အမွာ စာ
'' သံသရာကိုမခင္တြယ္ပါဘူး'' ဟုဆို၍ ေျမးေလးနဖူးနမ္းသူရွိေနေသးသေရြ႕ ဟာသ စာေပမ်ား တိမ္ေကာလိမ့္မည္ မဟုတ္...။
လူ တစ္ေယာက္ သြား႐ိုးသြားစဥ္ အတိုင္းသြားလွ်င္ မည္ သို႔ မွမ ျဖစ္။ လူအထင္ ႀကီးေစခ်င္၍ အရပ္ေထာက္၍ ေျမာက္ၾကြ ေျမာက္ၾကြသြားလွ်င္ ေဖါက္ျပန္ၿပီဟု ဆိုရ ေပေတာ့မည္ ...။
သို႔ ေသာ ္ ေျမာက္ၾကြေျမာက္ၾကြ သြားျခင္းကို ေဒါမနႆပြားမိလွ်င္မူ ရယ္စရာ ျဖစ္လိမ့္မည္ မဟုတ္။ ထိုသို႔ သြားျခင္းကို အေကာင္းျမင္ဝါဒႏွင့္ ၾကည့္၍ ရယ္ရႊင္မိပါက ထိုအရာသည္ ဟာသ ျဖစ္လာေပမည္ ။
ျမန္မာတို႔၏ ဟာသဆို႐ိုးစကားတြင္ မူ.....
' သူကိုယ္ျပဳခ်က္ ေဖါက္ျပန္တြက္လွ်င္ အလြန္ရႊင္လွ ရယ္သြမ္းကမူ ယူေလဟာသ' ဟူ၍ ေဖၚျပထားခဲ့သည္။
ဟာသကိုေဖၚျပရာ၌ အရာရာေဖါက္ျပန္မႈ တို႔အား အေတြ းအေခၚ အယူအဆ ေဝါဟာရတို႔ျဖင့္ အဓိပၸါယ္ေပါက္ေအာင္ အျမင္တစ္မ်ိဳးႏွင့္ ေဖၚျပျခင္း မ်ိဳးသာ ျဖစ္သည္။
သံခ်ပ္၊ ဒံုးခ်င္း၊ ဆိုင္းဆင့္၊ ပတ္တိုက္၊ ေလေျပထိုး၊ ရကန္သြား စသည့္ေျခာက္မ်ိဳးသည္ ျမန္မာတို႔၏ ယဒယႏွလံုးရႊင္ၿပဳံးရာမွ ေပၚထြက္လာေသာ အေျခခံ ႐ုိးရာဟာသစစ္စစ္မ်ား ျဖစ္သည္။
ဟာသသည္ မွာ းသည္မ်ား ကိုျပင္ရန္၊ မွန္ေနသူမ်ား ကို ေပ်ာ္ရႊင္ေစရန္ ျပဳလုပ္ရေသာ ပညာရပ္တစ္ခုသာ ျဖစ္သည့္အတြက္ မသင့္ေလွ်ာ္ေသာ အစိတ္ အပိုင္း တစ္ခုမွတပ္ဆင္ထားျခင္းမရွိပါ။ အမ်ား သိေသာ သံခ်ပ္ထိုးျခင္းပင္လွ်င္ မွာ းယြင္းေနေသာ ေလာကသေဘာကို ျပဳျပင္ႏိုင္ရန္ ဆိုင္းသံေပးၿပီး သာယာနာ ေပ်ာ္ဖြယ္အသံျဖင့္ အျပဳသေဘာ ဟစ္ေၾကြးျခင္းသာမဟုတ္လား။
လူ တစ္ေယာက္ ကို နားခံသာေအာင္ ရႊင္ပ်စြာ ေျပာဆိုျခင္းႏွင့္ နားမခံ သာေလာက္သည္အထိ ေျပာဆိုျခင္းႏွစ္ မ်ိဳး၌ ဘယ္အရာကို ေရြးခ်ယ္ခ်င္ၾကသနည္း။
လူ တစ္ေယာက္ ၏ လွ်ာသည္ ထိုသူ၏ ေအာင္ျမင္မႈ ၊ က်႐ံႈးမႈ မ်ာကို အဓိက တာဝန္ယူထားေသာ အစိတ္အပိုင္းထဲမွာ ပါဝင္သည္။
ထိုလွ်ာကပင္ မွာ းေသာ စကားကိုဆိုႏိုင္၍ ထုိလွ်ာကပင္ အဆိပ္ကို အရသာမသိပဲ ၿမိဳခ်ေကာင္း ၿမိဳခ်ေပလိမ့္မည္ ။ သို႔ ေသာ ္ ေကာင္းေသာ စကား ကိုဆိုသူ၊ လွပေသာ ေတးသံက်ဴးရင့္သူသည္လည္း ထိုလွ်ာပင္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။
ဟာသပညာသည္ သင့္အားေကာင္းေသာ စကားကို ဆိုေစပါသည္။ ယုတ္ရင္းၾကမ္းတမ္းေသာ အျပဳအမူမ်ား ကို ဖယ္ရွားေပး၍ နိမ့္က်ေနေသာ သင္၏ စိတ္ဓါတ္မ်ား ကို ႁမႇင့္တင္ေပးပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဟာသပညာကို ေရွးဆရာႀကီးမ်ား က အဌာရႆတစ္ဆယ့္ရွစ္ရပ္ထဲတြင္ တခမ္းတနားထည့္ သြင္းေဖၚျပ သင္ၾကားခဲ့ၾကသည္။
ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားၾကည့္ပါသည္။
ေရွးဆရာႀကီးမ်ား သင္ၾကားေပးခဲ့ၾကေသာ အဌာရႆဆယ့္ရွစ္ရပ္မွ ဟာသပညာကို မည္ သည့္သင္႐ုိးႏွင့္ သင္ၾကား ေပးခဲ့သနည္း။
ေရွးဆရာႀကီးမ်ား က အႏုပညာထဲတြင္ စာေပပညာသည္ သင္ၾကား ေပးရအခက္ဆံုးပညာအ ျဖစ္ သတ္မွတ္ခ့ဲၾကျပန္ပါသည္။
ကြၽန္ေတာ္ ကိုယ္တိုင္လဲ ဟာသႏွင့္ ပတ္သက္သည္မ်ား ကို လိုက္လံ ဖတ္႐ႈ စုေဆာင္းခဲ့ပါသည္။ သို႔ ေသာ ္ ဟာသပညာႏွင့္ ဆိုင္ေသာ သင္႐ိုး တစ္စြန္းတစ္စမွပင္မေတြ ႕ခဲ့ရဖူးပါ။
ထို႔ေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ လက္ရွိ ျဖစ္ေပၚေနေသာ ခ်ဥ္ျခင္းသည္ ေရွးဆရာအဆက္ဆက္က အဌာရႆဆယ့္ရွစ္ရပ္တြင္ သင္ၾကားေပးခဲ့ေသာ ဟာသပညာသင္႐ိုးစာအုပ္သာ....
