(၁)

မေဖာက္ျပန္သူေတြက မေဖာက္ျပန္ေပမယ့္
ေဖာက္ျပန္သူေတြက ကိုင္းကူးကိုင္းဆက္နည္းနဲ႔
စံပယ္ပင္ေပၚ ခေရပြင့္ေစခဲ့တယ္။
မေဖာက္ျပန္သူေတြက မေဖာက္ျပန္ေပမယ့္
ေဖာက္ျပန္သူေတြက အမွန္ႏွစ္ခုကိုေပါင္းစပ္
ၾကက္ေျခခတ္ပစ္တယ္။
မေဖာက္ျပန္သူေတြက မေဖာက္ျပန္ေပမယ့္
ေဖာက္ျပန္သူေတြက ဟီ႐ိုရွီးမားၿမိဳ ႕ ကို
အႏုျမဴ ဗံုးႀကဲခဲ့ၾကတယ္။
မေဖာက္ျပန္သူေတြက မေဖာက္ျပန္ေပမယ့္
ေဖာက္ျပန္သူေတြက ႐ိုးသားျခင္းကိုရွာေဖြတယ္။
ၿပီးေတာ့ လူမျမင္ေအာင္ဖံုးထားလုိက္တယ္။

xxxx

ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္၏ ထံုးစံအတိုင္း ဖယ္ရီဂိတ္တြင္ စည္ကားလြန္းေနသည္။

တခ်ိဳ ႕ ကလည္း ကားေပၚေနရာဦးဖုိ႔ ထိုင္ခံုလုေနသူမ်ား ရွိသလို၊ တခ်ိဳ ႕ ကလည္းကားေပၚမတက္ေသးဘဲ ကားလမ္းနံေဘး လမ္းသလားေနၾကသည္။

တခ်ိဳ ႕ ကေတာ့ ခင္မင္ရာလူစုၿပီး မနက္ျဖန္အေၾကာင္းမ်ား ေဆြးေႏြးေနၾကေလသည္။ လူငယ္တို႔၏ သဘာဝ အတိုင္း လတ္ဆတ္ေသာအေတြး၊ သန္႔ရွင္းေသာစိတ္သဏၭာန္မ်ား ႏွင့္ တက္ၾကြမႈ မ်ား ေပၚလြင္ေနဆဲ။

''ကားေပၚ စီးနင္းလုိက္ပါၾကမယ့္ ညီငယ္ ညီမငယ္၊ ကိုကို မမမ်ား ခင္ဗ်ား''

ထိပ္ဆံုးကားဆီမွ က်ယ္ေလာင္ေသာေအာ္သံၾကားရ၍ အားလံုးေခါင္းေထာင္၍ ၾကည့္ၾကသည္။

သန္႔ျပန္႔ေသာ အျဖဴ ေရာင္ရွပ္အက်ႌ၊ ဆိတ္ခြံပိုးတြဲ ပုဆိုးႏွင့္ဥပဓိ႐ုပ္သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ လူငယ္ေလးတစ္ဦးကိုေတြ႕ရသည္။ ထိုလူငယ္ကေလးကိုျမင္ေတာ့ ေကာင္မေလးအခ်င္းခ်င္း လက္တို႔ၾကသည္။ေကာင္ေလးမ်ား က ျပံဳ း ေစ့ေစ့ႏွင့္ၾကည့္ၾကသည္။

ေကာင္ေလးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ပင္ သူ႔စကားကိုျပန္ဆက္သည္။

''ကြၽန္ေတာ္ကေတာ့ အဂၤလိပ္စာ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားလင္းထိုက္ျဖစ္ပါတယ္''

သူ႔စကားဆံုးသည္ႏွင့္

''သိသားပဲ''

''ငေၾကာင္''

ဟူေသာေထာပနာျပဳ သံမ်ား တခြိခြိခိုးရယ္သံမ်ား ၾကားရ၏ ။ေကာင္ေလးကေတာ့ဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ဆက္၍

''အခုဟာက ကြၽန္ေတာ့္ကိစၥမဟုတ္ပါဘူး၊ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း ေဇေမာင္ရဲ႕ ကိစၥပါ၊ သူ အခု ကားအေရွ႕မွာ လွဲအိပ္ေနပါတယ္''

အားလံုးသူညႊန္ျပရာကားေရွ႕ လွမ္းၾကည့္ၾကသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ အေရွ႕ဆံုးကား၏ ေရွ႕ဘီးနားတြင္မွ စန္႔စန္႔ႀကီးလွဲအိပ္ေန ေသာ သူႏွင့္ရြယ္တူလူငယ္တစ္ဦး။

''နယ္က ေက်ာင္းလာတက္ရတဲ့ ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခက္အခဲကိုသိၾကမွာ ပါ၊ မိဘက ေထာက္ပံ့တဲ့ ရွိစုမဲ့စုကေလးကိုျခစ္ျခဳ တ္ၿပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ပညာေရးကို တိုးတက္သထက္တိုးတက္ေအာင္ ႀကိဳ း စားေနရၾကသူပါ''

''ျမန္ျမန္ေျပာပါဗ်ိဳ ႕ ''

''အဲဒီ အခန္းကို ေက်ာ္ေပးပါ''

စသည့္စကားသံမ်ား ေပၚထြက္လာျပန္၏ ။ ေကာင္ေလးကခပ္တည္တည္ပင္

''အခုေတာ့ သူ႔မိဘေတြကလည္း ကုန္႐ႈံး၊ ဘႀကီးလူမမာကလည္း ေဆး႐ံုေရာက္''

ေကာင္ေလး၏ စကားသံမ်ား ဆို႔နင့္သြား၏ ။ ၾကည့္ေနေသာသူမ်ား ပင္ ခုနကလုိမေလွာင္ေျပာင္ေတာ့ဘဲ ေၾကာင္၍ ၾကည့္ၾကသည္။

ေကာင္ေလးက ေဝ့တက္လာေသာ မ်က္ရည္ကိုပင့္သုတ္ၿပီး

''အဲဒီ လုိ အခက္အခဲမ်ား စြာ ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္သူငယ္ခ်င္းေဇေမာင္ဟာ အေဆာင္ဖိုးလည္းမတတ္ႏိုင္၊ စားဖုိ႔ေသာက္ဖုိ႔ကိုေတာင္ မတတ္ႏိုင္လုိ႔ ေက်ာင္းတစ္ပုိင္းတစ္စနဲ႔ နယ္ျပန္ရမယ့္အေနအထားပါ''

အားလံုး ကားေရွ႕လွဲအိပ္ေနေသာ လူငယ္ကေလးကိုေဝ့ၾကည့္ၾကျပန္သည္။ ေမာ့ေတာ့၊ ေမာ့ေတာ့ႏွင့္လာေသာ ေကာင္မေလးမ်ား လဲွအိပ္ေနေသာေကာင္ေလးကိုမျမင္ဘဲအနားေရာက္ေတာ့မွအံ့အားသင့္ၿပီး ''အေမ့''ဟူေသာအာေမဍိတ္ႏွင့္အတူ ေရွာင္ထြက္သြားၾကသည္။ ေနာက္ တအံ့တၾသႏွင့္ျပန္ငံု႔ၾကည့္ၾကသည္။

''အခုေတာ့ ကြၽန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္းေဇေမာင္ဟာ နယ္လည္းမျပန္ခ်င္၊ ဒီမွာ ေနရင္လည္း ငတ္ေသမဲ့အတူတူ ကားေရွ႕လွဲအိပ္ၿပီးသူ႔ဘဝကိုအဆံုးသတ္ဖုိ႔ႀကိဳ း စားေနတာပါ''

အားလံုး ေျပာင္ေလွာင္ခ်င္စိတ္မ်ား ေပ်ာက္ကာ ကားေရွ႕လွဲအိပ္ေနေသာ လူငယ္ေလးကို ေဝ့ၾကည့္ၾကျပန္သည္။

''ဒါေၾကာင့္ ႀကိဳ း စားခ်င္တဲ့လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ကို အလဟႆ အဆံုး႐ႈံးမခံႏိုင္တဲ့အတြက္ သူ႔ရဲ႕ အေဆာင္စရိတ္ေလးအတတ္ႏုိင္ဆံုးကူညီေပးၾကပါလုိ႔ သူ႔ကိုယ္စား ကြၽန္ေတာ္ကပဲေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္''

ဆိုၿပီး ပါလာသည့္လြယ္အိတ္ကေလးကို လက္ႏွစ္ဘက္ႏွင့္ဆြဲယူၿပီးသကာလ

''ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဗ်ာ၊ သဒၶါတတ္အားနည္းမ်ား မဆိုပါပဲ''

ဆိုကာ တစ္ေယာက္ခ်င္းကို အလွဴ ခံပါေတာ့သည္။

''ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ၊ ႀကိဳ း စားခ်င္တဲ့လူငယ္ေလးအတြက္ပါ၊ဟိုဘက္ကညီကေလး မထည့္ရေသးဘူးေနာ''

ဆိုၿပီး လက္တို႔ၿပီးတစ္မ်ိဳ း ၊ ႐ိုး႐ိုးတစ္ဖံု ရွိရွိသမွ်ကို အလွဴ ခံသြားေတာ့၏ ။ တခ်ိဳ ႕ က ငါးဆယ္တစ္ရာ၊ တခ်ိဳ ႕ က ငါးရာတစ္ေထာင္ႏွင့္ ခဏျခင္းပင္ သူလြယ္လာသည့္လြယ္အိတ္ လွ်ံမတတ္ျဖစ္သြား၏ ။ဒါကိုပင္ ပိုက္ဆံထည့္ဝင္သူေတြ၏ ေငြေၾကးအလိုက္ ဆုေပးသြားေသး၏ ။

''ငါးရာ...ဒီညီေလးကႏွစ္ရာ ..က်န္းမာပါေစ ခ်မ္းသာပါေစကိုယ္စိတ္ႏွစ္ျဖာရႊင္လန္း၍ သင္တန္းမ်ား လည္းတက္ႏုိင္ ေအာင္ႏုိင္ပါေစ''

''ဟုိကညီမေလးက ...ဗ်ာ ..ငါးဆယ္ ...ငါးဆယ္ထဲဟင္ဒီ႐ုပ္နဲ႔ ဒီ႐ုပ္ကိုငါးဆယ္ ...ကဲေလ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ဆုေတာ့ေပး ပရေစ...ရွည္ပါေစဗ်ား ...အသက္ ..အသက္ ''

''ဟုိညီမေလးကငါးရာ ..စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း ..ကိုယ္၏ က်န္းမာျခင္းမ်ား ျပည့္စံု၍ လိုတုိင္းရ တတိုင္းရ ...လုိအင္ဆႏၵ မွန္သမွ်ဧကန္မုခ်ျပည့္ဝ၍ ေရာက္ရွိရာဘဝ လိုအင္ဆႏၵမေၾကာင့္မၾကေတာင္းတုိင္းျပည့္ပါေစ''

ဟူ၍ ေပးေသာေငြအလိုက္ ဆုမ်ား ေပးသြားေလ၏ ။

လူငယ္ကေလးကလည္း တစ္စီးဆင္းတစ္စီးတက္ တစ္ေယာက္မွခ်မ္းသာမေပးဘဲ ေျဗာင္ေသာ္လည္းေကာင္း၊မ်က္စမ်က္နႏွင့္ေသာ္လည္းေကာင္း အလွဴ ခံသြားေလေတာ့သည္။

ကားအားလံုးစံုမွ

''ေဟ့ေကာင္ ေဇေမာင္၊ ထလုိ႔ရၿပီ''

သူ႔ေအာ္သံၾကားေတာ့ ကားေရွ႕လွဲအိပ္ေနေသာလူငယ္ကေလးမွာ စပ္ၿဖဲၿဖဲႏွင့္လူးလဲထလာ၏ ။ ထုိေတာ့မွ လင္းထုိက္က အားလံုးၾကားေအာင္အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္

''အားလံုးကို ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ အမွန္ေတာ့ ဒီပိုက္ဆံေတြက ေဇေမာင္ရဲ႕ အေဆာင္စရိတ္အတြက္မဟုတ္ပါဘူး၊ ဒီညေနအတြက္ကြၽန္ေတာ္တို႔လက္ဖက္ရည္ဖိုးမရွိလုိ႔အလွဴ ခံရတာ ပါ၊ အခုလိုကြၽန္ေတာ္တို႔ကို လက္ဖက္ရည္ဖိုးအမ်ား ႀကီးေပးတဲ့အတြက္ အားလံုးရဲ႕ ေစတနာကို ေျပာမျပတတ္ေအာင္ၾကည္ႏူးမိပါတယ္၊ အားလံုးရဲ႕ ေစတနာကို တစ္သက္လံုးမွတ္ထားမယ္၊ ေမာင္းဆရာေရ ေမာင္း''

ဆိုသည္ႏွင့္ ခုနကတုတ္တုတ္မွမလႈပ္ေသာ ကားမ်ား မွာ ဝူးခနဲေမာင္းထြက္သြားေလေတာ့၏ ။ က်ိန္ဆိုသံမ်ား ၊ ေရရြတ္သံမ်ား သည္လည္း ကားေလးႏွင့္အတူလိုက္ပါသြားေလ၏ ။

