဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ က လူညံ့၊ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာခ်င္တဲ့စကားကို ကၽြန္ေတာ္ မ ေျပာတတ္ဘူး’

ကိုသန္းေမာင္သည္ ေဆြးရိရိ၊ ေအးစက္စက္အသံျဖင့္ ေျပာလ်က္ ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေျပာရမွာ မသက္သာသြားသလို သက္ျပင္းခ်လိုက္သည္။

သူ႔အမူအရာကို ရယ္ခ်င္လွလ်က္ ထိန္းခ်ဳပ္ကာ ဣေႁႏၵႀကီးႏွင့္ ျပန္အားေပးလိုက္ ရသည္။

‘ဒီလိုမွေပါ့ … ရွင့္ဘာသာ ကိုယ္တိုင္ေျပာ’

* * * * *

ေမာ္လၿမိဳင္တြင္ ေနေသာ ကၽြန္မ၏ အဘိုးအဘြားမ်ား သည္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ႏွစ္ လတြင္ ေမာ္လၿမိဳင္သို႔ လာေနရန္ လာေခၚ၍ ကၽြန္မ ျမႏွင့္ ခြဲကာ ေမာ္လၿမိဳင္သို႔ ခရီးထြက္ခဲ့ရသည္။

ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕မွ ရန္ကုန္သို႔ အလာ သေဘၤာဆိပ္လိုက္ပို႔ေသာ ျမကို သေဘၤာေပၚမွ မဆင္းခင္ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ခပ္တိုးတိုး ကပ္ေျပာခဲ့သည္။

‘ျမ .. ကိုယ္ေလ ပပ၀တီလာၾကည့္တဲ့ညက အိပ္မက္ မက္တယ္ဆရာ၊ အိပ္မက္ထဲမွာ ျမက လွကို အထူးအဆန္းစကားတစ္ခု ေျပာျပတယ္သိလား’

ျမက ေလွကားဆင္းရန္ ေလွကားလက္ရန္းကို ကုန္း၍ အားျပဳကိုင္ထားရင္း ေခါင္းေမာ့ကာ ကၽြန္မကို မ်က္လံုးမ်ား ၀ိုင္းလည္ၾကည့္လ်က္ ‘ဘယ္လိုအထူးအဆန္းေျပာသလဲ ဟင္’ ဟု အံ့ၾသသ လို ေမးေနသည္။

‘အခု ကိုယ္မေျပာခ်င္ေသးဘူး။ ေအးေလ … ေမာ္လၿမိဳင္က ျပန္လာမွပဲ ေျပာျပမယ္’

‘သူကျဖင့္ လုပ္ၿပီ’ ဟု ကၽြန္မလက္ေမာင္းကို တစ္ခ်က္႐ိုက္လ်က္ ခပ္တည္တည္ေျပာေန ေသာ ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို တမင္ေနာက္ေနသည္မွတ္ကာ ရယ္ရယ္ေမာေမာ ေလွကားကို ေျပးဆင္း သြားသည္။

ျမႏွင့္ ႏွစ္ လမွ် ေ၀းသြားေလသည္။

ေက်ာင္းဖြင့္၍ ေမာ္လၿမိဳင္မွ ျပန္ေရာက္သည့္ညမွာ ပင္ ျမထံသို႔ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္းသိ ေအာင္ ညႀကီးမင္းႀကီး လက္ေဆာင္မ်ား အပို႔ခိုင္းလိုက္သည္။

လက္ေဆာင္ပို႔လႊတ္သူကို ျမက စာတစ္ေစာင္ေရး ေပးလိုက္ သည္။

စာအိတ္ကိုဖြင့္၍ စာရြက္ကိုျဖန္႔လိုက္ကာ အစကို ဖတ္ၾကည့္တာႏွင့္ ဆက္မဖတ္ႏိုင္ေသးပဲ အသံထြက္ေအာင္ အားရပါးရ ရယ္ေမာမိသည္။

