အခန္း(၁)
“It’s very wonderful’’
အေမရိကန္ႏုိင္ငံသား ကမၻာလွည့္ခရီးသည္ႀကီးက ပန္းခ်ီကားကုိ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ျပန္ၾကည့္ရင္း ေရရြတ္လိုက္ေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ သူက စကားျပန္မိန္းကေလးဘက္သုိ႔လွည့္၍ ေမးခြန္းတစ္ခု ေမးခိုင္းလိုက္သည္။
တုိးရစ္ဂုိက္မိန္းကေလးက ႏုိင္ငံျခားသား၏ အေမးစကားကုိ ျမန္မာဘာသာျပန္ကာ အိမ္ရွင္အဘုိးအုိကုိ ထပ္ဆင့္ေမးေပးလိုက္ ပါသည္။
''ပန္းခ်ီကားဟာ ရာသီအလိုက္ ေျပာင္းလဲေနတယ္ဆုိတာ ဟုတ္ပါသလား''
အဘုိးအုိက အေျဖမေပးခ်င္သည့္သဖြယ္ ႏႈတ္တြန္႔ေန၏ ။
''စိတ္ထင္လို႕လည္း ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ အဘရဲ႕ အိမ္က အလင္းေရာင္ က်ပုံကလည္း တစ္မ်ိဳးထူးျခားတယ္ မဟုတ္လား။ အိမ္ေခါင္မုိးေပၚမွာ အေပါက္ေဖာက္ၿပီး ေနကာမွန္တပ္ထားတဲ့ ေနရာေတြ လည္းရွိတယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အလင္းေရာင္ က အခိ်န္ ကာလလိုက္ၿပီး ပန္းခ်ီကားေပၚ ထုိးက်ေနေတာ့ကာ ပန္းခ်ီကားဟာ အေျခအေနအမ်ိဳးမ်ိဳး ေျပာင္းေနသလို ထင္ရတာ ပါကြယ္''
အဘုိးအုိ၏ စကားမွာ တစ္ခုခုကုိ ဖုံးဖိကြယ္ဝွက္ထားမွန္း မိန္းကေလးက ရိပ္မိလိုက္ေလသည္။ သူမက သက္ျပင္းခ်ရင္း အဘုိးအုိ၏ စကားကုိ တုိးရစ္အား ဘာသာျပန္၍ ေျပာျပလိုက္သည္။ ေနာက္ဆက္တြဲ အေနႏွင့္ လည္း သူမ၏ ထင္ျမင္ခ်က္ကုိ ျဖည့္စြက္ေျပာလိုက္သည္။
''အဘုိးႀကီးက ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း စပ္စုတာႀကိဳက္ပုံမရဘူး မစၥတာ''
အေမရိကန္က ပခုံးတစ္ခ်က္တြန္႔လိုက္သည္။
''ေက်းဇူးျပဳၿပီး ကြၽန္ေတာ္ ့ကုိ အခ်ိန္တစ္နာရီေလာက္ ပန္းခ်ီကားကုိ ေလ့လာခြင့္ျပဳပါ ခင္ဗ်ား''
ကမၻာလွည့္ခရီးသည္က အဘုိးအုိသုိ႔ ေတာင္းပန္ေသာ အမူအရာျဖင့္ တုိက္႐ုိက္ေျပာလိုက္သည္။ လမ္းညႊန္မိန္းမငယ္က ဘာသာျပန္ျပရျပန္သည္။
တစ္ဆက္တည္း ...
''သူက အေမရိကန္ႏုိင္ငံက ပန္းခ်ီပညာရွင္ တစ္ေယာက္ ပါ အဘ။ နာမည္ က မစၥတာေကာလင္းတဲ့၊ တကၠသုိလ္ တစ္ခုက ပန္းခ်ီပညာရပ္သင္ျပတဲ့ ဆရာ တစ္ေယာက္ ပါ။ ျမန္မာႏုိင္ငံကုိေရာက္ခိုက္ ထင္ရွားတဲ့ပန္းခ်ီကားေတြ ေလ့လာခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ပန္းခ်ီပညာရွင္ေတြ နဲ႔လည္း ေတြ ႕ဆုံခဲ့ၿပီးပါၿပီ။ ဒီပန္းခ်ီကားအေၾကာင္းကုိေတာ့ ကြၽန္မကပဲ ေျပာျပလို႔ ၾကည့္ခ်င္တယ္ဆုိလို႔ ေခၚ လာခဲ့တာပါ''
ႏုိင္ငံျခားသား၏ ရည္မြန္ေသာ ဟန္ပန္၊ မိန္းကေလး၏ ေတာင္းပန္ေသာ အေျပာမ်ား ေၾကာင္႔ အဘိုးအုိက စိတ္ပါလွသည္ မဟုတ္ဘဲ အားနာကာ ခြင့္ျပဳလိုက္သည္။
''ေအးေလ ...ၾကည့္ေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အဘဆီ ကေတာ့ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း ဘာမွသိရမွာ မဟုတ္ဘူး မိန္းကေလး။ ဘာ ျဖစ္လို႕လဲဆုိေတာ့ ဒီပန္းခ်ီကားဟာ အဘပုိင္တဲ႔ပစၥည္း မဟုတ္လို႔ပဲ။ ပန္းခ်ီအေၾကာင္းလည္း အဘ နားမလည္ပါဘူးကြယ္။ အခ်ိန္အလိုက္ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ အေျပာင္းအလဲေတြ ျဖစ္တယ္ဆုိတာကလည္း လူေတြ စိတ္ထင္ေျပာၾကတာပါ။ ေအးေလ ...ၾကည့္ေပါ႔၊ ၾကည့္ပါ၊ ရပါတယ္''
အဘိုးအုိ၏ ခြင္႔ျပဳစကားေၾကာင္႔ တုိးရစ္ေရာ၊ ဧည့္လမ္းညႊန္မေလးပါ ဝမ္းသာသြားႀကသည္။
တုိးရစ္က သူ၏ အိတ္ထဲမွ ကင္မရာမ်ား ကုိထုတ္ကာ ဧည့္ခန္းစားပြဲေပၚ စုၿပဳံတင္လိုက္သည္။ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစားစားေသာ ကင္မရာငါးလုံး ထြက္ေပၚလာပါ၏ ။
တုိးရစ္သည္ ကင္မရာတစ္ခုၿပီးတစ္ခုသုံးကာ ပန္းခ်ီကားကုိ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ေတာ႔သည္။ ႐ႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ စိတ္တုိင္းက် ႐ုိက္ယူေန၏ ။
ပန္းခ်ီကားသည္ ေလးေပxသုံးေပအရြယ္ရွိၿပီး ပတၲဴစေပၚ၌ ေရး ဆြဲထားျခင္း ျဖစ္ေလသည္။ ပန္းခ်ီကားထဲ၌ သစ္ပင္ ထူထပ္ေသာ ေတာအုပ္တစ္ခုက ေနာက္ခံရွိေနသည္။ ထုိေတာအုပ္၏ ေရွ႕ဝယ္ ေတာင္ႏွစ္ လုံးရွိေနၿပီး နိမ္႔ေသာ ေတာင္ေပၚ၌ ေစတီ ေလးတစ္ဆူ ရွိေနပါ၏ ။ တစ္ဖက္မွ ျမင့္ေသာ ေတာင္ကုိ အေတာ္ ျမင့္မားစြာ ေရး ဆြဲထားၿပီး ပန္းခ်ီကား၏ အထက္ေဘာင္ထိလု နီးပါး ေရး ဆြဲထားပါ၏ ။ ျမင္႔ေသာ ေတာင္သည္ ေနာက္ခံေတာအုပ္မွ သစ္ပင္မ်ား ထက္ ျမင္႔ၿပီး ေကာင္းကင္သုိ႔ ထုိးထြက္ေနကာ တိမ္တုိက္မ်ား ႏွင့္ ထိလုနီးပါး ေရး ျခယ္ထားပါ၏ ။ ပန္းခ်ီကား၏ ေရွ႕ဘက္အက်ဆုံးေနရာတြင္ ေတာ႔ စမ္းေခ်ာင္းငယ္ေလးတစ္ခု စီးဆင္းေနပါသည္။
တုိးရစ္ဂုိက္ ျမင့္ျမင့္ေမသည္ ပန္းခ်ီကားကုိ ၾကည့္ရင္း လြမ္းသလိုလို၊ ေဆြးသလိုလို ခံစားလုိက္ရသည္။ ထုိသုိ႔ခံစားရ ျခင္းမွာ ျမန္မာလူမ်ိဳးမ်က္စိႏွင့္ မုိ႔ ခံစားရတာ ဟု ဧည့္လမ္းညႊန္မေလး ျမင့္ျမင့္ေမက ထင္မိေလ၏ ။ ဘာေၾကာင့္ ဆုိေတာ့ ပန္းခ်ီ ကားထဲမွာ ေတာင္ေပၚေစတီေလးပါေနသည္ မဟုတ္လား။ ျမန္မာတုိ႔သည္ ေတာင္အထြတ္အထိပ္မ်ား တြင္ ေစတီတည္သည့္ အခါတုိင္း 'လြမ္းေစတီ'ဟု ဘြဲ႕မည္ ေပးတတ္ၾကသည္။ ထုိသုိ႔ေသာ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းကုိျမင္လွ်င္လည္း အလိုလို လြမ္းေဆြးစိတ္ ေပၚ တတ္ပါ၏ ။
ျမန္မာတုိ႔၏ ထုိသုိ႔ေသာ ”ဓာတ္ခံေၾကာင္႔ ျမန္မာ ျဖစ္သည့္ မိမိသည္လည္း လြမ္းေမာဆြတ္က်င္စြာ ခံစားလိုက္ရျခင္း ျဖစ္သည္ဟု ျမင့္ျမင့္ေမက ေတြ းမိျခင္း ျဖစ္သည္။
ႏုိင္ငံျခားသား ကေတာ့ ဘယ္လိုခံစားရသည္ မသိ။ ကင္မရာေတြ တစ္ခုၿပီးတစ္ခုေျပာင္းကာ ႐ႈေထာင့္အမ်ိဳးမ်ိဳးမွ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ယူေနဆဲ ျဖစ္သည္။
ထုိစဥ္မွာ ပဲ အိမ္အတြင္ းထဲမွ ဘီးလိမ္႔လာသံတစ္ခု ၾကားလိုက္ရသည္။ သမံတလင္းေပၚသုိ႔ ဘီးပြတ္တုိက္၍ ထြက္ေပၚ လာသံ ျဖစ္သည္။
ဘီးလိမ့္သံသည္ ဧည့္ခန္းဆီသုိ႔ တစ္စတစ္စ နီးကပ္လာကာ ဧည့္ခန္းႏွင့္ အိမ္တြင္ းခန္းကုိ ကာရံထားေသာ ခန္းဆီးစ ကေလးကုိ လွမ္းဖယ္လိုက္သည့္ ျဖဴႏုေသာ လက္ကေလးတစ္ဖက္ကုိ ျမင္လိုက္ရေလသည္။
ခန္းဆီးစႏွစ္ စသည္ အလယ္မွကြဲထြက္သြားၿပီး ဘီးတပ္ကုလားထုိင္တစ္လုံး ေပၚထြက္လာပါ၏ ။ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ကုိ ေက်ာမွီမွ တြန္းလာသူမွာ အဘြားအုိတစ္ဦး ျဖစ္ၿပီး ကုလားထုိင္ေပၚတြင္ ထုိင္၍ လုိက္ပါလာသူမွာ ႐ုတ္တရက္ ၾကည့္ေသာ ္ ဆင္စြယ္ပန္းပု႐ုပ္တုတစ္ခု ျဖစ္ေလသည္။
လက္ရာေျမာက္စြာ ထုလုပ္ထားေသာ နတ္သမီး႐ုပ္တုတစ္ခုဟု ထင္လိုက္ရာမွ ထုိပန္းပု႐ုပ္သည္ ဧည့္သည္မ်ား ကုိ ေခါင္းငဲ့ၾကည့္လိုက္သည့္အတြက္ေၾကာင္႔ လူသားတစ္ဦး ျဖစ္ေနမွန္း သိလိုက္ရသည္။
''အုိ ...''
“Oh! God’’
ျမင္႔ျမင္႔ေမႏွင္႔ မစၥတာေကာလင္း ႏႈတ္မွ ၿပိဳင္တူထြက္ေပၚလာေသာ အာေမဍိတ္သံ ျဖစ္ပါ၏ ။ ဤအိမ္မွာ ပန္းပု႐ုပ္မ်ား ထုလုပ္ေရာင္ းခ်ေသာ ဌာနတစ္ခု ျဖစ္၍ လည္း လူမွ်ႀကီးမားေသာ ပန္းပု႐ုပ္ကုိ လက္တြန္းလွည္းေပၚတင္တြန္းလာသည္ဟု ႐ုတ္တရက္ ေတြ းထင္လိုက္မိျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚမွ မိန္းမငယ္သည္ ေသြးမရွိသည့္ သဖြယ္ ေဖြးႏုေနၿပီး ဆုတ္ေခ်ပစ္လိုက္လွ်င္ ေၾကမြသြားမည္ လား ထင္ရေအာင္ ႏုဖတ္ေနပါ၏ ။ မိန္းမငယ္၏ ႐ုပ္ရည္သည္ ပန္းပုဆရာက မိန္းမတုိ႔၏ မ်က္ႏွာတြင္ ပါရွိတတ္ေသာ အျပစ္အနာအဆာမ်ား ကုိ ေလ့လာကာ ထုိအျပစ္မ်ား မွ လြတ္ကင္းေအာင္ တမင္ထုလုပ္ထားသည့္သဖြယ္ အျပစ္ဆုိစရာမရွိေအာင္ ေျပျပစ္ေခ်ာေမြ႕ေန၏ ။
ထုိမိန္းမလွေလး၏ မ်က္ႏွာဝယ္ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္း၊ ဝမ္းနည္းျခင္းဆုိသည့္ ခံစားခ်က္မ်ိဳး တစ္စုံတစ္ရာ ရွာမေတြ ႕ဘဲ ပကတိ ၾကည္စင္ေခ်ာေမြ႕ကာ အ႐ုိးခံအတုိင္း ရွိေနေပ၏ ။
ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚတြင္ ထိုင္ေနေသာ မိန္းမငယ္၏ တစ္ကုိယ္လုံးကုိ ၿခဳံၾကည့္လိုက္သည့္အတြက္မ်ား မ်က္ႏွာအလွ က ပုိ၍ ေပၚလြင္ထင္ရွားလာေလသလား မသိပါ။
အဘယ္ေၾကာင္႔ဆုိေသာ ္ သူမ၏ ခႏၶာကုိယ္ေအာက္ပုိင္းသည္ ေသးႏုပ္ႀကဳံလွီေနေသာ ေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ခါး၏ ေအာက္ပုိင္းမွစ၍ သူမကုိယ္မွာ ႀကဳံလွီသြားၿပီး ေျခေထာက္ပုိင္းကုိ ေစာင္ပါးတစ္ထည္ျဖင့္ ဖုံးအုပ္ထားေလသည္။
ေအာက္တစ္ပုိင္း မသန္မစြမ္း ျဖစ္ေနရွာသည့္ အားနည္းခ်က္ေၾကာင့္ သူမ၏ နဂုိလွေသာ မ်က္ႏွာက ပုိ၍ ေပၚလြင္ကာ ထင္ရွားလာျခင္းမ်ိဳးလည္း ျဖစ္ပါေလမည္ ။
ျမင္႔ျမင္႔ေမႏွင့္ ႏုိင္ငံျခားသားတုိ႔သည္ မိန္းမငယ္၏ လွပလြန္းမႈ အေပၚ ရင္သပ္႐ႈေမာ ျဖစ္မိျခင္းကတစ္မ်ိဳး၊ မိန္းမငယ္၏ ဒုကၡိတအသြင္ကုိ ကရုဏာသက္မိျခင္းကတစ္မ်ိဳးျဖင့္ ေယာင္ရမ္းကာ အာေမဍိတ္သံမ်ား ထြက္ေပၚမိျခင္း ျဖစ္ပါေတာ့သည္။
“ Who is she?’’
တုိးရစ္က သူဘယ္သူလဲဟု ေမးလုိက္ျခင္းအေပၚ အဘုိးအုိက -
''က်ဳပ္ေျမးပါ''
ဟု ေျဖလိုက္ေလသည္။
ႏုိင္ငံျခားသား၏ ေမးခြန္းကုိ နားလည္၍ မဟုတ္ဘဲ ဘာေမးလိုက္တယ္ဆုိတာ ရိပ္မိၿပီး တုိက္႐ုိက္အေျဖေပးလိုက္ ျခင္း ျဖစ္ေလသည္။
ျမင္႔ျမင္႔ေမက အဘုိးအုိ၏ ေျမး ျဖစ္ေၾကာင္း ဘာသာျပန္ျပလိုက္သည္။
''က်ဳပ္ေျမးေလး ပန္းမံႈ ပါဗ်ာ။ သူက က်ဳပ္ဇနီး မမွိန္ တဲ့''
ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ကုိ တြန္းလာေပးသည့္ အဘြားအုိႏွင့္ ပါ မိတ္ဆက္ေပးလိုက္ သည္။
''အဘနာမည္ လည္း ကြၽန္မတုိ႕ မသိရေသးဘူး''
''အဘနာမည္ က ေတာက္ထိန္ တဲ့''
''အုိ ...''