ငယ္စဥ္က ကြၽန္ေတာ္ ့အစ္ကိုႀကီး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ဖတ္ျပသည္ကို ၾကားခဲ့ရဖူးပါသည္။ ကဗ်ာဆရာ ကေတာ့ မည္ သူ ျဖစ္ေၾကာင္း မသိေတာ့ပါ။ အစ္ကိုကိုေမးေတာ့လဲ သူလည္းမမွတ္မိေတာ့ပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ ကဗ်ာဆရာ အမည္ မေဖၚျပေပးႏိုင္ျခင္းအတြက္ ခြင့္လႊတ္ေပးၾကပါကုန္။ ကဗ်ာေလး ကေတာ့ ႐ိုးပါသည္။
ပထမအရြယ္ ေမာင္ဖုိးထယ္၊ လယ္ကိုထြန္ယက္ေနပါသည္။
ဒုတိယအရြယ္ ကိုဖုိးထယ္၊ လယ္ကိုထြန္ယက္ေနပါသည္။
တတိယအရြယ္ ဦးဖိုးထယ္၊ လယ္ကိုထြန္ယက္ေနပါသည္္။
ဒါေလးပဲ ျဖစ္၏ ။
ထုိနည္းလည္းေကာင္းပင္....။
ကြၽန္ေတာ္ တို႔သည္လည္း ဟာသစာေပကိုဖက္တြယ္မိၾကၿပီ။ ပတ္သက္ ခဲ့မိသည့္အေလွ်ာက္ ဟာသစာေပေပၚ အတန္အသင့္ေတာ့ တာဝန္ေက်ခဲ့ခ်င္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေအာက္ပါေခါင္းစဥ္အား ခ်ေရး ျဖစ္ခဲ့ေတာ့သည္။
အခန္း (၁)
ဒီေခါင္းစဥ္ေလးဟာ ကြၽန္ေတာ္ ့ ရဲ႕ ပင္ကုိယ္ ေခါင္းစဥ္မဟုတ္ပါဘူး။ ကြၽန္ေတာ္ ့ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္း (ေစာေစာစီးစီး ေသပစ္လုိက္ၿပီ ျဖစ္ေသာ )ညီငယ္စာေရး ဆရာ သွ်င္ေထြးဟန္ရဲ႕ ဝတၴဳတို ေခါင္းစဥ္ ကေလးတစ္ခုပါ။ သူ႔ကုိ သတိရတာ က တစ္ေၾကာင္း၊ ေနာက္ၿပီးကုိယ္ေရး မယ့္ အေၾကာင္းအရာနဲ႔ ဒီေခါင္းစဥ္ေလး လုိက္ဖက္ေနတာကတစ္ေၾကာင္းတုိ႔ေၾကာင့္ သူ႔ေခါင္းစဥ္ေလးကိုပဲ ျပန္သုံး ျဖစ္တာပါ။
ကြၽန္ေတာ္ အခုဆက္ၿပီးေရး သားသြားမယ့္အေၾကာင္းအရာ ေတြ ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ သိတဲ့စာေပေရး သားျခင္းအတတ္ပညာ အေၾကာင္း ေတြ ပါပဲ။
''ေအာင္မာ ...မင္းက ဘာေကာင္မုိ႔ ဘာတတ္လုိ႔ ဒီစာမ်ိဳး ေရး ရတာ လဲ'' ေျပာရင္လည္းခံရမွာ ပါ။ ဒီစာစုဟာ အခုစာေပေရး သားေနၾကတဲ့ပညာရွင္ေတြ အတြက္ မရည္ရြယ္ပါဘူး။ စာစေရး မယ့္ စာေရး ဝါသနာပါသူမ်ား ၊ ဘယ္လုိစေရး ရမွန္းမသိသူမ်ား အတြက္ အေထာက္အကူအနည္းငယ္ ျဖစ္ေစရန္သာရည္ရြယ္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ လြယ္လြယ္ကူကူ ရွင္းရွင္းလင္းလင္းနဲ႔ နားလည္လြယ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ေရး ခဲ့တဲ့စာမ်ား ထဲက တခ်ိဳ႕ကုိျပန္လည္ေကာက္ႏုတ္ရင္း အခ်ိဳ႕ကိုလည္း အသစ္ဖန္တီးရင္း လက္လွန္းမီသမွ် တင္ျပပါ့မယ္။ ဒါေတြ အားလုံးဟာ စာေပျမစ္ျပင္မွာ ထင္က်န္ေနမယ့္ (ကြၽန္ေတာ္ ့) ေျမြေျခရာေတြ ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
အဲ...တစ္ခုေတာ့ရွိပါတယ္။ ရယ္ခ်င္ယုံသက္သက္နဲ႔ဖတ္တယ္ ဆိုရင္ေတာ့ ဒီစာအုပ္ကို ဒီေနရာမွာ ပဲ ပိတ္ၿပီးထားခဲ့ပါေတာ့။ ရယ္ရတယ္ ဆိုတာထက္ကို ရယ္စရာ ျဖစ္ေစတဲ့ အေျခခံအေၾကာင္းတရားေတြ သိခ်င္သူေတြ အတြက္ ပိုၿပီးရည္ရြယ္လို႔ပါ။
ကြၽန္ေတာ္ စာစေရး ေတာ့ မယ္လုိ႔ ဆုံးျဖတ္ၿပီးကတည္းက တစ္ႏွစ္ တိတိ စာၾကည့္တုိက္ထဲဝင္ၿပီး စာဖတ္ျခင္းအလုပ္ကုိပဲ စြဲစြဲၿမဲၿမဲလုပ္ခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီ မွာ သိလာတဲ့အသိေတြ နဲ႔ ဝတၴဳတစ္ပုဒ္ကုိ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေအာင္ ဘယ္လုိဖြင့္ မလဲ။
ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားပါတယ္။ ေရး မွာ ကဟာသ။ ဟာသကုိမွ ဘယ္လုိ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိေအာင္ တင္ျပမလဲ။ ဒါဟာ တကယ့္ျပႆနာပါ။
တခ်ိဳ႕လည္း ရွိပါတယ္။ ေရး ထား တဲ့ဝတၴဳေကာင္းပါရဲ႕ နဲ႔ အစပုိင္းမွာ ဆြဲ ေဆာင္မႈ မရွိလုိ႔ ပရိသတ္ဆက္မဖတ္ ျဖစ္တာမ်ိဳး။ ကြၽန္ေတာ္ က်ေတာ့ ဒီလုိအ ျဖစ္ခံလုိ႔မရဘူး။ ကုိယ္တုိင္ကလူသစ္။ နာမည္ က 'ကက်ိဳးကေၾကာင္'။ ပရိသတ္မဖတ္မိရင္ ဘယ္လုိလုပ္မလဲ။ ဒါနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ စဥ္းစားတယ္။
'ေစာၾကည္ျဖဴသည္ လြန္စြာ အူေၾကာင္ေၾကာင္ႏုိင္သည့္ လူမ်ိဳး ျဖစ္သည္'
ဒါ အခုေခတ္အထိ အဖန္တစ္ရာေတသုံးေနၾကတဲ့ ဟာသ ဝတၴဳေတြ ရဲ႕ အဖြင့္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးေခတ္ကလည္းသုံးတယ္။ အခုေခတ္ လူငယ္ေလး ေတြ လည္း ဟာသဝတၴဳေရး ေတာ့မယ္ဆုိ ဒီလုိပဲေရး ၾကတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ က အဲဒီ လုိအဖြင့္မ်ိဳးမႀကိဳက္ဘူး။ (ဒါ ကြၽန္ေတာ့အျမင္ေျပာ တာေနာ္)။
ေနာက္တစ္ခု ရွိေသးတယ္။
'ဦးဘေမာင္ ေျပာလုိက္သည့္စကားေၾကာင့္ အားလုံးပြဲက်သြား ေတာ့၏ ။ ဦးဘေမာင္ေျပာလုိက္သည္မွာ ကား'
ဒါ ဝတၴဳအပိတ္။ ဒါလည္း ကြၽန္ေတာ္ မႀကိဳက္ဘူး။
ဒါနဲ႔ဝတၴဳအဖြင့္ေကာင္းတဲ့ ဆရာေတြ ရဲ႕ ဝတၴဳအဖြင့္စကားလံုး ေတြ ကို ျပန္စဥ္းစားတယ္။ (ကန္ေတာ့ေနာ္။ ကြၽန္ေတာ္ ကဝတၴဳတစ္ပုဒ္ရဲ႕ အဖြင့္အေၾကာင္း ေျပာခ်င္လုိ႔ 'အဖြင့္ေကာင္း'လုိ႔သုံးလုိက္တာပါ။)
ေနာက္ဆုံးမွ ဆရာႀကီးဒဂုန္တာရာရဲ႕ 'ေမ'ဝတၴဳအဖြင့္ကုိ သြားသတိရပါတယ္။ ဆရာႀကီးရဲ႕ ဝတၴဳအဖြင့္စာေၾကာင္းေလး အရမ္း လွပါတယ္။
'ေလႏုေအးက ေနာ့ဆဲကုိ ...'
အဲဒီ အတုိင္းပဲ ကြၽန္ေတာ္ ့ရဲ႕ ကေဝပ်ိဳဝတၴဳနိဒါန္းကုိ ဖြင့္လုိက္ ပါတယ္။
'ေလေျပႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ေပၚထြက္လာေသာ 'အုိ'ဟူေသာ အာေမဋိတ္ သံႏုႏု'
ဟာသဝတၴဳအေနနဲ႔ဆုိ ဘယ္သူမွမဖြင့္ခ်င္ၾကတဲ့ နိဒါန္းစာေၾကာင္းပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စာေၾကာင္းေလးေၾကာင့္ ပဲ ပရိသတ္က ဝတၴဳကုိ ဆက္ဖတ္ ျဖစ္သြားတယ္ေလ။ ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဆုိလုိတာက 'ေလေျပ ႏွင့္ အၿပိဳင္လုိ႔လည္း သုံးလုိ႔ရပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ကြၽန္ေတာ္ က ေလေျပႏွင့္ ေခတ္ၿပိဳင္ဆုိတဲ့စကားလုံးကုိသုံး ျဖစ္ပါတယ္။ စကားလုံးပုိၾကြယ္ၿပီး အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္မႈ ပိုရွိေအာင္ သုံးလုိက္တာပါ။ ဆုိလုိတာက ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ အခုသက္ျပင္းေလးခ်လုိက္ရင္ေတာင္ ေလေျပနဲ႔ေခတ္ၿပိဳင္ပဲ မဟုတ္ပါလား။
ေနာက္ ...ကြၽန္ေတာ္ ဒီဝတၴဳကုိ စေရး ၿပီဆုိတာနဲ႔ ဟာသကုိ ဘယ္လုိပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ တင္ျပမွာ လဲ။ ဒါက အေရး ႀကီးလာပါၿပီ။
ဟာသ ျဖစ္တဲ့အေၾကာင္းအရာတိုင္းကို သ႐ုပ္ခြဲရင္ ေဟာဒီကိုးမ်ိဳး ကိုေတြ ႕ရမယ္လို႔ ပညာရွင္မ်ား က ဖြင့္ဆိုထားပါတယ္။