လွေရ …

လွအိပ္မက္က အဟုတ္ကို သိပ္ထူးဆန္းတာပဲလွရယ္၊ လွကို အထူးအဆန္းစကား ေျပာစရာ ျမမွာ ရွိေနၿပီေလ၊ လွ ျပန္လာခဲလိုက္တာလို႔ေမွ်ာ္ရင္း စိတ္အိုက္လိုက္ရတာ ၊ မနက္လင္း လင္းခ်င္း လာခဲ့စမ္း … ။

ျမ

ဧကႏ ၱ ကိုသန္းေမာင္ႀကီး လူပ်ဳိစကားေျပာၿပီဟု အတပ္သိလိုက္ကာ စာဖတ္ၿပီးလည္း အ ေတာမသတ္ႏိုင္ပဲ တခစ္ခစ္ ရယ္ေမာေနမိသည္။

ကၽြန္မႏွင့္ ေတြ ႕လွ်င္ ျမသည္ ကိုသန္းေမာင္အေၾကာင္းကို ေျပာျပေပလိမ့္မည္ ။

ျမက ကိုသန္းေမာင္ကို ႀကိဳက္မယ္ မႀကိဳက္ဘူး ခန္႔မွန္းၾကည့္သည္။ ႀကိဳက္ခ်င္လည္း ႀကိဳက္သြားလိမ့္မည္ ။

‘ကိုသန္းေမာင္ဟာ ေအးတိေအးစက္ ေပ်ာ့စိစိနဲ႔ သူ႔ကိုျမင္ရရင္ အားမရလိုက္တာ’ဟု စိတ္ ပ်က္စြာ မႀကိဳက္စရာမ်ား ေျပာမိလွ်င္ ျမသည္ ကၽြန္မသေဘာႏွင့္ ကြဲလြဲသြားသည္။

‘သိပ္႐ိုးပါတယ္ … ေယာက်္ားဟာ ေအးေအးေလးနဲ႔ ႐ိုး႐ိုးမွ ျမေတာ့ ၾကည့္လို႔ရတယ္’ဟု သူ ႀကိဳက္ရာ သူေျပာျပသည္။

အမွန္မွာ ကိုသန္းေမာင္၌ ႐ိုးတာေအးတာပဲ ေျပာစရာရွိသည္။

ကၽြန္မစိတ္ႀကိဳက္ႏွင့္ သိပ္ကိုမကိုက္ေသာ ကိုသန္းေမာင္သည္ ျမစိတ္ႀကိဳက္ႏွင့္ ကိုက္လွ်င္ ကိုက္ေနလိမ့္မည္ ။ ျမသည္ ကၽြန္မက အျဖဴႀကိဳက္လွ်င္ မည္ းေနက် ျဖစ္ျခင္းေၾကာင့္ ကၽြန္မ အထင္ မလြဲရဟု တစ္ထစ္ခ် ေအာက္ေမ့ယံုၾကည္လိုက္သည္။

နံနက္ခင္းသည္ လွပ၏ ။ ေနေရာင္ ျခည္ေၾကာင့္ ေႏြးေနေပသည္။

ေနျခည္ဖ်န္းပက္ထားေသာ လမ္းေဘးျမက္ခင္းေပၚ၌ ထုတ္လွန္းထားၾကသည့္ ပစၥည္းမ်ား ကား မ်က္စိထဲတြင္ တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု သာယာေနလ်က္ ပို၍ ပင္ ေႏြးသြားသည္။

လမ္းထိပ္မွစ၍ လွန္းထားလိုက္ၾကသည္မွာ ေခါင္းအံုး ေမြ႕ရာအ၀တ္အႏွီးမ်ား ၊ တခ်ဳိ႕အိမ္ ေရွ႕၌ ဖ်ာမ်ား ကိုေမွာ က္ခင္းကာ မန္က်ည္းသီးမွည့္ႏွင့္ နယ္ထားေသာ ေဆး႐ိုးေတြ ျဖန္႔လ်က္ တစ္ တန္းႀကီး လွန္းထားၾကသည္။ စက္ခ်ဳပ္ဆိုင္ေရွ႕၌ ကား ငါးရန္႔မ်ား ကို ရင္ခြဲကာ ဆန္ေကာႏွင့္ ထည့္၍ ေခြးေျခတစ္လံုးေပၚတြင္ တင္ထားၿပီးလွ်င္ က်ီးေျခာက္သည့္ ေလးတံကေလးျပလ်က္ ငါးေျခာက္ လွန္းထားသည္။