ဦးေတာက္ထိန္၊ ေဒၚမွိန္။
နာမည္ ခ်င္းက ဆန္႔က်င္ဖက္ပါလား။
ျမင့္ျမင့္ေမက ႏုိင္ငံျခားသား နားလည္ေအာင္ ရွင္းမျပတတ္၍ နာမည္ ခ်င္းဆန္႔က်င္ဖက္ ျဖစ္ေနပုံကုိေတာ့ ေျပာမျပ ျဖစ္ေတာ့ေပ။
“Baby, Could you tell me about this picture?’’
(ကေလး၊ ဒီပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း ငါ့ကုိ ေျပာျပႏုိင္မလား။)
ပန္းမႈ ံက ရွက္ေသြးျဖန္းကာ မ်က္ႏွာေအာက္ငုံ႔သြားေလသည္။
''ႏုိင္ငံျခားသားႀကီးက ‘ဒီပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း ပန္းမႈ ံကုိ ေမးခ်င္လို႕တဲ့''
''ဟုတ္ကဲ့''
ပန္းမံႈက မဝံ့မရဲေလသံျဖင့္ ေျဖလိုက္သည္။
''ဒီပန္းခ်ီကားဟာ ရာသီဥတုလိုက္ၿပီး ေျပာင္းလဲမႈ ရွိတယ္ဆုိတာ ဟုတ္သလား''
အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ အေမးကုိ ျမင့္ျမင့္ေမက တစ္ဆင့္ ျပန္ေျပာျပလိုက္သည္။
''ဟုတ္ ...ဟုတ္ပါတယ္''
''ဘယ္လိုေျပာင္းတာလဲ''
''အဲဒီ ေနရာမွာ မုိးရြာရင္ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ လည္း မုိးရြာတယ္။ လျပည့္ညဆုိ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ လည္း လသာေနပါတယ္''
“Oh! My God’’
သူ႕စကား ျဖစ္ႏုိင္ရဲ႕ လားဆုိသည့္သေဘာျဖင့္ မစၥတာေကာလင္းက ပခုံးတြန္႔ရင္း မ်က္ခုံးပင့္ျပေလသည္။
''ပန္းမႈ ံ ျမင္ဖူးတယ္ေပါ့''
''ျမင္ဖူးတာေပါ့ မမရဲ႕ ၊ ပန္းမႈ ံက အခ်ိန္ရွိသေရြ႕ ဒီပန္းခ်ီကားႀကီး ေရွ႕မွာ ပဲ ထုိင္ေနတာ''
''အဟမ္း ...အဟမ္း ...''
ဦးေတာက္ထိန္က ေခ်ာင္းဟန္႔ရင္း ပန္းမႈ ံစကားကုိ ျပတ္ေစကာ ဝင္ေျပာလုိက္သည္။
''က်ဳပ္ေျပာပါေရာ၊ အမုိးမွန္ေပါက္ကက်တဲ့ အလင္းေရာင္ က ေရာင္ ျပန္ဟပ္ၿပီး ပန္းခ်ီကားကုိ တစ္မ်ိဳးတစ္ဖုံ ျဖစ္ေစတာပါလို႔။ ဒီေကာင္မေလး စကားကုိ မယုံနဲ႔။ သူက အိမ္ထဲကအိမ္ျပင္ မထြက္ရတုိင္း စိတ္ကူးယဥ္ၿပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ။ ပန္းခ်ီကားက အဲဒီ လို ျဖစ္ပါတယ္လို႕ သတင္းလႊင္႔တာလဲ သူပဲ''
''ဘုိးဘုိးေနာ္''
ပန္းမႈ ံက အဘုိး ျဖစ္သူကုိ မေက်နပ္စြာ ၾကည့္လိုက္သည္။
''သမီး ေပါက္ကရေတြ ေလွ်ာက္ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ ေဟာဟုိမွာ ၾကည့္စမ္း ... ေနဝင္သြားၿပီ ...ေတြ ႕လား''
ပန္းမႈ ံက ပန္းခ်ီကားကုိ လက္ညိႇဳးညႊန္ရင္း ျပလိုက္ရာ မစၥတာေကာလင္း၏ ဦးေခါင္းမွာ ပန္းခ်ီကားဆီသုိ႔ ခ်ာခနဲ လွည့္သြားေလ၏ ။ Oh! God တစ္လုံးလည္း ႏႈတ္မွထြက္က်လာျပန္သည္။
''အခု ေနဝင္ခ်ိန္ေလ၊ ‘ဒီမွာ ေနဝင္သလို သူတုိ႕ဆီမွာ လည္း ဝင္ၿပီေပါ႔ ေတြ ႕လား။ ေနဝင္လို႔ အေရာင္ မိႈင္းသြားတာ''
မစၥတာေကာလင္းက သြက္လက္စြာ ထကာ ကင္မရာတစ္လုံးျဖင့္ ဓာတ္ပုံ ႐ုိက္ယူလုိက္သည္။
ျမင့္ျမင့္ေမသည္ ထုိင္ရာမွ ထရပ္မိရက္သား ျဖစ္ကာ ပန္းခ်ီကားေရွ႕သုိ႕ ေရာက္သြားေလသည္။ ျမင္႔ျမင္႔ေမအျမင္မွာ ေတာ႔ ပန္းခ်ီကားသည္ ေျပာင္းလဲမႈ မရွိဟု ထင္သည္။ ဒါလည္း နဂုိကပင္ ပန္းခ်ီကားကုိ ေသခ်ာ စိတ္ဝင္တစား ၾကည့္မထားခဲ႔၍ ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။
မစၥတာေကာလင္းက ပန္းခ်ီကားမွာ ေစာေစာကထက္ အေရာင္ မိႈင္းသြားေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
''ပန္းခ်ီကားကုိ အေနာက္ဘက္အရပ္ကေန အျမင္နဲ႔ေရး ဆြဲထားတာပဲ ေမ။ အခု ေနလုံးက အေနာက္ဘက္ကုိ ဝင္သြားေတာ့ ေကာင္းကင္က ေမွာ င္ရီသမ္းသြားတယ္။ ဒါ အမွန္ပဲေမ၊ ပန္းခ်ီကားကုိ ငါ ေစ့ေစ့စပ္စပ္ ၾကည့္ထားလို႕ သိရတာ ၊ ဓာတ္ပုံေတြ ကလည္း သက္ေသခံပါလိမ္႔မယ္''
''အုိ ...ဒီလိုဆုိ ပန္းခ်ီကားဟာ ထူးဆန္းတာအမွန္ပဲေပါ့''
“This is a magic painting.’’
''ေမွာ ္ဝင္ပန္းခ်ီကား ဟုတ္လား''
ျမင့္ျမင့္ေမက တအံ႔တၾသ ေရရြတ္လုိက္သည္။
''တျခားထူးျခားခ်က္ေတြ ေမးၾကည့္ပါဦး ေမ''
''ပန္းမႈ ံ၊ မစၥတာေကာလင္းက ထပ္သိခ်င္ေသးတယ္တဲ့။ ဟုိ ေနဝင္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္သလုိမ်ိဳး ေနထြက္ခ်ိန္မွာ ေရာ ေနထြက္လာတာ ျမင္ရသလား ဆုိတာမ်ိဳးေပါ႔ကြယ္''
''ေနလုံးကုိေတာ႔ မျမင္ရဘူး။ ေနထြက္လာေတာ့ အေရာင္ လင္းသြားတာေပါ့ မမရယ္'' ေကာလင္းကုိ ျပန္ေျပာလုိက္သည္။
''ေနာက္ေကာ ...''
''ေစတီရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေလးရဲ႕ ဟုိဘက္မွာ ရြာတစ္ရြာရွိတယ္''
''အုိ ...''
''ပန္းမံႈ ဘယ္လိုလုပ္သိသလဲတဲ့။ အဲဒီ ေနရာကုိ ပန္းမႈ ံ ေရာက္ဖူးလုိ႕လားတဲ့''
''ေရာက္ဖူးတယ္၊ ေရာက္ဖူးတယ္ မမ''
''အလကား ...အလကား ...႐ူးၿပီးေလွ်ာက္ေျပာေနတာ၊ မယုံၾကနဲ႔''
ဦးေတာက္ထိန္က ေအာ္ေျပာလုိက္သည္။
''ဘယ္႔ႏွယ္ကြယ္၊ ေမြးကတည္းက က်ဳပ္တုိ႕မ်က္စိေအာက္မွာ ေနလာတာ၊ အသက္ ၁၆ ႏွစ္ ရွိၿပီ။ ဘယ္မွသြားဖူး လာဖူးတာ မဟုတ္၊ ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ေရာက္ဖူးရမွာ လဲ။ မင္းတုိ႔လာတာ က်ဳပ္ေျမးေလးကုိ ေရာဂါ ရင္႔ေအာင္ လုပ္သလိုမ်ိဳး ျဖစ္ေနပါၿပီကြယ္''
''ကုိေတာက္ထိန္ရယ္ ...ကြၽန္မေျမးကုိ အဲ႔သလို မေျပာပါနဲ႕ ''
တစ္ခ်ိန္လုံး ၿငိမ္ေနသည့္ ေဒၚမွိန္က ဝင္ေျပာလုိက္သည္။
''ဒီမယ္ မိန္းကေလး ...က်ဳပ္ေျမးေလးက မစြမ္းမသန္ေလးဆုိေတာ့ စာလည္းေကာင္းေကာင္းမသင္ရရွာဘူး၊ အျပင္ လည္း မထြက္ရရွာဘူး။ အရြယ္က ၿမီးေကာင္ေပါက္ဆုိေတာ့ စိတ္ကူးယဥ္တာေပါ့ကြယ္။ ကုိေတာက္ထိန္ ေျပာသလို ႐ူးေနတာေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး''
''ကြၽန္မ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ေဒၚႀကီး''
ေကာလင္းကလည္း အႏူးအညြတ္ ေတာင္းပန္ရွာသည္။
''ငါ သိခ်င္တာေလးတစ္ခုေတာ့ ေမးေပးပါဦး ေမရယ္။ ပန္းခ်ီကားကုိဆြဲတဲ့လူဟာ မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္ ဆုိတာ ဟုတ္သလားလို႔၊ အဘုိးႀကီးကုိပဲ ေမးလုိက္ပါ ေမ''
ျမင့္ျမင္႔ေမက သက္ျပင္းခ်ကာ အဘုိးအုိကုိ မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးရျပန္သည္။
''ကြၽန္မ ဒီပန္းခ်ီကားအေၾကာင္း ရြာထဲကၾကားခဲ႔တာပါ။ သူကလည္း ပန္းခ်ီဆရာမ ုိ႕ စကားစပ္မိၿပီး ေခၚလာတာပါ အဘရယ္။ အဘတုိ႕ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ရတာ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ တစ္ခုေတာ့ သိခ်င္ပါတယ္တဲ့။ အဘသိရင္ ေျဖေပး ပါေနာ္။ ‘ဒီပန္းခ်ီကားကုိ ဆြဲေပးတဲ့ ပန္းခ်ီဆရာဟာ မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္ ဆုိတာ အမွန္ပဲလားဟင္''
အဘုိးအုိက သက္ျပင္းကုိ ခ်လိုက္ေလသည္။
''က်ဳပ္သိသေလာက္ ေျပာျပမယ္။ ဒီပန္းခ်ီကား က်ဳပ္တုိ႕အိမ္ေရာက္လာတာ ပန္းမႈ ံ တစ္သက္ပဲ ရွိေသးတယ္။ ၁၆ႏွစ္ ေပါ့။ ပန္းခ်ီကားရာဇဝင္ကုိ က်ဳပ္သား ေျပာျပသေလာက္ပဲ သိခဲ့ရတယ္''
''ဟုတ္ကဲ့ ...အဘ''
''က်ဳပ္တုိ႕မွာ သား တစ္ေယာက္ ပဲ ရွိတယ္။ ပန္းမႈ ံအေဖေပါ႔၊ နာမည္ က ညိဳျမ တဲ့''
''ေၾသာ္ ...''
''က်ဳပ္သား အိမ္ေထာင္က်တဲ့အထိ က်ဳပ္တုိ႕ဟာ ေတာ္ ေတာ္ ဆင္းရဲခဲ့တယ္။ သားႀကီးညိဳျမဟာ တစ္ခါေတာ့ ေအာက္ ျပည္ေအာက္ရြာ ဆင္းၿပီး စီးပြားရွာခဲ႔ရတယ္။ သူျပန္အလာမွာ ပန္းခ်ီကားပါလာတာပဲ''
''ဟုတ္ကဲ႔''
''ေမာင္ညိဳျမဟာ ေအာင္လံၿမိဳ႕နားက ဘြက္ႀကီးတံတား ျပဳျပင္တဲ့ေနရာမွာ ေက်ာက္ခြဲတဲ့ အလုပ္လုပ္ခဲ႔တာပါ။ အဲဒီ မွာ သူ႕အလုပ္ၾကပ္က ေနမေကာင္း ျဖစ္ေတာ့ သူပဲျပဳစုခဲ့ရတယ္တဲ႔။ ဒါနဲ႔ အလုပ္ၾကပ္က သူ႕ကုိခင္သြားၿပီး တံတားၿပီးလို႔ အလုပ္ အသိမ္းမွာ သူ႕ကုိ အိမ္ေခၚသြားတယ္။ မႏၲေလးကုိ ျပန္ခါနီး မွာ ဒီပန္းခ်ီကားကုိ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္ တာပဲ''
''ပန္းခ်ီဆရာဆီက တုိက္႐ုိက္ရတာ မဟုတ္ဖူးေပါ႔ေနာ္''
''ေျပာမယ္ေလ၊ အလုပ္ၾကပ္ကလည္း သူ႕အေဖလက္ထက္ကတည္းက‘ဒီပန္းခ်ီကား အိမ္မွာ ရွိေနေတာ႔ သူတုိ႔ ဘယ္လို ပုိင္ထားမွန္း မသိဘူး။ အဲ သူၾကားဖူးတဲ့ ပန္းခ်ီကားရာဇဝင္ကုိေတာ့ ေမာင္ညိဳျမကုိ ေျပာျပလုိက္တယ္။ ဒီပန္းခ်ီကားကုိဆြဲတဲ႔ ပန္းခ်ီဆရာဟာ မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္ တဲ့''
''နာမည္ ေတြ ဘာေတြ ေရာ သိသလား အဘ''
''မသိဘူး၊ က်ဳပ္ကေတာ႔ မယုံပါဘူး။ မ်က္မျမင္က ဘယ္လိုလုပ္ ပန္းခ်ီဆြဲႏုိင္မွာ လဲ''
''ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္းက ဒါပဲလား အဘ''
''က်ဳပ္သိတာ ဒါပဲ။ အင္း ...ေမာင္ညိဳျမ ပန္းခ်ီကားႀကီး မ,ျပန္လာတဲ့အေခါက္မွာ ပဲ ေဟာဒီေျမးေလးကုိ ကုိယ္ဝန္ရွိၿပီး ေမြးခဲ႔တာပဲ''
ျမင္႔ျမင္႔ေမက အဘုိးအုိ ေျပာျပသမွ်ကုိ အတုိခ်ဳပ္ၿပီး မစၥတာေကာလင္းသုိ႔ ျပန္ေျပာျပလိုက္သည္။
''ဒါဆုိ ပန္းခ်ီဆရာဟာ ဘယ္သူ၊ အမွန္တကယ္ မ်က္မျမင္ တစ္ေယာက္ ဟုတ္,မဟုတ္ဆုိတာေတာ့ အေထာက္အထား မရႏုိင္ေတာ႔ဘူးေပါ႔''
''မွန္တာေပါ့ မစၥတာ၊ ဒါေပမယ္႔ အားမေလွ်ာ့ပါနဲ႔ဦး။ အဘုိးႀကီးက တစ္ခုခု ကြယ္ဝွက္ထားခ်င္လို႔ ျဖစ္မွာ ။ ငါ ေနာက္မွ ဒီအိမ္ကုိ ဝင္ထြက္ၿပီး ရင္းႏွီးေအာင္လုပ္ စုံစမ္းၾကည့္ပါ့မယ္။ ထူးရင္ ရွင္႔ဆီစာေရး မွာ ေပါ့''
''ေကာင္းတယ္ ...သိပ္ေကာင္းတဲ့ အုိင္ဒီယာပဲ ေမ။ မင္း သိပ္ ေတာ္ တာပဲ''
ေကာလင္းက ျမင္႔ျမင္႔ေမ၏ အႀကံအစည္ကုိ ခ်ီးက်ဳးလိုက္သည္။
''တစ္ခုေမးေပးပါဦး၊ ပန္းခ်ီကားကုိ ေရာင္ းမလားလို႔''
ျမင္႔ျမင္႔ေမက ဦးေတာက္ထိန္ကုိ ေမးေပးလုိက္သည္။
''မစၥတာေကာလင္းက ဒီပန္းခ်ီကားကုိ ဝယ္ခ်င္ပါတယ္တဲ့ အဘ''
''အုိ ...မေရာင္ းဘူး''
ပန္းမံႈက အလန္႔တၾကား ေအာ္လိုက္သည္။
ေဒၚမွိန္သည္ ေရွ႕သုိ႕ တစ္လွမ္းတုိးကာ ျပတ္သားစြာ ေျပာလိုက္သည္။
