အခန္း(၁)

'နာမည္ က'

'မိန္းမလွ'

'နာမည္ နဲ႔လူနဲ႔ကြက္တိပဲ၊ လန္းတယ္ေနာ္'

'အလွတစ္ခုကိုပဲ ေဘာင္ခတ္မၾကည့္နဲ႔၊ သြားၿငိလို႔ ကေတာ့ ျပာဆင္းသြားမယ္'

'ကၽြတ္ ကၽြတ္ ႏွေျမာစရာ ေကာင္းလိုက္တာ၊ ေတာ္ ၀င္တဲ့အလွနဲ႔ ထင္ရက္စရာေတာင္ မရွိဘူး။ စံပယ္တင္မွဲ႕ေလး၊ တစ္ခုနဲ႔တင္ ေယာက်္ားသားေတြ ရဲ႕ ႏွလုံးသားကို ျဖားေယာင္းဖမ္းစားႏိုင္တဲ့ စြမ္းအင္ေတြ ပိုင္ဆိုင္ထားပုံပဲကြ'

'ဟင္'

ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္း ေျပာေနသမွ် ဘာတစ္ခြန္းမွစိတ္၀င္စားမႈ မရွိပါဘဲ ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ကို ဖတ္ေနရာမွ နားထဲကို စံပယ္တင္မွဲ႕ဆိုတဲ့ အသံေလး တိုး၀င္လာေတာ့ ဂၽြဳိင္း ဟင္ခနဲ ေခါင္းေထာင္သြားသည္။

'စံ စံပယ္တင္မွဲ႔နဲ႔ မိန္းကေလးဟုတ္ ဟုတ္လား။ ဘယ္မွာ လဲ ဘယ္မွာ လဲ'

'ဟ ဒီေကာင္ အိပ္မက္က ကေယာင္ကတမ္း ကမူး႐ွဴးထိုး ႏိုးလာတဲ့ပုံစံနဲ႔ ဘာလဲဟ'

'ေအးေလ ေစာေစာ ကေတာ့ အထာႀကီးနဲ႔ ဂ်ာနယ္ဖတ္ေနၿပီး ငါတို႔ေျပာေနတာေတာင္ ဂ႐ုမစိုက္ဘူး'

'သိ သိခ်င္လို႔ပါကြာ စံပယ္တင္မွဲ႔ဆိုတာကို ငါ စိတ္၀င္စားလို႔ပါ ဘယ္သူလဲ သိခ်င္လို႔'

'အ႐ူး ငေပါ ဟိုက မီနီမတ္ထဲ ၀င္သြားတာ ၾကာ ၾကာလွေပါ့။ ဟိုးနားမွာ ပါကင္ထိုးထားတဲ့ sport အနီရဲရဲေလးက သူ႔ကားပဲ။ မင္းက ဘာလုပ္မလို႔လဲ'

တင္ထြန္းေမးေငါ့ျပတဲ့ ကားေလးကိုလွမ္းၾကည့္ၿပီး တင္ထြန္းကို ဘာအေျဖမွ ျပန္မေပးပါ။

မ ျဖစ္ႏိုင္ဘူးဆိုတဲ့အေတြ းႏွင့္ ေခါင္းတယမ္းယမ္းလုပ္ကာ ဂ်ာနယ္ကိုသာ အာ႐ုံျပန္စိုက္လိုက္သည္။

'အာ ဒီေကာင္ ခုန ကေတာ့ အသည္းအသန္နဲ႔ အခု ဘာ ျဖစ္ရျပန္တာလဲ။ ေနပါဦး မင္းကို ေမးပါရေစ၊ စံပယ္တင္မွဲ႔က မင္းနဲ႔ဘယ္လိုပတ္သက္မႈ ရွိလို႔ ေသြး႐ူးေသြးတန္း ထ ျဖစ္ရတာ လဲ'

ေသာ င္းထိုက္က ဂၽြဳိင္းလက္ထဲက ဂ်ာနယ္ကိုဆြဲလုၿပီး ေမးသည္။ စားပြဲေပၚက ေအးစက္စက္ ေကာ္ဖီခြက္ကို တစ္ငုံငုံၿပီးမွ ျပန္ခ်လိုက္ကာ

'မင္းတို႔ကို ငါ ေျပာျပဖူးတဲ့ မမက စံပယ္တင္မွဲ႔ေလးနဲ႔ကြ၊ တင္ပါးေပၚမွာ ၀ဲခါမည္ းေမွာ င္ေနတဲ့ ဆံႏြယ္ေတြ နဲ႔ ျဖဴႏု၀င္း၀ါေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလးေပၚက စံပယ္တင္မွဲ႔ေလးက အရမ္းလိုက္ဖက္တာ'

'ဟုတ္လား အဲဒါဆို မီနီမတ္ထဲ ၀င္သြားတဲ့ အမ်ဳိးသမီး ျဖစ္ေနမလားပဲ။ သူ႔ဆံပင္ကလည္း တင္ပါးဖုံးတယ္။ အရွည္ႀကီးပဲ'

'မ ျဖစ္ႏိုင္ပါဘူးကြာ၊ မင္းတို႔ေျပာေနတာ ၾကားတယ္။ ငါ့မမက အဲလိုမ်ဳိး မဟုတ္ဘူး။ အရမ္း ႐ိုးသားျဖဴစင္တယ္။ စ႐ိုက္ၾကမ္းၾကမ္း မိသားစုက ေပါက္ဖြားလာေပမယ့္ သူက တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ ထြန္းဆိုသလို ႐ုပ္ဆင္းအဂၤါ အမူအက်င့္စ႐ိုက္ ဘယ္သူနဲ႔မွ မတူဘူးကြ'

'မင္းကလည္း ညႊန္းလိုက္တာ။ မင္းမမအေၾကာင္း ေျပာရရင္ အၿမဲတမ္း တင္စား အမႊန္းတင္ေနတာ လက္ကုန္ပဲ'

ေမာ္လၿမိဳင္သား ေသာ င္းထိုက္က ေလသံ၀ဲ၀ဲႏွင့္ ေနာက္ေက်ာကိုလည္း အုန္းခနဲထုသည္။

ေကာ့ခနဲ ျဖစ္သြားေသာ ေက်ာက္ိုလက္ေနာက္ျပန္ ပြတ္လိုက္ရင္း

'တကယ္ေျပာတာ၊ မမက အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ငါ လူပ်ဳိေပါက္အရြယ္က အခ်စ္ကို အရင္ဆုံးခံစားမိတာ မမေၾကာင့္ ပဲ။ ဘ၀တစ္သက္တာလုံး ဘယ္မိန္းကေလးမွ ခ်စ္လို႔ရမွာ မဟုတ္ ေတာ့ဘူးဆိုတဲ့ စြဲလန္းစိတ္ေတြ နဲ႔ကို မမကို ငါခ်စ္မိသြားတာ'