လင္းထိုက္ႏွင့္ ေဇေမာင္တို႔မွာ စပိန္ႏြား႐ိုင္းသတ္သမားမ်ား ေအာင္ပြဲခံသလုိ လက္တစ္ဘက္ ရင္ဘတ္ေပၚတင္၊ လက္တစ္ဘက္ကေဘးျဖန္႔၍ ခါးညႊတ္အ႐ိုအေသျပဳ ရင္းက်န္ခဲ့ေလေတာ့၏ ။

xxxx

''ေတာ္ေသးတာေပါ့ လင္းထုိက္ရာ၊ မင္းလုပ္ခုိင္းလုိ႔သာ လုပ္ရတာ ငါ့မွာ ကားႀကိတ္လုိ႔ပဲ ေခါင္းျပားမလား၊ လူေတြပဲ လည္စိတက္နင္းမိလုိ႔ ဂန္႔မလား တထိတ္ထိတ္နဲ႔''

ေဇေမာင္က ပူေႏြးေႏြးအေရွ႕ကလက္ဖက္ရည္ကို ေမာ့ေသာက္ရင္းေျပာ၏ ။ သူတုိ႔ထုိင္သည့္ေနရာက ဗံဒါရိပ္ျဖင့္ ေအးေနသည္။ လင္းထိုက္က ခပ္ဟဟရယ္ရင္း

''ပိုင္ပါတယ္ကြ၊ ငါက ကားသမားေတြအားလံုး လက္ဖက္ရည္တိုက္ၿပီးညိႇထားၿပီးသားပါ၊ လူမနင္းမိေအာင္က ညီႏုိင္တို႔ကိုၾကည့္ထားခုိင္းတာပဲ''

''မင္းသာ ၾကည့္ခုိင္းထားတယ္ေျပာတာ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ဆို ကံေကာင္းလုိ႔ငါ့ကိုတက္နင္းမသြားတာ၊ ဝွီး ႏို႔မို႔ရင္မေတာ္တေရာ္နင္းမိၿပီး တေရာ္ကင္ပြန္းနဲ႔ေခါင္းေလွ်ာ္ေနရၿပီ''

''ဟား ဟား ဟား''

လင္းထိုက္၏ ေအာ္သံလြင္လြင္ၾကားရ၏ ။ ေဇေမာင္က

''အလွဴ ခံေတာ့ မနည္းရလုိက္တယ္ေနာ့၊ တို႔ထင္တာထကေတာင္ပိုေနေသး၊ လက္ဖက္ရည္ဖိုးေလာက္နဲ႔ေတာ့ ကုန္မယ္မထင္ဘူး''

လင္းထိုက္က လြယ္အိတ္ထဲ ျပန္ငံု႔ၾကည့္ၿပီး

''ကားဆရာေတြလည္းေပးရဦးမွာ ကြ၊ ေနာက္ၿပီး ပိုရင္လည္းစုထားတာေပါ့၊ ေက်ာင္းကအလွဴ ေတြဘာေတြလုပ္ရင္ ျပန္ထည့္ေပးရေအာင္''

ေဇေမာင္ လိုက္ရယ္သည္။

''ေကာင္းတယ္၊ ေကာင္းတယ္ကြ၊ ေက်ာင္းမွာ တစ္ခုခုလုိေတာ့လည္း ျပန္ကူညီရတာ ေပါ့''

လင္းထုိက္က ျပံဳ း ရင္း ေခါင္းညိတ္သည္။ ေဇေမာင္ကေတာ့သူတို႔လုပ္ခဲ့သမွ်ကို စားျမံဳ ႕ ျပန္ေတြးရင္းျပံဳ း ေန၏ ။ အတန္ၾကာမွ လင္းထုိက္က

''ဒီမွာ ကိုလွေအာင္ေရ ...ပိုက္ဆံအေႂကြလဲဦးမလား''

သူ႔ေအာ္သံေၾကာင့္ ေကာင္တာမွလူႀကီးထလာၿပီး

''ေအးလဲမွာ ေပါ့ကြ ..ဘယ္မွာ လည္းအေႂကြ''

''တစ္ေထာင္ကို အေႂကြရွစ္ရာေနာ္''

''အာ ..မင္းကလည္း ကိုးရာထားစမ္းပါ''

''အာ ..ကိုလွေအာင္ကလည္း အေႂကြကရွာရတာ လြယ္တာမွတ္လို႔၊ ကဲပါ ရွစ္ရာ့ငါးဆယ္ထား၊ ေရာ့ ...ဒီမွာ အေႂကြေတြ''

လင္းထုိက္အေႂကြမ်ား ကို တစ္ေထာင္တန္မ်ား ႏွင့္လဲလုိက္သည္။ ေဇေမာင္ကေတာ့ လင္းထုိက္လုပ္သမွ်ကိုေၾကာင္ၿပီးေငးေနသည္။ အားလံုးရွင္းၿပီးမွလင္းထုိက္က

''ကဲ ...လက္ဖက္ရည္ဖုိးကို အဲဒီ ထဲကပဲႏႈတ္လုိက္ေတာ့သြားၿပီ''

ဆုိကာလက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲမွထြက္လာၾက၏ ။ လမ္းေရာက္မွ ေဇေမာင္က

''ဒါနဲ႔ေနပါဦး မင္းမနက္ျဖန္လုပ္မယ့္ဟာသက''

လင္းထုိက္ပါ ေျခလွမ္းရပ္တန္႔သြား၏ ။ ေနာက္မွ ေဇေမာင္ကိုျပံဳ း ၍ ျပန္လည္ေဝ့ၾကည့္ကာ...

''ေစာင့္ၾကည့္ေလ''

''ဟာသ''ဆိုသည့္စကားမွာ ရွားပါးလွသည္မဟုတ္ပါဘဲ အလြန္တရာမွကိုေတြ႕ရခဲေလသည္။

အခေၾကးေငြယူ၍ ရယ္စရာလုပ္သူကို ဟာသပညာရွင္မ်ား အျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး ဒီအတိုင္းလမ္းေပၚတြင္ရယ္စရာလုပ္သူကိုေတာ့ဗရြတ္ရႊတ္တေကာင္ဟုပင္သတ္မွတ္ၾကသည္။

အခေၾကးေငြမယူဘဲ ရယ္စရာလုပ္ေနသူမ်ား ကိုေရာ ဟာသကိုသိျမင္သူအျဖစ္မယူဆသင့္ပါလား။ မည္သည့္ေနရာတြင္မူ ရယ္စရာ(သို႔ )ဟာသမရွိေသာေနရာသည္ သုႆန္တစျပင္ကဲ့သို႔ ေခ်ာက္ခ်ားၿငီးေငြ႕ဖြယ္ေကာင္းလွသည္ဟုဆိုၾကပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္သာယာနာေပ်ာ္ဖြယ္ျဖစ္ေသာ ရယ္ရႊင္သံမ်ား ကို ဖန္တီးေနရန္လိုအပ္မည္မွာ အမွန္ပင္။

ဗရြတ္ရႊတ္တလုိ႔ပဲဆိုဆုိ၊ ေပါေၾကာင္ေၾကာင္နဲ႔ ကြာလုိ႔ပဲေျပာေျပာ အမ်ား ေပ်ာ္ရႊင္ရန္ဖန္တီးေနသူတို႔သည္ ကုသိုလ္မရလွ်င္ေတာင္အကုသိုလ္ေတာ့ျဖစ္လိမ့္မည္မထင္။

ထိုအရာသည္ ရယ္ရႊင္ဘြယ္ဖန္တီးသူမ်ား အတြက္ အမွန္တရားပင္ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။

xxxx

ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္းထိုးၿပီးေသာ္လည္း အတန္းထဲသို႔ ဆရာမ ေရာက္ရွိလာေသး၍ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားမ်ား လႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနၾကသည္။ တခ်ိဳ ႕ ကလည္း အခ်င္းခ်င္းတြတ္ထိုးရင္း၊တခ်ိဳ ႕ ကလည္း မိမိထိုင္ရမည့္ခံုတြင္မထိုင္ေသးဘဲ လူလံုးျပရင္းေပါ့။

''မဂၤလာပါဆရာ''

ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္က မတ္တပ္ရပ္၍ အထက္ပါအတိုင္းေအာ္လုိက္သည္ႏွင့္ ခုနလႈပ္လႈပ္ရြရြျဖစ္ေနသူအားလံုးလည္းေယာင္တိေယာင္ကမ္းႏွင့္ ထုိင္ေနရာကထကာ သံေယာင္လုိက္ႏႈတ္ဆက္လုိက္ၾကသည္။

''မဂၤလာပါဆရာ''

ႏႈတ္ဆက္သံႏွင့္မေရွးမေႏွာင္းမွာ ပင္ စာသင္ခံုေပၚသို႔ တိုက္ပံုအေက်ာ့ဝတ္ထားေသာလူငယ္တစ္ဦး ပါဝါမ်က္မွန္ကိုင္းမည္းႀကီးတပ္ၿပီး ခပ္တည္တည္တက္လာ၏ ။

''မဂၤလာပါ တပည့္တို႔''

ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္သူကိုၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းသားမ်ား ပြစိပြစိ ျဖစ္ကုန္၏ ။

''ေဟ့ အဲဒါ ဟိုေကာင္ပဲမဟုတ္လား''

''ဟုတ္ပါ့၊ မ်က္မွန္နဲ႔ဘာနဲ႔ ဆရာလိုလုပ္လာတာ၊ မေန႔ညေနကတင္ ကားဂိတ္မွာ ''

''ေနဦး ဒီေကာင္ ဘာအၾကံအဖန္လုပ္ဦးမလဲ ေစာင့္ၾကည့္ရေအာင္''

စင္ေပၚမွလူငယ္က အသံမ်ား ကိုဂ႐ုမစိုက္ဘဲ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚတြင္ေရးထားေသာစာမ်ား ကို ခပ္တည္တည္ဖ်က္ရင္း

''ဒီေန႔ ဆရာ မင္းတို႔ကို သင္ၾကားေပးမွာ ကေတာ့ႏုိင္ငံတကာသံုး အဆင့္လြန္အဂၤလိပ္စာပဲျဖစ္ပါတယ္''

ေက်ာင္းသားမ်ား စိတ္ဝင္စားမႈ ရွိမရွိ ျပန္ေဝ့ၾကည့္သည္။

''အမွန္ေတာ့ ဒီႏိုင္ငံတကာသံုး အဆင့္လြန္အဂၤလိပ္စာဟာႏုိင္ငံတကာဘြဲ႕လြန္ဒီပလိုမာေက်ာင္းသားမ်ား နဲ႔ ႏုိင္ငံတကာစီးပြားေရးလုပ္ငန္းရွင္မ်ား အတြက္သာ သင့္ေလ်ာ္တဲ့သင္႐ိုးပါ။အဆင့္ျမင့္ၿပီးခက္ခဲနက္နဲတဲ့အတြက္ ေတာ္႐ံုတန္႐ံုÓဏ္ရည္မ်ိဳ း နဲ႔ လုိက္ႏုိင္ဖုိ႔ အင္မတန္ခက္ခဲလွပါတယ္''

သူ႔စကားကိုအားလံုးစိတ္ဝင္စားေနၾကသည္။

''ဆရာ့အေနနဲ႔ကေတာ့ ဒီပညာကို လူတန္းစားမခြဲျခားဘဲဒီလိုလူငယ္ေလးေတြကအစ ေလ့လာသိရွိႏိုင္ေအာင္ ေစတနာေရွ႕ထားၿပီးသင္ၾကားေပးပါ့မယ္၊ ၾကည့္ပါဦး''

ဟုဆိုကာေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ စာတစ္ေၾကာင္းခ်ေရးလုိက္သည္။

''ႏိုင္ငံတကာသံုး ေလယာဥ္ေပၚတြင္သံုးေသာ အဆင့္ျမင့္အဂၤလိပ္စကားေျပာ''

ေက်ာင္းသားမ်ား က ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ လုိက္ေရရြတ္သည္။ သူကပင္ျပန္စ၍

''အကယ္၍ မ်ား ခင္ဗ်ားတို႔စီးပြားေရးလုပ္ငန္းမ်ား ၊ ပညာေရးလုပ္ငန္းမ်ား စသည့္အေၾကာင္းအမ်ိဳ း မ်ိဳ း ေၾကာင့္ ေလယာဥ္ႀကီးစီးရမယ္ဆို အဓိကထားသံုးရမဲ့စကားလံုးပါ။ တအားႀကီးအဆင့္ျမင့္တဲ့အတြက္ လုိက္မမီမွာ စုိးလုိ႔ ဂ႐ုစိုက္နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္''

''ဥပမာ ခင္ဗ်ားက ေလယာဥ္ႀကီးေပၚေရာက္ေနၿပီဆိုပါေတာ့၊ေလယာဥ္မယ္ကလာေမးပါလိမ့္မယ္''

''ဆရာ အပ်င္းေျပေသာက္ဖုိ႔ ေကာ္ဖီယူဦးမလားဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကေကာ္ဖီကိုေသာက္ခ်င္တယ္ဆို Yes လို႔ ေျဖရၿပီး မေသာက္ခ်င္ဘူးဆိုရင္ No လို႔ ပီပီသသႀကီးေျပာရပါမယ္''