လမ္းထဲ၌ ေဆာက္လုပ္ထားသည့္ အိမ္မ်ား မွာ ေျခတိုင္ရွည္အိမ္မ်ား ႏွင့္ တန္းလ်ားမ်ား သာ ျဖစ္သည္။ အိမ္ေတြ ၌ ျခံမရွိ၊ တစ္အိမ္ႏွင့္ တစ္အိမ္ ေစ့ေနေလသည္။ အိမ္ေရွ႕အိမ္ေဘး ေျမကြက္ မရွိၾကဘဲ အိမ္ေပၚကဆင္းလွ်င္ လမ္းမေရာက္သည္။

ကၽြန္မသည္ သန္႔စင္လန္းဆန္းေသာ စိတ္ျဖင့္ ျမတို႔အိမ္သို႔ ကုန္းေၾကာင္းေလွ်ာက္လာခဲ့ သည္။

လမ္းထဲ၌ ေနျပထားေသာ ပစၥည္းမ်ား တန္ဆာဆင္လ်က္ လူသြားလူလာ ပါးေနသည္။

ပန္းထိမ္အိမ္မွ စူးေဆာက္သံတို႔သည္ လမ္းေပၚသို႔ တေဒါက္ေဒါက္ ျမည္ ထြက္ေနသည္။

ေရွ႕က ဆြမ္းခံႂကြသြားေသာ ကိုယ္ေတာ္ မ်ား ေနာက္တြင္ မိန္းမႏွစ္ ဦးသည္ ေစ်းဆြဲျခင္း ေတာင္းကို ယမ္းလ်က္ ညကၾကည့္ၾကေသာ ယူနီဘာစတီ ျမသန္းၾကည္ အၿငိမ္းမင္းသမီး အက ေကာင္းေၾကာင္းကို ေဟာင္ဖြာေဟာင္ဖြာ ေျပာသြားၾကသည္။

ျမတို႔ေနေသာ ေျခတိုင္ရွည္အိမ္မွာ ယခုက ျမအဘြား၏ အိမ္ပိုင္၊ ယခုေသာ ္ ခ်စ္တီးထံ၌ အ

ေပါင္ဆံုးသြားကာ လခေပး၍ ျပန္ငွားေနၾကရသည္။

ျမတို႔အိမ္ေရွ႕တြင္ စက္ဘီးအသစ္တစ္စီး ေထာင္ထားသည္။ ကိုသန္းေမာင္ စက္ဘီးအသစ္ တစ္စီး ထုတ္လာသလား ထင္မွတ္ကာ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမည္ ့အေရး ကို ေတြ းၿပီး ျပံဳးမိသည္။

အိမ္နားသို႔ မေရာက္ခင္ အသက္ငါးဆယ္ခန္႔ရွိမည္ ့ လူပုပု တစ္ေယာက္ အိမ္ထဲမွ ထြက္လာ သည္။

ဦးထုပ္အျဖဴ၊ ရွပ္ျဖဴလက္တို ေ ဘာင္းဘီတိုအျဖဴ၊ ဖိနပ္လည္း အျဖဴ၊ သကၠလတ္ေျခအိတ္ အ၀ါႏုေရာင္ ကို ဒူးဆစ္အထိစြပ္၍ နား၀တ္ေခါက္ခ်ထားသည္။

လွမ္းလွမ္းမၾကည့္လွ်င္ ေနေရာင္ ထဲတြင္ ျဖဴဆြတ္လ်က္ သန္႔ရွင္းႏူးညံ့ေသာ အေတြ ႕သည္ အနီးကပ္မိသည္ႏွင့္ တစ္ခ်က္တည္း ၾကမ္းေထာ္သြားသည္။