'အဲေလာက္ ခ်စ္ေနရဲ႕ နဲ႔ မင္း ဘာလို႔ မင္းမမကို ရေအာင္မယူခဲ့လဲကြ'

'အဲဒီ အခ်ိန္က ငါ့အသက္က ဆယ့္ေလးႏွစ္ ဆယ့္ငါးႏွစ္ အရြယ္ပဲ ရွိေသးတယ္။ မမက ဆယ့္ ေျခာက္ႏွစ္ ၊ ဆယ့္ခုနစ္ႏွစ္ အရြယ္၊ အသက္အရြယ္ေၾကာင့္ မစြန္႔စားရဲခဲ့တာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မမရဲ႕ ဆုံးမသြန္သင္မႈ ေတြ ေၾကာင့္ ႐ူး႐ူးမိုက္မိုက္အလုပ္ကို ငါမလုပ္ ျဖစ္ခဲ့တာ။ ငါ့မိဘေတြ က စ႐ိုက္ၾကမ္းတဲ့ မမတို႔ အသိုင္းအ၀ိုင္းနဲ႔ မဆက္ဆံေစခ်င္ဘူးေလ။ မမရဲ႕ အလွမွာ ငါ ယစ္မူးသာယာေနတာကိုလည္း မႀကိဳက္ဘူး။ အဲဒါေၾကာင့္ ငါ့ကိုေဖ်ာင္းဖ် နားခ်လို႔မရေတာ့ အေဖက ၀န္ထမ္းဆိုေတာ့ နယ္ကိုေျပာင္း ခြင့္တင္ၿပီး ငါ့ကိုေခၚသြားတယ္။ မမနဲ႔ငါ့ကို ေ၀းေအာင္ လုပ္လိုက္ၾကတာေပါ့'

'ဟို မင္းမမရဲ႕ မိသားစုေတြ က အရမ္းကိုစ႐ိုက္ၾကမ္းတမ္းတာပဲလား။ မင္းမိဘေတြ ခါးခါးသီး သီး ျဖစ္ရေလာက္တဲ့အေျခအေနဆိုေတာ့'

တင္ထြန္းက စီးကရက္ေသာက္ရင္း စိတ္၀င္တစားေမးသည္။ ေသာ င္းထိုက္က ေကာ္ဖီခြက္ကို ပါးစပ္မွာ တပ္ရင္း နားစြင့္၏ ။ သူက မမအေၾကာင္း ေျပာရမည္ ဆိုလွ်င္အရာအားလုံးကို ေမ့ထားရမွာ ၀န္မေလ။

'မမ အေဖက လူသတ္မႈ နဲ႔ ေထာင္က်ေနတယ္။ မမ အစ္ကိုက အလုပ္ၾကမ္းမ်ဳိးစုံလုပ္ၿပီး အရက္ေသာက္တယ္။ ဖဲ႐ိုက္ ၾကက္တိုက္၊ ရန္သတ္ လူမိုက္အလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျပဳ တယ္။ အေမက ငါးစိမ္းသည္၊ အရပ္ထဲမွာ သူနဲ႔ရန္မ ျဖစ္ဘူးတဲ့လူ မရွိဘူး။ ၿပီးေတာ့ ေမာင္ေလး တစ္ ေယာက္ ၊ ညီမေလး တစ္ေယာက္ ကလည္း ဆုံးမသြန္သင္မႈ မရွိေတာ့ ခပ္ဆိုးဆိုးေတြ ပဲ'

'ဟ အဲလို မိသားစုေတြ ထဲကမွ မင္းမမက'

'အဲဒါ ငါေျပာတာေပါ့။ မမက တစ္မိေပါက္ တစ္ေယာက္ ထြန္းပါလို႔၊ ႐ုပ္ရည္ကလည္း ဘယ္သူနဲ႔ မွမတူေအာင္ ေခ်ာတာလွတာ။ ရပ္ကြက္ထဲက ကာလသားေတြ အကုန္လုံးမမကို ပိုးၾကပန္းၾကတာ ေပါ့။ အဲဒီ အခ်ိန္ မမအနားမွာ ကိုယ္ရံေတာ္ အ ျဖစ္ ေနခြင့္ရတာ ကို ငါ ေပ်ာ္ေနတယ္။ ၾကည္ႏူးေနတယ္။ ရိသဲ့သဲ့လုပ္တဲ့လူေတြ ကို ပုဆိုး ခါေတာင္းက်ဳိက္ၿပီး ရန္ ျဖစ္ရတာ ကိုလည္း ငါ ေက်နပ္တယ္။ မမက ငါ့ လက္ကိုဆြဲ ငါ့ပခုံးကိုဖက္ၿပီး ေဖ်ာင္းဖ်နားခ်တဲ့အခါ ငါက သိုးငယ္ကေလးေပါ့။ အဲဒီ လိုနဲ႔ တစ္စတစ္စ ငါတို႔ေတြ သံေယာဇဥ္ပိုလာၾကတယ္။ တစ္ေယာက္ နဲ႔ တစ္ေယာက္ မေတြ ႕ရမေနႏိုင္ေအာင္ ခံစားမႈ ေတြ ျပင္းထန္လာတယ္'

'ငယ္ကၽြမ္းေဆြေတြ ေပါ့'

ေကာ္ဖီခြက္ကို ဆတ္ခနဲျပန္ခ်ရင္း ေသာ င္းထိုက္ေျပာေတာ့ ေလပူႀကီးတစ္ခ်က္မႈ တ္ထုတ္ကာ ဂၽြဳိင္း သက္ျပင္း႐ိႈက္သည္။ တင္ထြနး္က

'မင္း အဲဒါေၾကာင့္ အခုခ်ိန္ထိ ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ စိတ္မ၀င္စားခဲ့တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့မင္း မိဘ ေတြ ေစ့စပ္ေၾကာင္းလမ္းေပးတဲ့ ရွင္းရွင္းသန္႔ကိုေတာ့ မင္း လက္ခံခဲ့တယ္ေနာ္။ ရွင္းရွင္းသန္႔လည္း လွပါတယ္'