''ဒီပန္းခ်ီကားဟာ က်ဳပ္ေျမးေလးရဲ႕ ဘဝ၊ က်ဳပ္ေျမးေလးရဲ႕ အသက္၊ သူဟာ ဒီပန္းခ်ီကားနဲ႔ စိတ္အပန္းေျဖေနရတာ ပါကြယ္။ ေရာင္ းစားရေလာက္ေအာင္လည္း က်ဳပ္တုိ႕မမြဲေသးဘူး''
''အေျခအေနမေကာင္းဘူး။ ငါတုိ႕ ျပန္ၾကစုိ႔''
ျမင္႔ျမင္႔ေမက ေကာလင္းကုိ ေျပာလုိက္သည္။
''ခြင့္လႊတ္ပါ ေဒၚႀကီးရယ္၊ သူက ေမးခုိင္းလို႕ ကြၽန္မ ေမးေပးတာပါ။ သူက ကြၽန္မကုိ ပုိက္ဆံေပးၿပီး ငွားထားတာ မဟုတ္လား။ ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ပန္းခ်ီကားကုိ ေလ႔လာခြင္႔ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးအမ်ား ႀကီး တင္ပါတယ္တဲ့။ ကြၽန္မတုိ႕ကုိ ခြင္႔ျပဳ ပါဦးရွင္''
ဧည့္လမ္းညႊန္မေလး ျမင္႔ျမင္႔ေမက ရည္မြန္စြာ ႏႈတ္ဆက္ရင္း ျပန္သြားေလေတာ႔သည္။
အခန္း(၂)
ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ သမုိင္းဝင္အင္းႀကီး ျဖစ္ေသာ ေတာင္သမန္အင္းႀကီးကား ရာသီမေရြး သာယာလွပစြာ ရွိေနပါ၏ ။
ယခုကာလကား မုိးရာသီမုိ႕ ကန္ထဲတြင္ ေရျပည့္ကာ ကန္၏ ႐ႈခင္းက ခံ့ညားေနေပသည္။
နာမည္ ႀကီး ဦးပိန္တံတားရွိသည့္ ဤအင္းႀကီးကုိ အနားယူအပန္းေျဖရာ ႐ႈခင္းသာတစ္ခုအ ျဖစ္ လူေတြ လာေရာက္ တတ္ၾကသည္။ အမွန္ေတာ့ ေတာင္သမန္သည္ မွတ္သားစရာသမုိင္းေၾကာင္းမ်ား စြာ တည္ရွိေနေသာ ေနရာတစ္ခု ျဖစ္သည္။
ေတာင္သမန္၏ အေနာက္ဘက္ျခမ္းသည္ ဗုဒၶဘာသာစာသင္တုိက္မ်ား ၊ ေစတီပုထုိးမ်ား ႏွင္႔ ျပည့္ေနေသာ သာသနာ့ နယ္ေျမတစ္ခု ျဖစ္သည္။ သုိ႔ရာတြင္ အလည္အပတ္ေရာက္လာၾကသူမ်ား ကေတာ့ ကန္ေပါင္ရွိ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား မွ အစား အေသာက္မ်ား ကုိ စားေသာက္၍ ျဖစ္ေစ၊ လွပေသာ ႐ႈခင္းမ်ား ကုိ ေငးေမာ၍ ျဖစ္ေစ၊ ဦးပိန္တံတားေပၚ ေလွ်ာက္လွမ္း၍ ျဖစ္ေစ၊ အလွဓာတ္ပုံမ်ား မွတ္တမ္းတင္႐ုိက္ကူး၍ ျဖစ္ေစ အေပ်ာ္သေဘာ အခ်ိန္ျဖဳန္းၿပီး ျပန္သြားသူသာ မ်ား ေပသည္။ ေစတီပုထိုးႏွင္႔ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမ်ား တြင္ ဝင္ေရာက္ဝတ္ျဖည့္ ပူေဇာ္ကန္ေတာ့သူကား မရွိသေလာက္ပင္။
ဝန္စာေရး ေမာင္ပိန္ တည္ေဆာက္ခဲ့ေသာ ဦးပိန္တံတားကား ေတာင္သမန္၏ အေရွ႕ကမ္းႏွင့္ အေနာက္ကမ္းကုိ ဆက္သြယ္ေပးထားေပသည္။ ဝန္စာေရး ေမာင္ပိန္သည္ ဤတံတားေၾကာင့္ ပင္ ရာဇဝင္တြင္ နာမည္ ဆုိးတြင္ က်န္ရစ္ေသာ ္လည္း တံတား ႀကီး ကေတာ့ လူအမ်ား အတြက္ အက်ိဳးရွိစြာ ယခုတုိင္ ခုိင္ခိုင္မာမာ ရပ္တည္ေနဆဲပင္တည္း။
ဦးပိန္တံတားကုိ ေက်ာ္ျဖတ္၍ အေရွ႕ဘက္ကမ္းသုိ႔ သြားေရာက္မည္ ဆုိလွ်င္ ဆီမီးထြန္း၊ အုိးဘုိ၊ ထန္းေတာရြာမ်ား သုိ႕ ေရာက္ႏုိင္ပါ၏ ။
တံတားႏွင့္ ကပ္လ်က္ရွိေသာ ဆီမီးထြန္းရြာမွာ ပန္းပုလုပ္ငန္းလုပ္ကုိင္ရာဌာနမ်ား ရွိၿပီး ႏုိင္ငံျခားသားမ်ား အႀကိဳက္ လက္ ေဆာင္ပစၥည္းအေရာင္ းဆုိင္၊ စားေသာက္ဆုိင္မ်ား ၊ အေၾကာ္ႏွင္႔ထန္းရည္ဆုိင္မ်ား ျဖင့္ စည္ကားစြာ ရွိေနပါသည္။
'နဂါးမင္း'အမည္ ျဖင္႕ ဖြင္႔လွစ္ထားေသာ ပန္းပုအေရာင္ းဆုိင္သည္ တံတားႏွင္႔မနီးမေဝးမွာ ရွိၿပီး ပန္းပုလက္ရာစုံလင္ လွေပ၏ ။ လက္သန္းအရြယ္ ပန္းပု႐ုပ္ကေလးမွစ၍ လူႏွင္႔တစ္ရြယ္တည္း ျဖစ္ေသာ ပန္းပု႐ုပ္ႀကီးမ်ား အထိ ရႏုိင္ေပသည္။ လူ႐ုပ္၊ ဘီလူး႐ုပ္၊ နတ္႐ုပ္၊ နတ္သမီး႐ုပ္စသည့္ ဇာတ္ေတာ္ လာအ႐ုပ္မ်ား အျပင္ ဆင္၊ ျမင္း၊ သမင္စသည့္ အ႐ုပ္မ်ား အရြယ္အစားစား ရွိသည္။ သစ္သားကုိ ထြင္းေဖာက္ထားသည့္ ခန္းဆီးလုိက္ကာမ်ား ၊ ပြတ္လုံးတိုင္မ်ား ၊ ကႏုတ္ပန္း ပုံေဖာ္ထားေသာ ဆက္တီက အစ ခမ္းနားစြာ ျပင္ဆင္ထားရာ ဆုိင္သည္ က်ယ္ဝန္းသေလာက္ ပစၥည္းမ်ား ႏွင္႔ျပည့္က်ပ္ေနေပ၏ ။
နဂါးမင္းပန္းပုအေရာင္ းဆုိင္ပုိင္ရွင္မွာ ဦးေတာက္ထိန္၊ ေဒၚမွိန္တုိ႕ ျဖစ္သည္။
ဆုိင္ကုိသာ ဧည့္သည္အလာမ်ား သည့္ေနရာတြင္ တည္ထားျခင္း ျဖစ္ျပီး ဦးေတာက္ထိန္တုိ႔မိသားစု ေနထုိင္သည့္အိမ္မွာ သီးျခားရွိပါသည္။ မိသားစုဆုိေသာ ္လည္း လူဦးေရသုံးေယာက္ သာရွိၿပီး ဦးေတာက္ထိန္၊ ေဒၚမွိန္ႏွင္႔ ေျမးမေလးပန္းမံႈတုိ႔ ျဖစ္သည္။
ဆီမီးထြန္းရြာမွ အုိးဘုိရြာသုိ႔အထြက္ ရြာအစြန္တြင္ ျခံအက်ယ္ႀကီးတစ္ခုရွိျပီး ျခံေထာင္႔ရွိအေဆာက္အအံုမွာ ပန္းပု အလုပ္႐ုံ ျဖစ္သည္။ ပန္းပုအလုပ္သမားတုိ႕၏ ထုလုပ္သံမ်ား တစ္ေန႔လုံး ဆူညံေနတတ္သည္။
ျခံအလယ္တည့္တည့္ရွိ တစ္ထပ္တုိက္ကေလးသည္သာ ဦးေတာက္ထိန္တုိ႔မိသားစု ေနထုိင္ရာ ျဖစ္သည္။
အိမ္ကေလးထဲတြင္ ေတာ့ အၿမဲတေစ တိတ္ဆိတ္ေနတတ္ၿပီး ပန္းမႈ ံ တစ္ေယာက္ တည္းကုိသာ ဧည့္ခန္းထဲရွိ ပန္းခ်ီကား ႀကီးေရွ႕တြင္ ေတြ ႕ရတတ္ေလ႔ ရွိသည္။
ပန္းမႈ ံသည္ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္၏ ဘီးမ်ား ကုိ လက္ျဖင္႔ ကုိယ္တုိင္တြန္း၍ ဧည့္ခန္းဆီသုိ႕ ထြက္လာခဲ႔၏ ။
ဧည့္ခန္းထဲေရာက္ေသာ အခါ ဘုိးဘုိး၊ ဘြားဘြားတုိ႕ဓာတ္ပုံႏွစ္ ပုံေအာက္တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ ဖခင္ႏွင္႔မိခင္တုိ႕ဓာတ္ပုံမ်ား ကုိ ၾကည့္လိုက္ေသးသည္။
ေမေမ မလွႀကိဳင္ကုိ ပန္းမႈ ံ ျမင္ပင္မျမင္ဖူးလုိက္ပါ။ ပန္းမႈ ံကုိေမြးၿပီးၿပီးခ်င္း မီးတြင္ းထဲမွာ ဆုံးသြားသည့္ေမေမ့ကုိ ဓာတ္ပုံ ၾကည့္၍ ပင္ အလြမ္းေျဖရေလသည္။
ေဖေဖကုိညိဳျမ ကေတာ့ ပန္းမႈ ံ အသက္၈ႏွစ္ အရြယ္မွာ ဆုံးပါးခဲ႔တာမုိ႕ ေဖေဖ့ကုိေတာ့ မွတ္မိသလိုလို၊ မမွတ္မိသလိုလို ရွိရသည္။
ပန္းမံႈသည္ မိဘမ်ား ”ဓာတ္ပုံကုိေမာ္ၾကည့္ရင္း သက္ျပင္းမွ်င္းမွ်င္းေလး ခ်လိုက္သည္။
ဧည့္ခန္းထဲ ထြက္လာမည္ ။ မိဘႏွစ္ ပါးပုံကုိ ခဏတာေငးစုိက္ၾကည့္မည္ ။ ၿပီးေတာ႕ ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕သုိ႔ သြားမည္ ။ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ တစ္ေန႔လုံး ေငးေမာစုိက္ၾကည့္ေနတတ္သည္မွာ ပန္းမႈ ံ၏ နိစၥဓူဝအလုပ္ပင္ ျဖစ္သည္။
ပန္းမႈ ံသည္ ပန္းခ်ီကားေအာက္မွ တန္းလန္းေလးက်ေနေသာ ပုိးႀကိဳးေလးကုိ ဆြဲလိုက္သည္။
ပန္းခ်ီကားကုိ ဖုံးအုပ္ထားေသာ ကတၲီပါကန္႔လန္႔ကာသည္ အလယ္မွႏွစ္ ျခမ္းကြဲသြားကာ ေဘးဘက္သုိ႕ ကတၲီပါလိပ္က တျဖည္းျဖည္း ပြင္႔သြားေလသည္။
ဇာတ္ပြဲတစ္ခုတြင္ ကတၲီပါကားလိပ္ကုိ ဖြင္႔လိုက္သည့္အလား ပန္းခ်ီကားသည္ တစစေပၚလာေလ၏ ။
စမ္းေခ်ာင္းငယ္။
စမ္းေခ်ာင္းေနာက္မွ ေတာင္ထြတ္ႏွစ္ ခု၊ မုိးထိျမင္႔ေသာ ေတာင္မႀကီးႏွင္႔ နိမ္႔ေသာ ေတာင္ငယ္ေပၚမွ ထုံးေဖြးေဖြးေစတီ။
ေနာက္ခံ သစ္ေတာစိမ္းစိမ္း။
အထက္မွ မုိးသားတိမ္လိပ္မ်ား ႏွင္႔ ေကာင္းကင္ေနာက္ခံပန္းခ်ီကားႀကီး လုံးဝေပၚလြင္ထင္ရွားသြားသည့္အခါ ပန္းမႈ ံသည္ ပန္းခ်ီကားကုိ မ်က္ေတာင္မခတ္တမ္း စူးစုိက္ၾကည့္ေန၏ ။ ပန္းမႈ ံအတြက္ ဘယ္ေတာ့မွ မ႐ုိးႏုိင္တဲ့႐ႈခင္း။ ဘယ္ေတာ့မွ အီမသြား တဲ့ ျမင္ကြင္းေလ။
ပန္းခ်ီကားကုိ ၾကည့္ေနရလွ်င္ ပန္းမႈ ံသည္ သူမ၏ ဒုကၡိတဘဝကုိ ေမ႔သည္။ အထီးက်န္ဘဝကုိလည္း ေမ႔ထားႏုိင္သည္။
သူမ၏ အသက္၊ ဝိညာဥ္အားလုံးသည္ ပန္းခ်ီကားထဲမွာ သာ။
ပန္းမႈ ံက ပန္းခ်ီကားကုိ မမွိတ္မသုန္ေသာ မ်က္လုံးျဖင့္ စုိက္ၾကည့္ေနသည္။
ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေပၚတြင္ ထုိင္ေနေသာ ပန္းမႈ ံ၏ ခႏၶာကုိယ္မွာ မလႈပ္မယွက္၊ ပကတိေက်ာက္႐ုပ္။
ပန္းမႈ ံ၏ ဝိညာဥ္သည္ ပန္းခ်ီကားထဲသုိ႔ ေျပာင္းေရႊ႕ေရာက္ရွိသြားကာ ပန္းခ်ီကားထဲတြင္ လွည့္လည္သြားလာ က်က္စား ေနေတာ့သည္။
ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ ကတၲီပါကားလိပ္ျဖင့္ ဖုံးကြယ္ထားခဲ႔သည္မွာ ၄ႏွစ္ ပင္ ၾကာခဲ႔ျပီ။
သည့္အရင္ ကေတာ့ ပန္းခ်ီကားကုိ သည္အတုိင္းပင္ ဧည့္ခန္းနံရံမွာ ခ်ိတ္၍ ထားခဲ႔၏ ။
ပန္းမႈ ံ ဆယ္ႏွစ္ သမီးအရြယ္ေလာက္မွာ ပန္းခ်ီကား၏ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္မ်ား ကုိ စတင္ေတြ ႕ရွိခဲ႔သည္။
အခ်ိန္အားရသေရြ႕ ပန္းခ်ီကားကုိသာ ထာဝရထုိင္ၾကည့္ေန၍ ပန္းခ်ီကား၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မ်ား ကုိ ေတြ ႕ျမင္ခဲ့ရေလသလား။ သုိ႕မွမဟုတ္ ပန္းခ်ီကား၏ ထူးဆန္းအံ့ၾသဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ဆန္းမ်ား မွာ ထုိအခ်ိန္က်မွ စတင္ခဲ့တာလား။ ဘယ္သူမွ မသိႏိုင္ေပ။
တစ္ည သန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တြင္ ပန္းမႈ ံ၏ စူးစူးဝါးဝါးေအာ္လိုက္သံေၾကာင္႔ ဦးေတာက္ထိန္ အိပ္ရာမွလန္႔ႏုိးလာခဲ႔သည္။
''ဘုိးဘုိး ...ဘုိးဘုိးေရ ...လာၾကည့္လွည့္ပါဦး''
ဦးေတာက္ထိန္သည္ အိပ္ရာမွလူးလဲထကာ အိမ္ေရွ႕ဆီသုိ႔ ေျပးထြက္ခဲ႔သည္။ ညႀကီးမင္းႀကီးတြင္ ေျမးမေလး ဒုကၡတစ္ခုခုမ်ား ေတြ ႕ေနသလားဆုိေသာ စုိးရိမ္စိတ္ျဖင္႔ ေျပးထြက္လာခဲ႔ေသာ ဦးေတာက္ထိန္သည္ ဧည့္ခန္းထဲက ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕ တြင္ ထုိင္ေနေသာ ပန္းမံႈကုိ ျမင္သည့္အခါ အံ႔ၾသသြားရသည္။
''ပန္းမႈ ံ ...သမီးေလး၊ အခ်ိန္မေတာ္ ႀကီး၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲဟင္''
''ၾကည့္ ...ၾကည့္လိုက္စမ္း ဘုိးဘုိး''
ပန္းမႈ ံက ပန္းခ်ီကားဆီ ေမာ္ၾကည့္ရင္း လက္ညိႇဳးထုိးျပေနေလသည္။
ဦးေတာက္ထိန္ ပန္းခ်ီကားကုိ ၾကည့္လိုက္သည့္အခါ ျမင္ရေသာ ျမင္ကြင္းေၾကာင့္ မ်က္လုံးအစုံ ျပဴးဝုိင္းသြားရေလသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဒၚမွိန္သည္လည္း အိပ္မႈ န္စံုမႊားျဖင္႔ ဧည့္ခန္းထဲ ေရာက္လာသည္။
ေဒၚမွိန္က ပန္းမႈ ံႏွင္႔အတူ တစ္ခန္းတည္းအိပ္ၿပီး ဦးေတာက္ထိန္က တစ္ခန္းသပ္သပ္အိပ္ပါသည္။
''ဘြားဘြား၊ ဟုိမွာ ၾကည့္လိုက္ပါဦး''
''ဟုိက္ ...''