၁။ အာဝဇၨန္း (Wit)
၂။ သေရာ္စာ (Satire)
၃။ မဆီေလ်ာ္ေသာ အ ျဖစ္အပ်က္ (Burlesque)
၄။ စာေျပာင္စာပ်က္ (Parody)
၅။ မ ျဖစ္ႏုိင္ေသာ အရာမ်ား ကုိ ျဖစ္ခဲ့သလုိ ေျပာင္ေခ်ာ္ေရး ျခင္း (Farce)
၆။ အသံထြက္ဆင္တူ (Pun)
၇။ စကားလိမ္ (Riddle)
၈။ ဥပမာေျမာက္ (Commic Simile)
၉။ ျမင့္ရာမွ တျဖည္းျဖည္းႏွိမ့္ခ် ေရး သားျခင္း (Bathos)
တုိ႔ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီ ကမွ အလြဲေျဖ၊ ျပက္ရယ္ျပဳျခင္း၊ ခႏုိးခနဲ႔ေရး သားျခင္း၊ အဓိပၸါယ္ႏွစ္ ဖက္ခြေနေသာ စကားလုံးမ်ား စသည္ျဖင့္ အမ်ိဳးမ်ိဳးအစိပ္စိပ္ ျပန္ခြဲလို႔ရပါေသးတယ္။
အဲဒီ ထဲမွာ မွ ကြၽန္ေတာ္ က ဝတၴဳရဲ႕ အဖြင့္မွာ ျမင့္ရာမွႏွိမ့္ခ် ေရး သားျခင္း (Bathos) နည္းနဲ႔ ေရး လုိက္ပါတယ္။ ျပန္ၾကည့္ၾကပါ။
ျမင့္စန္းရီဆုိတဲ့ ကြၽန္ေတာ္ ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးက 'အုိ'ဆုိတဲ့ အာေမဋိတ္သံနဲ႔ ရပ္သြားခ်ိန္၊ ကြၽန္ေတာ္ ေစာၾကည္ျဖဴက ေကာင္မေလး ဖိနပ္ျပတ္သြားတယ္လုိ႔ထင္ၿပီး လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ကေနထေျပးလို႔ ေကာင္မေလး ေရွ႕ဒူူးေထာက္ထုိင္ေနခ်ိန္ -
'ကြၽန္ေတာ္ ့ ေရႊၾကာ႐ုိးေလးေရွ႕အေရာက္လွမ္းလုိက္ၿပီး ဆဒၵန္ ဆင္မင္းအစြယ္ကုိ ျဖတ္ရန္ေရာက္လာေသာ ေသာ ႏုတၴိဳရ္မုဆုိးလုိ ဟန္ပါပါ မုဆုိးဒူးေထာက္ထုိင္ခ်လုိက္သည္။ ကြာျခားတာက ကြၽန္ေတာ္ ကေသာ ႏုတၴိဳရ္ မုဆုိးလုိ ဆင္စြယ္ျဖတ္ရန္မဟုတ္။ ခ်စ္သူ၏ ဖိနပ္ႀကိဳးတပ္ရန္။ ၿပီးေနာက္ လြယ္အိတ္ထဲက ကြန္ပါတ္စ္ကုိထုတ္ၿပီး ခ်စ္သူ အားမငယ္ရေလေအာင္ ၿပံဳးျပလုိက္သည္။ ခ်စ္သူ ကေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ့ကုိ ေၾကာင္ေငးေနတုန္း'
'ဘာမွ မပူပါနဲ႔ ျမင့္စမ္းရီ။ မၾကာခင္မွာ အေျခအေနအားလုံးဟာ ျပန္လည္လင္းလက္လာမွာ ပါ'
ဟုဆုိ၍ သူမဖိနပ္ကုိ ဆုိးဆုိးဆတ္ဆတ္ဆြဲယူလုိက္ရာ -
'ဟင္ ...အုိ ...မလုပ္ ...မလုပ္နဲ႔ေလ'
ဟူေသာ အံ့ၾသတႀကီး ေရရြတ္သံႏွင့္ အတူ စီးစီးပုိင္ပုိင္ကုိင္မိေသာ ဖိနပ္ေအာက္ခုံမွ အထိအေတြ ႕ -
'ဟင္'
သင္းပ်ံ႕လာေသာ ရနံ႔ဆုိး။ လက္ကုိဆတ္ခနဲျပန္႐ုတ္ၿပီး ၾကည့္ လုိက္ရာ -
'ေခြးေခ်း'
ဟုတ္ပါသည္။ ေရစပ္စပ္မွပင္မေရာထားသည့္ ေခြးေခ်း။ ေခြးေခ်း တစ္ဖက္ေထာက္ဆူးတစ္ဖက္ႏွင့္ ကြၽန္ေတာ္ ေၾကာင္ေနမိသည္။ ထုိခဏမွာ ပင္ -
'အဲ ...အဲဒါေၾကာင့္ ေျပာတာ ျမင့္စန္းရီဖိနပ္က ေခြးဟုိသင္း ေတြ နင္းထားတာ။ အဲဒါ ယူကအတင္း'
အဲဒါပါပဲ။ ဒါ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ခ်ဳံ႕ေရး ထားတာပါ။
ပထမပုိင္းမွာ စာၫြန္႔ေတြ ၊ ကဗ်ာေတြ နဲ႔ တင္ေရး ထားၿပီး အဲဒီ အပုိင္းမွာ ႐ုတ္တရက္နိမ့္ရာကုိခ်ိဳး ေကြ႕လုိက္တာပါ။ လူေတြ ထင္မွတ္ မထားေလာက္တဲ့အခ်ိန္မွာ မွ ျမင့္ရာကေနနိမ့္ရာကုိ ႐ုတ္ျခည္းခ်ိဳး ခ်လုိက္တာပါ။
ဒါမ်ိဳးေတြ က ဆရာေသာ ္တာေဆြရဲ႕ ဝတၴဳေတာ္ ေတာ္ မ်ားမ်ား မွာ ေတြ ႕ရ တတ္ပါတယ္။ ဥပမာ
ေျခေထာက္ႏွစ္ ေခ်ာင္း အသာမပါလို႔
အေပါက္ေဟာင္းကိုတဲ့ သြပ္လိုက္ရင္
ျဗြတ္ခနဲဝင္။
ပညာရွင္ အထင္မမွာ းေလနဲ႔
တ႐ုတ္ျပည္ ဝဠာေက်းဆီက
ေဘာင္းဘီကြဲ႕ေလး။ ။