'မမအလွနဲ႔ေတာ့ ႏိႈင္းယွဥ္လို႔ မရပါဘူးကြာ။ သူ႔ကိုလည္း ငါ မခ်စ္ဘူး။ ေက်ာင္းလည္းၿပီးၿပီ။ အလုပ္လည္း ၀င္ခါနီး ၿပီဆိုေတာ့ ေမေမတို႔က ရွင္းရွင္းသန္႔နဲ႔ စီစဥ္လိုက္ၾကတာ။ ၀န္ထမ္းအလုပ္က ထြက္ၿပီး ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ ရွယ္ယာ၀င္ေတာ့ ရွယ္ယာအမ်ား ဆုံးပိုင္တဲ့ ရွင္းရွင္းသန္႔အေဖနဲ႔ မိတ္ေဆြ ျဖစ္သြားၾကၿပီး ငယ္ေပါင္းႀကီးေဖာ္ေတြ လို ရင္းႏွီးသြားၾကတာ ရွင္းရွင္းသန္႔နဲ႔ငါနဲ႔ လက္ထပ္ရင္ အဲဒီ ကုမၸဏီႀကီးကိုလက္ဖြဲ႕မွာ တဲ့'

'မင္းက ကုမၸဏီကို မက္ေမာတာလား။ ပညာတတ္အေခ်ာအလွ ရွင္းရွင္းသန္႔ကို လိုခ်င္တာလား'

'ဘယ္ဟာကိုမွ မလိုခ်င္ဘူး။ မက္လည္း မမက္ေမာဘူး။ ငါ့ရင္နဲ႔အျပည့္ တမ္းတေနတာ မမပဲ။ ငါ ေက်ာင္းၿပီးေတာ့ မမကိုတစ္ေခါက္ သြားေတြ ႕တယ္။ မမ အလုပ္လုပ္ဖို႔ ရန္ကုန္ထြက္သြားၿပီဆိုတဲ့ သတင္းေၾကာင့္ ရန္ကုန္မွာ ေနရာအႏွံ႔ ငါလိုက္ရွာတယ္။ ဘယ္မွာ မွ မေတြ ႕ဘူး။ စိတ္ေလွ်ာ့လိုက္တာ မဟုတ္ေပမယ့္ ေမေမတို႔ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာေပးလိုက္ ရတယ္။ ဒါေပမဲ့ လက္ထပ္ဖို႔အခ်ိန္ကိုေတာ့ ဆြဲႏိုင္သေလာက္ ဆြဲထားဦးမွာ ပဲ'

'မင္းမမကို ေစာင့္ေနခ်င္ေသးလို႔လား။ ကြဲကြာေနတာေတာင္ ငါးႏွစ္ ေက်ာ္ၿပီ။ ဟိုက ေယာက်္ား ရ ကေလးေမြးနဲ႔ သူ႔မိသားစုနဲ႔သူ ျဖစ္ေနေလာက္ပါၿပီကြာ။ လက္ကုန္ပဲ မင္းရဲ႕ အခ်စ္ ကေတာ့'

စကားေျပာရင္ လက္ပါတတ္တဲ့ ေသာ င္းထိုက္ကေက်ာကို အုန္းခနဲထုျပန္သည္။ အခ်စ္စ်ာန္ ၀င္ေနေသာ ဂၽြိဳင္းက ဘူးထဲကစီးကရင္တစ္လိပ္ထုတ္ၿပီး စားပြဲေပၚက တေဒါက္ေဒါက္ ေခါက္ေနလ်က္ က

'မမ ေယာက်္ားဘယ္ႏွေယာက္ ရရ ကေလး တစ္ဒါဇင္ေမးေမြး ငါ့မမက ငါ့မမပဲကြာ။ အခ်စ္ဆိုတာ ပ်ဳိတာ အိုတာနဲ႔ မဆိုင္ဘူး။ အသက္ႀကီးတာ ငယ္တာနဲ႔မဆိုင္ဘူး။ ႏွလုံးသားထဲမွာ စြဲၿမဲေနတဲ့ အခ်စ္နဲ႔ပဲဆိုင္တယ္။ မမ ေမြးဖြားေပးလိုက္ တဲ့ ငါ့ရင္ထဲက အခ်စ္က မမနဲ႔ပဲသက္ဆိုင္တယ္။ မမ ေသဆုံးတဲ့အထိ ငါ ေသဆုံးတဲ့အထိ အဲဒီ အခ်စ္က ရွင္သန္က်န္ရစ္ေနရမယ္။ ႐ုိမီယိုနဲ႔ဂ်ဴးလိယက္၊ ရွင္ ေမြးလြန္းနဲ႔မင္းနႏၵာ သူတို႔အခ်စ္ေတြ ခုခ်ိန္ထိ မေသဆုံးေသးဘူး။ မမနဲ႔ငါ့အခ်စ္လည္း သမိုင္းတြင္ က်န္ရစ္မွာ ပါ'

ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္း ပါးစပ္အေဟာင္းသားႏွင့္ ဂၽြဳိင္းအခ်စ္ကို လက္ဖ်ားခါအံ့ၾသကာ မင္သက္မိေနၾကသည္။

ကားလွလွေလးကို ေမာင္းထြက္သြားတဲ့ အလွဖုရားမေလးကို ဘယ္သူမွ မျမင္လိုက္ၾက။

ဂၽြဳိင္းရဲ႕ ဖီလင္မွာ နစ္ေမ်ာေနၾကသည္။ အၿမဲတမ္း မီနီမတ္ရဲ႕ ေဘးက မွန္ေတြ အျပည့္ကာထားတဲ့ ဒီေကာ္ဖီဘားေလးမွာ သူတို႔သုံးေယာက္ ဆုံ ျဖစ္ၾကသည္။

တကၠသိုလ္မွာ ႏွစ္ စကတည္းက အတြဲ ညီခဲ့ၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မို႔ ေျပာမနာဆိုမနာ သူ႔အေၾကာင္း ကိုယ့္အေၾကာင္း ရင္ဖြင့္ ျဖစ္ၾက၏ ။

ထိုအထဲမွာ ဂၽြဳိင္းရဲ႕ အခ်စ္အေၾကာင္းက ပုံျပင္ေလးသဖြယ္ နားေထာင္လို႔ေကာင္း၊ စိတ္၀င္စားဖို႔လည္း ေကာင္းသည္။

ဒီဘက္ေခတ္မွာ ဂၽြိဳင္းလို သူ႔မမအေပၚ ခ်စ္တဲ့အခ်စ္မ်ဳိးက ဘယ္မွာ မွ ရွာေတြ ႕ႏိုင္ေတာ့မည္ မထင္။

သမိုင္းတြင္ ခ်င္တဲ့ ဂၽြဳိင္းရဲ႕ အခ်စ္က…။

××××

အခန္း(၂)

'သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ႔ အီလက္ထရြန္းနစ္ဆိုင္ ဖြင့္မယ့္ကိစၥကို ေမေမ သေဘာမတူခ်င္ေတာ့ဘူးေနာ္။ ဟိုေန႔ဒီေန႔ အခ်ိန္ေတြ ဆြဲေနတာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ၊ လုပ္သင့္တာက သမီးေလး ရွင္းရွင္းနဲ႔ လက္ထပ္ၿပီး ကုမၸဏီကိုလက္လႊဲဦးေဆာင္သင့္တာ'

