ကဗ်ာဆရာမ တစ္ဦးသို႕
လ နာက်ေနတယ္။
နယ္စပ္ကို ငါ မျဖတ္ေက်ာ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။
ဒီဘက္မွာ ပဲ ငါ့ခႏၶာနဲ႔ ငါဟာ က်န္ခဲ့တယ္။
ငါ့ေျခရင္းက ေျမႀကီးထဲ ငါ့လက္ႏွစ္ ဖက္ ထိုးသြင္း
သီးပင္စားပင္အတြက္ စိတ္ခ်င္း တလင္းနယ္ေနတယ္။
ဒူးေထာက္ ေခါင္းငံု႔ေနရာက ေခါင္းေမာ့ၾကည့္လိုက္တယ္
တစ္လွမ္း၊ ႏွစ္ လွမ္း၊ သံုးလွမ္း ... အဲဒါ နယ္စပ္ပဲ။
ဘာစည္းမွ တားမထားဘူး၊ ဘာစည္း႐ိုးမွ မျခားဘူး။
ဒီကနဲ႔ တစ္ဆက္တည္းေပမယ့္ ဒီကရဲ႕ အဲဒီ ဟာ နယ္စပ္ပဲ။
လက္နဲ႔ ေျမႀကီး ေသြးစည္းတဲ့အထိ ဆုပ္ကိုင္ေျခေနရင္း
ငါ ေငးၾကည့္ေနမိတယ္၊ ငါ စိုက္ၾကည့္ေနမိတယ္။
တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ပဲ လြတ္လပ္သြားၿပီး တစ္ခ်ိန္တည္းမွာ ပဲ စူးျမက္။
အလင္းသီတဲ့ႀကိဳး/ အပူဒဏ္နဲ႔/ ျပတ္က်သြားခဲ့တယ္။
အသိနဲ႔ပဲ လေရာင္ အေရြ႕ကို ျမည္ ့ျမည္ ့ထိေနတယ္။
ကူးေနတဲ့ ငါးဟာ ေရေပၚ ယံုၾကည္မႈ ထားသလိုပဲလို႔ ထင္တယ္။
ငါ မသြားႏိုင္လို႔ နယ္စပ္ဟာ ငါ့ဆီေရာက္လာတယ္
နယ္စပ္ဟာ ငါ့ငယ္ထိပ္ေပၚ တက္ရပ္တယ္
အလံဆိုတာ ေမွ်ာ္မွန္းခ်က္လည္း တလူလူ လြင့္တာပဲ။
႐ုရွက မရီရာ ဆဗက္တာယဲဗား ေျပာခဲ့တယ္။
ၿဗိတိသွ်က ႐ုသ္ေဖးန္႐ိုက္တ္ ထပ္ေျပာတယ္
'ခရစ္ယာန္ေလာကထဲမွာ ငါဟာ ဂ်ဴး တစ္ေယာက္ '
မဟာပုရိသ အလံုးစံု စိုးမိုးမႈ မွာ ငါဟာ မိန္းမ
႐ွဴသြင္းလိုက္တိုင္း အာဏာဆက္ဆံေရး မွာ
ငါဟာ ကဗ်ာဆရာမ ။
ဒီအသိေတြ ဟာ ငါ့ကို ဒီေနရာမွာ ပဲ အျမစ္တြယ္ေစတယ္။
နယ္စပ္ဟာ ငါ့ထဲဝင္သြားၿပီး ငါ့ရဲ႕ ထာဝစဥ္
'အျခား'အ ျဖစ္ ေနထိုင္သြားေတာ့မယ္ ဆိုလား။
ဘယ္လို အမည္ တပ္တပ္၊ အခု ဒီမွာ ငါ ဒါကိုပဲ ထပ္ေျပာမယ္
တစ္ေလာကလံုး ထိန္ထိန္လင္းေနရင္ေတာင္
လ ကေတာ့ တစ္စင္းတည္းပါ။
ငါဟာလည္း လေရာင္ ငတ္သူတစ္ဦးပါ။
ငါ့ခႏၶာ အဖြဲ႕အစည္းဟာ လေရာင္ ေပြ႕ဖက္ ဒဏ္ေတြ ပါ။ ။
၂၆၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂ဝ၁၂။
ကိုယ္ပိုင္အသံ