ကၽြန္မတစ္သက္တြင္ သည္လူႀကီးေလာက္ အ႐ုပ္ဆိုးပံုမ်ဳိး မျမင္ဖူးေသးေပ။ သူ႔အ၀တ္အ စားႏွင့္ သူ႔႐ုပ္မွာ တျခားစီ ျဖစ္သည္။

အသားက နက္ခ်ိပ္ရသည့္အထဲ ခ်ဳိင့္နက္နက္ ေက်ာက္ေပါက္မမ်ား ပ်စ္ထူေနသည့္မ်က္ ႏွာသည္ ခြက္၀င္ေနကာ သြားေလးေခ်ာင္းမွာ ေရွ႕သို႔ ေခါထြက္ေနသည္။

အိမ္ေရွ႕ေရာက္၍ ဆိုင္ကယ္မွာ ေျမာင္းတံတားကို ကန္႔လန္႔ပိတ္ရပ္ေထာင္ထားသျဖင့္ ခဏရပ္ေပးေနရစဥ္ ဆိုင္ကယ္ေပၚသို႔ ခုန္တက္လ်က္ ဣေႁႏၵရရ ဂိုက္ေပးၿပီး နင္းထြက္သြားသည္။

‘ျမေရာ ေဒၚေဒၚ’ ဟု ကၽြန္မ အသံျပဳလိုက္သည္။

ဧည့္သည္ထသြား၍ စားပြဲေပၚက ေကာ္ဖီပန္းကန္မ်ား သိမ္းရန္ ကုန္းယူေနေသာ ျမတို႔အေမ သည္ ကၽြန္မကို လွည့္မၾကည့္အားဘဲ ‘ေနာက္ေဖးမွာ လွေရ’ ဟု ေက်ာခိုင္း၍ ေျပာသည္။ အိမ္ ေနာက္ေဖးသို႔ တန္း၀င္လာခဲ့သည္။ မီးဖိုထဲမေရာက္ခင္ အခန္းထဲမွ ျမထြက္လာကာ ကၽြန္မကို ျမင္ ျမင္ခ်င္း ‘သြားတာ ၾကာလိုက္တာ’ ဆီးရန္ေတြ ႕လိုက္သည္။

‘ကိုင္း … ဒီ့ျပင္ဟာေတြ ေနာက္မွေျပာ၊ ေျပာမယ္ဆိုတာ အရင္ေျပာစမ္း၊ လွအိပ္မက္က စင္းရဲ႕ လားလို႔’

ကၽြန္မသည္ ျမေျပာမည္ ့စကားကို သိၿပီးဟန္ျဖင့္ ခ်ဳိျမစြာ ျပံဳးျပလိုက္သည္။ ျမက အျပံဳး မ ဟုတ္ေသာ အျပံဳးကို ျပံဳးေနကာ မ်က္ႏွာေလးမသာလွေပ။

‘လွမက္တဲ့ အိပ္မက္ထဲမွာ လွကို ျမက အထူးအဆန္းစကားကို ေျပာတယ္ဆိုတာ အိမ္ ေထာင္ေရး လား’

‘အစစ္ေပါ့’

ျမသည္ ေတြ က်သြား၏ ။ ဘာအမူအရာမွ မေပါက္ေသာ မ်က္ႏွာထားျဖင့္ ေငးေတးေတး ျဖစ္ သြားရာမွ တစ္ဖန္အားယူၿပီး ျပံဳးလိုက္ရာ အျပံဳးသည္ အမဲ့ ျဖစ္၍ ေနေလသည္။

‘ေျပာေလ ျမရဲ႕ ’

ကၽြန္မသည္ တခစ္ခစ္ရယ္လ်က္ ျမအကဲကို ၾကည့္လိုက္သည္။ ကၽြန္မရယ္တာကို လိုက္ၿပီး ရယ္ရန္ ႀကိဳးစားေန၏ ။ ႀကိဳးစားေသာ ္လည္း ရယ္သံသည္ ရယ္သံႏွင့္ မတူ၊ ငိုသံလိုလို …

‘ရွက္မေနပါနဲ႔ ျမရာ၊ ေျပာမွာ ေျပာစမ္းပါ’ ဟု ကၽြန္မက သူေျပာရဲေအာင္ ထပ္တုိက္တြန္း အားေပးလိုက္ ရ၏ ။