'ေမေမရယ္ သား ၀ါသနာပါတဲ့ စိတ္ပါတဲ့အလုပ္ပဲ လုပ္ပါရေစ။ လုပ္ငန္းလုပ္တယ္ဆိုတာ ခု ေရတြင္ းတူ ခု ေရၾကည္ေသာက္ခ်င္လို႔ေတာ့ ဘယ္ရပါ့မလဲ။ သူတို႔ဘက္က အရင္းအႏွီးမျပည့္စုံတာကိုလည္း ေစာင့္ရေသးတယ္။ ေနာက္လထဲမွာ သားတို႔ဆိုင္ စဖြင့္ႏိုင္မွာ ေမေမ'

မိန္းမနဲ႔သား စကားအေျခအတင္ ျဖစ္ေနတာကို ဦးျပည့္စုံ ေခ်ာင္းဟန္႔ၿပီးမ်က္ခုံးပင့္ၾကည့္သည္။

ေဒၚတင္ေမျမင့္က ေယာက်္ားအထာကို သေဘာေပါက္၏ ။ ပန္းကန္ထဲကို ေကာ္ဖီထည့္ေပးၿပီး ယိုသုတ္ထားတဲ့ ေပါင္မုန္႔ကို ဦးျပည့္စုံေရွ႕ ထိုးေပးလိုက္ သည္။

သားဘက္ကိုေတာ့ သားႀကိဳက္တဲ့ ေကြ႕သယိုပန္းကန္ တိုးေရြ႕ေပးလိုက္ ကာ

'ရွင္းရွင္းနဲ႔လက္ထပ္ဖို႔ကိစၥကေရာ စိတ္မပါေသးလို႔ပဲလား သား'

'အဲဒါလည္း ေမေမသိသားနဲ႔၊ တစ္ဦးနဲ႔တစ္ဦး ခ်စ္လို႔ႀကိဳက္လို႔ ေစ့စပ္ပြဲ အထေျမာက္ခဲ့တာ မဟုတ္ဘူး ေမေမ၊ ႏွစ္ ဖက္လူႀကီးမိဘဆႏၵ မလြန္ဆန္ခ်င္လို႔ လက္ခံခဲ့ၾကတာ။ တစ္ေယာက္ သေဘာ တစ္ေယာက္ နားလည္ေအာင္ အခ်ိန္ေတာ့ ေစာင့္ၾကည့္ရဦးမွာ ေပါ့'

'သမီး ရွင္းရွင္း ကေတာ့ သားအေပၚ ဂ႐ုလည္းစိုက္တယ္။ ခ်စ္လည္း ခ်စ္ရွာပါတယ္။ ေမေမတို႔ အေပၚ သိတတ္နားလည္လိုက္တာလည္း လြန္လို႔၊ ေတြ ႕တိုင္းဆုံတိုင္း သားအေၾကာင္း ေမးရတာ လည္း မေမာႏိုင္ဘူး။ သားတို႔ခ်င္း သိပ္မေတြ ႕ ျဖစ္ၾကဘူးလား။ တစ္ေယာက္ သေဘာ တစ္ေယာက္ နားလည္ေအာင္ဆိုရင္ အၿမဲဆုံေတြ ႕ၿပီး အနီးကပ္ရွိေနသင့္တာေပါ့သားရယ္'

'ကဲ ျမင့္ျမင့္ မင့္သားကို မင္းဘယ္အခ်ိန္တုန္းက စည္း႐ုံးနားခ်လို႔ ရလို႔လဲ၊ ေစ့စပ္တာေတာင္ မတတ္သာလို႔ လက္ခံခဲ့တယ္ဆိုတာ ငါသိတယ္။ အခ်ိန္ဆြဲေနတာေတာ့ ငါ အျပစ္မေျပာေတာ့ပါဘူး။ လူႀကီးခ်င္း မ်က္ႏွာပ်က္ရမယ့္အ ျဖစ္မ်ဳိးဆိုရင္ေတာ့ မင့္သားကို ငါခြင့္မလႊတ္ဘူး'

ေဖေဖ စကားရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း သိပ္မေျပာ။

စကားနည္းသလို စိတ္တိုလွ်င္ လက္ပါတတ္သည္။

၀ုန္းဒိုင္းႀကဲ လုပ္ၿပီးလွ်င္လည္း အၾကာႀကီး ေဒါသ ျဖစ္ေနတတ္တာမ်ဳိးေတာ့မဟုတ္။

ေမေမ ကေတာ့ ဗ်စ္ေတာက္ ဗ်စ္ေတာက္ နားညည္းေအာင္ ေျပာတတ္တာအက်င့္။ စိတ္မလိုရင္ မလိုသလို တင္းတင္းမာမာလည္း ဆက္ဆံတတ္သည္။

ဟိုအရင္က မမႏွင့္ ျဖစ္ခဲ့တဲ့ကိစၥေတြ မွာ လည္း ေမေမ့ရဲ႕ အေပၚစီးက ဆက္ဆံမႈ ေတြ ေၾကာင့္ မမွာ နာၾကည္းစရာေတြ အမ်ား ႀကီးရွိခဲ့သည္။

သူ႔မ်က္ႏွာေၾကာင့္ မမက သည္းခံႏိုင္ေသာ ္လည္း စ႐ိုက္ၾကမ္းေသာ မမတို႔မိသားစုက အိမ္ေရွ႕ထိလာၿပီး စိန္ေခၚခဲ့ဖူးသည္။

ဓားဆဲြ တုတ္ဆြဲ ေတာ္ ေတာ္ ေလး အေျခအေနတင္းမာခဲ့ကာ ႏွစ္ ဖက္လုံး အရွက္ရခဲ့ၾက၏ ။

ထိုအခ်ိန္တုန္းက မမမ်က္ႏွာေလးက ဇီးရြက္သာသာမ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္

'ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္သာ သတ္ေသလိုက္ခ်င္တယ္ ဖုိးသားရယ္။မင္းအေမက ေစ်းထဲမွာ အေမ့ကို သြားေျပာေတာ့ ဘယ္ခံမွာ လဲ ေျပာတဲ့ပုံကလည္း သူ႔သားကို မုန္႔ေပးႀကိဳက္လို႔ မရဘူး။ ႐ုပ္နဲ႔ျမဴဆြယ္ေနလည္း သူ႔သားက ကေလးပဲရွိေသးတယ္တဲ့။ အဆင့္အတန္းလည္းတူတာမဟုတ္ဘူး။ မတန္မရာ စိတ္ကူးယဥ္ေနတဲ့ ကိုယ့္သမီးကိုယ္ ဆုံးမပါတဲ့ေလ။ တို႔နဲ႔မင္းက ဘာေတြ ျဖစ္ေနလို႔လဲ၊ ရင္းႏွီးမႈ နဲ႔ သံေယာဇဥ္ ျဖစ္ၾကတာ အေရာင္ ဆိုးဖို႔ မင္းအေမ တိုက္တြန္းေနသလိုပဲ'