အပ္ခ်ည္တစ္မွ်င္မွာ ခ်ိတ္ဆြဲထားတဲ့ ႐ုပ္နာမ္သံသရာရဲ႕ ေျမႀကီးေပါ့
ဒီကမၻာႀကီးမွာ ငါဟာ ေပါင္းစပ္ဓာတ္ေငြ႕၊ ေသြးေႏွာမ်ဳိးစိတ္၊ ေရျမႇဳပ္ေကာင္
အျပင္ေလာကဆိုတဲ့ မွန္ကူကြက္ထဲ ငါ့ဖြဲ႕တည္မႈ အေပါက္ေတြ ထဲက
ေခ်ာင္းၾကည့္တယ္
တစ္ခ်က္မွ လွည့္မၾကည့္ဘဲ ထြက္သြားသူဟာ ငါ့မွာ ေစးကပ္ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
အဲဒီ မွာ သူဟာ လက္နက္သစ္ ျဖစ္ဖို႔ စစ္ရည္က်ဳိစက္ထဲ ခုန္ဆင္းလိုက္သလား
အိုးပစ္အိမ္ပစ္ ထြက္ခြာသြားၾကသူေတြ ရဲ႕ အိုးပ်က္အိမ္ပ်က္ အမွတ္ရမႈ မွာ
က်န္ရစ္ နံပိန္ေခြးအိုတစ္ေကာင္လို ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ေမွ်ာ္ေနမလား
ဒ႑ာရီသစ္ နံရံမွတ္တမ္းမွာ ေရး ျခစ္စရာ ေက်ာက္သားတစ္စ ျဖစ္ေနမလား
ဇီဝေဆးသိပၸံ စမ္းသပ္ခန္းက စြန္႔ပစ္ခံ ၅ လသားအရြယ္ သေႏၶသားထဲ
ပါေနမလား။
ေၾသာ္ ... အဲဒီ ခ်စ္စဖြယ္ လူသားေလး
ေၾသာ္ ... သနားစရာ သိုးငယ္ေလး
စၾကာမွန္ေျပာင္းအလွည့္မွာ ဘယ္အကန္႔ထဲ သူ ျပဳတ္က်ေနရွာမလဲ။
အဲဒီ အုတ္သားနံရံႀကီးမွာ ငါ့အသံေလးကို စိုက္ၾကည့္တယ္
သူပဲသိတဲ့ ကိုယ္ပိုင္အသံ
ဟိန္းသံကြဲသံ ေတာ္ လဲသံ စူးဝါးႀကီးထဲ ငါဟာ မၾတာတစ္ဝက္ မရွိခဲ့ဘူး
သူ႔ထံကပဲ စီးဆင္းၿပီး စီးဆင္းျခင္းဟာ ငါ့ကို မွ်ဥ္းၿပီး အသံျပဳတယ္
ငါ့ထဲ ျမည္ ဟည္းေနတဲ့ အသံစိမ္းႀကီးဟာ ကပ္တစ္ခုရဲ႕ ေရွ႕ေျပးလား
အဆံမပါတဲ့ ေခါင္းေလာင္းႀကီးတစ္လံုး
လံုးလံုး မေပ်ာက္ဆံုးသြားခင္ ေခ်ာက္ေခ်ာက္ခ်ားခ်ား
ကမၻာအသိ ျမည္ ဟည္းေနခဲ့ဖူးတယ္။
ရွင္႐ံုတင္ပဲ ရွင္ၿပီး ေသ႐ံုတင္ပဲ ေသသြားၾကသူ လူအမ်ား စုေတြ ရယ္။
အက္ရာေတြ ၊ ပ်က္ရာေတြ ၊ ျပတ္ရာေတြ ကို စုထံုးၿပီး
ကုထံုးမရွိတဲ့ ငါ့အသံကို လိႈင္းသံအဆံုး ျမည္ ၾကည့္တယ္
ငါ့ ကိုယ္ပိုင္အသံနဲ႔ေပါ့
ငါ သူ႔ကို လွမ္းေခၚၾကည့္တယ္ ငါ့ ကိုယ္ပိုင္အသံရွင္
ငါ့ပါးစပ္က ေျဖာင့္ေျဖာင့္ျဖဴးျဖဴး ထြက္လာသံကို
ငါ ေထြးထုတ္ပစ္လိုက္တယ္ အဲဒါ ငါ့အသံမဟုတ္ဘူး
အဲဒါ ငါ့ပါးစပ္ထဲ ထည့္ထားတဲ့ သူတို႔ရဲ႕ အသံေတြ