‘ျမကိုေလ ေမေမက လင္ေပးစားေတာ့မလုိ႔၊ လူႀကီးက သိပ္မုန္းစရာေကာင္းတာပဲ၊ အသက္ ကလည္း ငါးဆယ္ေလာက္ရွိမယ္၊ ႐ုပ္ႀကီးကလည္း ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္တာ၊ အက်ည္းတန္ လိုက္တာ၊ ေဖ့ေဖ့သူငယ္ခ်င္း ဒီၿမိဳ႕ေျပာင္းလာတာ မၾကာေသးဘူး၊ ဘယ္ေလာက္အ႐ုပ္ဆိုးဆိုး အ သက္ႀကီးႀကီး ေငြတုိက္၀န္ေထာက္ဆိုတဲ့ဂုဏ္ကို ေမေမက မက္တယ္၊ ျမလည္း မႀကိဳက္ဘူး၊ ျမ ေတာ့ ေသခ်င္တာပဲ’

ျမသည္ ေျပာၿပီး မဲ့ေနေလသည္။

ကၽြန္မထင္တာက တျခား၊ ၾကားရတာ က တျခား၊ ခုနထြက္သြားေသာ လူႀကီးမ်က္ႏွာကို ဒက္ခနဲျမင္လာကာ ဘယ္လို ျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ းမိ၏ ။ ကၽြန္မမွာ တုန္လႈပ္ေနသည္။

ၾကားၾကားခ်င္း ရင္ထဲ ဘယ္လို ျဖစ္မွန္းမသိဘဲ ျမကိုသာ စိုက္ေငးၾကည့္မိသည္။ ျမက မ်က္ ရည္မက်ေအာင္ သူ႔ကိုယ္သူ ထိန္း၍ ေနရင္း မ်က္ႏွာတစ္ခ်က္ ပိုပိုမဲ့သြား၏ ။ ေနာက္ဆံုးတြင္ ကား မဲ့ျပံဳးကေလး ေပၚလာသည္။

‘မႀကိဳက္ရင္ မယူနဲ႔ေပါ့ ျမရဲ႕ ၊ ျမ မလိုခ်င္ဘူးေပါ့’

‘မလိုခ်င္ပါဘူးဆိုေနတာ နားခ်လို႔မရတိုင္း ျမကို ေမေမက ဆူေနတာပဲ၊ သူတို႔ေႂကြးယူတိုင္း သူမ်ား ကို လင္ေပးစားခ်င္တယ္၊ ျမ မယူခ်င္လုိ႔လည္း ေနရမွာ မဟုတ္ပါဘူး”

ကၽြန္မသည္ ျမအတြက္ မခံခ်ိမခံသာ ျဖစ္ကာ ျမကို ဘယ္လိုမိန္းကေလးမ်ဳိးပါလိမ့္ဟု ေတြ း ေလ၏ ။ ထိုခဏ၌ ကိုသန္းေမာင္ႀကီးကို သြားသတိရမိသည္။

ကိုသန္းေမာင္သည္ ကၽြန္မကို ေျပာျပသည့္အတိုင္း ျမကိုခ်စ္ေၾကာင္း ႀကိဳက္ေၾကာင္း ေျပာ မွေျပာရဲ႕ လားဟု သိခ်င္လာသည္။ ေျပာလွ်င္လည္း ျမက ကၽြန္မကို မေျပာဘဲ ေနလိမ့္မည္ မဟုတ္ … ေျပာမွာ ။ ကၽြန္မက စေမးၾကည့္ဖို႔ထက္ ျမက ကၽြန္မကို ေျပာျပဖို႔ေကာင္းသျဖင့္ သည္အေၾကာင္း သိခ်င္လ်က္ႏွင့္ ကိုသန္းေမာင္ႏွင့္ ပတ္သက္၍ စကားမစဘဲ ဆိုင္းေနလိုက္သည္။