ေက်ာင္းသားမ်ား ျပံဳ း စိစိျဖစ္သြား၏ ။

''ဒီေနရာမွာ သဒၵါအထားနဲ႔ ေလယူေလသိမ္းက သိပ္အေရးႀကီးပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ခုက ေလယာဥ္ေပၚမွာ ထုိင္ရတာ မအီမသာျဖစ္လာတယ္ဆိုပါေတာ့ ေလယာဥ္မယ္ကေလးက ခင္ဗ်ားဆီလာၿပီးဆရာ ထုိင္ခံုထုိင္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕ လားလုိ႔လာေမးတဲ့အခါ ခင္ဗ်ားက အဆင္ေျပပါတယ္ဆိုရင္ Yes လုိ႔ ပီပီသသႀကီးေျပာရၿပီး၊ အဆင္မေျပဘူးဆိုရင္ No လို႔ တစ္လံုးတည္းျပန္ေျပာရပါ့မယ္''

ေက်ာင္းသားမ်ား သူ႔ကို ျပံဳ း စိစိႏွင့္ၾကည့္ေနၾကသည္။ သူကေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ ေနာက္တစ္ခုခ်ေရးလုိက္သည္။

''ႏုိင္ငံတကာသံုး ကုန္တင္သေဘၤာႀကီးမ်ား ေပၚတြင္သံုးေသာအဆင့္ျမင့္အဂၤလိပ္စကားေျပာ''

ေက်ာင္းသားမ်ား လုိက္လံေရရြတ္ၾကျပန္သည္။ သူကဆက္၍

''ႏုိင္ငံတကာသံုး ကုန္တင္သေဘၤာႀကီးမ်ား မွာ သံုးတဲ့ အဆင့္ျမင့္ အဂၤလိပ္စကားကေတာ့ ခုနကနဲ႔ျခားနားပါတယ္၊သူကပိုၿပီးေလးနက္တဲ့အတြက္ ပိုၿပီးဂ႐ုစိုက္ေစခ်င္ပါတယ္၊ ဥပမာအေၾကာင္းတစ္ခုခုေၾကာင့္ ခင္ဗ်ားတို႔ ႏုိင္ငံတကာကုန္သေဘၤာႀကီးနဲ႔လုိက္ပါရတယ္ဆုိပါေတာ့ ကုန္ပစၥည္းေတြတင္တဲ့သူက ခင္ဗ်ားကိုေမးပါလိမ့္မယ္''

''ဆရာ ေဟာဒီတင္ထားတဲ့ပစၥည္းေတြက ခင္ဗ်ားပစၥည္းေတြလားဆိုခဲ့ရင္ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ ကိုယ့္ပစၥည္းဟုတ္တယ္ဆိုရင္ Yes လုိ႔ၿမိန္႔ၿမိန္႔ႀကီးေျဖရမွာ ျဖစ္ၿပီး မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ေတာ့ No လုိ႔ တစ္လံုးထဲေျဖရမွာ ျဖစ္ပါတယ္''

''ေနာက္ၿပီး ခင္ဗ်ားသေဘၤာေပၚ အပ်င္းေျပလမ္းေလွ်ာက္ ရင္းသေဘၤာကပၸတိန္ကစကားေရာေဖာေရာနဲ႔ ခင္ဗ်ားေနေကာင္းရဲ႕ လားလို႔ေမးခဲ့ရင္ ခင္ဗ်ားအေနနဲ႔ေကာင္းတယ္ဆို Yes လုိ႔ ျပတ္ျပတ္သားသားေျပာရမွာ ျဖစ္ၿပီး မေကာင္းဘူးဆိုပါက Noလုိ႔ခပ္ရွင္းရွင္းေျပာရမွာ ျဖစ္ပါတယ္''

''ေနာက္ၿပီးကပၸတိန္က ခင္ဗ်ားဒီသေဘၤာႀကီးနဲ႔စင္ကာပူသြားမွာ လားဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကစင္ကာပူကိုပဲသြားမွာ ဆိုရင္ Yes လုိ႔ေျဖရမွာ ျဖစ္ၿပီး စင္ကာပူသြားမွာ မဟုတ္ဘူးဆိုရင္ No လုိ႔ေျဖရမွာ ျဖစ္ပါတယ္''

ေက်ာင္းသားမ်ား Yes၊ No ကို သံေယာင္လုိက္ရင္းရယ္ၾကသည္။ သူကေတာ့ခပ္တည္တည္ပင္ ေက်ာက္သင္ပုန္းေပၚ ေနာက္ေခါင္းစဥ္တစ္ခုထပ္ေရးခ်လုိက္ျပန္သည္။

''ႏိုင္ငံတကာအဆင့္ျမင့္ဟိုတယ္ႀကီးမ်ား တြင္ သံုးေသာအဆင့္လြန္အဂၤလိပ္စကားေျပာ''

ေက်ာင္းသားမ်ား ခပ္ဟဟရယ္ရင္းလုိက္ဖတ္ၾကသည္။

''ႏုိင္ငံတကာ အဆင့္ျမင့္ဟိုတယ္ႀကီးမ်ား မွာ သံုးတဲ့ အဂၤလိပ္စကားေျပာက တျခားအသံုးႏႈန္းေတြနဲ႔မတူပါဘူး၊ ဒီေနရာမွာ အဂၤလိပ္သဒၵါအသံုးအႏႈန္းနဲ႔ ေလယူေလသိမ္းကအစ ၾကြယ္ဝရပါတယ္''

''ဟိုတယ္ႀကီးတစ္ခုထဲ ခင္ဗ်ားဝင္လုိက္လုိ႔ ဧည့္ႀကိဳ ကခင္ဗ်ားကို''

''ဆရာ ဒီမွာ တည္းမွာ လားဆရာဆိုရင္ ခင္ဗ်ားကဒီဟိုတယ္မွာ ပဲတည္းမွာ ဆိုရင္ Yes လုိ႔ ပီပီသသႀကီးေျဖရမွာ ျဖစ္ၿပီး မတည္းဘူးဆိုရင္ No လုိ႔ စကားပရိယာယ္ၾကြယ္ၾကြယ္ဝဝႀကီး သံုးၿပီးျပန္ေျဖရမွာ ပါ''

ေက်ာင္းသားမ်ား က သူဘာေျပာမယ္ဆိုတာသိၿပီးလုိက္ေျပာကာရယ္ၾကသည္။ သူကဆက္၍

''အကယ္၍ ခင္ဗ်ားရဲ႕ အခန္းထဲကို ဟိုတယ္ဝန္ထမ္းတစ္ေယာက္ကဝင္လာၿပီး ဆရာဝီစကီေရာေသာက္ဦးမလားဆရာဆိုရင္ခင္ဗ်ားကေသာက္ခ်င္တယ္ဆို''

သူ႔စကားပင္မဆံုးလုိက္ ေက်ာင္းသားမ်ား က သံၿပိဳ င္ျဖင့္

''Yes လို႔ေျဖရမွာ ျဖစ္ၿပီး မေသာက္ဘူးဆိုရင္ No လုိ႔ေျဖရမွာ ပါ''

အားလံုး ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ေျပာၿပီး သေဘာက်ကာရယ္ၾကသည္။ ထိုစဥ္မွာ ပင္

''လင္းထုိက္''

ေခၚသံၾကား၍ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ အတန္းပိုင္ဆရာ ဦးျမေအာင္။ ဟိုေကာင္ကလည္း ေၾကာင္ၿပီးျပန္ထူးသည္။

''Yes''

ေက်ာင္းသားမ်ား ဝါးခနဲပြဲက်သြား၏ ။

''မင္းက အဆင့္ျမင့္အဂၤလိပ္စာေတြတတ္ေနၿပီေပါ့''

''No''

ေက်ာင္းသားမ်ား ဝါးခနဲရယ္ၾကျပန္သည္။ ဆရာက တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းလာၿပီး

''မင္း ဘာဆက္လုပ္ရမယ္ဆိုတာသိလား''

''Yes''

''ဘာေျပာစရာရွိေသးလဲ''

''No''

''ေအး ဒါဆို ေက်ာင္းဝင္းထဲကျမက္ေတြအားလံုး ႏႈတ္ၿပီးမွ ျပန္လာခဲ့''

''Yes''

ေက်ာင္းသားမ်ား က သူ႔ကို အ႐ူးငေပါစသည္ျဖင့္ေထာပနာျပဳ ရင္းရယ္ၾကသည္။ သူက တစ္ခြန္းထဲျပန္ေျပာသြား၏ ။

''No''

သိပ္မၾကာခင္အခ်ိန္အတြင္း ေက်ာင္းဝင္းဝတြင္ ေတြ႕ကရာလူကို ႏႈတ္ထားေသာ ျမက္ပင္မ်ား ႏွင့္ ပစ္ေပါက္ၾကည္စယ္ေနေသာလင္းထိုက္ကိုေတြ႕ရသည္။ ျဖတ္သြားျဖတ္လာမ်ား က သူ႔ကိုေတြ႕ၿပီး

''လင္းထုိက္ အျပစ္ေပးခံရတာ လား''

''Yes'''

''ဒီေန႔ေရာၿပီးဦးမွာ လား''

''No''

စသည္ျဖင့္ ႏုိင္ငံတကာသံုး စကားလံုးကို ပရိယာယ္ၾကြယ္ဝစြာ သံုးရင္း ေပ်ာ္ေနေလေတာ့သည္။

xxxx

''ေဟး ေယာက္ဖ မင္းညီမေနေကာင္းလား''

''ေအး မင္းကိုမေသေသးဘူးလားဆိုၿပီး ေမးေနေသးသကြ''

''ဟဲ့ တင္တင္သန္း နင္ ေဘာ္ဒီျဗဴ း တီးကစားေနတယ္ဆို''

''ေအး ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ''

''ငါ့တစ္သက္မွာ လိပ္ေတြပိန္တယ္လုိ႔ တစ္ခါမွမၾကားဖူးပါဘူးဟာ''

''ေသနာ နင္ေတာ့လား''

''ေဟ့ ျမတ္ျမတ္မြန္ နင္ေရာ ကိုယ္လံုးလွခ်င္လုိ႔ ေရကူးေနတယ္ဆို''

''ဘာျဖစ္လဲ၊ ဘာျဖစ္လဲ''

''ေရကူးတိုင္းသာ ကိုယ္လံုးလွမယ္ဆို ငါးေတြအားလံုး ကိုယ္လံုးလွကုန္မွာ ေပါ့''

''မသာ အဲဒါနင့္အလုပ္လား''

''ဟား ဟား ဟိုေကာင္ေပါက္ႀကီး၊ မင္းနာမည္ေစာေပါက္လုိ႔ မေျပာင္းေသးဘူးလား''

''မင္းကိုရပ္ကြက္က အ႐ူးဆိုၿပီးႏွင္လႊတ္တဲ့အခ်ိန္က်ရင္ေျပာင္းမယ္ကြ''

လင္းထိုက္လာရာလမ္း ဤႏွယ္ စည္ကားသြားသည္။ ႏႈတ္ဆက္သူ၊ ျပစ္တင္သူ၊ ၾကည္ႏူးသူ၊ ရယ္ရႊင္သူမ်ား ႏွင့္ လႈပ္လႈပ္ရြရြက်န္ခဲ့ၿမဲ။

''ေဟ့ သဲေလး မင္းကိုယ့္ကို အေျဖမေပးရေသးဘူးေနာ့''

''နင့္ကိုအေျဖေပးမယ့္အစား ေတာထဲကေမ်ာက္ သြားဖမ္းၿပီးႀကိဳ က္ပစ္မယ္''

''ရပါတယ္၊ ငါေနာက္တစ္ေယာက္ ေျပာင္းႀကိဳ က္မွ မ်က္ရည္စမ္းစမ္းနဲ႔လာငိုမျပနဲ႔''

''ဟာဟ...မ်က္ရည္ႏွေျမာလုိ႔''

''ေဟ့ေကာင္ဂ်ိဳ ကာ မင္းကိုမေန႔ညေနကဘံုဆိုင္ထဲမွာ ေတြ႕လုိက္တယ္''

''ႏွစ္ပက္ထဲပါကြာ''

''ေအး အဲဒီ ႏွစ္ပက္ကိစၥနဲ႔ မင္းအေဖအေမြျဖတ္သြားႏုိင္တယ္ေနာ့''

''ေယာက္ဖ ေယာက္ဖ ေယာက္ဖ''

''ငါ့ညီမေမးၿပီးၿပီ သူလင္မယူေတာ့ဘူးတဲ့၊ သီလရွင္ဝတ္မွာ တဲ့''

''ဒီေက်ာင္းမွာ မင္းကိုမသိတဲ့လူကိုမရွိေတာ့ပါလား''

ေဇေမာင္အေမးကို လင္းထုိက္က ေဘးနားသူငယ္ခ်င္းမ်ား လက္ျပႏႈတ္ဆက္ၿပီး ရယ္သည္။

''ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ ေပါင္းသင္းရင္ လူတိုင္းခင္တာေပါ့ကြာ၊ ဟုတ္ဘူးလား၊ လူေတြကို ရယ္ျပရတာ ဘာပင္ပန္းတာမွတ္လုိ႔''

ေဇေမာင္က ေခါင္းညိတ္ေထာက္ခံရင္း

''ဟုတ္ေတာ့ဟုတ္တယ္ကြ၊ အဲ ဒါေပမဲ့''

ဟုဆိုရင္း လင္းထိုက္လက္ဆြဲကာ...