ငါ့ ကိုယ္ပိုင္အသံဟာ ထံုထံုအအ အက္အက္ကြဲကြဲ
ငါ့ ကိုယ္ပိုင္အသံနဲ႔ သူနဲ႔ ဆက္ထားတဲ့ အကြာအေဝးဟာ ေကြ႕ေကာက္။
အဲဒီ မွာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံသားေပၚ ၾကဲခ်တဲ့ ဗံုးေတြ ထဲ အမည္ ဆင္တူ ပါေနမလား
စိုက္ပ်ဳိးေရး အိပ္မက္ ပတ္ၾကားအက္ထဲ
႐ိုက္သြင္းလိုက္တဲ့ စက္မႈ သံခြၽန္ ဓနကြၽန္လား
သူတစ္ပါးရဲ႕ ေသြးေတြ နဲ႔ အာဏာရွင္ဝတ္႐ံု ခ်ဳပ္ေပးတဲ့
သစၥာရွင္ မ်က္မျမင္ အပ္တစ္ေခ်ာင္းလား
ဆားသိပ္ထားတဲ့ ဘဝနဲ႔ပဲ လူ ျဖစ္က်ဳိးမ်ား နပ္ေနမလား။
၁၊ ၾသဂုတ္၊ ၂ဝ၁၂။
ေက်ာက္စရစ္
ရႊံ႕ကေန ဘုရားေက်ာင္း ေစတီပုထိုးနဲ႔ ရြာကေန အင္ပါယာေတြ
ေက်ာက္တစ္ခ်ပ္ကေန ဘာသာစကား ယဥ္ေက်းမႈ အႏုပညာနဲ႔ သီအိုရီေတြ
သက္ဦးဆံပိုင္ကေန သမိုင္းကို ေက်ာထမ္းခဲ့ရတဲ့ ျပည္သူတို႔ရဲ႕ အသံေတြ
ေနရပ္ဌာေနေတြ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္းမႈ ေတြ ရာဇဝင္ ဒီးဒီးညံ အေရး အခင္းေတြ
ဆယ္စုႏွစ္ ၊ ရာစုႏွစ္ ၊ ေထာင္စုႏွစ္ ေတြ ... သူ႔တစ္ဝိုက္မွာ ျဖစ္ခဲ့တယ္။
ၿမိဳ႕ႀကီးျပႀကီးမက လက္နက္ႏိုင္ငံေတြ ရဲ႕ သမိုင္းတြင္ းထဲမွာ သူ ရွိခဲ့တယ္။
ျပန္လည္တူးဆြ ေဖာ္ထုတ္ၾကတဲ့အခါ အင္အားရဲ႕ ဓားစာခံ လူအ႐ိုးေတြ ၾကား
ေဂၚျပားနဲ႔ ပစ္တင္ခံလိုက္ရတဲ့ စာမဲ့မွတ္တမ္းေတြ ထဲမွာ သူ ပါခဲ့တယ္။
ဘယ္အခ်ိန္ၾကည့္ၾကည့္ ဥတုသံုးလီေအာက္မွာ ဘာအကာအကြယ္မွ သူ မရွိခဲ့။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူဟာ လူစြမ္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ရဲ႕ ႏွလံုးသား။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူဟာ အေမွာ င္ေခတ္ရဲ႕ မ်ဳိသိပ္ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္လား။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူဟာ ေပါက္ကြဲခဲ့တဲ့ ဧရာမၾကယ္ႀကီးရဲ႕ ေသြးသားလား။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူဟာ လွ်ိဳ႕ဝွက္နားေထာင္ခဲ့ရတဲ့ ေရဒီယိုသတင္းတစ္ပုဒ္လား။