''အုိ ...''
အဘုိးအုိႏွင္႔အဘြားအုိမွာ ပန္းခ်ီကားထဲမွေျပာင္းလဲမႈ ေၾကာင္႔ အသည္းအူမ်ား ေျဗာင္းဆန္ေအာင္ အံ့ၾသမင္သတ္မိသြားသည္။
ပန္းခ်ီကားထဲတြင္ ...
မုိးေကာင္းကင္၌ တိမ္တုိက္မ်ား မရွိပါေလေတာ့။
တိမ္လိပ္မ်ား ကင္းစင္ေနကာ တိမ္လိပ္မ်ား ေနရာ၌ ၾကယ္ကေလးမ်ား ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ ရွိေနသည္။ ျပင္ပကမၻာတြင္ ျမင္ရေသာ ၾကယ္ကေလးမ်ား သဖြယ္ လက္ခနဲ ျပက္ခနဲ ေတာက္ပရွင္သန္ေနသည့္ ၾကယ္ကေလးမ်ား ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ပန္းခ်ီကားျမင္ကြင္းတစ္ခုလုံးသည္ ညအသြင္ေျပာင္းလဲကာ ေအာက္ေျခ႐ႈခင္းမ်ား သည္ ေဝဝါးမႈ န္မိႈင္းေနပါသည္။
သူတုိ႕ ၾကည့္ေနစဥ္မွာ ပင္ ၾကယ္ကေလးတစ္ပြင္႔သည္ ေၾကြက်လာကာ ေစတီရွိေသာ ေတာင္ေၾကာနားအေရာက္တြင္ အေရာင္ ျပယ္လြင္႔ ေပ်ာက္ကြယ္သြားေလသည္။
ခဏအၾကာ၌ ၾကယ္ကေလးမ်ား သည္လည္းေကာင္း၊ ေဝဝါးေသာ အလင္းေရာင္ သည္လည္းေကာင္း တစ္စစေပ်ာက္ကြယ္သြားကာ တိမ္တုိက္မ်ား ျပန္ေပၚလာသည္။ ပန္းခ်ီကားတစ္ခုလုံး လင္းသြားကာ နဂုိပန္းခ်ီပုံအတုိင္း ျပန္လည္တည္ရွိ သြားပါေလ၏ ။
''ဘုရား ...ဘုရား'' ေဒၚမွိန္က ဘုရားတ,လိုက္သည္။
''သမီးေလး ...ညႀကီးမင္းႀကီး ဘာလို႕ထလာသလဲဟင္။ ပန္းခ်ီကားႀကီး ဒီလို ျဖစ္ေနတာ သမီး ဘယ္လိုသိတာလဲ''
ဦးေတာက္ထိန္က အေလာတႀကီး ေမးလုိက္သည္။
ပန္းမႈ ံသည္ ပန္းခ်ီကားဆီမွ မ်က္လုံးမခြာေသးဘဲ ေအးေဆးစြာ ပင္ ျပန္ေျပာ၏ ။
''ပန္းခ်ီကားက ဟုိမွာ ျဖစ္ေနတဲ့အတုိင္း ဒီကေန ျမင္ေနရတာ ပါ ဘုိးဘုိး၊ သမီး သိေနတာၾကာပါၿပီ''
''ဘာ ...''
''သမီး ထ,ထၾကည့္ေနက်၊ လျပည့္ညတုိင္း ဒီလိုပဲ ျပတယ္''
''ျပတယ္၊ ဟုတ္လား''
''သမီးရယ္ ...ဒီအေၾကာင္း ဘယ္သူ႕ကုိမွ မေျပာရဘူးေနာ္ သမီး၊ သိလား''
ေဒၚမွိန္က စုိးရိမ္စြာ ေျပာလုိက္ရင္း အဓိပၸာယ္ပါေသာ မ်က္လုံးမ်ား ျဖင္႔ ဦးေတာက္ထိန္ကုိ လွမ္းၾကည့္လိုက္သည္။ ပန္းခ်ီ ကားႏွင္႔ပတ္သက္ၿပီး ႀကဳံခဲ့ရသည့္ အတိတ္ ျဖစ္ရပ္မ်ား ကုိလည္း သတိရလိုက္ေလသည္။
''သမီး ...ေနာက္ဆုိ ညႀကီးမင္းႀကီး တစ္ေယာက္ တည္း ထ,မလာရဘူးေနာ္''
''သမီးကုိ ေခၚလို႔ပါ''
''ေခၚလို႕''
''ဟုတ္တယ္ ...ပန္းခ်ီကားထဲကေန လွမ္းေခၚလို႔ သမီး ထလာ တာ''
''အုိ ...ပန္းမႈ ံ''
ေဒၚမွိန္သည္ ရပ္ေနရာမွ လဲက်သြားမေယာင္ ျဖစ္၍ အနီးရွိ ကုလားထုိင္တြင္ ဝင္ထုိင္လိုက္ရေလသည္။
''ဘယ္လိုေခၚတာလဲ သမီး'' ဦးေတာက္ထိန္က စုံစမ္းလုိက္သည္။
''သမီးနာမည္ ကုိေခၚတာ၊ အုိ ...မဟုတ္ဘူး။ ပန္းမႈ ံဆုိတဲ့ နာမည္ မဟုတ္ဘူး''
''ဘယ္လိုနာမည္ လဲ''
''မသိဘူး ...သမီးမမွတ္မိဘူး ဘုိးဘုိး။ နာမည္ တစ္ခု ေခၚသံၾကားတယ္။ သမီးကုိေခၚတာလို႕ သိလိုက္တယ္''
''ဘယ္လိုေခၚလဲလို႕ ဘုိးဘုိး ေမးေနတယ္ေလ''
''မမွတ္မိဘူး''
''မမွတ္မိဘဲ သမီးကုိေခၚမွန္း ဘယ္လိုသိသလဲ''
''သမီး အလိုလိုသိတယ္။ သမီးအိပ္ေနတုန္း အဲဒီ နာမည္ ကုိ ေခၚလုိက္တာ။ ပန္းခ်ီကားထဲက လွမ္းေခၚမွန္းလည္း သိတယ္။ ဒါ႔ေၾကာင္႔ သမီး ထ,လာတာေပါ့''
''ဒီလို ျဖစ္ေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ ပန္းမႈ ံ''
''ၿပီးခဲ႔တဲ႔ သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေန႔ကတည္းကပါ''
ယခု နတ္ေတာ္ လျပည့္ေန႔၊ ႏွစ္ လရွိခဲ႔ၿပီ။
''ညတုိင္း ၾကားရတာ လားသမီး''
''မဟုတ္ပါဘူး၊ လျပည့္ညမွ ၾကားရတာ ပါ''
''ကြၽန္မတုိ႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ကုိေတာက္ထိန္''
ေဒၚမွိန္က လင္ေယာက်္ား ျဖစ္သူကုိ အားကုိးတႀကီး လွမ္းေမးလုိက္ သည္။
ဦးေတာက္ထိန္သည္ ေဒၚမွိန္႔ ေမးခြန္းကုိမေျဖဘဲ ပန္းမံႈကုိသာ ႏွစ္ သိမ့္လိုက္ေလသည္။
''ကဲ ...အိပ္ေတာ့သမီး။ သမီးေလး သြားအိပ္ေတာ့။ ဒီအေၾကာင္းေတြ ဘယ္သူ႕ကုိမွ မေျပာရဘူးေနာ္။ ေျပာရင္ သမီးကုိ အ႐ူးလုိ႕ ေျပာၾကလိမ္႔မယ္''
ပန္းမႈ ံက ဝုိင္းစက္ေသာ မ်က္လုံးမ်ား ျဖင္႔ ဦးေတာက္ထိန္ကုိ နားမလည္စြာ ျပန္ၾကည့္ေနသည္။
''ဘုိးဘုိးကုိ ကတိေပးစမ္း၊ ဒီအေၾကာင္းကုိ ဘယ္သူ႕ကုိမွ ျပန္မေျပာပါဘူးလို႕''
''ဟုတ္ကဲ့ ...သမီးမေျပာပါဘူး ဘုိးဘုိး''
''ကြၽန္မတုိ႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ကုိေတာက္ထိန္''
ေဒၚမွိန္က ပန္းမႈ ံကုိ အိပ္ရာထဲသြားပုိ႕ကာ ဧည့္ခန္းသုိ႕ ျပန္လာၿပီး ဦးေတာက္ထိန္ကုိ ေမးလုိက္သည္။
ဧည့္ခန္းရွိ လွ်ပ္စစ္မီးေခ်ာင္းကုိ ဖြင္႔ထားလုိက္ျပီမုိ႕ တစ္ခန္းလုံး လင္းထိန္ေနေလျပီ။
အခုနက အ ျဖစ္မ်ား သည္ ငါးတုိင္အား မီးလုံးေလးဖြင္႔ထားခဲ့စဥ္က ႀကဳံခဲ့ရေသာ အ ျဖစ္မ်ား ျဖစ္ပါ၏ ။
''ငါတုိ႕ ခုနက ျမင္ခဲ့ရတာ ေတြ ဟာ အမွန္ေတြ ပါေနာ္ မမွိန္၊ စိတ္ထင္တာ မဟုတ္ပါဘူး''
'' တစ္ေယာက္ တည္းသာ ျမင္ရရင္ေတာ့ စိတ္လွည့္စားတာမ်ား လားလို႕ ဇေဝဇဝါ ျဖစ္ရဦးမွာ ေပါ့ ကုိေတာက္ထိန္ရယ္။ ခုဟာက ရွင္ေရာ ကြၽန္မေရာ ျမင္လိုက္ရတဲ့ဟာကုိ''
''ေအး ...ဟုတ္တယ္''
ဦးေတာက္ထိန္က သက္ျပင္းခ်ရင္း ေျပာလုိက္သည္။
''ကြၽန္မ စုိးရိမ္လိုက္တာ ကုိေတာက္ထိန္ရယ္''
''ဘာကုိလဲ မမွိန္''
''သမီးေလးကုိ ေခၚတယ္ဆုိတာ သူ႕အေဖနဲ႕ အေမမ်ား လားရွင္''
ႏွစ္ ေယာက္ စလုံး တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္ရင္း တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္သြားၾကေလသည္။
စုိးရိမ္ေၾကာင့္ၾက မႈ ႏွင္႔အတူ ပန္းခ်ီကားႏွင္႔ပတ္သက္ေသာ အတိတ္ ျဖစ္ရပ္မ်ား သည္ အဘုိးအုိ၊ အဘြားအုိတုိ႕ စိတ္အာ႐ုံ ဝယ္ ျပန္ေျပာင္းထင္ဟပ္လာေလေတာ့သည္။
''ဒီပန္းခ်ီကားႀကီးဟာ ကြၽန္မတုိ႕ကုိ အက်ိဳးေပးတဲ့ပန္းခ်ီကားႀကီးလို႕ ကြၽန္မထင္တယ္ ကုိေတာက္ထိန္''
ေဒၚမွိန္က သူ႕အယူအဆကုိ ေျပာျပခဲ့သည္။
ဦးေတာက္ထိန္ ကေတာ့ ေဒၚမွိန္၏ အထင္အျမင္ကုိ လက္မခံခ်င္လွေပ။
''မင္းက ဘာ ျဖစ္လို႕ ‘ဒီလိုထင္ရတာ လဲ မမွိန္''
''ပန္းခ်ီကားႀကီး ေရာက္လာၿပီးကတည္းက ကြၽန္မတုိ႕ရဲ႕ ဘဝဟာ ေျပာင္းလဲသြားတာပဲ။ စီးပြားေတြ တစ္ဟုန္ထုိးတက္ လာတယ္ေလ။ ဒါဟာ ပန္းခ်ီကားႀကီးက အက်ိဳးေပးလို႕ မ ျဖစ္ႏုိင္ဘူးလားေတာ္ ''
''မမွိန္ရယ္၊ ပန္းခ်ီကားႀကီး ေရာက္ၿပီးမွ က်ဳပ္တုိ႕ေခြၽးမေလး မီးတြင္ းထဲမွာ တင္ ဆုံးသြားတာ။ က်ဳပ္တုိ႕သားေလး အရြယ္ငယ္ငယ္နဲ႕ ေသသြားတာေတြ ကေရာ၊ ဒီပန္းခ်ီကားႀကီး ေရာက္လာၿပီးမွ ျဖစ္ၾကတာေတြ မဟုတ္လား။ အဲဒီ အ ျဖစ္ ေတြ ဘက္က ၾကည့္ေတာ့ ပန္းခ်ီကားဟာ မေကာင္းက်ိဳးေပးတယ္၊ ခုိက္တယ္လို႕ ေျပာလို႕ရတာ ပဲ မဟုတ္လား''
''အုိ ...''
ဦးေတာက္ထိန္ စကားေၾကာင့္ ေဒၚမွိန္႔ရင္ထဲတြင္ ဆုိ႔သြားကာ မ်က္ရည္မ်ား ရစ္ဝဲလာသည္။ သားႏွင္႔ေခြၽးမ၏ အ ျဖစ္ဆုိးမ်ား ကုိ သတိရရင္း ဝမ္းနည္းသြားမိေလသည္။
ဦးေတာက္ထိန္က သူ႕စကားေၾကာင့္ ေဒၚမွိန္ မ်က္ရည္လည္သြားသည္ကုိ ျမင္ျပီး ျပန္၍ ႏွစ္ သိမ့္လိုက္သည္။
''တကယ္ေတာ့ ‘ဒါေတြ ဟာ တုိက္ဆုိင္မႈ ေတြ ပါ မမွိန္ရယ္။ ကံတရားအတုိင္း ျဖစ္လာၾကတာေတြ ပါ။ သက္မဲ့ပန္းခ်ီ ကားေၾကာင္႔လို႔ ယုိးစြပ္လို႕ မ ျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး မမွိန္''
''ဒါေပမယ့္ ...''
''ဘာ ျဖစ္လဲ မမွိန္''
''သားေလးဆုံးေတာ့ ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕မွာ ေလ၊ ပန္းခ်ီကားႀကီးထဲက ပန္းခ်ီကားႀကီးထဲက ...''
''ေတာ္ ပါေတာ့ မမွိန္ရယ္၊ ‘ဒါေတြ ေမ့လိုက္ပါေတာ့ကြာ''
ႏွစ္ ဦးစလုံး တိတ္ဆိတ္သြားေသာ ္လည္း အေတြ းထဲမွာ ေတာ့ ပန္းခ်ီကားႏွင့္ ပတ္သက္ခဲ့သမွ် အ ျဖစ္မ်ား ကုိ ျပန္လည္ ျမင္ေယာင္လာၾကေလသည္။
''အေဖ ...အေမ ...လွႀကိဳင္ေရ''
ေမာင္ညိဳျမ၏ အသံဝါႀကီးျဖင့္ ေအာ္သံေၾကာင့္ တဲအိမ္ေလးအတြင္ းရွိ လူသုံးေယာက္ မွာ လွဳပ္လွဳပ္ရွားရွား ျဖစ္သြားၾကေလသည္။
''ေဟာ ...ကုိညိဳျမ ျပန္လာၿပီ အေမေရ''
မလွႀကိဳင္က မီးဖုိေရွ႕မွာ ထုိင္၍ ခ်ဥ္ေပါင္ရြက္ေျ>ြခေနရာမွ ခ်ဥ္ေပါင္စည္းကုိ ပစ္ခ်ရင္း ထရပ္လိုက္သည္။
ငယ္ရြယ္သူ မလွႀကိဳင္က အိမ္ေရွ႕သုိ႕ လ်င္ျမန္စြာ ထေျပးသြားေသာ ္လည္း အသက္ငါးဆယ္ေက်ာ္ ဦးေတာက္ထိန္ႏွင့္ ေဒၚမွိန္တုိ႕ ကေတာ့ ေလးတြဲ ႕စြာ ထရင္း ရပ္ေဝးမွျပန္လာသည့္သားကုိ ႀကိဳရန္ ထြက္လာခဲ့ၾကသည္။
ေၾသာ္ ...ေစ႔ေဆာ္မႈ ခ်င္းကလည္း မတူဘူး မဟုတ္လား။ မလွႀကိဳင္အဖုိ႕ကေတာ႕ ပူေလာင္ေသာ ခ်စ္ျခင္းျဖင့္ တပ္မက္ရ ေသာ လင္သားမုိ႕ ရပ္ေဝးျပန္ ခင္ပြန္းသည္ကုိ ဣေႁႏၵမဆည္ႏုိင္စြာ ဆီးႀကိဳရွာေပသည္။ မိဘႏွစ္ ပါးအဖုိ႕ေတာ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သားကေလး၏ အသံကုိ ၾကားရ႐ုံျဖင့္ ရင္ေအးသြားေလၿပီ။
''အုိ ...ကုိညိဳျမ၊ ေတာ္ ထမ္းလာတာ ဘာႀကီးတုန္းေတာ့''
ေမာင္ညိဳျမက အိမ္ထဲအေရာက္တြင္ ပခုံးေပၚထမ္းလာေသာ အထုပ္ႀကီးကုိ ခ်လိုက္သည္။
''ပန္းခ်ီကားႀကီးပါဟ''
''ပန္းခ်ီကား''
''ျပန္ေရာင္ းဖုိ႕ ယူလာတာလား သား။ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေပးဝယ္ခဲ့သလဲကြယ္။ ပန္းခ်ီကား ျပန္ေရာင္ းရဖုိ႕ဆုိတာ မေသခ်ာဘူးကြယ့္''
''မဟုတ္ပါဘူး အေဖရာ၊ ကြၽန္ေတာ္ ့ဆရာက လက္ေဆာင္ေပးလုိက္တာပါ''
''ေၾသာ္ ...ေၾသာ္ ...''