''ဟိုး...လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေတြ႕လား''

ေဇေမာင္ညႊန္ျပရာ လင္းထုိက္လုိက္ၾကည့္ရင္း...

''အင္း ေတြ႕သား ဖုိင္နယ္ကအစ္ကိုႀကီးေတြေလ၊ ကိုျမေမာင္တဲ့၊ ဖုိင္နယ္ကေတြ၊ ေက်ာင္းမွာ ေတာ့ လူဆိုးေတြလုိ႔ေျပာတာပဲ''

''ေအး အဲဒီ အစ္ကိုႀကီးက ငါနဲ႔တြဲ ေနတဲ့သင္းပ်ံ႕ေအး သိလား''

လင္းထုိက္ မ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ကာ...

''သိတယ္ေလ၊ ဇီးကြက္မဟုတ္လား၊ ခုနကတင္ ေက်ာင္းေပါက္ဝမွာ ေတြ႕ခဲ့ေသး''

''ေအး...အဲဒီ ဇီးကြက္၊ အဲ သင္းပ်ံ႕ေအးကို ႀကိဳ က္ေနတာကြ''

''အဲဒီ ေတာ့''

''အဲဒါကို သူကဘယ္လုိထင္လုိ႔လည္းမသိပါဘူးကြာ၊ မေန႔က ငါ့ကိုေခၚၿပီး မင္းကေကာက္႐ိုးပံုေစာင့္ရတာ အဆင္ေျပလား၊ဘာလားနဲ႔ေခၚၿပီး ၿဖဲေခ်ာက္တာကြ၊ သူတို႔က လူလည္အႀကီးႀကီးေတြ၊ေနာက္ၿပီးေလးငါးေယာက္ဆိုေတာ့ ငါလည္းေၾကာက္ၿပီးၿငိမ္ေနရတာ ''

ေဇေမာင္စကားကို လင္းထုိက္ရယ္သည္။ ၿပီးမွ...

''ဘာေၾကာက္စရာရွိလုိ႔လဲကြ၊ ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းပဲ''

''ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္းေပမဲ့ အဲဒီ အစ္ကိုႀကီးက လက္သြက္တယ္ဆုိၿပီး ရပ္ကြက္ထဲနာမည္ႀကီးေနတာကြ''

လင္းထုိက္ျပံဳ း ရင္း...

''အလကားပါကြာမင္းကလည္း၊ ကဲလာ မင္းကိုငါလက္ေတြ႕ျပမယ္''

ဆိုၿပီး ကိုျမေမာင္တို႔ထိုင္ေနရာ ဦးတည္သြားေတာ့

''ဟာ ေဟ့ေကာင္ ျပႆနာပဲကြာ၊ ျပႆနာေတာ့တက္ေတာ့မွာ ပဲ''

ဟု ေရရြတ္ရင္း ေဇေမာင္အေနာက္က ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းႏွင့္လုိက္သြားရေလ၏ ။

မထင္မွတ္ထားဘဲ လင္းထုိက္ သူတို႔ေရွ႕ေရာက္လာေတာ့ကိုျမေမာင္ေမာ့ၾကည့္သည္။ လင္းထုိက္ကခပ္တည္တည္ႏွင့္ ကိုျမေမာင္ကိုလက္ညိႇဳ း ထိုးရင္း

''အစ္ကိုအားလား''

မထင္မွတ္ေသာစကားေၾကာင့္ ကိုျမေမာင္ေဒါသထြက္သြားသည္။

နံေဘးနားမွ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကလည္း အေျခအေနမေကာင္းမွန္းသိ၍ အက်ႌလက္ေခါက္ၾကသည္။ ဖိုက္ရန္အဆင္သင့္ဟူသည့္သေဘာ။ ထုိေတာ့မွ ကိုျမေမာင္က အေရွ႕စားပြဲကိုလက္ႏွင့္ပုတ္ကာ

''အားတယ္ကြာ၊ အားတယ္၊ မင္းဘာလုပ္ခ်င္လဲေျပာ''

''အားရင္ တြဲ ကရေအာင္ေလ''

''ဟမ္''

လင္းထုိက္၏ မထင္မွတ္ေသာစကားေၾကာင့္ ကိုျမေမာင္ေၾကာင္သြား၏ ။ ေဘးနားသူငယ္ခ်င္းမ်ား ျပံဳ း ေစ့ေစ့ျဖစ္ကုန္၏ ။ ဒါကိုလင္းထိုက္က ကိုျမေမာင္၏ လက္ကိုဆြဲကာ...

''လာပါ အစ္ကိုရ၊ ကြၽန္ေတာ္ပ်င္းေနလုိ႔ပါ၊ ေပ်ာ္သြားေအာင္တစ္ပုိဒ္ေလး တြဲ ကလုိက္ရေအာင္''

လင္းထုိက္၏ အျပဳ အမူေၾကာင့္ ကိုျမေမာင္႐ွဴ း ႐ွဴ း ရွားရွားျဖစ္သြားကာ

''အာ ဒီေကာင္ေတာ့ ငါ႐ိုက္မိေတာ့မယ္၊ ေတာက္''

သူ႔စကားကို လင္းထိုက္က...

''အစ္ကို တကယ္႐ိုက္မွာ လား''

''ေဟ့ေကာင္ ႐ိုက္ခ်င္ေနတာကြ၊ ႐ိုက္ခ်င္ေနတာ''

လင္းထုိက္က ကိုျမေမာင္ကို လက္ညိႇဳ း ထိုးရင္း...

''တကယ္႐ိုက္မွာ ေနာ္''

''တကယ္႐ိုက္မွာ ကြ၊ ေတာက္ လက္ယားလာၿပီ''

ကိုျမေမာင္က အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ေအာ္ရင္း လက္ႀကီးေျမာက္တက္လာ၏ ။

ဒါကို လင္းထုိက္က

''ကိုးမီးလား၊ ဘူႀကီးလားေျပာ''

''ဟင္''

လင္းထုိက္အေမးကို ကိုျမေမာင္ေၾကာင္သြား၏ ။ ဒါကိုလင္းထိုက္မွပင္ဆက္၍

''ကြၽန္ေတာ့္မွာ အထုပ္ပါတယ္ဗ်၊ ဟီဟိ ကြၽန္ေတာ္လည္းဝါသနာတူေတြလုိက္ရွာေနတာ၊ တစ္ပြဲႏွစ္ပြဲေလာက္ဆြဲလုိက္ရေအာင္ဂ်ိဳ ကာပါရင္ေဒါင္းေၾကးႏွစ္ဆ''

ဟုဆိုကာ လြယ္အိတ္တြင္း ဟိုရွာဒီရွာလုပ္ေန၏ ။ သေဘာကေတာ့ အထုပ္ရွာသည့္သေဘာ။ ဒါကို ကိုျမေမာင္က

''ေတာက္ ဒီေကာင္ေတာ့ ငါဖဲ့မိေတာ့မယ္''

''ဘာရယ္ အစ္ကို''

ကိုျမေမာင္စကားကိုလင္းထုိက္က မၾကားသလိုျပန္ေမးသည္။ၿပီးမွရယ္ရင္းႏွင့္

''ေၾသာ္ အစ္ကိုကဖဲ့ခ်င္ေနတာကိုး၊ ကြၽန္ေတာ္လည္းဖဲ့မလို႔စဥ္းစားေနတာ''

ကိုျမေမာင္က အက်ႌလက္ဆြဲတင္ရင္း...

''မင္းတကယ္ဖဲ့မွာ လား''

''ဖဲ့မွာ ေပါ့''

''ဘယ္မွာ ဖဲ့ခ်င္လဲေျပာ''

''တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ဖဲ့မွာ ေလ''

''ဘာ''

ကိုျမေမာင္ မ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ၿပီးထေအာ္သည္။ လင္းထုိက္ကစားပြဲေပၚတင္ထားေသာ ေပါင္မုန္႔တစ္လံုးကို ထိုးေပးရင္း...

''ဒါကို တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ဖဲ့လုိက္မယ္ေလ၊ အစ္ကိုလည္းဗိုက္ဆာေနတယ္မို႔လား''

''ဟား ဟား ဟား''

ေဘးနားကျပံဳ း ေစ့ေစ့ႏွင့္ ၾကည့္ေနေသာ ကိုျမေမာင္သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထရယ္သည္။ လင္းထုိက္က မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး

''လာေလ အစ္ကို တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ ဖဲ့လိုက္မယ္၊ က်တဲ့ပိုက္ဆံအစ္ကိုရွင္း''

ကိုျမေမာင္ ႐ွဴ း ႐ွဴ း ရွားရွားျဖစ္သြား၏ ။ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ကပါလုိက္ရယ္ေန၍ သူ႔ခမ်ာလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိ။ ထို႔ေၾကာင့္ တစ္ဘက္လွည့္၍ ...

''ေတာက္ ဒီေကာင္ေတာ့ လုပ္လုိက္ရမေကာင္းရွိေရာ့မယ္အ႐ူးကြက္လာနင္းေနတယ္''

''လက္မွတ္ၾကည့္မလားအစ္ကို''

''ဟင္''

သူ႔စကားမဆံုးခင္ ျဖတ္ေျပာလုိက္ေသာစကားေၾကာင့္ ကိုျမေမာင္ေၾကာင္သြား၏ ။ ၿပီးေနာက္ဇေဝဇဝါႏွင့္

''ဘာလက္မွတ္လဲဟင္''

''ရြာသာႀကီးကေပးထားတာေလ၊ အ႐ူးလက္မွတ္၊ ကြၽန္ေတာ္ရထားတာ''

''ဟမ္''

''ဟုတ္တယ္အစ္ကိုရ၊ ကြၽန္ေတာ္က ေရွာ့(ခ္)ႏွစ္ခါ ႐ိုက္ထားရတာ ၊ ေနပူရင္မရဘူး''

''ဟင္ ဟို ဟို''

လင္းထုိက္စကားမ်ား ေၾကာင့္ ကိုျမေမာင္ဘာျပန္ေျပာလုိ႔ေျပာရမွန္းမသိျဖစ္ကုန္၏ ။ နံေဘးနားကသူငယ္ခ်င္းမ်ား ကလည္းျပံဳ း ေစ့ေစ့ႏွင့္မို႔ သူ႔မွာ ဘာမွလုပ္၍ မရ။ အတန္ၾကာမွ

''ကဲ ေတာ္ပါေတာ့ကြာ၊ သြားပါေတာ့''

သူ႔စကားကို လင္းထုိက္က

''မသြားေသးဘူးအစ္ကိုရာ အစ္ကိုနဲ႔ကြၽန္ေတာ္ဒါေလး တစ္ေယာက္တစ္ဝက္ဖဲ့ၿပီးမွသြားမယ္''

ကိုျမေမာင္ စိတ္ညစ္ဟန္ျဖင့္ေခါင္းကုပ္ကာ...

'' သြားပါဆိုကြာ''

''သြားဘူးကြာ၊ ဒါေလးတစ္ေယာက္တစ္ဝက္စားၿပီးမွသြားမယ္''

လင္းထုိက္က ကေလးအထာႏွင့္ေပကပ္ေနသည္။ ကိုျမေမာင္ကသာ စိတ္႐ႈပ္ေထြးစြာ ေခါင္းကုတ္ၿပီး...

''သြားမယ့္သာသြားစမ္းပါကြာ၊ ငါမစားခ်င္လုိ႔ပါကြာ''

''မရဘူးဗ်ာ၊ တစ္ကိုက္ေတာ့စား''

''စားပါဘူးဆိုေနကြာ''

''ဒါဆို ကြၽန္ေတာ့္ကိုေတာင္းပန္''

''ဟမ္''

လင္းထုိက္စကားေၾကာင့္ကိုျမေမာင္ေၾကာင္သြား၏ ။ ေနာက္မွသေဘာေပါက္သြားသလုိျဖင့္

''ေအး ငါေတာင္းပန္ပါတယ္ကြာ ေနာ္၊ မင္းသြားေတာ့ ေတာက္အမႈ ေတာ့ျဖစ္ေတာ့မယ္''

ကိုျမေမာင္စကားၾကားေတာ့ အားလံုးျပံဳ း သြား၏ ။ ထုိေတာ့မွ လင္းထုိက္ေက်နပ္သြားဟန္ႏွင့္ ကိုင္ထားေသာေပါင္မုန္႔ကို လြယ္အိတ္ထဲထိုးထည့္ရင္း...

''ဒါဆို ကြၽန္ေတာ္သြားေတာ့မယ္အစ္ကို၊ ေနာက္တစ္ခါကြၽန္ေတာ္နဲ႔အစ္ကိုေတြ႕လုိ႔အားေနရင္ တြဲ ကရမယ္ေနာ္''

''ေအး...ေအးပါ၊ အခုျမန္ျမန္ၾကြပါ၊ စိတ္ညစ္လြန္းလုိ႔ပါ''

လင္းထုိက္ ျပံဳ း ရႊင္စြာ ျဖင့္ထုိင္ရာမွျပန္ထၿပီး...

''သြားၿပီအစ္ကိုေရ၊ ေက်းဇူးပဲ''

လမ္းေပၚျပန္ေရာက္ေတာ့ အသင့္ေစာင့္ေနေသာေဇေမာင္က...

