အခန္း (၁)
အေမက အလုပ္ရွာဖို႔
ခ်စ္သူက အတူေနဖို႔
သူငယ္ခ်င္းေတြ က ကဗ်ာေရး ဖို႔ ေျပာေျပာေန..။
ျပည္လမ္းမႀကီးေပၚေလွ်ာက္ေနရင္း
ဂ်ဴဗင္တပ္(စ္)အသင္းမွာ အေတာ္ ပံေတြ ရွိတာစမ္းမိတယ္..
ကတၱာရာလမ္းထဲ ျမဳပ္ဝင္ေနတဲ့ ျမင္းသံခြာလို
ေကာင္းကင္ေပၚက ႏို႔ႏွစ္ ေရာင္ အေပါက္ႀကီးနဲ႔တူတဲ့ ‘လ’ လို
ေပါက္ၿပဲေနတဲ့ ဝါယာႀကိဳးထဲက တစ္ ခ်က္ခ်င္း ခုန္ဆင္းလာတဲ့ မီးပြင့္လို
အရိပ္မ်ား ၊ အေရာင္ မ်ား ၊ ျဒပ္မ်ား ၊ တံုးမ်ား
၁၉၁၇ ခုႏွစ္ မွာ ျပင္သစ္လူမ်ိဳး ‘မာဆယ္ဒူးရႊန္႔’ ဟာ
အိမ္သာသံုးေၾကြခြက္ႀကီးကို ပန္းပုရုပ္တစ္ခုလို ျပပြဲမွာ တင္သြားလိုက္ေတာ့
အႏုပညာေလာကတစ္ခုလံုး တုန္လႈပ္ေခ်ာက္ခ်ားသြားခဲ့တယ္..
စိတ္ကို အျပာေရာင္ သံုးလိုက္
နားရြက္တစ္ဖက္ကို Message စာရြက္လို ေရခဲေသတၱာမွာ ကပ္ထားလိုက္
လက္တစ္ဖက္ကိို နံရံထဲရိုက္သြင္းလိုက္
ေျခေထာက္တစ္ဖက္ကို ျမက္ခင္းေပၚေထာင္ထားလိုက္
ဆံပင္ေတြ ကို မ်က္ႏွာၾကက္မွာ မီးဆိုင္းတစ္ခုလိုခ်ိတ္ဆြဲလိုက္
ဖိတ္က်သြားတဲ့ ေဆးတစ္စက္ကလည္း
ရာစုႏွစ္ အဆက္ဆက္ လင္းလက္ခ်င္တဲ့အေၾကာင္း
ၾကမ္းျပင္ေပၚမွာ ေဝဒနာနဲ႔ ေရြ႕လ်ားျပေနတယ္…။
ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာလည္း သြားေနတယ္
ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ဟာလည္း သြားေနတယ္
ပန္းပုရုပ္တစ္ခုဟာလည္း သြားေနတယ္္
ယုတ္စြအဆံုး လမ္းမေပၚလႊင့္ပစ္ထားတဲ့
စကၠဴစုတ္ အပိုင္းအစကေလးကလည္း သြားေနတယ္….။
(မေဟသီမဂၢဇင္း၊ ၂ဝဝ၆)
အခန္း (၂)
ရႈေမွ်ာ္ခင္းထဲ ငါ မီးလိုလိုခုန္ၿပီး ကူးလိုက္မယ္
ဝါက်ကို ေျပာင္းျပန္လွန္ပစ္လိုက္
ရႈေမွ်ာ္ခင္းဟာ ငါ့ဆီကို မီးလိုခုန္ၿပီးဝင္လာ
အသက္ဓာတ္ကလည္း
က်ေနတဲ့ႏွင္းထက္ ပိုၿပီးလတ္ဆတ္
“ၿငိ” ေနတဲ့အေတြ းကို
“ဘာသံုးေဆာင္မလဲဆရာ” နဲ႔
စားပြဲထိုးက “တုိက္”ခ်လိုက္တယ္..။
က်ီးကန္းတစ္ေကာင္
ေမာင္းခ်ဓားတစ္ေခ်ာင္း
ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္
ျမန္ျမန္…။ ။
ႏွလံုအိမ္မဂၢဇင္း၊ ၂ဝဝ၅
အခန္း (၃)
သူ႕အသံက ဖမ္းဆုတ္ရခက္တဲ့ ျပဒါး
သမံတလင္းေပၚ လႊတ္က်သြားတဲ့ ေသနတ္တစ္လက္
သူ ထပ်ံသြားေတာ့
ဝုန္းဒိုင္းက်ဲၿပီး က်န္ခဲ့တဲ့သစ္ကိုင္း
သူ႕အသားအရည္က
ပါးနပ္ဖ်တ္လတ္ျခင္း
သူ႕လက္ေမာင္းမွာ ထိုးထားတဲ့ေဆးမင္ေၾကာင္က
အမ်ိဳးထိရင္ မခ်ိေအာင္နာတတ္သူ
သူ႕အသည္းႏွလံုးက
လူသြားလူလာမ်ား တဲ့ ပလက္ေဖာင္း
သူပ်ံဝဲေနတဲ့ အႏုပညာက
ေနဆီ လႊင့္ပစ္လိုက္ေသာ
အနက္ေရာင္ အဝတ္စတစ္စ။ ။
(ပိေတာက္ေျမမဂၢဇင္း၊ အမွတ္-၆၊ ဇြန္လ၊ ၂ဝဝ၃)