တစ္ခ်ိန္တုန္းက သူဟာ ေခတ္ႀကီးရဲ ႀကိတ္စက္ထဲက စင္ထြက္မာခဲသြားတဲ့
ေသြးစက္လား။
မျမင္ရတဲ့ ကႀကိဳးကေန မလႈပ္မရွား တင္ဆက္မႈ ။
သူ႔ကို သင့္လက္ဖဝါးေပၚ တင္ၾကည့္ပါ
အားကိုးရာမဲ့ တစ္ေယာက္ ရဲ႕ နာၾကည္းမႈ နဲ႔ ျဖစ္ ျဖစ္ ညႇစ္ၾကည့္ပါ
ဒ႑ာရီထဲက မီးခြက္တစ္ခုကို မယံုမၾကည္နဲ႔ ပြတ္ၾကည့္ပါ
အရည္ရႊမ္းမွည့္တဲ့ သစ္သီးတစ္လံုးလို သင့္သြားၾကားထဲ ကိုက္ၾကည့္ပါ။
ၿပီးရင္ သင္ လႊင့္ပစ္လိုက္မွာ ပါပဲေလ။
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္နဲ႔ တစ္ေနရာရာမွာ သင္ဟာ သူ ျဖစ္သြားဖူးတယ္
ၿပီး ... သင္ ျပန္ ျဖစ္သြားတယ္
သင္ ေတြ ႕လိုက္တယ္ သင္ တန္႔သြားတယ္
သင္ သြားစရာရွိတာ ဆက္ထြက္သြားလိုက္တယ္။
ျမစ္ေပၚမွာ တိမ္ေတြ အမ်ား ႀကီး စီးနင္းလိုက္ပါသြားခဲ့တယ္
ၾကမ္းျပင္မွာ ေသဝပ္လို႔ သို႔ မဟုတ္ စိတ္ကူးေတြ နဲ႔ ဖြဲ႕စည္းလို႔
ေရထဲ ျဖတ္ဝင္ထိုးဆင္းတဲ့ အလင္းတန္းဟာ သူ႔ေပၚ စေပါ့လိုက္လို
ငါးႀကီးတစ္ေကာင္ အစာထိုးဟပ္ ႏႈတ္သီးနဲ႔ ကေလာ္လိုက္တာ
ပင့္သက္တစ္ခုလို ေဝ့ၿပီး မနီးမေဝးမွာ ျပန္အနည္ထိုင္သြားတယ္။
ေရနည္းနည္း ပလံုစီ၊ အာ႐ံုေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ ခတ္သြားတယ္
ကုန္းေပၚမွာ ကိစၥႀကီးႀကီးမားမားေတြ ျဖစ္ေနၾကျပန္ၿပီ။
ဒီမွာ ျပန္ေပၚလာတယ္ ဝင္းဝင္းေလး
စာသား တြင္ းထြက္ပစၥည္း အလင္းဝင္းဝင္းေလး။
၂၄၊ ဇန္နဝါရီ၊ ၂ဝ၁၂။
ၾကက္ဘဲေစ်းကို အုတ္နံရံ ကာလိုက္တယ္
ထံုးျဖဴ သုတ္လိုက္တယ္။ ေၾကာက္ေခ်းနံ႔ဟာ စည္ပင္ဝန္းက်င္ရဲ႕ ဗဟိုပဲ။
သဒၵါလကၤာရ၊ အတၴာလကၤာရ၊ ပါဏာတိပါတာ၊ တိုက်ဳိ ဖ႐ိုက္ဒ္ခ်စ္ကင္းန္၊
နီလာဒံေပါက္၊ ခက္ခဲနက္နဲတဲ့ ခံစားမႈ ဟာ ၾကက္ဖကို လည္လွီးလိုက္တာ
ေသြးဟာ ေတာ္ ေတာ္ နဲ႔ မတိတ္ဘူး။
ဖံုလံုးႀကီးေတြ ထဲ၊ ဟုတ္လား။ တစ္ခဲနက္ ေထာက္ခံၾက၊ ဟုတ္လား။
သြားရမယ့္လမ္း မဟုတ္ဘူး၊ သြားရင္း ေဆာက္သြားရတဲ့
ၿပိဳပ်က္ အေဆာက္အအံုေတြ ၊ ျခစား ေနထိုင္မႈ ေတြ ၾကား၊ လမ္း။
ယာယီစခန္းေတြ ေတာ့ ရွိတာေပါ့၊ အလြယ္တကူ မ်ဳိခ်လို႔ရတဲ့ စာသားေတြ ၊