''မင္းကြာ ငါ့မွာ စိတ္ပူလုိက္ရတာ ၊ တစ္ခုခုျဖစ္ရင္ လြယ္မွာ မဟုတ္ဘူးကြ''

လင္းထိုက္က သေဘာက်ဟန္ႏွင့္ရယ္ကာ...

''ဟား...ဟား ဘာမွစိတ္မပူပါနဲ႔ကြ၊ ဒီကိစၥမ်ိဳ း ေတြ ငါကႏိုင္ပါတယ္၊ ဟဲ ဟဲ ေနာက္ဆိုၾကည့္ေန ငါ့ကိုျမင္တာနဲ႔ လန္႔ေနရမယ္''

လင္းထုိက္က ကိုျမေမာင္တို႔စားပြဲကယူလာေသာ ေပါင္မုန္႔ကိုထုတ္ကာေဇေမာင္ကို တစ္ဝက္ဖဲ့ေပးလုိက္သည္။ ေဇေမာင္ကေပါင္မုန္႔ကိုလွမ္းယူရင္း...

''ဒါန႔ဲေနပါဦး မင္းအခုဘယ္သြားမွာ လဲ''

လင္းထုိက္က လက္ထဲကေပါင္မုန္႔ ပါးစပ္ထဲထိုးသြင္းကာ..

''အေဆာင္ (၂၆)ဘက္ ခဏသြားမလုိ႔''

''ဘာသြားလုပ္မွာ လဲ''

''ဘာရယ္မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ နယ္ကေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ ဒီေသာၾကာေန႔နယ္ျပန္မွာ မုိ႔ မွာ စရာရွိတာသြားမွာ မလုိ႔''

ေဇေမာင္က မ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ရင္း...

''ဘာလဲ မင္းတို႔နယ္ကလား''

''အင္းေပါ့ကြ၊ ငါတို႔ရြာက ေၾသာ္ မင္းကို မိတ္ဆက္ေပးဘူးတယ္နဲ႔တူတယ္၊ မင္းေတြ႕ရင္ ခိုက္သြားမယ္၊ ဟဲ ဟဲ''

ေဇေမာင္ အလုိက္သင့္ရယ္သည္။ ၿပီးမွ...

''ဘယ္မွာ ခ်ိန္းထားတာလဲ''

''ဖယ္ရီဂိတ္နားက ကင္(န္)တင္းေလ၊ ဟိုမွာ ''

လင္းထုိက္ညႊန္ျပရာ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ လူရွင္းစျပဳ ၿပီျဖစ္ ေသာကင္(န္)တင္းထဲတြင္ ထုိင္ေနေသာ ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္။

''အလုိ''

ေဇေမာင့္ထံမွ အာေမဍိတ္သံ။ လင္းထုိက္က သူ႔ကိုမ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ၾကည့္ရင္း...

''ဘာျဖစ္တာလဲကြ''

''ဟိုတစ္ေန႔က ကားေရွ႕မွာ ငါလွဲအိပ္ေနတုန္း ငါ့ကိုတက္နင္းမိသလိုျဖစ္သြားတာ သူတို႔ေပါ့ကြ''

လင္းထုိက္ ရယ္သည္။

''ဟား...ဟား ဒါဆိုရင္ေတာ့ ေမာ္ေတာ္ကားေအာက္ဖူး စာေပါ့၊ဟား ဟား လာသြားရေအာင္''

ဆိုကာ ေကာင္မေလးမ်ား ရွိရာစားပြဲသို႔ ေျခဦးလွည့္လုိက္ၾကရသည္။

''ဘာေတြသေဘာက်လာတာလဲ လင္းထုိက္''

ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က လွမ္းေမးသည္။

ေဇေမာင္ႏွင့္လင္းထုိက္ ဝင္ထုိင္ရင္းက...

''အင္မတန္ထူးဆန္းတဲ့ ေယာက်္ားလည္ေစ့နဲ႔ မိန္းမေျခဖေနာင့္ဆံုတဲ့ဖူးစာေပါ့''

အေျခအေနကုိသိေနေသာေကာင္မေလးမ်ား က ရယ္သည္။ၿပီးမွ တစ္ေယာက္က...

''အဲဒီ ေန႔ကလည္း ငါတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာနဲ႔ေနၾကာေစ့ေတြစားၿပီး ေရွ႕မၾကည့္ေနာက္မၾကည့္လုပ္လာတာ၊ေအာက္ငံု႔ၾကည့္လုိက္မွ ေအာင္မေလး လန္႔သြားတာပဲ၊ ေနာက္တစ္လွမ္းဆို နင္းၿပီ၊ ဟင္း ဟင္း''

''ဒါဆို ဒီေကာင္ အကုန္ျမင္သြားတာေပါ့''

''လူယုတ္မာ''

ေကာင္မေလးမ်ား က ေထာပနာျပဳ သံ။ ေဇေမာင္က ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္...

''ငါ ငါလည္း မ်က္လံုးမွိတ္ထားပါတယ္ကြ''

''ဒါဆို အဲဒီ ေန႔က သူတို႔ဘာဝတ္ထားလဲ''

''အနီေရာင္ အဲ မျမင္ပါဘူးဆိုေနမွကြာ၊ မင္းကလည္း''

႐ုတ္တရက္ေမးလုိက္ေသာစကားေၾကာင့္ ေဇေမာင္ေယာင္ၿပီးျပန္ေျဖမိသည္။ ၿပီးမွ အေၾကာက္အကန္ျပန္ျငင္းသည္။

''ဟား ဟား ဟား ဟား''

လင္းထိုက္က သေဘာက်စြာ အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္ ရယ္သည္။ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္က ရွက္ရြံ႕ဟန္ႏွင့္ သံေယာင္လုိက္ ရယ္၏ ။ၿပီးမွလင္းထုိက္က...

''ေၾသာ္ မိတ္ဆက္ေပးရဦးမယ္၊ ဒါ ငါ့သူငယ္ခ်င္းအသစ္ေဇေမာင္တဲ့၊ ဒီႏွစ္မွမႏၲေလးက ေက်ာင္းေျပာင္းလာတာ''

သူ႔စကားကို အရပ္ရွည္ရွည္ေကာင္မေလးက...

''ေအာင္မေလး အေၾကာင္းမသိလုိ႔ နင္နဲ႔ေပါင္းတာေပါ့လင္းေမြရယ္၊ အေၾကာင္းသိရင္ ဘယ့္ႏွယ္ေပါင္းမွာ လဲ''

လင္းထုိက္က ရယ္သည္။ ၿပီးမွေဇေမာင္ဖက္လွည့္ၿပီး...

''သူက ငါတို႔ရြာကေလ၊ နာမည္ရင္းက ျမတ္ျမတ္သစ္တဲ့၊ငါကေတာ့သူ႔ကို ေဝါဒစၥေနက ကာတြန္းကားထဲကဘဲေပါက္နဲ႔တူလို႔ဘဲေပါက္လုိ႔ေခၚတယ္''

''ေသဦးမယ္''

ေကာင္မေလးက ရယ္ရင္းေျပာသည္။ ဟုတ္ပါသည္။ မ်က္လံုးကျပဴ း ေၾကာင္ေၾကာင္ႏွင့္ သနားစဖြယ္ျဖစ္ေန၍ ဘဲေပါက္စေလးႏွင့္ပင္တူေသး၏ ။ ႏႈတ္ခမ္းေပၚတြင္အမာရြတ္ေသးေသးေလးရွိေန၍ ဘဲႏႈတ္ခမ္းႏွင့္ပိုတူေနသေယာင္ ေဇေမာင္၏ မ်က္ေစ့ထဲ ႐ုတ္တရက္ မထြက္ႏိုင္ေအာင္ျဖစ္သြားသည္။

''သူက ဘဲေပါက္သူငယ္ခ်င္း''

''ျပည့္ခုိင္စိုး၊ နင္ထပ္မရွည္နဲ႔၊ ေသမယ္ေနာ္''

''ငါတို႔ေခၚတာက မီးေျပာင္း၊ ဟီဟိ''

''ကဲဟယ္''

ေကာင္မေလးက အေရွ႕ကတစ္႐ွဴ း ႏွင့္ေကာက္ေပါက္၏ ။ေဇေမာင္ရယ္ခ်င္သြားသည္။ ဟုတ္ပါသည္ ေကာင္မေလးပံုက မည္းမည္းရွည္ရွည္ေလးမို႔ မီးေျပာင္းႏွင့္ပင္တူေသး၏ ။

''ဟဲ့ ဘဲေပါက္၊ နင္ေသာၾကာေန႔ျပန္မယ္ဆိုတာ ေသခ်ာသြားၿပီလား''

ေကာင္မေလးကစိတ္မဆိုးဘဲေခါင္းညိတ္သည္။

''အင္းေလ ေသာၾကာေန႔ညေန ကားလက္မွတ္ျဖတ္ထားၿပီးၿပီ၊ တနလၤာ၊ အဲ တနဂၤေႏြေန႔ညေနျပန္လာမယ္၊ နင္အိမ္ကိုဘာမွာ ဦးမွာ လဲ''

''ထံုးစံအတိုင္းေပါ့၊ ပိုက္ဆံမေလာက္လုိ႔''

''ဟဲ့...ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ ငါျပန္တုန္းကေတာင္ ယူခဲ့ေပးေသးတယ္ေလ၊ အဲဒါကုန္ၿပီလား''

''အာ...ကုန္တာ ဟိုးတစ္ေန႔ထဲက အခုေတာင္ ေဇေမာင့္ ဆီကပ္စားေနရတာ ''

''နင္ကလည္းဟယ္''

ေကာင္မေလး၏ က႐ုဏာသံေလးလား၊ စိတ္ပ်က္သြားသံလားေတာ့မသိ။ ၿပီးမွ...

''ၿပီးခဲ့တဲ့အပတ္ကတင္ တစ္လစာဆိုၿပီး ငါေတာင္းခဲ့ေပး တာအခုသံုးရက္နဲ႔တင္ကုန္ၿပီဆိုေတာ့''

''ဘဲေပါက္ကလည္းဟာ ေက်ာင္းမွာ စာအုပ္ေတြဝယ္ရလုိ႔ထမင္းလခေတြ ေစ်းတက္သြားလုိ႔၊ ဘာလုိ႔ညာလုိ႔ဆိုၿပီး နည္းနည္းပါးပါးရႊီးလုိက္ေပါ့ဟ''

လင္းထိုက္စကားကို ေကာင္မေလးက သက္ျပင္းခ် မ်က္ေစာင္းထိုးကာ...

''နင္နဲ႔ေပါင္းမွပဲ ငါလည္းလူလိမ္ေလးကိုျဖစ္ေနတာ၊ ဟိုလိုလွည့္လိမ္ေပးရ၊ ဒီလိုလွည့္လိမ္ေပးရနဲ႔''

''နင္ကလည္းဟာ တစ္သက္လံုးေပါင္းရမဲ့ဟာပဲ''

လင္းထုိက္စကားေၾကာင့္ ဘဲေပါက္ အေရွ႕ကေရေႏြးခြက္ကိုေကာက္ယူၿပီးပစ္ရန္ရြယ္ကာ...

''ေသဦးမယ္''

လင္းထိုက္ေရွာင္ရန္ျပင္သည္။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ေကာင္မေလးကမပစ္။ ေကာင္မေလးစကားေျပာလုိက္တုိင္း လႈပ္လႈပ္သြားေသာ အမာရြတ္ကေလးၾကည့္ၿပီး ေဇေမာင္အသည္းယားေန၏ ။ ေဇေမာင္ကေတာ့ သူတို႔ျဖစ္ေနပံုကိုၾကည့္ၿပီး ၾကည္ႏူးစြာ ရယ္၏ ။

''ကဲ ငါသြားမယ္ဘဲေပါက္၊ အိမ္ကိုေတာ့ နင္ပဲနည္းနည္းရႊီးခဲ့ေတာ့ဟာ၊ ျပန္လာရင္နင့္ကိုငါၾကံရည္တိုက္မယ္''

ေကာင္မေလးမ်က္ႏွာ ႐ႈံ႕မဲ့ကာ...

''နင့္ၾကံရည္တစ္ခြက္နဲ႔''

ဟု မေက်မနပ္ဟန္ႏွင့္ဆိုသည္။ လင္းထိုက္ ထထြက္သြား၍ ေဇေမာင္ကပါလုိက္ထကာ...

''သြားဦးမယ္ေနာ္၊ မဘဲ...ဘဲ''

သူဘယ္လုိမွ ေခၚမထြက္ျဖစ္ေန၏ ။ ဒါကို လင္းထုိက္က

''ေဟ့ေကာင္ မင္းသူတို႔ကို ဆိတ္လုိေအာ္ျပေနတာလား''

ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ရယ္ပါသည္။ ေဇေမာင္ကရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္...

''မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ခြင့္ျပဳ ပါဦး၊ မ...မီး...မီး''

''ေဟ့ေကာင္ အဲဒါေၾကာင္ေခၚတာကြ''

''ဟာကြာ ဘယ္လိုေခၚၿပီးသြားရမွန္းမသိဘူး၊ ႐ိုး႐ိုးေျပာေတာ့မယ္၊ သြားၿပီဗ်ိဳ ႕ ''

ဟုဆိုကာ လင္းထုိက္ေနာက္ ေျပးလုိက္သြားရေလေတာ့၏ ။ေဇေမာင္အျပင္ေရာက္မွ လင္းထိုက္ကေနာက္ျပန္လွည့္ကာ...