အခန္း (၄)
ဘာထူးလဲ
လမ္းေပၚထြက္လိုက္တာနဲ႔
ငါလည္း လက္လုပ္လက္စားပဲ
(အညီွနံ႔က ေနာက္ကားပါလာတာကို သိတယ္)
ေက်ာမတက္ေစနဲ႔တဲ့
စပယ္ယာအသံမွာ ဆူးေတြ အျပည့္နဲ႔
ေခတ္တစ္ေခတ္
လူရွစ္ဆယ္ကို
သစ္သားဘတ္(စ္)ကားႀကီးထဲထည့္ၿပီး ခေလာက္ေတာ့
၁၉၄ဝ ခုႏွစ္ ေတြ ဆီ ျပန္ေရာက္သြားၾကတယ္
ေနတတ္ရင္ ဘဝဟာ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာပါ
ပန္းခင္းႀကီးမ ျဖစ္လည္း ၿခံဳပုတ္ကေလးေပါ့
ဒါေပမယ့္ သတၱိရွိတဲ့ၿခံပုတ္ကေလး…။ ။
(Beauty Magazine၊ ၂ဝဝ၆)
အခန္း (၅)
ဓာတ္ႀကိဳးေတြ ေပၚမွာ
ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ
အိမ္ေခါင္မိုးေပၚမွာ
ခိုေတြ …
သူတုိ႔ ေစာင့္စားေနၾက
အေရာင္ တဖ်ပ္ဖ်ပ္လက္ေနတဲ့ ပဲေစ့ေတြ
ပဲေစ့ေတြ က သူတုိ႔စိတ္ေပၚမွာ လာတင္ေနတဲ့ ကမၻာလား
သူတုိ႔တူးေဖာ္ေနတဲ့ အိပ္မက္ရဲ႕ ေသာ ့ဟာ
ပဲေစ့တစ္ေစ့လား
ခိုတုိင္း ခိုတုိင္းဟာ
ပဲေစ့ေတြ ကို
သူတုိ႔အိပ္ရာေပၚအထိ ဆြဲတင္ခ်င္ၾက
ဆာေလာင္ေနတဲ့ ခိုတစ္ေကာင္ဟာလည္း
ေယာက္ ယက္ခတ္ေနတဲ့
ပဲေစ့တစ္ေစ့ပဲလား
သူတုိ႔စိတ္ကူးအိမ္ထဲ
ကမၻာလံုးထက္ႀကီးတဲ့ ပဲေစ့ေတြ
ေျခက်င္းဝတ္ထိ တေျဖာက္ေျဖာက္က်လာၾက
ခိုေတြ ရဲ႕ အေတာ္ ပံခတ္သံဟာ
ေနေရာင္ ျခည္ကို“မ” တင္လိုက္ၿပီး
ေရႊေရာင္ ပဲေစ့တစ္ေစ့လို တျဖည္းျဖည္း ေျမာက္တတ္သြား
“ဗစ္သိုဗင္”ရဲ႕ စႏၵရားခလုတ္ေပၚမွာ
တျဖန္းျဖန္း က်ကြဲလို႔
ခိုေတြ …။ ။
၂ဝဝ၃ ခုႏွစ္ ၊ ေဖေဖာ္ဝါရီ
အခန္း (၆)
သူငယ္ခ်င္းဆီက
“မာဖီးယားကမၻာ” ေရာက္မလာေသးဘူး
တစ္ခုခုကို အရသာ ျဖစ္ခ်င္တယ္
ဂက္(စ္)မီးဖိုေပၚက
ျပာလဲ့လဲ့မီးေတာက္ကေလးကိုလည္း
ခၽြတ္ယူထားခ်င္တယ္
လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ပ်ိဳးပင္ေပါက္ကေလးကိုလည္း
ေနေရာင္ ျခည္ေအာက္ ေရာက္ေစ့ခ်င္တယ္
ေနာက္က်ေနၿပီ..
၁ နာရီ ေနာက္က်ေနၿပီ
၂ နာရီ ေနာက္က်ေနၿပီ
၂၄ နာရီ ေနာက္က်ေနၿပီ
တစ္ဘဝစာ ေနာက္က်ေနၿပီ..။
အျပင္မွာ ႏွင္းက်သံဟာ က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္
အိပ္မရတာ နဲ႔ မအိပ္ခ်င္တာ
ေရး မရတာ နဲ႔ မေရး ခ်င္တာ
ကဗ်ာဟာ ခႏၶာထဲက ေငါက္ေတာက္ပန္းထြက္လို႔
ေလမတုိက္ဘဲ လႈပ္ေနတဲ့စိတ္ကို
လင္းေနတဲ့ညကေလးထဲ ထည့္ထားတယ္
“ရွင္မရွိရင္ ကၽြန္မ အသက္မရွင္ခ်င္ဘူး” ဆုိတဲ့အသံကို
စာၾကည့္စားပြဲေပၚ ေထာင္ထားတယ္။
(ပိေတာက္ပြင့္သစ္မဂၢဇင္း)
 ေျခရာ လက္ရာ လက္ေရြးစင္ကဗ်ာမ်ားစုစည္းမႈ |  ေဂၚဂင္ရဲ႕ သစ္သီးကိုအရည္ရႊမ္းေအာင္ ေရးနည္း |  မာယာေကာ့ဖ္စကီးလ္ ကေျပာတဲ့ ပန္းပုဆရာရဲ့သြားေတြ |