မမက ထိုသို႔ ေျပာကာ ခ်ဳံးပြဲခ်ငိုသည္။

ငယ္ရြယ္ႏုနယ္ေသာ သူ႔ႏွလုံးသားက မမ မ်က္ရည္ေတြ ကို ခံႏိုင္ရည္မရွိခဲ့။

မမ ပခုံးေလးကိုဖက္ မမဆံပင္ေလးကိုနမ္းၿပီး ႏွစ္ သိမ့္ေပးမိေသာ ္လည္း မမ အငိုမတိတ္ေတာ့ သူပါေရာၿပီး ငိုခဲ့သည္။

မမကတစ္ဖန္ သူ႔ကိုျပန္ေခ်ာ့ေနခ်ိန္မွာ ပဲ မမ ရင္ခြင္မွာ ေခါင္းတိုး၀င္ၿပီး

'မမ လူႀကီးေတြ ဘာေတြ ျဖစ္ေနေန ကၽြန္ေတာ္ ့ကို စိတ္လည္းမဆိုးပါနဲ႔၊ မေခၚဘဲလည္း မေနပါနဲ႔ေနာ္။ ကၽြန္ေတာ္ မမကိုခ်စ္တယ္။ မမနဲ႔မခြဲႏိုင္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မမကိုအရမ္းခ်စ္တာပါ မမရယ္'

ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့စကားက ဘယ္အတိုင္းအတာထိ သက္ေရာက္မႈ ရွိတယ္ဆိုတာ ထိုအခ်ိန္က မခန္႔မွန္းတတ္ခဲ့။

ငယ္ရြယ္သူမို႔ ရင္ထဲရွိတာ ပြင့္လင္း႐ိုးစင္းစြာ ေျပာလိုက္ျခင္းပင္။

မမက ထိုစကားေတြ ေျပာတဲ့အခ်ိန္က သူမ ရင္ခုန္ခဲ့သည္ဟု ေနာက္ေန႔မွာ သူ႔ကိုေျပာျပသည္။

သူလည္း ရင္ထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ကတုန္ကယင္ ျဖစ္ခဲ့သည္ဟု ၀န္ခံခဲ့၏ ။

အဲဒီ ေနာက္မွာ နင့္နင့္သီးသီး စြဲစြဲလန္းလန္း မ်က္စိေအာက္က အေပ်ာက္မခံႏိုင္ေအာင္ အခ်စ္လြန္ခဲ့ၾကသည္။

သိပ္မၾကာခင္မွာ ပဲ အေဖ့ရဲ႕ ရာထူးတိုးနယ္ေျပာင္းတာ၀န္ႏွင့္ ရန္ကုန္ကို သြားရေတာ့မည္ ဆို သည့္ သတင္းေၾကာင့္ ႏွစ္ ေယာက္ လုံးအသည္းအသန္ မခြဲႏိုင္မခြာရက္ ဖက္တြယ္ၿပီး ငိုခဲ့ၾကသည္။

'ဖိုးသား ဟိုမွာ လိမ္လိမ္မာမာေနေနာ္။ ရည္းစားေတြ လည္း မထားနဲ႔၊ ေက်ာင္းကိုလည္း တစ္ ႏွစ္ တစ္တန္း ေအာင္ေအာင္ႀကိဳးစား မမကိုလည္း သတိရေန'

'မမ မမနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္ မခြဲခ်င္ဘူးဗ်ာ။ မမ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို တကယ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ္ တို႔ ႏွစ္ ေယာက္ ဘယ္သူမွမသိႏိုင္မယ့္ ေနရာကို ထြက္ေျပးရေအာင္ဗ်ာ'

'ဖိုးသားရယ္ ဖိုးသားအသက္က ငယ္ငယ္ေလးရွိပါေသးတယ္။ ကုိယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္ ေနႏိုင္တဲ့ လူႀကီး တစ္ေယာက္ မ ျဖစ္ေသးဘဲ ဒီလိုစိတ္ကူးယဥ္လို႔ ဘယ္ ျဖစ္မွာ လဲ။ ဖိုးသား ပညာတတ္ ႀကီး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားပါ။ အရြယ္ေရာက္ရင္ လုပ္ငန္းရွင္ႀကီး တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေအာင္ ဖိုးသားမိဘေတြ က အေထာက္အပံ့ေပးႏိုင္တယ္ေလ။ မမ စကားကို နားေထာင္ပါ ဖိုးသားရယ္'

'ဒါဆို မမ ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ေမ့မပစ္ရဘူးေနာ္။ အၿမဲတမ္း သတိရေနရမယ္။ ေယာက်္ားလည္း မယူရဘူး။ မမ ေယာက်္ားယူရင္ ဘယ္ေနရာေရာက္ေနေန ကၽြန္ေတာ္ လာသတ္မွာ '

အားေကာင္းေမာင္းသန္ ႀကိမ္း၀ါးေနေတာ့မ်က္လုံးေလး မွိတ္က်တဲ့အထိ မမ ရယ္ေနခဲ့သည္။

သူက မမဆံႏြယ္တစ္ေထြးႀကီးကို လက္ႏွစ္ ဖက္ႏွင့္ ေပြ႕ပိုက္ကာ ျမတ္ျမတ္ႏိုးႏိုး နမ္း႐ိႈက္ၿပီး ရယ္သံေတြ ရပ္တန္႔သြားေအာင္ လုပ္ပစ္ခဲ့၏ ။ တကယ္ေတာ့ မမ ရယ္ေနခဲ့တာ မဟုတ္ေပ။

ပခုံးသားေလးတြ လႈပ္ခါေနေအာင္ ႀကိတ္႐ိႈက္ေနခဲ့တာ ျဖစ္သည္။ ေနာက္ဆုံးအေနႏွင့္ သူ႔နဖူး ေလးကိုခပ္ဖြဖြနမ္းေမႊးၿပီး ႏႈတ္ဆက္ခဲ့၏ ။

နင့္သီးေသာ လိႈက္ဖိုတသသမႈ ေတြ ႏွင့္ ဆိုး၀ါးေသာ ေ၀ဒနာေတြ ခံစားခဲ့ရေသာ ထိုတစ္ေန႔ကို ဒီေန႔အခ်ိန္ထိ သူ ေမ့ေပ်ာက္လို႔မရခဲ့ေခ်။