ဘာမွ စဥ္းစားစရာမလိုတဲ့ အဖြဲ႕အစပ္ေတြ ၊ နံရံက အုတ္သားေတြ ။
'နားမလည္ေအာင္ ေျပာေနတာ မဟုတ္ဘူး၊ နားကို မလည္တာ'။
ပိုင္းဆစိပ္ႁမႊာခ်င္တာ မဟုတ္ဘူး၊ ေပါင္းစပ္ ဆက္မွီးခ်င္တာ။
ဆိုက္ကားေနာက္ခံုေပၚ ေျခႏွစ္ ဖက္ခ်ိတ္၊ ႀကိဳးတစ္စည္းမွာ ပဲ
ဘဝတစ္ပါးဆီ စီးနင္းလိုက္ပါသြားၾကတာ ၁ဝ-၁၂ ေကာင္။
ခ်ဳိင့္ နင္းလိုက္ရင္ ကလု ကလု ကလူး ကေလာ္ ကေလာ္ ကေလာ္၊
လမ္းေပၚ ဘီးတစ္ဖက္ ျပန္က်ရင္ အူးအီး ကလပ္ ကလပ္ ကလပ္။
ေတာင္ပံႏွစ္ ဖက္ အားရပါးရ ႐ိုက္ခတ္လို႔၊ ဘာဂ်ာတံခါး ဆြဲဖြင့္လို႔
ေနမင္းႀကီးကို ႀကိဳဆိုပစ္လိုက္မယ့္ ခြန္အားေတြ ။
ေနဟာ ထြက္သြားတယ္။ ေနဟာ ဝင္လာတယ္။ ေနဟာ အိပ္သြားတယ္။
႐ုပ္သံမွာ အဲဒါေတြ လည္း မပါဘူးေနာ္။ ႐ုပ္သံဟာ သုတေဖ်ာ္ေျဖပဲ။
ကြၽန္ေတာ္ မွာ းသြားတယ္။ ပထမလိုင္းမွာ 'ေၾကာက္' မဟုတ္ဘူး၊
'ၾကက္'။ ေဟာသလိုေပါ့။ ကြၽန္ေတာ္ အေမာက္ေထာင္လိုက္တယ္။
ေျခဖ်ားေထာက္ ရင္ေကာ့လိုက္တယ္။ ေအာက္ ... အီး ... အီး ...
'အြတ္'။ တစ္ခ်က္ပဲ။ တစ္ခ်က္တည္းပဲ။ လမ္းဖြင့္ပြဲမွာ
ဒုကၡသည္ အျပံဳးေတြ နဲ႔၊ အနာႀကီး ေရာဂါ သည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ နဲ႔
တန္းစီရပ္လို႔။ ကြၽန္ေတာ္ ့လက္ထဲက စကၠဴအလံေလး
မေသေအာင္ မၾကာခဏ လႈပ္ျပလို႔။ ေၾကြးေၾကာ္သံ ၾကားလိုက္ရင္
ေၾကြးေၾကာ္။ လက္ခုပ္လက္ဝါးတီးရင္ အလံရဲ႕ ဝါးျခမ္းေလး
သြားၾကားညပ္။ လက္သီးလက္ေမာင္း တန္းရရင္
လက္တစ္ဖက္လံုး မဲ့ေနတာ အက်ႌလက္ပတ္မွာ ျမင္ရ။
မိုးလင္းေတာ့မယ္။ တြန္သံဟာ တစ္ခ်က္တည္း ပန္းထြက္သြားတယ္။
မဟုတ္ဘူး။ ေဟာဒီမွာ ၊ ဘဝ ျဖစ္တည္မႈ ရဲ႕ စစ္မွန္ေသာ အသံ
(လိုလို)နဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ ေဟာသလို ျပန္တြန္ၾကည့္ဦးမယ္
ေအာက္ ... အီး ... အီး ... ... ... ... ... ... ...။
၁၃၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ၊ ၂ဝ၁၂
 ကဗ်ာဆိုတာျပဳလုပ္ျခင္း |  တကယ့္ ဘဝ စကားေျပကဗ်ာမ်ား |