''ဘဲေပါက္''

''ေဟ''

ေကာင္မေလးက ျပန္ထူးသည္။

''ငါတုိ႔အိမ္ရဲ႕ ဧည့္ခန္း ဘယ္ဘက္ေထာင့္မွာ ေလ သိလား''

''ေအး...ေျပာ''

''အဲဒီ မွာ ငါတို႔အေဖဂ်ာကင္ႀကီးခ်ိတ္ထားတယ္သိလား''

''ေအး''

''အဲဒီ ဂ်ာကင္ရဲ႕ ညာဘက္အတြင္းအိတ္ထဲမွာ ငါ့လက္စြပ္ေပါင္ထားတဲ့ေဘာက္ခ်ာရွိတယ္''

''အဲဒီ ေတာ့''

''အဲဒီ ေဘာက္ခ်ာကိုယူၿပီး နင္ရလာတဲ့ပိုက္ဆံနဲ႔ မတိုးတို႔ အိမ္''

''ဘယ္ မတိုးလဲ''

''ဟာ နင္ကလည္း ရြာေတာင္ဖ်ားက အေပါင္ခံတဲ့မတိုးေပါ့၊ဘယ္သူရွိရမွာ လဲ၊ အဲဒီ မွာ ေဘာက္ခ်ာျပၿပီး အတိုးသံုးလစာသတ္ခဲ့ေပးဟာ ေနာ''

''ဟာ ငါအေပါင္ဆိုင္မသြားခ်င္ဘူး''

''နင္ကလည္းဟာ ေရာက္တုန္းေရာက္ခုိက္ကူညီပါ၊ ကဲငါသြားၿပီေနာ့''

ဟုဆိုကာ လွည့္ပင္မၾကည့္ေတာ့ဘဲ ထြက္သြားေလေတာ့သည္။ ေဇေမာင္ကသာ လင္းထုိက္ကိုအမွီလုိက္ကာ...

''မင္းက တယ္လည္းပိုင္ပါလား''

လင္းထိုက္က ရယ္သည္။

''မထူးဆန္းပါဘူးကြာ၊ တစ္နယ္ထဲေန၊ တစ္ေရထဲေသာက္ၿပီး ေမြးလာရာကစၿပီး ဆယ္တန္းအထိအတူေနလာတာ၊ ေနာက္ၿပီးသူ႔အေဖနဲ႔ငါ့အေဖကအစ ငယ္ေပါင္းစီးပြားဖက္၊ ကဲ ဘာထူးဆန္းေသးလုိ႔လဲ၊ ေျခသလံုးမွာ အနာရြတ္ဘယ္ႏွစ္ခုရွိတာကအစသိတယ္ ကဲ''

ေဇေမာင္ လုိက္ရယ္သည္။ အတန္ၾကာမွ...

''ဆိုးေတာ့မဆိုးဘူးေနာ့''

လင္းထုိက္က ေျခလွမ္းရပ္ၿပီး မ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ကာ ေဇေမာင္ကို ျပန္ၾကည့္သည္။

''ဘယ္သူ႔ကိုေျပာတာလဲ''

ေဇေမာင္ ေခါင္းကုတ္ကာ...

''ဟိုေလကြာ ႏွစ္ေယာက္လံုးပဲ၊ ဒါေပမဲ့ ဘဲေပါက္ကေလးမ်က္ႏွာက သနားစရာေလး''

လင္းထုိက္ ေဇေမာင္ကို အေသအခ်ာစူးစိုက္ၾကည့္သည္။သူ႔ပံုက အံ့အားသင့္ေနပံုရ၏ ။ ဒါကို ေဇေမာင္က လင္းထုိက္ကိုပခံုးခ်င္းတြန္းၿပီး...

''မင္းကလည္းကြာ ငါ့ကိုအဲလိုမၾကည့္ပါနဲ႔''

ေျခလွမ္းယိုင္သြားေတာ့မွ လင္းထုိက္သေဘာက်စြာ တဟားဟားရယ္ကာ...

''ဟား ဟား ငါ့တစ္သက္မွာ ဘဲေပါက္ကို သနားစရာေလးဆိုတဲ့စကားသံမ်ိဳ း မၾကားဖူးလုိ႔ပါကြာ၊ ဟဲ ဟဲ ဘာလဲ မင္းက စိတ္ဝင္စားလုိ႔လား''

လင္းထိုက္စကားကိုေဇေမာင္က ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္...

''မင္းကလည္း ငါေျပာတာက''

လင္းထုိက္ကေဇေမာင္ကို ပခံုးခ်င္းျပန္တုိက္ၿပီး...

''ငါသိပါတယ္ကြာ၊ မင္းစိတ္ဝင္စားရင္ေတာ့ ငါစပ္ေပးရတာေပါ့၊ ဟဲ ဟဲ ဘဲေပါက္က ငါၿပီးရင္ၿပီးပါတယ္''

''မင္းကလည္းကြာ ငါက''

ေဇေမာင္ ဘာဆက္ေျဖရမွန္းမသိေတာ့။ ေက်ာင္းကင္(န္)တင္းႀကီးေရာက္ေတာ့ ကိုျမေမာင္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္မွာ ေတြ႕ရတုန္း။လင္းထုိက္က အသံက်ယ္က်ယ္ႏွင့္...

''ကိုျမေမာင္ႀကီး အားၿပီလား''

လင္းထိုက္အသံၾကားသည္ႏွင့္ ကိုျမေမာင္ တစ္ဘက္သို႔ လွည့္သြားကာ

''အားပါဘူးကြာ''

''အားရင္ေျပာေနာ့ ကြၽန္ေတာ္နဲ႔တြဲ ကရေအာင္''

ကိုျမေမာင္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား ထံမွ ဝါးခနဲရယ္သံၾကားရ၏ ။

xxxx

တလက္လက္ေတာက္ပေနေသာ ေနေရာင္ျခည္ႏွင့္အတူခ်စ္ျခင္းကိုပိုင္ဆိုင္လုိေသာလူငယ္ေလး၏ အေတြးမွာ ပိုမိုေတာက္ပေနသည္။

အိပ္မေပ်ာ္တစ္ဝက္၊ ေပ်ာ္တစ္ဝက္ျဖစ္ေနေသာ ႏွလံုးသား ျဖင့္အိပ္မက္မီးအိမ္ကို လက္လက္ထေအာင္ ထြန္းညိႇလိုက္ေလသည္။

ထိုလက္ဆြဲမီးအိမ္ျဖင့္ပင္ သနားစဖြယ္မိန္းမငယ္ဆီ တိမ္တိုက္သဖြယ္ျဖတ္သန္းရင္း ေမတၱာစကားကို ဤသို႔ တီးတိုးဆိုပါ၏ ။

''ကြၽႏ္ုပ္ခ်စ္ခဲ့ဖူးပါၿပီ''

ထိုစကားကိုပင္ လူငယ္ေလးက ထပ္တလဲလဲဆိုေနေပသည္။

ထုိ႔ေၾကာင့္ ေသျခင္းတရားက သူ႔ကို အႏုိင္ယူသြားသည့္တိုင္ထိုစကားသည္ တစ္ေယာက္သူ၏ ရင္၌ ထာဝရတည္ေနေပလိမ့္မည္။

xxxx

''ေဟ့ေကာင္...ေခြးေကာင္''

''ေျပာ သားႀကီး မင္းဘယ္တုန္းကေဆး႐ံုဆင္းတာတုန္း''

''မင္းအစ္မ ဆန္ျပဳ တ္လာပို႔တဲ့ေန႔ ဆင္းတာကြ''

''စိတ္တိုေမ်ာက္ညိဳ တြဲ လာျပန္ၿပီလား''

''စိတ္တိုေနတာေနာ့''

''ဒါဆိုလည္းႏွစ္လံုးျပဴ း ႀကီးနဲ႔ မင္းခ်စ္သူေမ်ာက္ညိဳ ကို လုိက္ပစ္ေလ''

''ေသနာ...ငါ့ကိုေတာ့ ႏွစ္လံုးျပဴ း ႀကီးနဲ႔မပစ္ဘူး၊ နင့္ကိုပဲခဲနဲ႔လိုက္ထုမွာ ''

''ဟိုဖက္ကမေအးပြင့္တို႔ ျမင့္ျမင့္စန္းတို႔ လမ္းသံုးဆယ္ ေရေက်ာ္လုိ႔ဆို''

''ေအး...ေလွစီးၿပီးလာခဲ့တာေဟ့''

''ကိုျမေမာင္ႀကီးေရာ အားၿပီလား''

''အားပါဘူးဆို''

''အားရင္ေျပာေနာ့၊ တြဲ ကရေအာင္''

ထိုအသံမ်ား ၾကားကတည္းက လင္းထိုက္ေက်ာင္းတြင္းသို႔ ဝင္လာၿပီျဖစ္မွန္း ေဇေမာင္သိလုိက္သည္။

စေန၊ တနဂၤေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ ျဖစ္ေသာ္လည္း တစ္ရက္မွ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ကိုမေတြ႕ရေသး။ ႏွစ္ရက္လံုးဘယ္သြားလုိ႔သြားမွန္းမသိဘဲ ရွာလုိ႔ကိုမရျဖစ္ေနသည္။ ယခု ေက်ာင္းဖြင့္ရက္မွ ျပန္ဆံုရ၍ ေဇေမာင္ေပ်ာ္သြား၏ ။

''ရွာလုိက္ရတာ ကြာ၊ စေန တနဂၤေႏြႏွစ္ရက္လံုးမင္းဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ''

ေဇေမာင့္အေမးကို လင္းထုိက္က...

''ဟိုမွာ ေလ ဘိုထြန္းတို႔ဆီအလည္လုိက္တာ၊ မေန႔ည မိုးအေတာ္ခ်ဳ ပ္မွျပန္ေရာက္တာ''

''မင္းကကြာ ေခၚတာမဟုတ္ဘူး''

''ေခၚမလုိ႔ပါပဲကြာ၊ ကမန္းကတန္းႀကီးထြက္သြားရလုိ႔၊ ကဲဆိုစမ္းပါဦး ငါ့ကိုရွာေနတဲ့ကိစၥက''

''ဘာမွမဟုတ္ပါဘူးကြာ''

ေဇေမာင္ကေခါင္းကုတ္ရင္း ရယ္က်ဲက်ဲႏွင့္ေျပာ၏ ။ လင္းထိုက္ကမသကၤာသလို မ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ၍ ျပန္ၾကည့္သည္။ ေဇေမာင္ကမေနႏုိင္မထိုင္ႏုိင္ျဖစ္ၿပီး...

''ဟိုေလကြာ''

''ဟာ...ေဟ့ေကာင္ေတြ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ၿပီး ဘာလုပ္ေနတာလဲ''

သူ႔စကားမဆံုးမီ လင္းထုိက္က လမ္းေဘးလက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ထုိင္ေနၾကေသာ ညီႏုိင္တို႔အုပ္စုကိုၾကည့္ၿပီး လွမ္းေအာ္လုိက္သည္။

''ဟာ...လင္းေမြပါလား၊ လာေလကြာ ဒီမွာ ပိုက္ဆံရွာတမ္းကစားမလုိ႔''

''ဒီလုိလား ငါလည္းေငြမရွာရတာ အေတာ္ၾကာၿပီ၊ လုပ္ၾကည့္လုိက္မယ္''

ဟုဆိုကာ ညီႏုိင္တို႔အုပ္စုရွိရာလက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဘက္ ေျခဦးလွည့္သြားသည္။ ဒါကိုေဇေမာင္က လင္းထုိက္လက္ေမာင္းလွမ္းဆြဲရင္း...

''ဟာ...ေဟ့ေကာင္ မင္းဘဲေပါက္ဆီက ပိုက္ဆံသြားယူရဦးမွာ ေလ၊ မသြားဘူးလား''

လင္းထုိက္ ေျခလွမ္းရပ္တန္႔သြား၏ ။ ၿပီးေနာက္ ေဇေမာင္ကို အေသအခ်ာျပန္ၾကည့္သည္။ ေဇေမာင္က ရွက္ကိုးရွက္ကန္းႏွင့္ေခါင္းကုတ္ရင္း...

''ဟိုေလကြာ...သူတို႔ေစာင့္ေနရင္ အားနာစရာႀကီးမုိ႔ပါ''

လင္းထုိက္ ရယ္သည္။ ၿပီးမွ...