တစ္ေန႔ေန႔ မမႏွင့္ ျပန္ဆုံခဲ့လွ်င္ မမ ဆံႏႊယ္တစ္ေထြးႀကီးကို ေပြ႔ပိုက္ၿပီး လြမ္းခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ အတြက္ အားရပါးရ ငိုခ်လိုက္မည္ ဟု စိတ္ထဲမွာ ေတြ းထားမိသည္။

ဘယ္ေန႔လဲ။ ဘယ္အခ်ိန္လဲ။

'ျမင့္ျငမ့္ မင့္သား မုန္႔စားရင္း အသက္႐ွဴရပ္သြားၿပီလား၊ စမ္းသပ္ၾကည့္လိုက္ဥိး'

'ဟယ္ ဟုတ္ပါရဲ႕ သားရယ္ တူႀကီးကိုင္ၿပီး ေကြ႕သယိုေတြ မစားဘဲ ဘာေတြ ထိုင္ေတြ းေနတာလဲ။ ေၾသာ္ ဒီကေလးႏွယ္ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ဒုကၡ ဒုကၡ'

ေဖေဖႏွင့္ ေမေမ အသံေၾကာင့္ မမအေၾကာင္း စဥ္းစားေနမိေသာ သူ႔ရဲ႕ အေတြ းစေတြ ျပတ္ေတာက္သြားသည္။

ဘယ္အခ်ိန္ ျဖစ္ ျဖစ္ တိုက္ဆိုင္မႈ မရွိလည္း ေတြ း ျဖစ္ေနတာ မမအေၾကာင္းပါပဲ။

ဘယ္လိုပုံစံမ်ဳိးနဲ႔ ျဖစ္ ျဖစ္ ျပန္ဆုံခ်င္ပါေသးတယ္ မမရယ္။

လက္ခ်ဳိးေရတြက္လို႔မရတဲ့အခ်ိန္ေတြ ကုန္ေလေလ လြမ္းရေလေလပါပဲ။

×××

အခန္း(၃)

ဒီေန႔ သူတို႔စုေပါင္းဖြင့္မယ့္ အီလက္ထရြန္နစ္ဆုိင္ေလး ဖြင့္ဖို႔ရက္ နီးလာၿပီမို႔ ေကာ္ဖီဘားေလးမွာ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးရန္ ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္းကို ခ်ိန္းထားခဲ့သည္။

သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္ ေစာေရာက္ေနမွာ ေတာ့ ေသခ်ာပါသည္။ ဘယ္ေတာ့မဆို အိပ္ရာထ ေနာက္က်တတ္ေသာ သူက ခ်ိန္းထားတိုင္းေနာက္က်တတ္တာ အက်င့္ ျဖစ္ေန၏ ။

ဆိုင္ေလးကိုေရာက္ေတာ့ ထုံးစံအတိုင္း ၀ိတ္တာေလးက သူ႔ကိုဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္လက္ကမ္းၿပီး သူ ေသာက္ေနက် ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လာခ်ေပးသည္။

'ဟိတ္ေကာင္ေတြ ဘာေတြ ျပဴးၿပဲၿပီး ဘူးေနတာလဲ'

ကာရံထားေသာ မွန္ခ်ပ္ေတြ မွတစ္ဆင့္ အျပင္ကိုအာ႐ုံစိုက္ေနၾကေသာ တင္ထြန္းတို႔ႏွစ္ ေယာက္ ကို ဂုတ္ပိုးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္ ဖိညႇစ္ကာ ေမးလိုက္ေပမယ့္ ဘယ္သူမွ သူ႔ဘက္ျပန္လွည့္ မၾကည့္ေခ်။

'မင္းတို႔မိန္းကေလးျမင္တိုင္း အဲေလာက္ငမ္းငမ္းတက္ေနရင္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ေတာ့ အတည္တက်ယူၾကကြာ။ လူျမင္မေကာင္းဘူး'

'ေအာင္မာ ငါတို႔က မိန္းကေလးတိုင္းကိုမ်က္စိအစာေကၽြးေနတဲ့ေကာင္ေတြ မဟုတ္ဘူးကြ။ အခုတေလာ ေတြ ႕ေနရတဲ့ အလန္းေလးေတြ ကိုေတာ့ ျမင္လိုက္တိုင္း မၾကည့္ဘဲကိုမေနႏိုင္တာ။ ဆုေတာင္းေကာင္းခဲ့လို႔ ေခ်ာေနလွေနေပမယ့္ အက်ဳိးေပးမေကာင္းလို႔ အသက္ႀကီးသူေတြ နဲ႔ရတာ '

'ဟုတ္တယ္ကြ၊ ဘိုးေတာ္ ႀကီးနဲ႔မေတြ ႕ဘဲ ငါနဲ႔အရင္ေတြ ႕ၾကည့္ ဒီေလာက္ေခ်ာတဲ့လွတဲ့ မိန္းမကိုသာ ရမယ္ဆိုရင္ ရွိသမွ်စည္းစိမ္ ကုန္ခ်င္ကုန္ပါေစ ယူလိုက္ပါတယ္'

'ဟား မင္းကလည္း လက္ကုန္ပဲ၊ ငါ့ကိုလည္း ခ်န္ပါဦးဟ၊ ငါလည္း ရရင္ ယူခ်င္တယ္။ အ႐ိုးရရ၊ အသားရရ'

ဒီေကာင္ေတြ ပါးစပ္က ဒီလိုစကားမ်ဳိးထြက္တာ ဂၽြိဳင္းအံ့ၾသမိသည္။ တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လုံး ဘယ္ေကာင္မေလးကိုမွ စည္းကမ္းမရွိ ေျပာင္တာေနာက္တာ မေတြ ႕ဘူးသလို၊ ေတာ္ ႐ုံအလွကိုလည္း ခ်ီးမြမ္းဂုဏ္ေျမာက္တာမ်ဳိး မႀကံဳဘူးခဲ့။

သူ႔ကိုပဲ အေနေအးကာ မိန္းကေလးကိစၥ အ႐ႈပ္အရွင္းလည္းမရွိ၊ ခုမွ တသသေျပာမဆုံး ျဖစ္ ေနတာ သူတို႔တင္စားေနတဲ့ မိန္းကေလးက ဘယ္ေလာက္မ်ား လွေနလို႔လဲ။