‘ဆူလည္း ဆူေပေစေပါ့၊ ကိုယ္မယူခ်င္တာ မယူဘူးေပါ့၊ ဒီလူႀကီးနဲ႔မ်ား ေဒၚေဒၚမို႔ ေပးစား ခ်င္တယ္၊ ဇြတ္သာေခါင္းမာေန မႀကိဳက္ရင္ မယူနဲ႔ … ၾကားလား ျမ’

ျမသည္ ကေလးကေလးလို သူ႔ေခါင္းကို ညိတ္ျပသည္။ ကၽြန္မလက္ကိုဆြဲကိုင္ကာ စကား မေျပာႏိုင္ဘဲ ထူးဆန္းစြာ ဖ်စ္ညႇစ္ဆုပ္နယ္ေနေလရာ သူ႔လက္ကေလးမ်ား တုန္ေနျခင္းကို သတိ ထားမိသည္။

ျမတို႔အိမ္မွအျပန္ ကိုသန္းေမာင္အိမ္သို႔ တစ္လက္စတည္း တန္းသြားလိုက္သည္။ ကိုသန္း ေမာင္မ်ား ႐ံုးသြားၿပီလားဟု ေတြ ႕ခ်င္ေဇာႏွင့္ ခပ္ျမန္ျမန္ ေလွ်ာက္သြားရသည္။

အိမ္ေပၚတြင္ ႐ံုးသြားရန္ဟန္ျပင္ေနေသာ ကိုသန္းေမာင္ကို ဆိုက္ဆိုက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ သြား ေတြ ႕သည္။

ဗိုလ္ေကကို ေၾကာ့ေနေအာင္ ၿဖီးလ်က္ ပေလကတ္လံုခ်ည္ကို ေသေသသပ္သပ္၀တ္ကာ ခါးပတ္ကုန္းပတ္ေနေသာ ကိုသန္းေမာင္ကို အိမ္၀က လွမ္းၾကည့္ကာ ‘ဖိုးေစာ မသိရွာေသးဘူး’ဟု စိတ္ထဲက ျဖစ္မိသည္။

ကၽြန္မကိုျမင္သည္ႏွင့္ ျပံဳးကာ ခရီးဦးႀကိဳ ကုလားထိုင္တြန္းေပး၍ သူတြန္းေပးေသာ ကု လားထိုင္ကိုဆြဲထုိင္ရင္း ‘ေဟ့လူ … ရွင္ေတာ့ ေခ်ာက္ပဲ’ ဟု အလန္႔တၾကား လုပ္လိုက္သည္။

‘ဘာလဲလွ … ဘာမ်ား လဲ’ ဟု အထိတ္တလန္႔ ျပန္ေမးရေအာင္ လုပ္လိုက္ျခင္း ျဖစ္သည့္ ကၽြန္မအထင္မွာ တက္တက္စင္ လြဲျပန္ေလသည္။

‘လွရယ္ … ျမက သိပ္ခက္တာပဲ၊ ခိုးေျပးပါ့မယ္ဆိုတာလည္း ခိုးရာမလုိက္ခ်င္ဘူးတဲ့၊ ဒီ ေတာ့လည္း က်ပ္သားပဲ’

ကိုသန္းေမာင္သည္ ထံုးစံအတိုင္း ေအးစက္စက္အမူအရာျဖင့္ ေျပာျပေနသည္။

“ေၾသာ …”

အံ့ၾသစြာ ျဖင့္ ကၽြန္မ၏ ႏႈတ္မွ အက်ယ္ႀကီးေအာ္လိုက္ေသာ အသံ။

ကိုသန္းေမာင္သည္ မတုန္မလႈပ္ ျပံဳးေလသည္။

‘အလဲ့ … လက္စသတ္ေတာ့ ရွင္တို႔ၿပီးၿပီပဲ။ ျမက ကၽြန္မကို မဟေသးပါလား၊ ရွင္ ဘယ္အ ခ်ိန္က ေျပာလိုက္သလဲ၊ ေျပာေတာ့ ျမက ဘာေျပာသလဲ’