''ဒါဆိုဒီလိုလုပ္၊ မင္းပဲ ငါ့ပိုက္ဆံသြားယူေပး''

''ဟင္''

''ငါ့ကိုေမးရင္ ငါမအားလုိ႔မလာႏုိင္ဘူးလို႔ေျပာလုိက္''

''ဟင္...ငါ့တစ္ေယာက္တည္း''

''ျဖစ္ပါတယ္ကြ၊ မင္းသြားခ်င္ေနတာမဟုတ္လား''

''ဟာ...ငါ ငါေျပာတာက''

''သြားမယ့္သာသြားစမ္းပါကြာ၊ ငါ ဒီကပဲေငြရွာရင္းေစာင့္ေနမယ္၊ ျပန္လာရင္ လက္ဖက္ရည္ေသာက္ရေအာင္''

ဟုဆိုကာ ညီညီႏုိင္တို႔ဝိုင္းသို႔ ထြက္သြားေလေတာ့၏ ။ ေဇေမာင္ကသာ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ႏွင့္ လမ္းမမွာ က်န္ခဲ့၏ ။ သူ႔ခမ်ာလင္းထိုက္ေနာက္ လုိက္ရႏိုး၊ ဟိုဘက္သြားရႏိုး ခ်ီတံုခ်တံု ျဖစ္ေန၏ ။ေနာက္ဆံုး စိတ္၏ ေစရာသို႔ သာ...။

xxxx

အလွတရားတို႔သည္ ေနရာတိုင္းတြင္ရွိပါသည္။ သို႔ ေသာ္လူမ်ား ၏ အလွတရား ရွာေတြ႕ပံုျခင္းမတူညီႏုိင္ေပ။ တခ်ိဳ ႕ ကလည္းအနီးနား၌ သာ လက္လွမ္းမီရာကိုရွာေဖြေတြ႕ရွိၿပီးတခ်ိဳ ႕ လူမ်ား က သူ႔ႏွလံုးသားႏွင့္ ထပ္တူက်ေသာ အလွတရားကိုရွာေဖြေတြ႕ရွိၾကသည္။

ထိုအရာသည္ ျမက္ပင္တစ္ပင္မွ်ပင္ တန္ဖိုးရွိျငား ထိုသူ၏ ႏွလံုးသားထဲ၌ အဖိုးမျဖတ္ႏုိင္ေအာင္တန္ဖိုးရွိတတ္ပါသည္။

အလွတရားကို ရွာေဖြေတြ႕ရွိျခင္းသည္ အခ်စ္စစ္၏ အစပင္တည္း။ ထိုအရာသည္ ထာဝရဂီတသံလည္းျဖစ္၏ ။

ထာဝရဂီတကို ၾကားေနရသူသည္သာလွ်င္...

''ဘဲေပါက္''

သူမေမာ့ၾကည့္ကာ အံ့အားသင့္သြားပံုရ၏ ။

''ေဇေမာင္''

သူလြတ္ေနေသာ ခံုတစ္လံုးတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္သည္။ သူမကသာ ေဘးဘီေဝ့ၾကည့္ရင္း...

''လင္းထုိက္ေရာ''

ေဇေမာင္ သက္ျပင္းခ်ကာ...

''သူ ဟိုဖက္ကင္(န္)တင္းမွာ သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ က်န္ခဲ့တယ္''

''ေၾသာ္''

စကားသံမ်ား ေခတၱတိတ္ဆိတ္သြား၏ ။ အတန္ၾကာမွ...

''အခု သူလႊတ္လုိက္တာလား''

''ဗ်ာ...ေၾသာ္ အင္း ဟုတ္ကဲ့''

ကေယာင္ကတမ္းႏွင့္ ဘာျပန္ေျပာလုိ႔ေျပာမိမွန္းမသိ။ လူကလည္းထူပူေနသည္။ သူမကသာလြယ္အိတ္ထဲမွ အထုပ္တစ္ထုပ္ကို ဆြဲႏိႈက္ယူၿပီး

''သူ႔အိမ္ကေပးလုိက္တာပါလုိ႔''

''ဟုတ္ကဲ့''

''လက္စြပ္ေဘာက္ခ်ာက သူ႔အေမေတြ႕ၿပီး ျပန္ေရြးၿပီးသြားၿပီလုိ႔''

''ဟုတ္...ဟုတ္ကဲ့ခင္ဗ်''

စကားသံမ်ား ျပန္လည္တိတ္ဆိတ္သြားျပန္၏ ။ ေျပာစရာစကားလံုးမ်ား အဘယ္ေၾကာင့္ရွားပါးသြားသည္မသိ။

''လက္ဖက္ရည္ေသာက္ဦးေလ''

''ေၾသာ္...အင္း ဟိုေလ မေသာက္ေတာ့ဘူး၊ လင္းထုိက္ေစာင့္ေနမွာ မုိ႔ သြားလုိက္ပါဦးမယ္''

''ေၾသာ္...ဟုတ္ကဲ့''

ခဏတာေတြ႕ဆံုရေသာအခ်ိန္၌ ဆြံ႕အေနမိေသာ သူ႔ကိုယ္ သူျပန္ၿပီးမေက်မနပ္ျဖစ္မိသည္။ အမွန္ဆို ေျပာစရာစကားက အမ်ား ႀကီးရွိသည္မဟုတ္ပါလား။

''ေက်ာင္းတက္ရတာ အဆင္ေျပရဲ႕ လား၊ စာေရာလုိက္ႏိုင္ရဲ႕ လား၊ နယ္မွာ ရာသီဥတုအေျခအေနဘယ္လိုလဲ၊ မိုးေရာရြာေသး လား၊သူငယ္ခ်င္းေတြမေတြ႕မိပါလား၊ ေယာက်္ားေလးသူငယ္ခ်င္း ေရာမရွိဘူးလား၊ လင္းထုိက္ကို ဘာမွာ လုိက္ဦးမလဲ''

စသည္ျဖင့္ ေျပာမကုန္ႏုိင္ေအာင္ရွိေသးသည္ပဲ။ သည္ေလာက္မ်ား သည့္စကားလံုးမ်ား ဘာေၾကာင့္သူတစ္လံုးမွေျပာမထြက္ခဲ့တာလဲ။

လင္းထုိက္ကိုပင္ သူမနာလုိျဖစ္သြားမိ၏ ။ လင္းထုိက္ဆိုေျပာလုိက္မည့္ျဖစ္ျခင္း။

''ေတာက္...ေဇေမာင္ မင္းဟာလူညံ့ပဲ''

သူ႔ဘာသာသူ ျပန္ေရရြတ္ရင္း ရင္ခုန္တာသာ အဖတ္တင္မႈ ကို ျပန္လည္က်ိန္ဆဲမိ၏ ။

''ေတာက္ ဒီေလာက္ခုန္တဲ့ရင္ ရထားသာျဖစ္ရင္ မႏၲေလးေရာက္ၿပီ''

စိတ္တိုတိုႏွင့္ေလွ်ာက္လာရင္း လင္းထုိက္တို႔လူစုနား ျပန္ေရာက္လာသည္။

လင္းထုိက္တို႔ကေတာ့ တစ္စံုတစ္ခုကို စိတ္ဝင္စားစြာ ယွဥ္ၿပိဳ င္ေနဆဲ။ ေဇေမာင္လည္းသူတို႔စားပြဲဝိုင္းထဲ ခံုတစ္လံုးဆြဲကာဝင္ထိုင္လုိက္သည္။

''အိမ္ကပို႔တဲ့ ပိုက္ဆံေတြကေတာ့ လင္းထုိက္ဆီပဲေရာက္ကုန္ၿပီ၊ ကဲ ဒါေနာက္ဆံုးပြဲပဲ''

ညီညီႏုိင္၏ စကား။ လင္းထုိက္က...

''ဘယ္လိုလုပ္ခ်င္လဲ''

ညီညီႏိုင္မွပင္ ဆက္၍ ...

''စကားထာဖြက္သလုိကြာ ကိုယ္ဖြက္ခ်င္ရာဖြက္၊ စကားထာဆိုလည္းရတယ္၊ က်န္တာေတြလည္းရတယ္၊ ဒါေပမဲ့ ကိုယ္ဖြက္တာနဲ႔အေျဖနဲ႔ ကိုက္ညီေနရမယ္၊ ဒါကိုမွ မေျဖႏုိင္တဲ့သူအ႐ႈံး''

''ဟား...ဟား မင္းတို႔႐ႈံးမွာ ျမင္ေယာင္ေသး၊ ကဲ ေဝၿဖိဳ း တို႔ေဇာ္ႀကီးတို႔ေရာ ပါဦးမွာ လား''

''ပါမွာ ေပါ့ကြ၊ ငါတို႔႐ႈံးထားတာ၊ ကဲ ဒီပြဲတစ္ေထာင္ေၾကးအားလံုးတစ္ေထာင္စီထည့္၊ ႏုိင္သူအားလံုးစားေၾကး''

''ရတယ္၊ ထည့္ၿပီဗ်ား၊ ေဟ့ေကာင္ေဇေမာင္ မင္းေရာပါဦးမလား''

လင္းထိုက္အေမးကို ေဇေမာင္က ေခါင္းခါရင္း...

''ဟင့္အင္း ငါဖြက္တတ္ေျဖတတ္မွာ မဟုတ္ဘူး၊ မင္းတို႔ဘာသာလုပ္ၾက''

အားလံုးေပါင္းေလးေယာက္ တစ္ေယာက္တစ္ေထာင္စီထည့္ၾက၏ ။ ေဇာ္ႀကီးက...

''ငါစဖြက္မယ္''

''လုပ္ေလ...ဖြက္''

လင္းထိုက္က ခြင့္ေပးသည္။

''အေျခေလးခုေျမမွာ စု ေျခလက္မပါ ေခါင္းဗလာ''

မဆိုင္းမတြပင္ ညီညီႏုိင္က...

''ဒါေလးမ်ား ကြာ ေခြးေျခခံု''

''ဟာကြာ''

ေဇာ္ႀကီး ေပ်ာ့က်သြား၏ ။ ေဝၿဖိဳ း က တစ္စခန္းထ၍

''ေနေတာ့မတ္တပ္ ထဘီပတ္ေတာ့ရင္ေခါင္း၊ အေပါက္ေခါင္းကို အသာဖြင့္ေမာ့မွ ရင္ေအးရေၾကာင္း၊ ကဲ ဘာလဲေျပာ''

အားလံုးေခါင္းကုတ္ကုန္ၾက၏ ။ ၾကားဖူးေနက်စကားပံုမဟုတ္၍ အေျဖက႐ုတ္တရက္ေပၚပံုမရ။

''ေနေတာ့မတ္တပ္၊ ထဘီပတ္ေတာ့ရင္ေခါင္း၊ အေပါက္ေခါင္းကိုအသာဖြင့္ေမာ့မွ ရင္ေအးရေၾကာင္း မင္းဟာ႐ိုင္းတာႀကီးလားဟင္''

ေဇာ္ႀကီးကေရရြတ္ရင္း ျပန္ေမးသည္။ ဒါကိုေဝၿဖိဳ း က မ်က္ႏွာ႐ႈံ႕မဲ့ကာ...

''ဘယ္ႏွယ့္႐ိုင္းရမွာ လဲ၊ ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်းေလး၊ အေျဖကသိပ္လွတယ္''

အားလံုး ေခါင္းကုတ္ျပန္၏ ။ ၿပီးေနာက္ တတြတ္တြတ္ႏွင့္ေရရြတ္ရင္း ေခါင္းကုတ္ၾက၏ ။ ေနာက္မွ ညီညီႏိုင္၏ မ်က္ႏွာဝင္းလက္သြားကာ...

''ငါသိၿပီ''

အားလံုး၏ အာ႐ံု ညီညီႏုိင္ဆီ ေရာက္သြား၏ ။

''ဘာလဲဟင္''

''ျမစ္ဆိပ္မွာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေရခ်ိဳ း ရင္း ထဘီရင္ရွားနဲ႔ ေသးေပါက္ခ်တာ''

''ဟာ...မင္းဟာက တျခားစီပါကြာ''

ညီညီႏုိင္ ေခါင္းကုတ္သည္။ ၿပီးမွ...

''သိဘူးေလကြာ၊ ေနေတာ့မတ္တပ္၊ ထဘီပတ္ေတာ့ရင္ေခါင္းဆိုေတာ့ ငါ့မ်က္ေစ့ထဲ ဒါပဲေျပးျမင္တာ''

''ႏွာဘူးက ႏွာဘူးလုိပဲေတြးမွာ ေပါ့''

''ေျပာေတာ့ ျမစ္ဝကြၽန္းေပၚသား၊ ေတြးတာက ျမစ္ဆိပ္ကကိုမတက္ဘူး''

အားလံုးဝိုင္း၍ ေထာပနာျပဳ ၾကသည္။

''ငါသိၿပီ၊ ဟား ဟား ငါသိၿပီ''

လင္းထုိက္၏ အသံ။ ေခါင္းေတြက သူ႔နားတိုးကပ္ကာ...

''ဘာလဲဟင္''

''ေရသန္႔ဘူး''

''ဟင္''

အားလံုး အာေမဍိတ္သံမ်ား ထြက္သြား၏ ။ ေဝၿဖိဳ း ကေတာ့မ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။

''မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္ေလ၊ ေနေတာ့မတ္တပ္ဆိုတာ ဘူးကိုေထာင္ထားတာ၊ ထဘီပတ္ေတာ့ ရင္ေခါင္းဆိုတာ ေရသန္႔ဘူးတံဆိပ္ကို ခါးလယ္အေပၚမွာ ကပ္ထားတာ၊ အေပါက္ေခါင္းကို အသာဖြင့္မွဆိုတာ ေရသန္႔ဘူးအဖံုးဖြင့္တာ၊ ရင္ေအးရေၾကာင္းဆိုတာ ေရက်လာတာ၊ ဟုတ္တယ္မဟုတ္လားေဝၿဖိဳ း ''

လင္းထုိက္စကားကို ေဝၿဖိဳ း က ေခါင္းကို စိတ္မပါလက္မပါညိတ္ရင္း...