သူ ကေတာ့ ဒီကမၻာေပၚမွာ မမေလာက္ လွတဲ့မိန္းကေလးမရွိဘူးဟုပဲ ယူဆထားသည္။

တျခားမိန္းကေလးေတြ ကိုျမင္လွ်င္ မ်က္စိကို စုံမွိတ္ထားကာ မမကိုျမင္ရမွ အခ်စ္ရည္ေတြ ရႊန္းလက္စြာ ႏွင့္ မ်က္စိကိုဖြင့္ထားလိုက္ခ်င္သည္။

'ဟာ မီနီမတ္ထဲက ထြက္လာၿပီး ျပန္ထြက္လာၿပီကြ၊ ဂၽြဳိင္းျမင္ဖူးေအာင္ ၾကည့္ထားပါလား။ ဒီမမကလည္း စံပယ္တင္မွဲ႔ေလးပါေတာ့ မင္းမမကို အလြမ္းေျပတာေပါ့'

တင္ထြန္းစကားေၾကာင့္ ဒီေကာင္ေတြ ၾကည့္ေနတဲ့မီနီမတ္ေရွ႕က ကားပါကင္ကို ကာရံထားေသာ မွန္ေတြ မွတစ္ဆင့္ ထြင္းေဖာက္၍ မ်က္လုံးအစုံ စူးစိုက္မိသြားသည္။

'ဟင္ ဟာ'

ရင္ဘတ္တြင္ းက ျပင္းထန္ေသာ တုန္ခါမႈ ေၾကာင့္ သူ႔အာေမဋိတ္သံက က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္။

'ဟ ဂၽြဳိင္း ၾကည့္ပါဆိုမွ အလန္႔တၾကား ထေအာ္ရလား'

'မမ အဲဒါ ငါ့မမ'

'အာ ဒီေကာင္ ႐ူးသြားၿပီထင္တယ္။ ေသာ င္းထိုက္ ဒီေကာင့္ကို ေဆးအျမန္လႈပ္တိုက္လိုက္စမ္း၊ ငါတို႔ ေ၀စုရရင္ ခြဲေပးေနရဦးမယ္'

ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္း ဘာေတြ ပဲေျပာေျပာ ဂၽြိဳင္းနားထဲမ၀င္။ နက္ေမွာ င္သန္စြမ္းၿပီး ၀ဲခါ ေနတဲ့ ဆံႏႊယ္ေတြ ေလမွာ လြင့္ၿပီး ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလး ေလွ်ာက္လွမ္းလာေနတဲ့ မမကိုသာ မ်က္လုံးမလႊဲတမ္း ၾကည့္ေနမိသည္။

၀င္း၀ါႏုဖတ္ေနေသာ ပါးျပင္ေလးေပၚမွာ စံပယ္တင္မွဲ႕ေလးက ထင္ထင္ရွားရွား။

'ဟာ'

မမက သူမကားေလးေပၚ တက္ထိုင္လိုက္ၿပီ။

ခုမွ သတိ၇ကာ ေကာ္ဖီဘားေလးထဲက ၀႐ုန္းသုန္းကားေျပးထြက္ခဲ့၏ ။ ျမင္လိုက္ရတဲ့ ေနရာမွာ ေမာႀကီးပန္းႀကီး ေရာက္လာေတာ့ မမကားေလးက မရွိေတာ့။

ဟိုးခပ္လွမ္းလွမ္းကိုေရာက္သြားတဲ့ကားနီေလးကိုၾကည့္ကာ မ်က္ရည္ေတြ ေတာင္ လည္လာသည္။

သူ ့ေနာက္က ေျပးလိုက္လာတဲ့ ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္းကသူ႔ကို ေကာ္ဖီဘားေလးထဲ ျပန္ဆဲေခၚလာၾက၏ ။

'ဘာ ျဖစ္တာလဲ ဂၽြိဳင္းရာ။ လုပ္လိုက္ရင္ အသည္းအသန္၊ လူေတြ က မင္းကို အ႐ူးမွတ္ၿပီး ၀ိုင္းၾကည့္ေနၾကတာကြ'

'ေအးေလ ငါတို႔က ပါးစပ္ကပဲ အရသာခံတာ၊ သူက ႏြားသိုးႀကဳးျပတ္နဲ႔ တစ္ခါတည္း ဆြဲစားေတာ့မယ့္အတိုင္းပဲ'

'ေတာ္ ေတာ့ မင္းတို႔ေကာင္ေတြ ဘာမွမေျပာနဲ႔ေတာ။ အဲဒါ မင္းတို႔ေျပာင္ရေနာက္ရ ပါးစပ္အရသာခံရမယ့္သူ မဟုတ္ဘူး။ ငါ့မမကြ မမ မာလာခိုင္'

'ဟုတ္လို႔လား။ အစြဲအလမ္းလြန္လို႔ မ်က္စိမွာ းတာ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ မင္းပဲ မင္းမမက ဒီလို အလုပ္မ်ဳိး လုပ္မွာ မဟုတ္ပါဘူးဆို'

'ဘာကိုလဲ'

'ဟ အငယ္အေႏွာင္းဘ၀ကို ေျပာတာေပါ့ကြ'

ေသာ င္းထိုက္က စိတ္မရွည္သလို ေဆာင့္ႀကီးေအာင့္ႀကီး ေအာ္ေျပာသည္။

ဂၽြဳိင္း ကၽြတ္ခနဲ စုတ္သပ္ကာ ေခါင္းယမ္းပစ္လိုက္၏ ။

'မင္းတို႔သတင္းမွာ းကို အက်ယ္ခ်ဲ႕မိတာ ျဖစ္မွာ ပါ။ မမက အဲဒီ လိုေတာ့ အ ျဖစ္ခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ တစ္ေယာက္ ေယာက္ နဲ႔အတည္တက် လက္ထပ္ခ်င္လက္ထပ္မွာ ေပါ့ကြ'

'မင္းကလည္း ရမ္းသန္းအထင္ေတြ စြတ္ႀကီးေနျပန္ၿပီ။ မင္းမမ ဆိုတာေရာ ေသခ်ာလို႔လား'

'ေသခ်ာပါတယ္။ ဘယ္ေတာ့မဆို မမက ခုံျမင့္ေဒါက္ျမင့္ဖိနပ္ေတြ မစီးဘူး။ အရပ္အေမာင္း ကလည္း မိန္းကေလးအမ်ား စုထဲမွာ ရွည္တယ္။ ငါနဲ႔ယွဥ္ရင္ အရြယ္တူမို႔ ခုံျမင္ေတြ စီးရင္ ငါ့ထက္ေခါင္း တစ္လုံး ျမင့္မွာ စိုးလို႔၊ ႐ိုး႐ိုး ဖိနပ္ေလးေတြ ပဲ စီးတတ္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မမက ရွားပါးတဲ့ေတာ္ ၀င္အလွ ပိုင္ရွင္၊ ငါးႏွစ္ ေက်ာ္အတြင္ းမွာ မမ ဘာေတြ ျဖစ္ၿပီး ဘယ္လိုေတြ ေျပာင္းလဲသြားတာလဲ'