ေမာင္ညိဳျမက တစ္ဖက္ရပ္တဲကေလး၏ ဝါးၾကမ္းခင္းေပၚ ေျခပစ္လက္ပစ္ ထုိင္ခ်လိုက္ရင္း ပုဆုိးခါးပုံစျဖင့္ ေခြၽးမ်ား ကုိ သုတ္လုိက္သည္။
''ကြၽန္ေတာ္ ေငြငါးရာေတာင္ စုမိခဲ့တယ္ အေဖ''
''ေဟ ...တယ္ဟုတ္ပါလားကြ''
ထုိကာလက ေငြငါးရာမွာ အေတာ္ တန္ဖုိးရွိေသးသည္။ အစုိးရအရာရွိ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ လစာက ၄၅ဝမုိ႕ အရာရွိတစ္လစာ မကေပ။
ေငြတန္ဖုိးရွိသလို ရွာရတာ လည္း ခဲယဥ္းလွပါ၏ ။
ေမာင္ညိဳျမသည္ ပန္းပုပညာကုိ ကြၽမ္းလည္း ကြၽမ္းက်င္သည္။ ဝါသနာလည္း ပါသည္။ သုိ႕ေသာ ္ ပန္းပုပညာျဖင့္ မိသားစုကုိ ထမင္းဝလင္ေအာင္ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ အျခားအလုပ္ၾကမ္းမ်ား လုပ္ရင္း ေငြရွာရေလသည္။
ေအာင္လံၿမိဳ႕မွ ဘြက္ႀကီးတံတား ျပဳျပင္ရာတြင္ အလုပ္သမားလိုသည္ဆုိၿပီး ဆက္သြယ္ေပးသူရွိ၍ ေက်ာက္သယ္၊ ေက်ာက္ထုအလုပ္ကုိ သြားလုပ္ျခင္း ျဖစ္သည္။ မိန္းမကလည္း ရခါစ။ စီးပြားမရွာလို႕ကလည္း မ ျဖစ္မုိ႕ ညားကာစ ဇနီးေလး မလွႀကိဳင္ကုိ မိဘမ်ား ႏွင္႔ထားရစ္ခဲ့ကာ အလုပ္သြားလုပ္လိုက္သည္မွာ ႏွစ္ လပင္ ၾကာသြားေလသည္။
''မင္းအလုပ္က ၿပီးခဲ့ၿပီေပါ့''
''ၿပီးသြားၿပီ အေမ''
''ေအး ...ေမာင္သက္တင္တုိ႕က မင္းကုိ ပန္းပုလုပ္ဖုိ႕ လာေခၚတယ္ကြယ့္။ တျမန္ေန႔က ...''
''ဟုတ္လား အေမ''
ေမာင္ညိဳျမက မ်က္လုံးမ်ား ဝင္းလက္သြားသည္။ ဝါသနာပါတဲ့အလုပ္ကုိ လုပ္ငန္းရွင္ကိုယ္တုိင္ လာေခၚတယ္ဆုိ၍ ဝမ္းသာသြားသည္။ ကုိသက္တင္မွာ ပန္းပုလုပ္ငန္းပုိင္ရွင္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ အလုပ္က ပုံမွန္မက်၍ အလုပ္သမားကုိ အၿမဲ ခန္႕မထားႏုိင္ဘဲ အလုပ္ေပၚမွ အလုပ္သမားစုစည္းၿပီး ပုတ္ျပတ္ လုပ္ခေပးစနစ္ျဖင့္ လည္ပတ္ရေလသည္။
ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ အလုပ္လုပ္စရာ အသင့္ေစာင့္ႀကိဳေနသည့္အတြက္ ေမာင္ညိဳျမ ဝမ္းသာသြားရပါ၏ ။
''ႏုိင္ငံျခားက ပန္းပု႐ုပ္ေတြ မွာ သတဲ့ကြယ္။ ေတာ္ ေတာ္ မ်ား တယ္ ေျပာတယ္။ ရန္ကုန္က ကုိယ္စားလွယ္ကတစ္ဆင့္ ခိုင္းတာတဲ့''
''ပန္းပုအလုပ္ရွိေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ဒီမွာ ၿမဲတာေပါ့ အေမရယ္''
ထုိစဥ္က ကမၻာလွည့္ခရီးသည္လုပ္ငန္းမ်ား ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ယခုလို မထြန္းကားေသးေပ။ အစုိးရကလည္း အားမေပး ေသးေခ်။ ဟုိတယ္လည္း မ်ားမ်ား စားစား မရွိ။ ပုဂၢလိကဟုိတယ္ပင္ မရွိေသးသည့္အခ်ိန္ပါ။ ႏုိင္ငံျခားသား ဝယ္လက္ကုိ အားကိုးရေသာ လုပ္ငန္းမို႕ ပန္းပုအလုပ္ မတြင္ က်ယ္ေသးသည့္ကာလ ျဖစ္သည္။
မလွႀကိဳင္က ေမာင္ညိဳျမ ျပန္ပါလာသည့္ ခရီးေဆာင္အိတ္ကေလးထဲမွ အဝတ္အစားမ်ား ကုိထုတ္၍ ေနလွန္းသင့္တာ လွန္း။ သိမ္းသင့္တာသိမ္းအၿပီးတြင္ သူမအာ႐ုံက ပန္းခ်ီကားဆီ ေရာက္သြားသည္။
''ရွင့္ပန္းခ်ီကားႀကီး ေျဖပါဦး ကုိညိဳျမရဲ႕ ။ ပန္းခ်ီကားႀကီးကလည္းေတာ္ ႀကီးလွခ်ည္လား''
''ေလးေပ သုံးေပဟ။ ႀကီးတာေပါ့''
ေမာင္ညိဳျမက ပန္းခ်ီကားကုိ ပတ္ထားေသာ ဖ်င္စအေဟာင္းႀကီးကုိ ေျဖလိုက္သည္။
''ဟယ္ ...''
''ဟင္ ...''
ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိၾကည့္၍ အားလုံးအံ့အားသင္႔သြားၾကသည္။
''လက္ရာ ကေတာ့ ေျမာက္သေဟ႔''
ဦးေတာက္ထိန္က ေျပာလိုက္သည္။
''ဟုတ္ပေတာ္ ၊ ႏုိင္ငံျခားသားျမင္ရင္ ႀကိဳက္ေလာက္တယ္ သား။ ေရာင္ းရင္ ေရာင္ းရႏုိင္တယ္ဟဲ့''
ေဒၚမွိန္၏ မွတ္ခ်က္။
''မေရာင္ းဘူးအေမ၊ ကြၽန္ေတာ္ ့ဆရာက ကြၽန္ေတာ္ ့ကုိ ခ်စ္လြန္းလို႕ေပးလုိက္တာ။ သူက သားသမီးမရွိ မုဆုိးဖုိႀကီး ဆုိေတာ့ သူေသရင္ ထိန္းသိမ္းမယ့္သူမရွိတဲ့အတူတူ မင္းပဲယူသြားဆုိၿပီး ေပးလိုက္ တာ''
''အဲဒါ ရွင့္ဆရာ ဆြဲတာလား''
''မဟုတ္ပါဘူး။ သူ႕အေဖလက္ထက္ကတည္းက ရွိေနတာတဲ့။ သူတုိ႕ အပုိင္ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္းက ေတာ္ ေတာ္ ေတာ့ ထူးဆန္းတယ္ဟ။ ၾကည့္စမ္း၊ ပုံက လက္ရာမေျမာက္ဘူးလား''
ပန္းခ်ီကားထဲဝယ္ စမ္းေခ်ာင္းငယ္တစ္ခု စီးဆင္းေနသည္။ စမ္းေခ်ာင္း၏ ေနာက္ဝယ္ ေတာင္ႏွစ္ လုံး၊ ေတာင္နိမ္႔နိမ့္ေပၚ ဝယ္ ေစတီေလးတစ္ဆူ၊ ေတာင္ေျခဝယ္ သစ္ေတာအုပ္ထူထူကုိ ေရး ဆြဲထားသည္။ ေကာင္းကင္သည္ မုိးျပာေရာင္ သမ္းေနၿပီး တိမ္တုိက္သုံးေလးခုက လြင့္ေမ်ာေနသည္။
ပန္းခ်ီကား၏ အသက္ဝင္ေသာ ဆြဲေဆာင္မႈ ကုိ တစ္မိသားစုလုံး ေငးေမာေနမိ၏ ။
''ဒီပုံကုိဆြဲတဲ့ပန္းခ်ီဆရာအေၾကာင္း ေျပာလုိက္ရင္ အေဖတုိ႕ သိပ္အံ့ၾသသြားမယ္''
''ပန္းခ်ီဆရာ''
''ဟုတ္တယ္ အေဖ။ ‘ဒီပန္းခ်ီကုိဆြဲတဲ့လူဟာ မ်က္စိမျမင္ဘူးတဲ့''
ေမာင္ညိဳျမစကားေၾကာင့္ အံ့ၾသသြားရသည္ ကေတာ့ အမွန္ပင္။
''ေတာက္တီးေတာက္တဲ့ကြယ္''
ေဒၚမွိန္က မယုံႀကည္သလို ေရရြတ္လိုက္သည္။
''ဟုတ္ပ။ ကုိညိဳျမကလည္း မ်က္စိမျမင္တဲ့လူက ဘယ္လိုလုပ္ ပန္းခ်ီဆြဲႏုိင္မွာ တုန္း''
''ပန္းခ်ီဆြဲတဲ့အခ်ိန္မွာ မ်က္စိမျမင္ေပမယ့္ အရင္က ျမင္ဖူးတယ္ေလ။ ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့႐ႈခင္းကုိ ျပန္စဥ္းစားျပီး ဆြဲမွာ ေပါ့ဟ''
''မ ျဖစ္ႏုိင္တာ၊ ဘယ္လိုေဆးစပ္မလဲ။ အေရာင္ ကုိ ဘယ္လို ခြဲသိမလဲ။ ကုိညိဳျမကေလ သူမ်ား ေျပာတုိင္း ယုံလာတယ္ ...တကယ္ပဲ''
ေမာင္ညိဳျမက သူလက္ခံထားသည့္ယုံၾကည္မႈ ကုိ ဆန္႔က်င္ေျပာလုိက္သည့္အတြက္ မလွႀကိဳင္ကုိ စိတ္တုိသြားသည္။
''ငါ့ဆရာက ညာေျပာမလားဟ''
''ကဲ ...ေတာ္ ၾကစမ္းပါ။ ခုပဲ ျပန္ေရာက္တယ္၊ ရန္ ျဖစ္မေနၾကနဲ႔။ ကုိယ္အတြက္လည္း အက်ိဳးရွိတာ မဟုတ္ဘဲနဲ႔။ မင္းဆရာက ဘယ္သူလဲ။ ဘာဆရာလဲ''
''ဦးထြန္းျမင့္တဲ့ အေမ။ အလုပ္ၾကပ္ပါ။ သူဖ်ားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ပဲ ျပဳစုေပးလို႕ ကြၽန္ေတာ္ ့ကုိ အရမ္းခင္သြားတာ။ သူက ဒီပန္းခ်ီကားကုိ သံေယာဇဥ္ သိပ္ရွိတာ အေမ။ ကြၽန္ေတာ္ ့ကုိ ခ်စ္လြန္းလို႕ ေပးလိုက္ တာ''
''ေအးပါကြယ္ ...ထားပါေတာ့။ မင္း ဒီေလာက္ႀကီးတဲ့ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ ဘယ္မွာ ခ်ိတ္မလဲ''
ေမာင္ညိဳျမက တဲအိမ္ေလး၏ နံရံေလးဖက္ေလးတန္ကုိ ေမာ့ၾကည့္လိုက္သည္။
''ေဟ႔ ...ေဟ႔ ...နံရံမွာ ခ်ိတ္ဖုိ႕ေတာ့ မစဥ္းစားပါနဲ႔ ငါ့သားရယ္။ အေဖ့အိမ္ေလး ၿပိဳက် သြားပါမယ္''
ဦးေတာက္ထိန္ စကားေၾကာင္႔ အားလုံးရယ္လိုက္ၾကရ၏ ။
''ဟုတ္ပ၊ ပန္းခ်ီကားႀကီးက ႀကီးလည္းႀကီး၊ ေလးလည္းေလး''
ေမာင္ညိဳျမက ပန္းခ်ီကားကုိမ,ကာ ေခါင္းရင္းရွိ ဘုရားစင္ေအာက္တြင္ ေထာင္ထားလုိက္သည္။
''ေအး ...ၿပီးတာပဲ၊ ပုံထဲမွာ ေစတီေလးလည္းပါေတာ့ ေခါင္းရင္းမွာ ထားလို႕ သင္႔ေတာ္ တယ္''
ပန္းခ်ီကားႀကီးသည္ တဲအိမ္ေလးႏွင့္ မလိုက္ဖက္စြာ ဘုရားစင္ေအာက္နံရံကုိ ခ့ံညားစြာ ျဖင့္ အျပည့္ေနရာယူထားလိုက္ေလသည္။
မည္ သုိ႕ပင္ရွိေစ ...ပန္းခ်ီကား၏ လွပ၍ က်က္သေရရွိေသာ ဆြဲေဆာင္မႈ ကုိမူ သူတုိ႕အားလုံး မျငင္းပယ္ႏုိင္ခဲ့ေပ။ ပန္းခ်ီကားကုိ အခ်ိန္ၾကာျမင့္စြာ တိတ္ဆိတ္စြာ ပင္ ေငးေမာၾကည့္ေနမိႀက၏ ။
ထုိပန္းခ်ီကားႀကီးသည္ပင္ သူတုိ႕၏ ဘဝကုိ အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖုံဖုံေျပာင္းလဲေစေတာ့မည္ ကုိ ထုိစဥ္တုန္း ကေတာ့ တစ္မိသားစုလုံး မသိၾကေသးေပ။
ေနာက္တစ္ေန႔မွာ ပင္ ေမာင္ညိဳျမက အမရပူရၿမိဳ႕ထဲမွ ပန္းပုလုပ္ငန္းရွင္ ကုိသက္တင္ကုိ သြားဆက္သြယ္လိုက္၏ ။ ကုိသက္တင္က ေမာင္ညိဳျမလက္ရာကုိ သိၿပီးသားမုိ႕ ကြၽန္းသားသစ္တုံးမ်ား ကုိ ေပးလိုက္ သည္။
''မင္းအာ႐ုံထဲရွိတဲ့ အ႐ုပ္သာ ထုေပေတာ့။ မွာ ထားတာ ကေတာ့ အ႐ုပ္အမ်ိဳးမ်ိဳး၊ အရြယ္အစားစားပဲ။ ငါတုိ႕ ေလးငါး ေျခာက္လေတာ့ အလုပ္ေကာင္းေကာင္း ရသြားၿပီေဟ႔။ လက္ရာေကာင္းေကာင္းသာ ႀကိဳးစားထုေပေတာ့''
ကုိသက္တင္က ေမာင္ညိဳျမကုိ ေငြအနည္းငယ္ ႀကိဳေပးလုိက္သည္။
'မင္းထုၿပီးရင္ တစ္႐ုပ္ခ်င္းလာသြင္းလွည့္။ ႀကိဳယူတဲ့ေငြကုိ နည္းနည္း ခ်င္း ႏွိမ္သြားမယ္။ ဟုတ္ၿပီလား''
အိမ္ေရာက္ေတာ့ ဘာ႐ုပ္ထုရရင္ ေကာင္းမလဲလို႕ သူ စဥ္းစားသည္။ ဆင္႐ုပ္၊ က်ား႐ုပ္၊ ဘီလူး႐ုပ္၊ ကိႏၷရီ၊ ကိႏၷရာ ႐ုပ္မ်ား ကုိ သူ ေကာင္းေကာင္းထုတတ္သည္။
''လွႀကိဳင္ေရ ...လာပါဦးဟ၊ ဘာ႐ုပ္ထုရရင္ ေကာင္းမလဲ။ ေျပာပါဦး''
''အတိတ္နိမိတ္ေကာင္းတဲ့ အ႐ုပ္ထုေပါ႔ေတာ႔''
''ဘယ္လိုဟာမ်ိဳးလဲ''
''ဟုိ ...ဇီးကြက္႐ုပ္တုိ႕ ဘာတုိ႕ေပါ႔''
''ဇီးကြက္႐ုပ္''
''ဇီးကြက္႐ုပ္က ေစ်းေခၚေကာင္းတယ္ဆုိျပီး ဆုိင္ေတြ မွာ ထားတာေလ''
''ဒါ ႏုိင္ငံျခားပုိ႕မွာ ဟ၊ ႏုိင္ငံျခားကလူေတြ က ဇီးကြက္ ေစ်းေခၚေကာင္းမွန္း သိပါ႔မလား''
ဘာအ႐ုပ္ထုပါလို႕ သတ္သတ္မွတ္မွတ္ မအပ္လိုက္ဘဲ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးလုိက္သည္ကပင္ ဟုိဟာေကာင္းႏုိး၊ ဒီဟာ ေကာင္းႏုိးႏွင္႔ စဥ္းစားစရာ ျဖစ္ခဲ႔ရသည္။ အေတာင္ျဖန္႔ေနတဲ့ သိမ္းငွက္ပုံေကာင္းမလား၊ ပ်ံသန္းရန္အားယူေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းပုံထုရင္ ေကာင္းမလား၊ ႏြားမႀကီးႏို႕ကုိ ႏြားငယ္ေလး စုိ႔ေနသည့္ မိခင္ေမတၲာသ႐ုပ္ေဖာ္ပုံဆုိရင္ေကာ။
ဘာကုိမွမဆုံးျဖတ္ႏုိင္ဘဲ တစ္ေန႔ကုန္လြန္သြားခဲ႔သည္။
ေနာက္တစ္ေန႔က်ေတာ့ ဘာ႐ုပ္ထုရမယ္ဆုိတာ ဆုံးျဖတ္ၿပီး ျဖစ္သြားကာ ကိရိယာတန္ဆာပလာမ်ား ႏွင္႔ ပန္းပုထုမည္ ့ ကြၽန္းသားတုံးကုိ စကုိင္ေတာ႔သည္။
သူအလုပ္မစမီ မလွႀကိဳင္ေရာက္လာကာ ...