ဆိုတာမ်ိဳးေပါ့။ (ကဗ်ာကအတိအက် မွန္ခ်င္မွမွန္မယ္၊ ကြၽန္ေတာ္ မွတ္မိသေလာက္ျပန္ေရး တာပါ။)
ဆရာရန္ကုန္ဘေဆြရဲ႕ ျမန္မာျပည္သားဝတၴဳ ဟာလည္း ဒီအတုိင္းပါပဲ။ ေတာက္ေလွ်ာက္ ႏုိင္ငံအတြက္ အသက္စြန္႔ထမ္းရြက္ခဲ့ၿပီး ေနာက္ဆုံးစာမ်က္ႏွာမွာ မွ 'သရဲေဘာေၾကာင္သသူ' ဆုိၿပီး ကုိယ္ေနတဲ့ရြာ ကေတာင္ ရြာထဲေပးမဝင္ေတာ့ဘဲ ခဲေတြ နဲ႔ပစ္ေပါက္ျခင္း ခံရသလုိမ်ိဳးေပါ့။
ဝတၴဳတစ္ပုဒ္ေရး ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ဟာသပုံစံတစ္မ်ိဳးတည္းနဲ႔ မ ျဖစ္ႏုိင္ပါဘူး။ ပုံစံစုံေအာင္ေထာင့္စုံေအာင္တတ္ႏိုင္သမွ် ထည့္ေရး ရပါတယ္။ ေနာက္ၿပီးအေတြ းပါ။ အရာရာအားလုံးကုိ ဟာသ ျဖစ္ေအာင္ ေထာင့္စုံေအာင္ ေတြ းၾကည့္ရပါတယ္။ အ ျဖစ္အပ်က္ထက္လည္း ပုိေတြ းရပါ တယ္။ ေနာက္ၿပီး ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးေတာ့လည္း ေတြ းတတ္ရပါတယ္။
နားေထြးမွာ စိုးလို႔ ကြၽန္ေတာ္ တစ္ခုႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး ေတြ းျပပါ့မယ္။
ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔အားလုံးသင္ခဲ့ ေလ့လာခဲ့ရတဲ့ ဦးပုညရဲ႕ ေရသည္ျပဇာတ္ကုိပါ။ ဦးပုညဟာ ေရသည္ျပဇာတ္ တစ္ပုဒ္လုံးကုိ သေရာ္ေတာ္ ေတာ္ ဟန္နဲ႔ ေရး သြားတာကုိ ဖတ္ဖူးၾကမွာ ပါ။
'ဆံထုံးေတာ္ ႀကီး တမာသီးႏွင့္ ခါးစည္းဝတ္လဲခ်ဳပ္စၿပဲကုိ တြဲ အပ္နဲ႔တြယ္။ လူျမင္သမွ် စိတ္ပ်က္ေအာင္လွပါတဲ့ မေရသည္' စသည္ျဖင့္ ေပါ့ ...။
'လူျမင္သမွ် စိတ္ပ်က္ေအာင္ လွပါတဲ့'ဆုိတဲ့ သေရာ္ဟန္ကေလး က အရမ္းကုိလွပါတယ္။ အဲဒီ အထဲမွာ မွ စာပုိဒ္တစ္ပုိဒ္ပါေသးတယ္။
ေရသည္မိန္းမက ေရသည္ေယာက်္ားကုိေျပာတာပါ။ အေသအခ်ာ ဖတ္ၾကည့္ပါ။
'ခါးဝတ္လဲမွာ ၊ မလြဲစင္စစ္၊ မ်က္ျမင္ ျဖစ္၍ မစစ္သာဘူး။ ဘာလ ခ်ာခြၽတ္ၿခံဳ၊ ဖြားဖက္ေတာ္ မွမေပၚ႐ုံ လုံေအာင္အႏုိင္ ဖုံးရတယ္'
ေရး ထားတာက ခပ္ရႊင္ရႊင္နဲ႔ ၿပံဳးခ်င္စရာပါ။
ခါးဝတ္လုံခ်ည္ ကေတာ့သူမမ်က္ျမင္ ျဖစ္လုိ႔မစစ္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးတဲ့။ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာမွ ကုိယ့္ဖြားဖက္ေတာ္ ကုိေတာင္ လုံေအာင္ အႏုိင္ႏုိင္ ဖုံးထားရတယ္ဆုိတာမ်ိဳးပါ။ ဒီမွာ ေယာက်္ားေတြ ရဲ႕ အမွတ္လကၡဏာကို ဖြားဖက္ေတာ္ လုိ႔ ယဥ္ယဥ္ ကေလးသုံးထားပါတယ္။ အသုံးအႏႈန္းက အရမ္းလွပါတယ္။
ကုိင္း - အဲဒီ လွတာကုိ ခဏထား။ မေဟာ္သဓာဇာတ္ေတာ္ ကုိ ျပန္သြားၾကည့္မယ္။ မေဟာ္သဓာဇာတ္ေတာ္ မွာ ေရး ထားတာက
'ဘုရားအေလာင္းေတာ္ မေဟာ္သဓာသည္ ဖြားဖက္ေတာ္ တစ္ဖက္ငါးရာျဖင့္ ေမြးဖြားလာခဲ့သည္'
ကုိင္း- ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီးသာ စဥ္းစားၾကည့္။ အေပၚေရသည္ျပဇာတ္က ဖြားဖက္ေတာ္ ၊ ေအာက္ကုိထည့္လုိက္ရင္ ဘယ္လုိ ျဖစ္မလဲ။
လူ တစ္ေယာက္ မုန္႔လုံးေရေပၚအုိးေပၚ ခြထုိင္ေနသလုိကုိျမင္ရမယ္။
ဒါ - ဟာသေရး ေတာ့မယ္ဆုိရင္ ႏႈိင္းယွဥ္စဥ္းစားတတ္ဖုိ႔ ေျပာတာပါ။
ကေဝပ်ိဳ၏ နိဒါန္းဝတၴဳထဲမွာ လည္း ကြၽန္ေတာ္ အဲဲဒီလို ႏႈိင္းယွဥ္ ခံစားေရး ခဲ့တာေတြ ပါပါတယ္။ ဥပမာ ရည္းစားစာကုိပဲၾကည့္ပါ။
သမင္မေလးၿဖိဳး ...