ဂၽြိဳင္းအသံေတြ တုန္ၿပီး မ်က္ရည္ေတြ လည္ေနေတာ့ ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္း စိတ္မေကာင္းႏိုင္။

'မင္း အထင္မွာ း အျမင္မွာ း မွန္လား၊ မွာ းလား မသိဘူးေနာ္။ နာမည္ ကေတာ့ အလြဲႀကီး၊ မင္း မမက မာလာခိုင္၊ ဒီဇယားက မိန္းမလွတဲ့'

'ငါေတာင္မွ မင္းတို႔ေခၚေနတာ ဂၽြိဳင္း၊ မမ သိတာက ဖိုးသား၊ မလြဲႏိုင္တဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ငါ့ရင္ထဲမွာ မမ ပုံရိပ္က အၿမဲတမ္း စိုးမိုးထားတာ၊ မင္းတို႔ အဲဒီ သတင္း ဘယ္ကၾကားတာလဲ။ ငါ သိခ်င္ တယ္။ ၿပီးေတာ့ မမက ဘယ္မွာ ေနတာလဲ၊ ဒီမီနီမတ္ကိုေရာ ေန႔တိုင္းလာတတ္သလား'

ေမးခြန္းေတြ တစ္သီႀကီးႏွင့္ ဂၽြိဳင္းအ ျဖစ္က ေကာ္ဖီလည္း မေသာက္ႏိုင္။ ဂ်ာနယ္လည္း မဖတ္ ႏိုင္။

စိတ္ဂနာမၿငိမ္သလို အသက္လည္း မ႐ွဴႏိုင္။

'အတိအက်ေျပာရရင္ မင္းေနာက္က်လို႔ ငါတို႔ဒီဆိုင္ႀကိဳေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ေတြ မွာ တျခား စားပြဲ၀ိုင္းကလူေတြ စိတ္၀င္တစားေျပာေနတတ္လို႔ ငါတို႔ သတိထားမိသြားတာ။ မင္းကို ဂ်ာနယ္လာ ေပးတတ္တဲ့ ၀ိတ္တာေလး ေျပာပုံအရေတာ့ မိန္းမလွရဲ႕ လူႀကီးက သူတို႔သူေဌးရဲ႕ မိတ္ေဆြလို႔ ေျပာ တယ္။ ႏုိင္ငံျခားမွ သားႀကီးသမီးႀကီးေတြ နဲ႔ မိန္းမလည္း ရွိတယ္တဲ့'

'ေတာက္'

'မင္းက ဘာကို မေက်နပ္တာလဲ'

သူတက္ေခါက္ေတာ့ ေသာ င္းထိုက္က စီးကရင္မီးညႇိရင္းေမးသည္။

ေသာ င္းထိုက္လက္ထဲက စီးကရက္ကို ဆြဲယူကာ ခပ္ျပင္းျပင္း႐ိႈက္ဖြာပစ္လိုက္၏ ။

လည္ေခ်ာင္းထဲမွာ မရွင္း။ ပိုၿပီး က်ပ္ဆို႔နင့္သီးသြားသည္။

'မင္း မမသာ ေသခ်ာရင္ မင္းဘယ္ေလာက္ထိ ခံစားေနရမယ္ဆိုတာ ငါတို႔သိပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္း ဘာမွ လုပ္လို႔မရေတာ့ဘူး။ အရင္လိုပဲ ေ၀းလက္စနဲ႔ ေ၀းေ၀းမွာ ေန'

တင္ထြန္းစကားေၾကာင့္ မ်က္လုံးက စူးခနဲေတာက္ပသြား၏ ။

'သိမ္းထားရဲ႕ ဒီရင္ဘတ္ထဲက အခ်စ္ေတြ ဘယ္ေနရာမွာ သြားသြန္ပစ္လိုက္ရမွာ လဲ။ မမ ဒီဘ၀မွာ အမွန္တကယ္နစ္မြန္းေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္ ကယ္တင္ေပးရမယ့္ ၀တၱရား ငါ့မွာ ရွိတယ္။ ငါ မမကို သိပ္ခ်စ္တာ မမလည္း ငါ့ကိုသိပ္ခ်စ္ခဲ့တာ။ သူ ဒီဘ၀ကို စိတ္ပါလက္ပါ ေပ်ာ္၀င္ေနတာ မ ျဖစ္ ႏိုင္ဘူး။ အေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ '

'ေအးေလ ဘာအေၾကာင္းေၾကာင့္ ပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ မင္းအေဖ အေမ ၾကည္ျဖဴမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုအရင္ က ထက္ေတာင္ ပို ဆိုးဦးမယ္။ ၿပီးေတာ့ ရွင္းရွင္းသန္႔ရဲကဆက္ထုံးကလည္း ေသးေသးမႊားမႊား မဟုတ္ ဘူးေနာ္။ မင္းတို႔ တရား၀င္ေစ့စပ္ထားၾကတာ'

'အဲဒါေတြ အားလုံးကို ငါရင္ဆိုင္မယ္၊ မမ လိပ္စာပဲ စုံစမ္းေပ၊ မမနဲ႔ငါ သြားေတြ ႕မယ္'

ေသာ င္းထိုက္ႏွင့္ တင္ထြန္း ၿပိဳင္တူသက္ျပင္းခ်၍ ဂၽြိဳငးကို မ်က္ခုံးပင့္ၾကည့္လိုက္ၾက၏ ။

'တားမရလည္းသေဘာပဲ ငါ့ေကာင္၊ ဒါေပမဲ့ အိမ္လိုက္မသြားဘဲ မီနီမတ္ကို လာတဲ့အခ်ိန္ ဒီ ေကာ္ဖီဘားေလးက အေျခအေနေစာင့္ၾကည့္တာ အႏၱရာယ္ကင္းလိမ့္မယ္'

'ဘယ္ႏွစ္ ရက္ ေစာင့္ရမွာ ဲ'

'သုံးရက္တစ္ခါေလာက္ ေစ်းလာ၀ယ္တတ္တယ္တဲ့'

'အိမ္ျပန္ေတာ့ဘဲ ဒီကေန ေစာင့္ေနရရင္ ေကာင္းမယ္ထင္တယ္'

'ကၽြမ္းေနတဲ့ ေရာဂါ ပဲ'

အဲဒီ ေရာဂါ ႏွင့္ ဂၽြဳိင္းဆိုတဲ့ေကာင္ ဒီေန႔ထိ ရွင္သန္ေနေနတာ ဘယ္သူသိမွာ လဲ။

××××