''ကုိညိဳျမ ...ေတာ္ နဂါး႐ုပ္ထုပါလားေတာ႔''
''ဘာ''
မလွႀကိဳင္စကားေၾကာင္႔ ေမာင္ညိဳျမ အံ႔အားအသင္႔ႀကီး သင္႔သြားရေလသည္။
အဘယ္ေၾကာင္႔ဆုိေသာ ္ သူကလည္း နဂါး႐ုပ္ထုရန္ စိတ္ကူးၿပီး ျပင္ဆင္ေနေသာ ေၾကာင္႔ ျဖစ္သည္။
''နဂါး႐ုပ္။ နင္နဲ႕ ငါ စိတ္ကူးခ်င္း တူလွခ်ည္လား။ ငါလည္း နဂါး႐ုပ္ထုေတာ႔မလို႕ဟ''
''ဟုတ္လား၊ ကြၽန္မက ညက နဂါးအိပ္မက္မက္လို႔ ေျပာတာပါ''
''ဟင္''
''ကြၽန္မ အိပ္မက္ထဲမွာ ေလ ...သိလား ...ရွင္ယူလာတဲ႔ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ မက္တာ။ ပန္းခ်ီကားထဲက ေတာင္ေပၚကေန နဂါးတစ္ေကာင္ ဆင္းလာတာေတာ့။ ကြၽန္မက ပန္းခ်ီကားကုိ ေမာ့ၾကည့္ေနတာ၊ အဲဒီ တုန္းမွာ နဂါးႀကီးက ပန္းခ်ီကားထဲကေန ကြၽန္မရင္ခြင္ထဲ ခုန္ခ်လိုက္တာ''
''လွႀကိဳင္''
''အင္''
''နင္ တကယ္ေျပာေနတာလား''
''အိပ္မက္ပါဆုိ ...တကယ္ေတာ့ ဘယ္ဟုတ္မလဲ''
''ေအးပါ ...အိပ္မက္ကုိပဲေျပာတာပါ။ အဲဒီ အိပ္မက္က တကယ္မက္တာလား''
''တကယ္မက္တာေပါ႔''
''ဟင္ ...နင္ ငါ႔အိပ္မက္ကုိသိလို႕ တမင္ေျပာတာ မဟုတ္ပါဘူးေနာ္။ အင္းေလ ...အဲ႔လိုလည္း မ ျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ငါ အိပ္မက္မက္တာ နင္ ျမင္လို႕ရတာ မွ မဟုတ္တာ။ ထူးဆန္းလိုက္တာ လွႀကိဳင္ရယ္''
''ေတာ္ ဘာေတြ ေျပာေနတာတုန္း''
''ငါလည္း ညက နင္႔အိပ္မက္အတုိင္း မက္တယ္ လွႀကိဳင္''
''ဘာ''
''နင္ေျပာတာနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းပဲ။ ငါ႔ေပၚကုိလည္း ပန္းခ်ီကားထဲက နဂါးႀကီးတစ္ေကာင္ ခုန္ခ်တယ္ဟ။ ညက အိပ္မက္မက္တာ''
''ေတာ္ တကယ္ေျပာတာလား ကုိညိဳျမ''
''တကယ္ပါဟ၊ အဲဒါေၾကာင္႔ နဂါး႐ုပ္ထုမလို႔ အခု စ,ကုိင္ေနတာ''
''အုိ ...ဒါဆုိ နိမိတ္ေကာင္းတယ္ ကုိညိဳျမ။ နဂါးဆုိတာ စေနနံ၊ က်ဳပ္တုိ႔ ထီထုိးရေအာင္''
''ေအးပါ ...ထုိးတာေပါ့'
ေမာင္ညိဳျမ ထုိေန႔ကစ၍ နဂါး႐ုပ္ကုိ စတင္ထုလုပ္ခဲ႔သည္။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ ႕ခဲ႔ရသည့္ နဂါးႀကီးကုိ မ်က္စိထဲျပန္ ျမင္ေယာင္ကာ ထုလုပ္ခဲ႔ရာ နဂါး႐ုပ္မွာ မၿပီးစီးခင္မွာ ပင္ တကယ့္သက္ရွိနဂါးသဖြယ္ ႐ုပ္လုံးၾကြ၍ လာေလသည္။ နဂါးတစ္ေကာင္ ၏ အေဆာင္အေယာင္မ်ား ျဖစ္ေသာ မ်က္လုံး၊ အေမာက္၊ အေၾကးခြံမ်ား ကုိ ဂ႐ုတစုိက္ထုလုပ္ခဲ႔သည္။
တစ္ေန႔တြင္ မလွႀကိဳင္ အမရပူရေစ်းထဲမွျပန္အလာ ...
''ကုိညိဳျမ၊ ကြၽန္မ ထီထိုးခဲ႔တယ္၊ သိလား''
''ဟုတ္လား''
''၅ ေစာင္ ထုိးခဲ႔တယ္။ တစ္ဆယ္ဖုိး ...ေဟာဒီမွာ ၾကည့္စမ္း''
''ေအးပါဟ''
''ဒီမယ္ ၾကည့္ပါဦးေတာ့၊ က်ဳပ္တုိ႕နဂါးကုိ အိပ္မက္မက္တယ္ မဟုတ္လား။ နဂါးက စေနနံေလ၊ က်ဳပ္ထုိးခဲ႔တာ စေန နံဂဏန္းပါတဲ႔ ထီလက္မွတ္ေတြ ေတြ ႕လား ...ခုနစ္ရယ္၊ ကုိးရယ္၊ သုညရယ္ခ်ည္းပဲ''
''အဲဒီ ဂဏန္းေတြ က စေနနံဂဏန္းေတြ လို႕ နင္႔ကုိ ဘယ္သူေျပာလဲ''
''ကြၽန္မအေဖက ေဗဒင္ဆရာပါေနာ္။ သိတာေပါ့။ တစ္ကေန ခုနစ္ အထိက ၁-က တနဂၤေႏြ၊ အစဥ္အတုိင္းသြားေတာ့ ၇-က စေန မဟုတ္လား''
''အြန္း''
''ကြၽန္မ အေဖ႔ကုိေမးၾကည့္တယ္။ က်န္တဲ့ ၈-၉-ဝ ဂဏန္းေတြ က်ေတာ့ ေန႔နံ မရွိေတာ့ဘူးလားလို႕။ အေဖက ၈-ဟာ ရာဟုကုိ ကုိယ္စား ျပဳတယ္တဲ့။ ၉-နဲ႕ ဝ-ကုိေတာ့ စေနလုိ႕မွတ္ရမယ္တဲ့''
''ေအး ...ေအး ...နင္လည္း ေဗဒင္ ေဟာစားလုိ႕ရၿပီ ငါ႔မိန္းမ''
''ေဟာသင့္ ေဟာရမွာ ပဲေတာ့။ ခုထုိးခဲ့တဲ့ ထီလက္မွတ္ အကၡရာေတြ ကလည္း တဝမ္းပူ၊ နငယ္၊ ထဆင္ထူးေတြ ၊ စေန နံအကၡရာေတြ ခ်ည္းပဲ ကုိညိဳျမ။ က်ဳပ္ ဘယ္ဆုိင္မွာ ထုိးခဲ႔တယ္ဆုိတာေရာ ရွင္သိလား''
''နင္ေျပာမွ သိမွာ ေပါ႔ဟ''
''ထီဆုိင္နာမည္ က နဂါးမင္းတဲ့ေတာ့၊ နဂါးမင္းတဲ့''
''ေဟ''
သည္တစ္ခါေတာ့ အလုပ္ကုိရပ္ထားလုိက္ၿပီး ေမာင္ညိဳျမ သူ႕မိန္းမကုိ ေမာ့ၾကည့္လုိက္သည္။
''တုိက္ဆုိင္လွခ်ည္လား လွႀကိဳင္ရ။ ငါတုိ႕ ထီေပါက္ဦးမယ္ ထင္တယ္ေဟ႔''
''ေပါက္ရမွာ ေပါ့ေတာ္ ။ ထီက စက္ဘီးနဲ႔ လည္ေရာင္ းတဲ့ ထီဆုိင္။ က်ဳပ္ေရွ႕တည့္တည့္လာရပ္ၿပီး ထုိးခိုင္းတာ။‘ဒါ လာဘ္ပဲ ဆုိၿပီး စေနဂဏန္းခ်ည္းပါတာ ေရြးထုိးခဲ႔တာေတာ့''
မၾကာခင္တြင္ မလွႀကိဳင္က သူ႕ကုိ သတင္းထူးတစ္ခု ေျပာျပန္ေလသည္။
''ေတာ္ ႔ကုိ က်ဳပ္ေျပာစရာရွိတယ္''
သူပန္းပုထုေနသည့္ သစ္ပင္ရိပ္ေအာက္ေရာက္လာကာ သစ္သားတုံးတစ္ခုကုိ ဖင္ခုထုိင္ရင္း မလွႀကိဳင္က ေျပာလုိက္သည္။
ေမာင္ညိဳျမသည္ ‘ဒုတိယေျမာက္နဂါး႐ုပ္ကုိ ထုလုပ္ေနခ်ိန္ ျဖစ္သည္။ နဂါး႐ုပ္တစ္႐ုပ္ၿပီး၍ ကုိသက္တင္ကုိ သြားအပ္ရာ ကုိသက္တင္က လက္ရာကုိ အေတာ္ သေဘာက်သြားသည္။ ေနာက္ထပ္လည္း နဂါး႐ုပ္ခ်ည္းထုေပးရန္ အပ္လုိက္ေလသည္။
''ဘာေျပာမလုိ႕လဲ လွႀကိဳင္''
မလွႀကိဳင္က ဘာမွမေျပာေသး။ ရွက္ကုိးရွက္ကန္းအမူအရာျဖင္႔ ျပဳံးစိစိႀကီးလုပ္ေနသည္။
''ဘာလဲဟ၊ ေျပာေလဟာ''
''ဟီ ...ဟီ ...''
''အမယ္ ...‘ဒီမိန္းမ ဘာအူျမဴးေနတယ္ မသိဘူး။ ေျပာမွာ ရွိ ေျပာပါလား''
''ေျပာပါ့မယ္ ကုိညိဳျမရဲ႕ ။ က်ဳပ္ေလ အခု က်ဳပ္မွာ ကုိယ္ဝန္ရွိေနၿပီေတာ့ သိလား''
''ဟာ''
ေမာင္ညိဳျမက လက္ထဲမွ တူႏွင္႔ေဆာက္ကုိ ပစ္ခ်လိုက္ကာ အငမ္းမရေမးသည္။
''တကယ္လားဟင္။ နင္ တကယ္ေျပာတာလား လွႀကိဳင္''
''တကယ္ေပါ႔။ အေမ႔ကုိ ေခၚၿပီး ေဒၚဇံညြန္႔ဆီ သြားစမ္းၾကည့္ၿပီးၿပီ တစ္လေက်ာ္ ႏွစ္ လထဲေရာက္ေနၿပီတဲ့''
ေဒၚဇံညြန္႔မွာ အရပ္လက္သည္ ျဖစ္သည္။
''ေတာ္ ေသးတာေပါ့ဟာ။ ငါ႔မွာ အလုပ္ကေလးရွိေနတဲ႔အခ်ိန္ ကုိယ္ဝန္ရွိလာတာ''
''ဒီကေလးက အက်ိဳးေပးမွာ ပါ ကုိညိဳျမရယ္။ က်ဳပ္စိတ္ထဲ သိေနတယ္''
မလွႀကိဳင္ ထိုးခဲ့ေသာ ထီလက္မွတ္ ၅ ေစာင္မွ တစ္ေစာင္မွာ ထီေပါက္ေလသည္။ မလွႀကိဳင္က အိမ္လိပ္စာေပးခဲ႔သည္မုိ႔ ထီသည္ေကာင္ေလးက အိမ္အထိ လာေျပာေပး၏ ။
''ဟယ္ ...ဘာဆုလဲဟင္ ...ဘယ္ေလာက္လဲ''
''တစ္သိန္းဆုအစ္မ၊ ကြၽန္ေတာ္ ႔ကုိ မုန္႔ဖုိးေပးရမယ္ေနာ္''
''တစ္သိန္း ...အမယ္ေလး ...တစ္သိန္းတဲ့ အေမေရ''
မလွႀကိဳင္ တက္ခ်က္မတတ္ဝမ္းသာသြားသည္။
အိမ္သားအားလုံး ဝုိင္းလာၾကကာ ဝမ္းသာလုံးဆုိ႔ၿပီး ဘာစကားမွ မေျပာႏုိင္ေအာင္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ အိမ္နီးခ်င္းမ်ား လည္း ၾကားသြားကာ ဝုိင္းၿပီး သတင္းလာေမးၾက၍ ၾကြက္ၾကြက္ဆူသြားေလသည္။
တစ္သိန္းဆုမွာ ထုိစဥ္က အျမင္႔ဆုံးဆု ျဖစ္သည္။
''က်ဳပ္မေျပာဘူးလား ကုိညိဳျမရဲ႕ ။ ‘ဒီကေလးက အက်ိဳးေပးမွာ ပါလို႕''
မလွႀကိဳင္က သူ႕ဗုိက္ကေလးကုိ ပြတ္ၾကည့္ရင္း ေျပာလုိက္သည္။
''ငါ႔ပန္းခ်ီကားႀကီးေၾကာင္႔လည္း ပါပါတယ္''
''ဟုတ္ပါတယ္ေတာ္ ...ဟုတ္ပါတယ္''
''အစ္မ ...ကြၽန္ေတာ္ ႔ကုိ မုန္႔ဖုိးေပးရမယ္ေနာ္''
ထီသည္ေကာင္ေလးက ဝင္ေျပာလုိက္ျပန္သည္။
''ေအးပါဟယ္ ...ေပးပါ့မယ္၊ ေရာ့ ...ေရာ့ ...ေငြထုတ္ၿပီးေတာ့ ထပ္ေပးဦးမယ္''
မလွႀကိဳင္က တစ္အိမ္လုံးအတြက္ တစ္ေန႔စာ ေစ်းဖုိးထားတဲ့ ေငြတစ္ရာကုိ ရက္ရက္ေရာေရာ ေပးပစ္လုိက္သည္။
ထီေပါက္လိုက္သည့္အတြက္ ေမာင္ညိဳျမႏွင္႔ မလွႀကိဳင္တုိ႔မိသားစုမွာ အေျပာင္းလဲႀကီး ေျပာင္းလဲသြားေလသည္။
တစ္သိန္းဆုိေသာ ေငြသည္ ေငြတန္ဖုိးရွိေသာ ထုိကာလက ေရႊတစ္ဆယ္သား ဝယ္ႏုိင္ေသာ အခ်ိဳးအစား ျဖစ္သည္။ အမရပူရၿမိဳ႕ထဲမွာ ကုိယ္ပုိင္အိမ္ေလးတစ္လုံး ေကာင္းေကာင္းရႏုိင္၏ ။
ေမာင္ညိဳျမက အေဖႏွင္႔တုိင္ပင္ကာ ကုိယ္ကြၽမ္းက်င္သည့္ ပန္းပုလုပ္ငန္းကုိ ကိုယ္ပုိင္လုပ္ငန္းအ ျဖစ္ ထူေထာင္ၿပီး တြင္ တြင္ က်ယ္က်ယ္လုပ္ဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္လိုက္သည္။
တံတားအဆင္းက ေျမကြက္ကေလးကုိဝယ္ၿပီး ပန္းပုအေရာင္ းဆုိင္ေလး ဖြင္႔လိုက္သည္။ သားအဖႏွစ္ ေယာက္ လုံး ပန္းပု ထုတတ္သည္မုိ႔ ကုိယ္႔လက္ရာေတြ လည္း ဆုိင္မွာ တင္၊ သူမ်ား လာတင္တဲ့ အ႐ုပ္မ်ား ကုိလည္း ေကာ္မရွင္စားႏွင္႔ ေရာင္ းေပးမုိ႔ ဆုိင္ေလးမွာ ပစၥည္းျပည့္ျပည့္စုံစုံႏွင့္ သားသားနားနားေလး ျဖစ္ေနသည္။ ေရႊခ်ည္ထုိးပန္းခ်ီကားမ်ား ၊ ႐ုိးရာလြယ္အိတ္ႏွင္႔ အခ်ိတ္ထမီမ်ား ပါ လာတင္သူရွိသည္မုိ႕ ဆုိင္ကေလးက ပုိၿပီး လွလွပပ ခမ္းခမ္းနားနား ျဖစ္သြားေလသည္။
ဆုိင္နာမည္ ကုိေတာ့ ...