ကၽြန္မေမးေနစဥ္ သူ႔မ်က္ႏွာကို ငံု႔ခ်လ်က္ ရွက္ေနျပန္သည္။ စားပြဲကို လက္ႏွင့္ ပြတ္လ်က္ ကၽြန္မမ်က္ႏွာကို မၾကည့္ဘဲ သူေျပာျပမည္ ့အမူအရာကို စိုက္ၾကည့္လ်က္ စိတ္ထဲ၌ ‘ဒီလူ႔ႏွယ္ေနာ္’ ဟု အားမလို အားမရ ျဖစ္မိသည္။

‘ကၽြန္ေတာ္ လွ ေမာ္လၿမိဳင္စသြားစကပဲ ေျပာလိုက္တယ္၊ ေျပာတဲ့ေန႔က ဘာမွ ျပန္မေျပာ ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ ေလ စိတ္ဆိုးၿပီး ထမ်ား သြားမလားလို႔လွရယ္ ပူလိုက္ရတာ ’

‘အင္း…’

ကၽြန္မမွာ ျမက ဘာေျပာသည္ကိုသာ ျမန္ျမန္ၾကားခ်င္ သိခ်င္သည္။ စိုးရိမ္တာေတြ စိတ္ပူ တာေတြ ထည့္ေျပာေနတာ ၾကာသည္ထင္၍ မၾကားခ်င္လွဘဲႏွင့္ ဆိုင္းငံ့နားေထာင္ေနရသည္။

သူက ဘာမွမေျပာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း ထျပန္လာတာပဲ၊ ေနာက္တစ္ေန႔သြားေတာ့ အ ေတြ ႕ေတာင္မခံဘူး၊ အဲဒီ ည ကေတာ့ တစ္ညလံုး အိပ္လို႔မရပါဘူး လွရယ္၊ ေနာက္တစ္ေန႔ေရာက္ သြားေတာ့ ဦးလည္း အိပ္ေနတယ္၊ အေဒၚလည္း မရွိဘူး၊ ျမကို ေအးေအးေဆးေဆး တစ္ခါထပ္

ေျပာျပန္တယ္’

‘ဒီေတာ့ …’

စကားကို ဤေနရာတြင္ ျဖတ္ကာ အနည္းငယ္ ရွက္ကိုးရွက္ကန္းျဖင့္ လက္ကိုင္ပ၀ါထုတ္ ကာ သူ႔မ်က္ႏွာကိုသုတ္လ်က္ ျပံဳးေနျပန္သည္။

‘ကဲ့ပါ … ဆက္ေျပာစမ္းပါ’ ဟု သူ႔ကို ေအာ္မွ ဆက္ေျပာသည္။

‘သူလည္း ရွက္ေနတယ္ေလ၊ မေျပာဘူး၊ မရမက ေမးေတာ့မွ ေခါင္းညိတ္ျပတယ္’

သူ႔စကားဆံုးမွပင္ ပင္ပန္းခံၿပီး ေစာင့္နားေထာင္လိုက္ရတာ သက္သာရာရသြားသျဖင့္ သက္ျပင္းကေလး ႐ႈရသည္။

ကိုသန္းေမာင္သည္ ၿငိမ္ေနေလသည္။ ၿငိမ္သင့္သည္ထက္ အတုိ္င္းမသိၿငိမ္ေန၍ သူ႔စိတ္ ထဲ ေအးစရာကို ေတြ းေနသလား၊ ပူစရာကို ေတြ းေနသလား တိတိက်က် မသိႏိုင္ေပ။

‘ကိုင္း … ေျပာစမ္းပါဦး ကိုသန္းေမာင္၊ ပပ၀တီေတာ့ မင္းကုသနဲ႔ ေတြ ႕ရေတာ့မယ္၊ ရွင္က ဇယ်ပတိၱ ျဖစ္ေနမယ္၊ ဘယ့္ႏွယ္လဲ’

ကၽြန္မစကားကို နားလည္ကာ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္သည္။ စကားမေျပာေသး၊ ေဆးေပါ့လိပ္ ကို မီးညိႇလ်က္ သိပ္႐ိႈက္၍ ဖြာကာ မီးခိုးမ်ား ကို မႈ တ္ထုတ္ၿပီး ‘ေျပာတ္တပါဘူး လွရယ္’ ဟု ေပါ့ေပါ့ ဆဆ ညည္းလိုက္သည္။