ခ်စ္လြန္းလုိ႔ ဆင္ႀကံ ႀကံမိတာပါ။
ၿဖိဳးကုိ အစ္ကုိႀကီး ခ်စ္လြန္းလုိ႔ က်ားေခ်ာင္းေခ်ာင္းေနတာ ၾကာပါၿပီ။
ဒါေပမဲ့ အခြင့္မသာလုိ႔ လင္းေျမြလုိ မသိမသာေခြေနရတာ ပါ။
ၿဖိဳးေလး လာရာလမ္းကုိ ေမွ်ာ္ရလြန္းလုိ႔ လည္ပင္းေတာင္ သစ္ကုလားအုတ္ေလာက္ ရွည္ထြက္ေနၿပီ။
ၿဖိဳးကုိ အစ္ကုိႀကီးခ်စ္တဲ့အခ်စ္က သုိးတစ္ေကာင္လုိ ျဖဴစင္ပါတယ္။
အခုလုိ ၿဖိဳးမသိေအာင္ စာထည့္ထားတဲ့အတြက္ ေျမေခြးလုိ ေကာက္က်စ္တယ္ မထင္ေစခ်င္ဘူး။ ၿဖိဳးနဲ႔ ရင္ဆုိင္ေတြ ႕တဲ့အခါတုိင္း ကုိယ့္ရဲ႕ အသည္းႏွလုံးဟာ ယုန္တစ္ေကာင္လုိ ထိတ္လြယ္ လန္႔လြယ္လုိ႔ပါ။
ၿဖိဳး ...
ႏြားက်တယ္လုိ႔ ဆုိခ်င္ဆုိပါေတာ့။ ၿဖိဳးရဲ႕ ေျခရင္းမွာ ေၾကာင္တစ္ေကာင္လုိ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ ခယပါရေစ။
ဒါကလည္း ျခေသၤ့လုိ အသည္းနဲ႔ ရဲရဲႀကီးခ်စ္မိလုိ႔ပါ။
ဒီလုိ ေျပာလုိက္လုိ႔ ၿဖိဳးရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ကုိယ့္ကုိေရဆင္လုိလုိ၊ ၾကြက္စုတ္လုိလုိ မထင္ေစခ်င္ဘူး။
ၿဖိဳး ...
စာျပန္ေနာ္ ...
ၿဖိဳးရဲ႕ ျပန္စာမွမရရင္ သစ္ကုိင္းလြတ္တဲ့ေမ်ာက္လုိ အစ္ကုိႀကီး ေနမထိထုိင္မသာ ျဖစ္ေနေတာ့မွာ ပဲ။
ၿဖိဳးဆီကအခ်စ္ကုိ ေမွ်ာ္လင့္ရင္း ...
စုိင္ေကာ္လုိ႔ ခ်ံဳေပၚေရာက္ခ်င္တဲ့ ...
ဒရယ္ရြာသား
ကုိယ္ ...
ဒီစာေလးဖတ္လုိက္တာနဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ခံစားျခင္းကုိ သေဘာေပါက္ၾက မယ္ထင္တယ္။ အားလုံးကုိ တိရစၧာန္ေတြ နဲ႔ ႏႈိင္းယွဥ္ၿပီး ေရး ထားတာပါ။
႐ုိး႐ုိးေရး ရင္လည္း ရပါတယ္။
သိပ္လွတဲ့ၿဖိဳး ...
ခ်စ္လြန္းလုိ႔ အႀကံႀကီးလုိက္ရတာ ပါ။ ၿဖိဳးကုိခ်စ္လြန္းလုိ႔ အစ္ကုိ ႀကီး ေစာင့္ၾကည့္ေနတာ ၾကာပါၿပီ။ အခြင့္မသာလုိ႔ ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး ေနေနရ တာပါ။
အဲဒီ လုိေရး ရင္ ဟာသဘယ္လုိ ျဖစ္ေတာ့မွာ လဲ။ ဒါေၾကာင့္ တိရစၧာန္မ်ား နဲ႔ ႏႈိင္းႏႈိင္းၿပီး ေရး ခဲ့တာပါ။ ဒီရည္စားစာကုိ ကေဝပ်ိဳ ဝတၴဳထဲမွာ ထြန္းအုိင္လုိ႔ေခၚတဲ့ လက္ျဖဴေနတဲ့ဇာတ္ေကာင္ (အုိင္လက္ျဖဴ)က သူ႔ သူငယ္ခ်င္း ေစာၾကည္ျဖဴရဲ႕ ညီမ မိၿဖိဳးကုိေပးခဲ့တာပါ။ ထြန္းအုိင္က လက္ျဖဴ ေနေတာ့ သူ႔ကုိသူ႔နာမည္ ေနာက္ကအုိင္နဲ႔ လက္ျဖဴေနတာကုိ အစြဲျပဳၿပီး 'အုိင္လက္ျဖဴ'လုိ႔ေခၚေၾကာင္းလည္း ေရး ထားပါတယ္။ ဒီမွာ တင္ အသံထြက္ဆင္တူက ျဖစ္တဲ့ ဟာသပါလာပါၿပီ။
ဒီလိုပါ။
ခ်စ္သူ ကေတာ့သူ႔ကုိ ရည္းစားစကားေျပာမယ့္ အေကာင္ တစ္ေကာင္ သူ႔ေရွ႕ေမွာ က္ ငုတ္တုတ္ႀကီးထုိင္ေနသည္ကုိ မသိရွာဘဲ မွာ ထားေသာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ကုိပင္ စားမလုိလုပ္လုိက္၊ ျပန္ခ်လုိက္လုပ္ေနသည္။
ထုိစဥ္ ...