သူတုိ႕လင္မယားႏွစ္ ေယာက္ အတူအိပ္မက္ခဲ႔ေသာ ...
ထီေပါက္ခဲ႔သည့္ ဆုိင္နာမည္ လည္း ျဖစ္ေသာ 'နဂါးမင္း' အမည္ ကုိပင္ ဆုိင္နာမည္ ေပးလုိက္ေလ၏ ။
လက္ရွိေနေနသည့္ ျခံဝင္းထဲမွာ လည္း တဲအိမ္ေလးကုိဖ်က္၍ တစ္ထပ္တုိက္ေလးတစ္လုံး ေဆာက္လိုက္သည္။
မလွႀကိဳင္၏ ကုိယ္ဝန္ကလည္း တစ္စတစ္စရင္႔လာကာ ေမြးဖြားရက္ နီးလာေလသည္။ သည္ကုိယ္ဝန္ကုိ လြယ္ခါစကပင္ ထီေပါက္ကာ ကေလးမေမြးဖြားမီမွာ ပင္ ဘဝအေျခအေန ျမင္႔တက္လာသည့္အ ျဖစ္ကုိၾကည့္၍ သူေမြးမယ္႔ကေလးဟာ မေမြးခင္ ကတည္းက အက်ိဳးေပးတဲ့ကေလးဟု တဖြဖြ ေျပာရွာသည္။
တန္ေဆာင္မုန္းလထဲမွာ တုိက္အိမ္ေလး ၿပီးစီးသြားသည္။ ပန္းခ်ီကားသည္လည္း တုိက္သစ္ကေလး၏ ဧည့္ခန္းနံရံ အလယ္တည့္တည့္မွာ ခံ႔ခံ႔ညားညား ေနရာရ သြားပါေလေတာ့၏ ။
ျပာသုိလျပည့္ညတြင္ မလွႀကိဳင္ သမီးေလးပန္းမႈ ံကုိ ေမြးဖြားခဲ့ေလသည္။
သုိ႕ေသာ ္ ...
ညေနခင္း ၅ နာရီေလာက္ကစ၍ ဗိုက္နာလာသည္။
ေဒၚမွိန္က အရပ္လက္သည္ေဒၚဇံညြန္႕ကုိ သြားေခၚသည္။ အိမ္နီးခ်င္းမိန္းမႀကီးမ်ား လည္း ေရာက္လာကာ မလွႀကိဳင္ ေမြးဖြားဖုိ႕ ျပင္ၾကဆင္ၾကသည္။
ညကုိးနာရီမွာ မလွႀကိဳင္ ေမြးပါ၏ ။
မေမြးခင္ကပင္ ေသြးအနည္းငယ္ သြန္လာသည္။
ကေလးအျပင္ေရာက္အၿပီးမွာ ေသြးေတြ ဒလေဟာဆင္းလာေတာ့သည္။
ေဒၚဇံညြန္႔ မ်က္လုံးျပဴးသြားသည္။ အေတြ ႕အႀကဳံအရ သူမႏုိင္ေတာ့တာ သိသြားသည္။ သုိ႕ေသာ ္ အထင္အျမင္ေသးခံရ မည္ စုိး၍ ကိစၥမရွိပါဘူးဆုိကာ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် ျပဳစုေနေသးသည္။
''ဘာေလးေမြးလဲဟင္ ...ဘာေလးေမြးလဲ''
အခန္းအျပင္က ေမာင္ညိဳျမက ကေလးငုိသံအၾကားမွာ သိလိုေဇာျဖင့္ လွမ္းေမးလုိက္သည္။
''မိန္းကေလးေဟ႔ ...သမီးေလးဟ''
ကေလးမွာ ေျခလက္အစုံအလင္ႏွင္႔ အျပင္ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ငိုသံေပးလုိက္၍ ကေလးအတြက္ စိတ္ပူစရာမလို။ အေမ ကိုပဲ ဝုိင္းျပဳစုေနၾကရသည္။ ဆင္းလာလုိက္သည့္ ေသြးေတြ မွာ လည္း ျမင္မေကာင္း ႐ႈမေကာင္း။
ေဒၚဇံညြန္႕ မတတ္ႏုိင္ေတာ့။
''ေဆး႐ုံပုိ႕တာ ေကာင္းလိမ္႔မယ္''
ဟု ျဖစ္လာေလသည္။
အမရပူရေဆး႐ုံမွာ သိပ္မေဝးေပ။ တံတားတစ္ဖက္ကူး႐ုံႏွင္႔ ေရာက္သည္။ သုိ႕ေသာ ္ ထမ္းစင္လုပ္၍ ထမ္းသြားမွရမည္ ။ တံတားေပၚကုိ ကား၊ ျမင္းလွည္း ျဖတ္လုိ႕ မရပါ။ အင္းကုိ ေလွျဖင့္ ျဖတ္လွ်င္ ပုိ၍ ၾကာႏုိင္ေသးသည္။
''ကုိ ...ညိဳ ...ျမ ...''
လူနာက ခင္ပြန္း ျဖစ္သူ နာမည္ ကုိ ေခၚလုိက္သည္။
''ေမာင္ညိဳျမေရ ...ဝင္ခဲ့ေဟ့ ...မင္းမိန္းမ ေခၚတယ္''
အေျခအေနမဟန္ေတာ့၍ မီးေနခန္းထဲကုိ ေမာင္ညိဳျမအား ေပးဝင္လိုက္သည္။
''ကုိ ...ညိဳ ...ျမ ... ''
''လွႀကိဳင္ ...လွႀကိဳင္ ...ငါ ရွိတယ္ေလ''
''ကေလး ...ကေလး''
''သမီးေလး ေမြးတယ္ဟ''
သည္ေတာ႔မွ ေမာင္ညိဳျမလည္း အႏွီးျဖင္႔ရစ္ပတ္ကာ ထန္းေခါက္ဖာထဲ ထည့္သိပ္ထားသည့္ကေလးကုိ ပထဆုံးအေန ျဖင္႔ လွမ္းၾကည့္မိေတာ့သည္။
''သမီးေလးက သိပ္ခ်စ္ဖုိ႕ ေကာင္းတာပဲဟာ၊ လွႀကိဳင္ ...လွႀကိဳင္၊ နင္ဘယ္လိုေနေသးလဲ''
''ကြၽန္မ ...ကြၽန္မ ...သြား ...ေတာ့ ...မယ္''
''ဟင္''
''သမီးေလးနဲ႔ ေနခဲ႔ေနာ္ ...ကြၽန္မကုိ ေခၚေနၿပီ''
''လွႀကိဳင္၊ လွႀကိဳင္''
''ေခၚေနၿပီ ...နဂါးတုိင္းျပည္က ကြၽန္မကုိေခၚေနၿပီ''
''လွႀကိဳင္ ...စိတ္တင္းပါဟာ''
''နဂါးတုိင္းျပည္က ေခၚေနၿပီ၊ ကြၽန္မသြားရေတာ႔မယ္။ ကုိ ...ညိဳ ျမ ...သမီးေလး ...သမီးေလးကုိ ဂ႐ုစုိက္ပါေနာ္''
ေမာင္ညိဳျမ ရင္ခြင္ထဲတြင္ မလွႀကိဳင္ ဇက္က်ိဳးက်သြားေလသည္။
''ဟာ ...အေမ ...လုပ္ပါဦးဗ်၊ အရီးဇံညြန္႔ ...ကြၽန္ေတာ္ ့ မိန္းမကုိ ၾကည့္ပါဦး ...အမယ္ေလးဗ်ာ။ အေဖေရ ...အေဖ''
စီးပြားဥစၥာျပည့္စုံပါမွ တတ္ကြၽမ္းသည့္ က်န္းမာေရး ဝန္ထမ္းႏွင့္ မအပ္ႏွံမိသည့္အတြက္ မ ျဖစ္သင့္ဘဲ ေရတိမ္နစ္ရသည့္ အ ျဖစ္ကုိ ေနာင္မွ ေနာင္တရမဆုံး ရွိၾကရေလသည္။
သမီးေလးမွာ ကုိယ္လက္အဂၤါျပည့္စုံေသာ ္လည္း ေအာက္ပုိင္း ႀကဳံလွီေသးေကြးေနသည္။
ခါးေအာက္ပုိင္းမွစ၍ ေျခေထာက္မ်ား သိမ္ေနကာ လႈပ္ရွားမႈ မရွိေပ။ ေမြးစကဆုိလွ်င္ ေျခေထာက္တစ္ဖက္ႏွင့္ တစ္ဖက္ လိမ္ၿပီး ေခြယွက္ေနသည္။ ေဒၚမွိန္က ေျခေထာက္ႏွစ္ ဖက္ကုိခြာကာ ႏွိပ္ႏွိပ္ေပးၿပီး ေျခတစ္ဖက္ႏွင္႔တစ္ဖက္ၾကားတြင္ အဝတ္စ ခံထား၍ ကြဲကြာသြားျခင္း ျဖစ္သည္။
ေလးငါးလၾကာ၍ ႐ုပ္လုံးေပၚလာသည့္အခါ သမီးေလးမွာ အလြန္ေခ်ာေမာလွပသည္ကုိ ျမင္ရသူတုိင္း အံ့ၾသေလာက္ဖြယ္ ေတြ ႕ရေလသည္။
ကုိညိဳျမသည္ သမီးေလးကုိၾကည့္ၿပီး မ်က္ရည္မ်ား က်လာသည္။
''ေၾသာ္ ...လွႀကိဳင္ရယ္။ ငါ့ကုိ ဒုကၡိတသမီးေလးန႔ဲ ထားခဲ႔ရက္တယ္။ သူ ကေတာ့ သြားရွာၿပီ''
ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ကုိညိဳျမ အရက္သမားႀကီးလုံးလုံး ျဖစ္ရရွာသည္။ စိတ္ညစ္စိတ္ေလသည္မ်ား ကုိ အရက္ေသာက္၍ ေျဖ ရွာခဲ႔သည္။
ဦးေတာက္ထိန္မွာ အရြယ္ရွိေသး။ ဦးေဆာင္ႏုိင္စြမ္းရွိေသး၍ ေတာ္ ေသးေတာ႔၏ ။
စီးပြားေရး ကေတာ႔ ယိမ္းယုိင္မသြားခဲ႔ေပ။
'နဂါးမင္း' လက္မႈ ပစၥည္းအေရာင္ းဆုိင္လုပ္ငန္းႏွင္႔ ပန္းပုလုပ္ငန္းမွာ တရွိန္ရွိန္ျဖင္႔ တုိးတက္လ်က္ရွိသည္။
အိမ္ျခံဝင္းေထာင့္မွာ သြပ္မုိး၊ ပ်ဥ္ကာအိမ္ကေလးတစ္လုံး ထပ္ေဆာက္၍ ပန္းပုအလုပ္႐ုံတစ္ခုပင္ ေဆာက္ႏုိင္ခဲ႔သည္။ လက္မႈ အလုပ္သမားမ်ား ေခၚယူခန္႔ထားကာ လုပ္ငန္းတြင္ က်ယ္လာခဲ႔သည္။
ကုိညိဳျမကေတာ႕ ပန္းပုလည္း မထုေတာ႔။ အလုပ္အေပၚမွာ လည္း စိတ္မဝင္စားေတာ့။ ေန႔စဥ္ အရက္ေသာက္ေန ျခင္းျဖင္႔သာ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ႔ေတာ႔သည္။
ပန္းမႈ ံေလးမွာ အဘြားလက္ထဲမွာ ပဲ ႀကီးျပင္းခဲ႔ရသည္။
ပန္းမႈ ံသည္ အလြန္ေအးေဆးေသာ ကေလး ျဖစ္သည္။ ငုိယုိျခင္း၊ ဂ်ီက်ျခင္း မရွိ။ အၿမဲၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ႏွင္႔ ထားရာမွာ ေနရွာသည္။ သိတတ္စအရြယ္မွာ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ လက္ညိႇဳးထုိးျပသည္။ သူ႕ကုိခ်ီ၍ ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕မွာ ရပ္ေနလွ်င္ ပန္းခ်ီ ကားႀကီးကုိ တေမ႔တေမာ ေငးၾကည့္ေနတတ္သည္။
သူမ်ား ကေလးေတြ လမ္းစမ္းေလွ်ာက္သည့္အရြယ္ေရာက္သည့္တုိင္ ပန္းမံႈ မတ္တတ္ပင္ မရပ္ႏိုင္ခဲ႔ပါ။
ေအာက္ပုိင္းမသန္သည့္ ဝဋ္ေၾကြးကုိ ခံစားေနရေသာ ္လည္း အျခားအခ်က္မ်ား မွာ ေတာ့ သာမန္ကေလးေတြ အတုိင္း ဉာဏ္ရည္မီခဲ႔ပါသည္။
စကားေျပာရမည္ ့အရြယ္တြင္ စကားေျပာသည္။
ပန္းမႈ ံက တျခားကေလးေတြ ထက္သာေသာ အခ်က္မွာ ရည္မြန္ခ်က္ခ်ာျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။
ဆုိင္သုိ႔ ပန္းမႈ ံကုိ ေခၚသြားသည့္ရက္မ်ား တြင္ ပုိ၍ ေရာင္ းရသည္ဟု ေဒၚမွိန္ကေျပာသည္။ သူမ်ား ႏွင့္ မတူ၊ ထူးျခား၍ က်က္သေရရွိေသာ မ်က္ႏွာကေလးမွာ ဆုိင္ကုိလာသူမ်ား အေပၚ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိခဲ႔၏ ။ သူမ၏ ဒုကၡိတဘဝေလးကလည္း သနားစရာ မုိ႕ လူတုိင္း၏ ၾကင္နာမႈ ကုိ ခံယူရပါသည္။
ဆုိင္ကုိေရာက္လာသည့္ ႏုိင္ငံျခားသားတုိင္း ပန္းမႈ ံကုိ ဓာတ္ပုံ႐ုိက္ယူသြားၾကသူခ်ည္း ျဖစ္သည္။
ရင္ခြင္ပုိက္အရြယ္မွ လြတ္သည္ႏွင္႔ ပန္းမႈ ံကုိ ဘီးတပ္ကုလားထုိင္ေလးျဖင့္ ထားေပးခဲ႔ရသည္။
ေက်ာင္းထားလုိ႔မ ျဖစ္ႏုိင္၍ အသက္၆ႏွစ္ ရွိမွ ဆရာမ ေခၚကာ အိမ္မွာ စာသင္ရသည္။ ငါးတန္းေအာင္သည့္အဆင့္အထိ ပန္းမႈ ံ စာသင္ခဲ့ရပါသည္။ အစိုးရေက်ာင္းမ်ား မွ စာေမးပြဲမ်ား ကုိ ဝင္ေျဖျခင္းျဖင္႔ တရားဝင္ ငါးတန္းေအာင္ခဲ့သည္။ ေနာက္ပုိင္း ေတာ့ ပန္းမႈ ံကုိ ပညာဆက္သင္မေပးေတာ့ပါ။
''မမွိန္ ...ကေလးကုိ ဆုိင္ေခၚေခၚမ သြားပါနဲ႕ ေတာ့ကြာ။ လူေတြ က သူ႕ကုိ ဒုကၡိတေလးဆုိၿပီး ဝုိင္းဝုိင္းသနားေနၾကတာ၊ ၾကာေတာ့ သူ႕မွာ အားငယ္စိတ္ေတြ ဝင္သြားမယ္''
ဦးေတာက္ထိန္က တားျမစ္သည့္အတြက္ ဆုိင္ကုိ ေခၚမသြား ျဖစ္ေတာ႔ေပ။
ပန္းမႈ ံဘဝသည္ အခ်ိန္ျပည့္ အိမ္ထဲမွာ ေနရင္းျဖင္႔သာ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ့ရေလသည္။ ေန႔စဥ္ ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕မွာ ထုိင္ရင္း ေငးေမာရင္းျဖင့္ ...