''ဟုတ္ပါတယ္...ဟုတ္ပါတယ္၊ ေတာက္ ဒါေတာင္သိတယ္ကြာ''

ေဇေမာင္ပင္ ေဘးကၾကည့္ရင္း ေပ်ာ္လာ၏ ။

''ဒီတစ္ခါ ငါ့အလွည့္''

ညီညီႏုိင္က ရင္ေကာ့ရင္းေျပာ၏ ။ ေဇာ္ႀကီးကဝင္၍

''ကဲ မင္းဘာဖြက္မွာ လဲ''

''လြယ္လြယ္ေလးပါကြာ၊ ေျဖၾကည့္''

ဆိုကာ ေမးခြန္းကိုစလုိက္သည္။

''ဥပမာကြာ လက္မွာ ပတ္ေတာ့''

''လက္ပတ္''

''ေျခမွာ ပတ္ေတာ့''

''ေျခပတ္''

သူ႔စကားကို အားလံုးလုိက္ေရရြတ္သည္။

''ခါးမွာ ပတ္ေတာ့''

''ခါးပတ္''

''လည္မွာ ပတ္ေတာ့''

''လည္ပတ္''

''ေခါင္းမွာ ပတ္ေတာ့''

''ေခါင္းပတ္ေပါ့ကြ၊ ဒါေလးမ်ား ''

''ဒါဆိုရင္ စက္မွာ ပတ္ေတာ့''

''စက္...စက္ဟင္''

လုိက္ပါေရရြတ္သူမ်ား အားလံုးရပ္သြား၏ ။ ေနာက္မွ ေဝၿဖိဳ း က...

''ေဟ့ေကာင္ညီႏိုင္ မင္းမ႐ိုင္းနဲ႔ေနာ္''

''ငါဘာ႐ိုင္းလုိ႔လဲ၊ ႐ိုး႐ိုးေလးေမးထားတာပဲ''

''မင္းေမးထားတာက ေျဖမရတဲ့စကားလံုးႀကီး''

''ေျဖလုိ႔ရပါတယ္ကြာ၊ ေျဖၾကည့္ပါ၊ မေျဖႏုိင္ရင္ငါႏုိင္ၿပီ ဒါပဲ''

''မင္းကြာ...ေတာက္''

အခ်င္းခ်င္းစကားေတြမ်ား ကုန္၏ ။ လင္းထုိက္ တစ္ေယာက္သာ ညီညီႏိုင္၏ ေမးခြန္းကို ျပန္လည္ေရရြတ္ၾကည့္ၿပီး

''ေခါင္းမွာ ပတ္ေတာ့ ေခါင္းပတ္၊ လည္မွာ ပတ္ေတာ့ လည္ပတ္''

ဟုဆိုရင္းက အေရွ႕ခံုကို လက္ဝါးႏွင့္ ျဖန္းခနဲပုတ္ကာ..

''ငါသိၿပီ''

သူ႔စကားကို ညီညီႏုိင္ကမ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ၿပီး...

''ဘာသိတာလဲကြ''

''အေျဖသိၿပီေလ၊ မင္းေမးတဲ့အေျဖသိၿပီ''

''ဒါဆိုေျပာျပေလ''

''မင္းျပန္ေမးေလ''

လင္းထိုက္စကားေၾကာင့္ ညီညီႏုိင္ျပန္ေမးသည္။

''ေမးၿပီကြာ လက္မွာ ပတ္ေတာ့''

''လက္ပတ္''

လင္းထုိက္ကေျဖသည္။

''ခါးမွာ ပတ္ေတာ့''

''ခါးပတ္''

''လည္မွာ ပတ္ေတာ့''

''လည္ပတ္''

''ေခါင္းမွာ ပတ္ေတာ့''

''ေခါင္းပတ္''

''ကဲ စက္မွာ ပတ္ေတာ့''

''ေမာ္တာႀကိဳ း ''

''ဟင္''

''ဟာ''

လင္းထိုက္အေျဖေၾကာင့္ အားလံုးေၾကာင္သြား၏ ။ ဒါကိုလင္းထုိက္က...

''မင္းတို႔စဥ္းစားၾကည့္ေလ စက္မွာ ေမာ္တာႀကိဳ း တို႔၊ ပန္ကာႀကိဳ း တို႔မပါရင္ စက္က ဘယ္လုိလုပ္လည္မွာ လဲ၊ ဟုတ္ဘူးလား''

သူ႔အေျဖကို အားလံုးေခါင္းညိတ္သည္။ ေမးခြန္းေမးေသာညီညီႏုိင္ပင္ ေခါင္းကုတ္ၿပီး...

''အဲဒီ အေျဖကို ငါေတာင္မသိဘူးကြ၊ ဘယ္သူမွမေျဖႏုိင္ဘူးထင္ၿပီးေမးတာ၊ သြားပါၿပီကြာ''

''မသြားနဲ႔ဦး၊ ငါဖြက္ရဦးမယ္''

လင္းထုိက္စကားေၾကာင့္ အားလံုးေခါင္းေထာင္လာၾကျပန္သည္။ ၿပီးေနာက္ ေဝၿဖိဳ း က...

''ေဟ့ေကာင္ ငါတို႔ကို သိပ္ခက္ခက္ေတြမေမးနဲ႔ေနာ့၊ မေျဖႏုိင္ဘူး''

သူ႔စကားကို ေဇာ္ႀကီးက ေထာက္ခံ၏ ။ ဆရာႀကီးလည္းမက်ဆရာေလးလည္းမကေသာ ညီညီႏုိင္ကသာ

''အိုကြာ သူ႔ဘာသာသူဘာပဲေမးေမး ငါေျဖျပမယ္''

ဟု သူ႔ရင္ဘတ္ျပားကို တအုန္းအုန္းထုရင္းေျပာသည္။ လင္းထုိက္ကျပံဳ း ၿပီး

''လြယ္လြယ္ကေလးပါကြာ၊ မင္းတို႔အားလံုး ေျဖႏိုင္ၾကမွာ ပါ၊ကဲ နားေထာင္''

အားလံုးေခါင္းေတြ စုကပ္ကုန္၏ ။

''အပင္တစ္ပင္မွာ ကြာ အညႇာကတစ္ခုတည္းရွိတယ္၊ အဲဒီ အညႇာတစ္ခုထဲကမွ အသီးတစ္ရာသီးတယ္၊ ဒါေပမဲ့ အဲဒီ သီးတဲ့အသီးေတြက တစ္သီးနဲ႔တစ္သီး အမ်ိဳ း မတူၾကဘူးကြ၊ သူ႔သန္ရာသန္ရာသီးၾကတယ္၊ အဲဒါဘာလဲ''

''ငါသိၿပီ၊ ကနစိုးသီး၊ ဟား ဟား''

လင္းထုိက္စကားမဆံုးမီ ညီညီႏိုင္က ထေအာ္သည္။ ဒါကိုလင္းထိုက္က...

''ကနစိုးသီးက အကိုင္းမွာ သီးတာ၊ ျ>ြပတ္ခဲေနတာမွန္ေပမဲ့အညႇာတစ္ခုမွာ အသီးတစ္လံုးပဲသီးတာ၊ ေနာက္ၿပီး ကနစိုးသီးကသူ႔တစ္မ်ိဳ း ပဲသီးတာ၊ ငါေျပာတဲ့အသီးေတြက တစ္မ်ိဳ း နဲ႔တစ္မ်ိဳ း မတူဘူး၊ အသီးတစ္ရာအညႇာတစ္ခုကိုေမးတာ''

လင္းထုိက္စကားေၾကာင့္ အားလံုးမ်က္ေမွာ င္က်ံဳ ႕ ကုန္၏ ။ေနာက္မွ ညီညီႏုိင္ကသူ႔ေမးကိုသူပြတ္ၿပီး...

''အသီးတစ္ရာ အညႇာတစ္ခု၊ အသီးတစ္ရာ အညႇာတစ္ခု''

ဆိုၿပီးေရရြတ္၏ ။ ေဇာ္ႀကီးနဲ႔ ေဝၿဖိဳ း တို႔လည္း သူတို႔နားထင္သူတို႔ေထာက္ၿပီး

''အညႇာကတစ္ခုထဲ အသီးကတစ္ရာေတာင္ အျပင္ကိုတစ္သီးနဲ႔တစ္သီးမတူဘူးဆိုေတာ့ ထူးဆန္းတာပဲ၊ မင္းေရာဘယ္လိုထင္လဲ''

''ေအးကြ...ငါတို႔ဘက္က ျမရာသီးေတြကေတာ့ အညႇာတစ္ခုထဲအသီးေတြျ>ြပတ္သိပ္ေနေပမဲ့ တစ္ရာေတာ့ျပည့္ဘူးကြ၊ေနာက္အသီးလည္းတူေနတယ္''

သူတို႔ဘာသာသူတို႔ တိုင္ပင္ေနၾကသည္မ်ား ကို ၾကည့္ၿပီးလင္းထိုက္က

''ဟဲ ဟဲ ေမးခြန္းက လြယ္လြယ္ေလးပါကြာ၊ ငါအေျဖေျပာျပလိုက္မွ ဟာလြယ္လြယ္ေလးပါလား၊ ငါဘာလုိ႔မစဥ္းစားမိတာလဲ ဆိုၿပီးျဖစ္သြားမယ္၊ ဟဲ ဟဲ''

သူ႔စကားေၾကာင့္ အေျဖသိခ်င္ေနေသာ ေဇာ္ႀကီးႏွင့္ ေဝၿဖိဳ း က...

''ပန္းေပးၿပီကြာ''

''ေအး...ငါလည္းေပးတယ္၊ ဘာလဲ အသီးတစ္ရာ အညႇာတစ္ခုဆိုတာ''

သူတို႔အေမးကို လင္းထုိက္ အေျဖမေပးေသးဘဲ ညီညီႏိုင္ကိုေဝ့ၾကည့္သည္။ ညီညီႏုိင္ကလည္း ဘယ္လိုမွ စဥ္းစားမရေတာ့၍ ထင့္သက္ျပင္းခ်ကာ...

''ငါလည္းေပးတယ္ကြာ၊ မင္းအေျဖကေတာ့ မွန္ပါေစ၊ မမွန္ရင္ တစ္ျပားမွမေပးဘူး''

''ဟုတ္တယ္၊ ဒါေတာ့ဟုတ္တယ္''

''ဒီလိုပဲေလ အေျဖကေတာ့တိက်ရမွာ ေပါ့''

အားလံုးေထာက္ခံသည္။ လင္းထုိက္က သေဘာက်ဟန္ျဖင့္ရယ္ၿပီး...

''ဟား ဟား အေျဖက တိက်ရမွာ ေပါ့ကြ၊ မတိက်ရင္ ပိုက္ဆံမယူပါဘူး''

သူ႔စကားကို အေျဖသိခ်င္ေနေသာညီႏုိင္က

''ကဲ အေျဖဘာလဲေျပာ''

''တြံေတးသိန္းတန္''

''ဟမ္''

လင္းထုိက္၏ အေျဖေၾကာင့္ အားလံုးေၾကာင္သြား၏ ။

''ဟား...ဟား အသီးတစ္ရာအညႇာတစ္ခုဆိုတာ တြံေတးသိန္းတန္သီခ်င္းေလ၊ ဟား ဟား''

''ဟင္...ဒါနဲ႔ အသီးေတြက မတူဘူးဆို''

''ေအးေလ...ဘယ္မွာ တူလုိ႔လဲ၊ သူ႔သီခ်င္းမွာ ကို အင္ဂ်င္နီယာျဖစ္တဲ့သူျဖစ္၊ စစ္သားႀကီးျဖစ္တဲ့သူျဖစ္၊ စာေရးဆရာျဖစ္တဲ့ သူျဖစ္၊လယ္သမားႀကီးျဖစ္တဲ့သူျဖစ္ေလ ဟုတ္ဘူးလား''

လင္းထုိက္အေျဖကို အားလံုးေငါင္ၿပီး နားေထာင္ေနၾက သည္။လင္းထိုက္က အေရွ႕က ပိုက္ဆံမ်ား ကိုဆြဲယူရင္း ကြယ္လြန္ၿပီ ျဖစ္တဲ့အဆိုေတာ္ႀကီးတြံေတးသိန္းတန္၏ အသီးတစ္ရာအညႇာတစ္ခုသီခ်င္းကို စဆိုလုိက္သည္။

''ေခါင္းေလာင္းသံတညံညံေပး xxxရြာလမ္းဆီကေနလက္ ခ်င္းယွက္ကာ ေျပးကာလႊားကာ xxxေက်ာင္းတက္လာၾကတာေတြ ေမ့ႏုိင္ပါ့မလား xxxမင္းတို႔ငါတို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေလxxx ၾကည္းေရေလတပ္မေတာ္ထဲက သူငယ္ခ်င္းေရ xxx ထိုမွတဝ ဂီတနဲ႔အႏုပညာနယ္ေျမ''

သူ႔သီခ်င္းသံက ပ်ံ႕လြင့္ဆဲ။ ခံလုိက္ရသူမ်ား က ေငါင္က်န္ဆဲ။

xxxx