ကြၽန္ေတာ္ ့၏ အျမင္အာ႐ုံထဲ တုိးဝင္လာေသာ အရိပ္တစ္ခု။ ကြၽန္ေတာ္ မ်က္လုံး ျပဴးသြားရသည္။ ဒီေကာင္ -
'အုိင္လက္ျဖဴ'
'ရွင္'
ကြၽန္ေတာ္ ့ရဲ႕ ဘာမဆုိင္၊ ညာမဆုိင္ ႏႈတ္ကထြက္သြားေသာ စကားေၾကာင့္ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္စားေနေသာ ခ်စ္သူထံမွ အာေမဋိတ္သံ အထစ္ထစ္အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ ထြက္လာ၏ ။
'ဟုတ္တယ္ ...အုိင္လက္ျဖဴ'
'အုိ ...'
ခ်စ္သူမ်က္ႏွာေလး ရဲၿပီးထေျပးသြားသည္။
ဒါဟာ အသံထြက္ဆင္တူစကားလံုးေတြ ေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ဟာသပါ။ သူ႔ဘာသာသူ သူငယ္ခ်င္းနာမည္ ေခၚတာပါ။ ဒါေပမဲ့ ေကာင္မေလးေရွ႕ သြားေျပာမိတာဆုိေတာ့ စဥ္းစားသာၾကည့္။ ပါးမ႐ုိက္တာ ကံေကာင္း။
အသံထြက္ဆင္တူေၾကာင့္ ျဖစ္တဲ့ ဟာသေတြ အမ်ား ႀကီးရွိပါတယ္။
'ေဟ့ မင္းၾကားလုိက္ေသးလား'
'က်ားမလုိက္ေပါင္ကြာ'ဆုိတာမ်ိဳးေလးေတြ ကအစပါ။ အသံထြက္ ေၾကာင့္ အဓိပၸာယ္လြဲမွာ း ဟာသ ျဖစ္သြားရတာ ေတြ ပါ။
ေနာက္ (Wit) လုိ႔ေခၚတဲ့ အာဝဇၨန္း ကေတာ့ ဟာသေရး သူေတြ အတြက္ အဓိကလုိအပ္တဲ့ အရည္အခ်င္းပါပဲ။ ဇာတ္သမားအေခၚနဲ႔ဆုိ ေဘာက္လုံးေပါ့။
သူက ခြင္ခ်ထားတာ မဟုတ္ဘူး။ ျဖစ္လာတဲ့အေျခအေနအေပၚမွာ မူတည္ၿပီးေတာ့ကုိေဖါက္ရတာ ။ ဉာဏ္ရႊင္ ေနဖုိ႔ သိပ္လုိတယ္။ ကုိယ္က ဉာဏ္ရႊင္ရင္ ရႊင္ေနသေလာက္ကုိစာကထြက္ေတာ့တာ။
ကြၽန္ေတာ္ ဒီစာေရး ေနခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရဲ႕ အေမ ႏွလုံး ေသြးေၾကာက်ဥ္းလုိ႔ ေဆး႐ုံမွာ တက္ကုေနရတဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုက္ဆိုင္ေနပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ့သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ အေမအခန္းနဲ႔ကပ္လ်က္မွာ က ေမြးလူနာေဆာင္။ ကြၽန္ေတာ္ နဲ႔ သူငယ္ခ်င္းအခန္းေရွ႕မွာ ထုိင္ေနရင္း၊ တစ္ဖက္ခန္းက အသံၾကားရပါတယ္။
'ဟယ္ ...ကေလးေလးက ကြၽန္မကုိယ္ေပၚေသးေပါက္ခ် လုိက္ၿပီ။ ေအာင္မေလး လုပ္ၾကပါဦး၊ ဝတ္စုံေတြ ေတာ့ နံေစာ္ကုန္ပါၿပီ'
သူနာျပဳဆရာမ ေလးရဲ႕ ရြံရွာတဲ့ေအာ္သံ။ တစ္ဆက္တည္းမွာ ပဲ ကေလးအေဖရဲ႕ ေတာင္းပန္သံ။
ကြၽန္ေတာ္ ့နားထဲမွာ ခ်က္ခ်င္း ကုိးလုိ႔ ကန္႔လန္႔ ျဖစ္သြားတယ္။
ေမြးကင္းစကေလးပဲဗ်။ ဘယ္သိဦးပါ့မလဲ။ သူေပါက္ခ်င္တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ႀကံဳသလုိေပါက္ခ်လုိက္မွာ ပဲ။ ေနာက္ၿပီး သူနာျပဳဆရာမ ဆုိတာကလည္း ဒါမ်ိဳးမရြံရဘူးေလ။ ဒါ သူ႔အလုပ္ပဲ။ အဲဒီ ေလာက္မွ ရြံတတ္တယ္ဆုိ သူနာျပဳဆရာမ လုပ္မေနနဲ႕ ေတာ့။ ကြၽန္ေတာ္ ့ေခါင္းထဲ ကေနအေတြ းတစ္ခု ခ်က္ခ်င္း ထြက္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သာ ကေလး အေဖဆုိရင္ ဘယ္လုိ ျဖစ္မလဲ။
'ဟယ္ ...ကေလးေလးက ကြၽန္မရဲ႕ ကုိယ္ေပၚေသးေပါက္ခ် လုိက္ၿပီ၊ ေအာင္မေလးလုပ္ၾကပါဦး၊ ဝတ္စုံေတြ ေတာ့ နံေစာ္ကုန္ၿပီ'
သူနာျပဳဆရာမ ေလးရဲ႕ ရြံရွာတဲ့ေအာ္သံ။ ကြၽန္ေတာ္ က ...