မလွႀကိဳင္ ကြယ္လြန္ၿပီး သုံးေလးႏွစ္ အၾကာမွာ ကုိညိဳျမကုိ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႕ အေဖႏွင္႔အေမက တုိက္တြန္းခဲ႔သည္။
ကုိညိဳျမက ခါးခါးသီးသီး ေခါင္းယမ္းခဲ႔ေလသည္။
''ဘယ္ေတာ့မွ ေနာက္အိမ္ေထာင္မျပဳေတာ႔ဘူး အေမ။ ကြၽန္ေတာ္ ့ ဘဝထဲက လွႀကိဳင္ ေပ်ာက္မသြားေသးပါဘူး။ လွႀကိဳင္ ကြၽန္ေတာ္ နဲ႕ အတူတူ အၿမဲရွိေနပါတယ္ဗ်ာ''
အရက္ေၾကာင္ ေၾကာင္ၿပီးေျပာေနသည္ဟုသာ မိဘႏွစ္ ပါးက စိတ္မေကာင္းစြာ မွတ္ယူႀကသည္။
''ကြၽန္ေတာ္ လွႀကိဳင္ကုိ ေန႔တိုင္းေတြ ႕တယ္ အေမ''
''သားရယ္''
''အေမတုိ႕က မယုံဘူးလား။ ကြၽန္ေတာ္ ညတုိင္း အိပ္မက္ထဲမွာ လွႀကိဳင္နဲ႕ ေတြ ႕တယ္ဗ်၊ သိလား''
''ဒါေတာ့ ဒါေပါ့ကြယ္။ စိတ္စြဲလမ္းတာကုိး''
''လွႀကိဳင္က နဂါးျပည္မွာ ေရာက္ေနတာ အေမ။ အိပ္မက္ထဲမွာ ေတြ ႕ရင္ သူ႕ကုိ နဂါးမေလးလို ေတြ ႕ရတာ ဗ်။ ေခါင္းမွာ နဂါး႐ုပ္ပါတဲ့ စည္းပုံေလး ေဆာင္းလို႔''
ဦးေတာက္ထိန္ႏွင့္ ေဒၚမွိန္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာ တစ္ေယာက္ ၾကည့္လုိက္ၾကသည္။
''ဒါေတြ အစြဲအလမ္း မထားပါနဲ႔သားရယ္။ မင္းမိန္းမက ေသခါနီး ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ေျပာသြားတာပါ''
ကုိညိဳျမကုိ ေနာက္အိမ္ေထာင္ျပဳဖုိ႕ တုိက္တြန္း၍ လည္း မရ၊ အရက္မျဖတ္ႏိုင္ေတာင္ ေလွ်ာ့ေသာက္ပါဟု ေခ်ာ့လို႕ လည္း မရ။ သည္အတုိင္းပဲ လႊတ္ထားလုိက္ရေတာ့သည္။
ေန႔စဥ္ရက္ဆက္ အရက္ေသာက္ရင္းမွ ကာလရွည္လ်ားလာသည့္အခါ ေရာဂါ မ်ား ပါ ဝင္လာခဲ႔သည္။ ေသြးတုိး ေရာဂါ ၊ အသည္း ေရာဂါ မ်ား မွာ အရက္သမားအမ်ား စု ျဖစ္တတ္ေသာ ေရာဂါ မ်ား ျဖစ္ပါသည္။
ကုိညိဳျမ၏ ပါးမွာ တစ္စတစ္စ ေဖာင္းလာကာ၊ အသားအေရမ်ား ပြစိစိ၊ ေဖာသြပ္သြပ္ ျဖစ္လာသည္။
ထုိအခ်ိန္တြင္ သူတုိ႕၏ 'နဂါးမင္း' ပန္းပုလုပ္ငန္းႀကီး ကေတာ့ အရွိန္အဟုန္ျပင္းျပင္း တုိးတက္လ်က္ရွိ၏ ။ အစိုးရက Visit Myanmar Year သတ္မွတ္ကာ ကမၻာလွည့္ခရီးသည္လုပ္ငန္းကုိ အားေပးလာ၍ ႏုိင္ငံျခားသားဧည့္သည္ အလာမ်ား လာသည္။Tourist Guide တစ္ေယာက္ က လာဆက္သြယ္ၿပီး သူက ကုိယ္စားလွယ္အ ျဖစ္တာဝန္ယူကာ ၾသစေၾတးလ်ႏုိင္ငံ ႏွင္႔ ျပင္သစ္ႏုိင္ငံရွိ အေရွ႕တုိင္းအႏုပညာပစၥည္းအေရာင္ းဆုိင္ ႏွစ္ ဆုိင္သုိ႔ ပန္းပု႐ုပ္မ်ား တင္ပုိ႕ခြင့္ရလာသည္။
ဦးေတာက္ထိန္မွာ အသက္ ၆ဝေက်ာ္ ၇ဝနီးပါးမွ အားသစ္မာန္သစ္ျပန္ေမြးကာ လုပ္ငန္းကုိ ဦးေဆာင္ရေတာ့သည္။
ကုိညိဳျမဆီ ကေတာ့ ဘာအကူအညီမွမရေတာ့။
ပန္းမႈ ံေလးအသက္ ၈ ႏွစ္ အရြယ္တြင္ ကုိညိဳျမ အိပ္ရာထဲ ဗုန္းဗုန္းလဲေလသည္။
အရက္သမားလူမမာတုိ႕ထုံးစံအတုိင္း ေဆးကုတာက ကုတာတစ္ပုိင္း၊ အရက္မေသာက္ဘဲ မေနႏုိင္တာက တစ္ပုိင္း။ အရက္ ဝမ္းထဲမဝင္သမွ် တစ္ကုိယ္လုံး တဆတ္ဆတ္တုန္ေနကာ ေနမရ ထုိင္မရေအာင္ ဟစ္ေအာ္ငုိယုိေနရွာသည္။
အေမ ျဖစ္သူ ေဒၚမွိန္က မ်က္ရည္စက္လက္ျဖင္႔ သားလူမမာ ပါးစပ္ထဲကုိ အရက္ကုိ ဇြန္းျဖင့္ တစ္ဇြန္းခ်င္း ေလာင္းခ် ေပးရသည္။ ေသမည္ ဆုိတာ ေသခ်ာေနေတာ့လည္း ေသခါနီး မွာ သူ႕ဆႏၵအတုိင္း ရွိပါေစေတာ့။
ကြယ္လြန္မည္ ့ေန႔တြင္ ...
''ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕ ပုိ႔ေပးပါ၊ ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕ ပုိ႔ေပးပါ''
ဟု တစာစာ ပူဆာသည္။
သူ႕ဆႏၵအတုိင္း ဧည္႔ခန္းထဲမွာ ခုတင္တစ္လုံးျပင္ကာ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ ျမင္သာေအာင္ ခုတင္ေျခရင္းကုိ ပန္းခ်ီကား ခ်ိတ္ထားသည့္ နံရံဘက္ လွည့္ထားရသည္။ ခုတင္ေပၚအိပ္ေနလ်က္မွာ ပန္းခ်ီကားကုိ သက္ေသာ င့္သက္သာ ျမင္ေစႏုိင္ရန္ ျဖစ္ သည္။
ညဦးပုိင္းအေရာက္ ပန္းခ်ီကားႀကီးဆီ လက္ညိႇဳးထုိးကာ ...
''ဟုိမွာ ...လွႀကိဳင္ ...လွႀကိဳင္''
''သား ...ညိဳျမ၊ သတိထားပါကြယ္''
''လွႀကိဳင္ရယ္ အေမ၊ ဟုိမွာ လွႀကိဳင္ရယ္ ...အေမတုိ႕ မျမင္ဘူးလား''
''သားေလး ...ဘုရားကုိ အာ႐ုံျပဳေနာ္''
''လွႀကိဳင္ ေခၚေနၿပီ အေမ၊ လွႀကိဳင္ရယ္ ေတာင္ကုန္းေျခရင္းမွာ ရပ္ေနတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ့ကုိ လွမ္းေခၚေနၿပီ''
အရက္ဒဏ္ျဖင့္ အရက္ေၾကာင္,ေၾကာင္ၿပီး ေသခါနီး ထင္ေယာင္ထင္မွာ း ျဖစ္ေနသည္ဟု အားလုံးက မွတ္ယူႀကသည္။
''သြားေတာ႔မယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ သြားေတာ႔မယ္ အေမ၊ အေဖေရ အေဖ၊ သမီးေလးကုိ ဂ႐ုစုိက္ပါဗ်ာ၊ လွႀကိဳင္ေရ ...ငါလာၿပီေဟ့ ...''
ကေယာင္ေခ်ာက္ခ်ားဟစ္ေအာ္ၿပီး အသက္ထြက္သြားေလေတာ႔သည္။
မလွႀကိဳင္ ကြယ္လြန္ၿပီးေနာက္ပုိင္းကတည္းက ကုိညိဳျမကုိ အိမ္စီးပြားေရး အတြက္ အားမကုိးရေတာ့ေသာ ္လည္း ပန္းမံႈ ေလးအတြက္ေတာ့ ဖခင္ရယ္လို႕ ရွိေနေသးသည္။
ကုိညိဳျမ ဆုံးပါးသြားသည့္အခါမွာ ေတာ့ ပန္းမႈ ံေလးခမ်ာ မိတဆုိးဘဝမွ မိဘမဲ့ ျဖစ္ရေလျပီ။
အဘုိးႏွင့္ အဘြားမွာ တစ္ဦးတည္းေသာ သား၏ မ်ိဳးဆက္ တစ္ဦးတည္းေသာ ေျမးဒုကၡိတမေလးကုိ အသနားပုိရွာသည္။
ပန္းမႈ ံအတြက္ ကေတာ့ ထူးထူးျခားျခား ဘဝေျပာင္းလဲသြားျခင္း မရွိခဲ႔ရပါ။ နဂုိကတည္းကပင္ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ ရဘဲ ဘဝကုိ ေရေသလုိ အခ်ိန္ကုန္လြန္ခဲ့ရရွာေသာ ပန္းမႈ ံ။
တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ ပန္းခ်ီကားႀကီးေရွ႕မွာ ထုိင္ရင္း၊ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ ေငးေမာရင္း၊ စိတ္ကူးယဥ္ရင္းျဖင့္ သာ အခ်ိန္ကာလမ်ား ကုိ ေက်ာ္ျဖတ္လာခဲ့ရသည္။
ပန္းခ်ီကား၏ ထူးျခားဆန္းၾကယ္ အ့ံၾသဖြယ္ ျဖစ္ရပ္ကုိ ႀကဳံရေတာ့ ပန္းမႈ ံ အသက္ဆယ္ႏွစ္ ရွိၿပီ။
ပန္းခ်ီကားႀကီးထဲတြင္ လသာေနျခင္း၊ မုိးရြာျခင္း၊ ေလျပင္းက်ျခင္း စသည့္ေျပာင္းလဲမႈ မ်ား ကုိ စတင္ေတြ ႕ရွိသူမွာ ပန္းမႈ ံ ျဖစ္သည္။ ပန္းခ်ီကားထဲတြင္ ထုိသုိ႕ေသာ အေျပာင္းအလဲမ်ား ျဖစ္ေနသည္မွာ အစဦးကတည္းကလား၊ ယခုမွ သတိထားေတြ ႕ရွိ သြားတာလား အေျဖမရွာတတ္ေတာ့ေပ။
ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ ပန္းမႈ ံ ေဖာ္ထုတ္လုိက္သည့္အတြက္ ဦးေတာက္ထိန္ေရာ၊ ေဒၚမွိန္ပါ ပန္းခ်ီကားကုိ သတိထားေစာင့္ၾကည့္ ၾကရေတာ႔သည္။
ဂ႐ုျပဳေလ႔လာမိေတာ့ ပန္းခ်ီကား၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္မ်ား ကုိ တျဖည္းျဖည္း သိလာရေလသည္။
ပန္းခ်ီကားသည္ ညသန္းေခါင္ယံအခ်ိန္တုိင္းတြင္ ထူးျခားမႈ ျပတတ္သည္။ ပန္းမႈ ံ ကေတာ့ ပန္းခ်ီကားထဲတြင္ ျဖစ္ေန သည့္ ရာသီဥတု အေျခအေနမ်ား မွာ ဟုိမွာ ျဖစ္ေနသည့္အတုိင္း ထင္ဟပ္ျခင္း ျဖစ္သည္ဟုဆုိသည္။ ပန္းမႈ ံေျပာသည့္ 'ဟုိမွာ ' ဆုိသည္မွာ မည္ သည့္ေနရာနည္း။ ပန္းခ်ီကားထဲက႐ႈခင္းပုံမွာ ကမၻာ၏ ဘယ္အရပ္ေဒသကုိ ေရး ဆြဲထားမွန္း မသိႏိုင္ေပ။ ေစတီ ပါသည့္အတြက္ ျမန္မာႏုိင္ငံထဲက တစ္ေနရာဟုေတာ့ မွတ္ယူႏုိင္ပါ၏ ။
ပန္းခ်ီကားကုိ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ႔ရာ လျပည့္ညပတ္ဝန္းက်င္မ်ား မွာ ပုိ၍ ထင္ထင္ရွားရွား ျမင္သာသည္ကုိ ေတြ ႕ရ၏ ။ လျပည့္ခါနီး သုံးေလးရက္ႏွင္႔ လျပည့္ေက်ာ္သုံးေလးရက္မ်ား မွာ ေန႔လယ္ေန႔ခင္း၌ ပင္ ေျပာင္းလဲမႈ မ်ား ေပၚလာတတ္သည္။
တစ္ခုေသာ လျပည့္ညတြင္ ေတာ့ ေစတီေလး၏ ထိပ္ဖ်ားဆီမွ အေရာင္ ၿပိဳးၿပိဳးျပက္ျပက္ႏွင့္ ေရာင္ ျခည္ေတာ္ ကြန္႔ျမဴးသည္ကုိပင္ ေျမးအဘုိးသုံးေယာက္ လုံး ျမင္ေတြ ႕ခဲ့ရသည္။
ဦးေတာက္ထိန္က ပန္းခ်ီကား၏ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ကုိ လူေတြ သိသြားမွာ စုိးသည္။ ေဒၚမွိန္႔ကုိလည္း ဘယ္သူ႔မွမေျပာရန္ ႏႈတ္ပိတ္သည္။ ပန္းမႈ ံကုိလည္း ေခ်ာ့ေမာ့ေဖ်ာင္းဖ်၍ ဘယ္သူ႕မွ အသိမေပးရန္ ကတိေတာင္းထားခဲ့သည္။
သုိ႕ေသာ ္ ကေလးစိတ္မကုန္ေသးေသာ ၊ ပကတိ႐ုိးသားျဖဴစင္လွသည့္ ပန္းမႈ ံဆီမွတစ္ဆင့္ပင္ လူအခ်ိဳ႕ သိသြားရပါေတာ့သည္။
တစ္ေန႔ေသာ လျပည့္ည မတုိင္ခင္တစ္ရက္တြင္ ေန႔လယ္ပုိင္းႀကီး ပန္းမႈ ံ တစ္ေယာက္ တည္း ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ ထုိင္ၾကည့္ေနခိုက္ ပန္းခ်ီကားသည္ မိႈင္းမႈ န္သြားကာ မုိးရြာသည့္ပုံေပၚလာ၏ ။
ထုိ႐ႈခင္းကုိ ပန္းမႈ ံ ထုိင္ၾကည့္ေနခိုက္ အလုပ္သမား တစ္ေယာက္ အိမ္ထဲဝင္လာကာ ပန္းခ်ီကား၏ ထူးျခားမႈ ကုိ ျမင္ေတြ ႕သြားေတာ့သည္။
ပန္းမႈ ံကလည္း ႐ုိးသားစြာ ပင္ ပန္းခ်ီကားအေၾကာင္းကုိ ေျပာျပလုိက္သည္။
အလုပ္သမားသည္ အျခားအလုပ္သမားမ်ား ကုိ ေျပးေခၚကာ ပန္းခ်ီကား၏ ထူးျခားမႈ ကုိျပသည္။ အလုပ္သမားအားလုံး ပန္းခ်ီကားထဲမွ မုိးရြာသည့္ ႐ႈခင္းကုိ တစ္ခဏတာမွ် ျမင္လုိက္ၾကရေလသည္။
ထုိသတင္းသည္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံးကုိ ပ်ံ႕ႏွံ႔သြားခဲ့ေလ၏ ။
တစ္ရြာလုံးလုိလိုေရာက္လာကာ ပန္းခ်ီကားကုိ ၾကည့္ၾကသည္။ သုိ႕ေသာ ္ ပန္းခ်ီကားမွာ အခ်ိန္ျပည့္ေျပာင္းလဲေနသည္ မဟုတ္ရာ လူအေတာ္ မ်ားမ်ား က ထူးျခားခ်က္ကုိ မေတြ ႕ျမင္လိုက္ရေခ်။ ထုိအခါ မယုံၾကည္ပါဆုိသူမ်ား ရွိလာေတာ့သည္။
ဦးေတာက္ထိန္က မယုံၾကည္သူေတြ ရွိတာကုိ ဝမ္းသာသည္။ သူကပင္ ေျမးမေလးပန္းမံႈမွာ ဦးေႏွာက္က်ပ္မျပည့္ရွာ၍ စိတ္ကူးယဥ္ျပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနတာပါဟု သတင္းလႊင္႔ရသည္။
ထုိအခ်ိန္မွစ၍ ပန္းခ်ီကားႀကီးကုိ အမ်ား မျမင္သာေအာင္ ကတၲီပါစျဖင့္ ကန္႔လန္႔ကာကာၿပီး ဖုံးကြယ္ပစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါေတာ႔သည္။
 ေမြးစားတေစၧ |  ေဒါက္တာစိုးထိုက္ႏွင့္ နဂါးတိုင္းျပည္ |  ရိုင္းတဲ့ တေစၦ |