‘ျမက ရွင္တို႔၀န္ေထာက္ကို မလိုခ်င္ဘူးရွင့္၊ သူ႔အေမအေၾကာင္းလည္း ရွင္သိသားပဲ၊ ေပး စားမွာ ပဲ၊ ဒီေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးေတြ လုပ္မေနနဲ႔ေလ၊ ရွင္တို႔ တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ ခ်စ္ၾက တယ္ဆိုရင္ ၾကံမွေပါ့’

ကၽြန္မမွာ ၾကားထဲက မေနႏိုင္မထိုင္ႏိုင္ ျဖစ္မိသည္။ ၀န္ေထာက္ႀကီးမ်က္ႏွာေတာ္ ကို ျမင္ ေယာင္ကာ သူတို႔ခ်င္း လြဲေခ်ာ္သြားမွာ ကို ၾကားထဲက အသည္းယားလာသည္။

‘ကၽြန္ေတာ္ က ထြက္ေျပးရေအာင္ ေျပာသားပဲ၊ ဒီလိုလည္း သူမႀကိဳက္ဘူး၊ တစ္ဆိတ္လည္း ၾကည့္ၿပီး ေျပာေပးစမ္းပါဦး လွရယ္’

‘လာျပန္ပလား’

ကိုသန္းေမာင္သည္ ကၽြန္မ၏ မ်က္ႏွာထားကို ေမာ့ၾကည့္လ်က္ ရြံ႕တြန္႔တြန္႔ ျပံဳးေနေလ သည္။

ကိုသန္းေမာင္လို ျပံဳးစိစိ ေအးစက္စက္ႏိုင္လွေသာ လူ တစ္ေယာက္ ကို ျမမို႔ ႀကိဳက္ပေလ တယ္ဟု စိတ္ေပါက္လာမိသည္။

ျမကို ခ်စ္ေၾကာင္းလည္း ကၽြန္မႏွင့္ တစ္ဆင့္ ေျပာခိုင္းခ်င္သည္။ သူ႔ေနာက္လိုက္ဖို႔အ ေၾကာင္းလည္း ကၽြန္မႏွင့္ တစ္ဆင့္ ေျပာခိုင္းေနျပန္သည္။ ခက္တဲ့လူပဲဟု ကၽြန္မ သူ႔ကို ခပ္ခ်ဥ္ခ်ဥ္ ေျပာခ်င္လာသည္။

‘ျမကို ကၽြန္မက ခိုးေပးရဦးမွာ လား’

ကိုသန္းေမာင္၏ ျပံဳးေနေသာ မ်က္ႏွာသည္ တည္သြားကာ ႐ိုးေျဖာင့္ေသာ အသံႏွင့္ ျပန္ ေျပာ၏ ။

‘ခိုးေပးဖို႔ မဆုိလိုပါဘူး လွရယ္၊ ခိုးေတာ့ လွကို ဘယ္ခိုးခိုင္းမလဲ၊ ကၽြန္ေတာ္ ပဲ ခိုးမွာ ေပါ့၊ ကၽြန္ေတာ့ေနာက္ကိုလိုက္ဖို႔သာ ေျပာေပးပါ ေျပာတာပါ’ ဟု သူ႔စကားကို သူျပန္ရွင္းျပေနျပန္သျဖင့္ ‘ကိုသန္းေမာင္က သိပ္႐ိုးတာပဲ’ ဟု ျမေျပာေသာ စကားကို သြားသတိရမိသည္။

႐ိုးလြန္းေတာ့ အ ဆိုတာ သည္လူစားမ်ဳိးပဲ မွတ္တယ္ဟု ေတြ းမိကာ ကိုသန္းေမာင္၏ ႐ိုး သားမႈ ကို မေလးစားသည့္ျပင္ ရြံ႕လည္း ရြံ၏ ။ သနားလည္ သနားမိသည္။

* * * * *