'ကေလးပဲ ဆရာမ ရယ္ ...ခုမွ ေမြးကင္းစဆုိေတာ့ ဘယ္သိ ပါ့မလဲ'
ကြၽန္ေတာ္ ့ရဲ႕ စကားလည္းၾကားေရာ ဆရာမ ၏ မ်က္လုံးမ်ား ေဒါသျဖင့္ စိုလက္သြားၿပီး -
'ဘာရွင့္ ...ဘယ္သိပါ့မလဲဟုတ္လား။ သူမသိေပမဲ့ ကြၽန္မ သိတယ္ရွင့္။ ဘယ့္ႏွယ္ ရွင့္ခါးေပၚလူ တစ္ေယာက္ ခြၿပီး ေသးေပါက္ခ် ရင္ေရာ ရွင္ခံႏုိင္မလား'
'ဆရာမ ေပါက္ခ်င္လုိ႔လား။ ဆရာမ ေပါက္ခ်င္ေပါက္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္ ဆရာမ ကုိ ခ်ီထားေပးမယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ့ခါးေပၚသာ လႊတ္ခ်လုိက္'
'ရွင္ မမုိက္႐ုိင္းနဲ႔ေနာ္'
'လက္စားေခ်ခ်င္တယ္ဆုိ ေျပာပါတယ္'
ဒါ ေဘာက္လုံးပါ။ ဘာမွမဟုတ္တာေလးကေနစၿပီး စဥ္းစားလုိက္တာပါ။ ဒီေနရာမွာ ကြၽန္ေတာ္ ဆုိလုိခ်င္ေသးတာတစ္ခု ရွိပါေသးတယ္။
အေရး အသားပါ။
ခုနအေပၚက ကြၽန္ေတာ္ ေရး ခဲ့တာကုိပဲ အခုေခတ္အေတာ္ မ်ားမ်ား ေရး သားတဲ့အေရး အသားနဲ႔ ျပန္ေရး ျပပါ့မယ္။
'သူမသိေပမဲ့ ကြၽန္မသိတယ္ရွင့္၊ ရွင့္ခါးေပၚ လူ တစ္ေယာက္ ေသးေပါက္ခ်လုိက္ရင္ေရာ ရွင္ခံႏုိင္မလား'
ဆရာမ ေလး၏ ေဒါသတႀကီးအေမးကုိ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေျဖလုိက္သည့္စကားေၾကာင့္ ဆရာမ ေလးခမ်ာ ၿပံဳးရမလား၊ ေဒါသထြက္ရမလား ျဖစ္သြားရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္ေျပာလုိက္သည္မွာ ကား ...
'ဆရာမ ျပန္ၿပီး လက္စားေျခခ်င္ ကြၽန္ေတာ္ ့ခါးေပၚ ျပန္ေပါက္ လုိက္ေလ။ ကြၽန္ေတာ္ ခ်ီထားေပးမယ္'ဟူသတည္း။
ကဲ ခုနကြၽန္ေတာ္ ေရး ျပခဲ့တာနဲ႔ အခုဟာ။ ဇာတ္ရွိန္ဘယ္ေလာက္ ကြာသြားလဲ။ ထိေရာက္ပုံ ဘယ္ေလာက္ ေျပာင္းသြား လဲ။ ေနာက္တစ္ခုရွိ ေသးတယ္။ ဒုတိယနည္းနဲ႔ေရး မယ္ဆုိ ဇာတ္ကုိဘယ္လုိမွ ထပ္ဆက္လုိ႔ မရေတာ့ဘူး။ ပထမနည္းနဲ႔ေရး မယ္ဆုိ ကြၽန္ေတာ္ ထပ္ဆက္ျပမယ္။
'ရွင္ မမုိက္႐ုိင္းနဲ႔ေနာ္'
'လက္စားေခ်ခ်င္ရင္ေျပာပါတယ္'
ကြၽန္ေတာ္ ့စကားေၾကာင့္ ဆရာမ မ်က္လုံးမ်ား မီးဝင္းဝင္း ေတာက္သြားၿပီး၊ ကေလးငယ္ကုိ ကြၽန္ေတာ္ ့လက္ထဲထုိးထည့္ေပးကာ..
'ေရာ့ ...ရွင့္ကေလး ရွင္ယူထား။ ဘယ္လုိကေလးလဲ မသိဘူး'
ကြၽန္ေတာ္ က ဆရာမ လက္ထဲက ကေလးကုိလွမ္းယူကာ။
'အေဖတူကေလးပါဆရာမ ရယ္။ မိန္းကေလးျမင္ရင္ ဆီးကုိ ရႊင္ေနေတာ့တာ ဟီဟိ'
'ဘာရွင့္ ရွင္ဘာေျပာတယ္'
ဆရာမ ၏ ေဒါသတႀကီးအေမးကုိ ခုတင္ေပၚတြင္ ႏြမ္းလွ်စြာ လဲေလ်ာင္းေနေသာ ျမင့္စမ္းရီက ...
'အဲဒါေတာ့ ဟုတ္တယ္ဆရာမ ေရ၊ ေမဓါဝီကုိေမြးတဲ့သမင္မေလး အခုေခတ္သာရွိရင္ ခဏခဏထြက္တဲ့သူ႔ေသးကုိလ်က္႐ုိး႐ုိး ကုိယ္ဝန္ ေဆာင္ရတဲ့ဘဝကကုိ ကြၽတ္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ထြက္လုိက္တဲ့ေသး။ ပိတ္ခ်င္း ေျမႇာင္ ေရတံခြန္ကမွ ေရစီးအားနည္းဦးမယ္'
ကြၽန္ေတာ္ ့မိန္းမ ျမင့္စန္းရီကပါ ေထာက္ခံသျဖင့္ ဆရာမ လည္း ႐ွဴး႐ွဴးရွားရွား ျဖစ္သြားၿပီး ...
'ကဲ ..ရေသ့ႀကီးမိသားစု...ရွင္တုိ႔ကေလးရွင္တုိ႔ဖာသာ ၾကည့္ ေပေတာ့ ...ကြၽန္မေတာ့ သြားၿပီ'
'ဟုတ္ကဲ့ ...ေက်းဇူးပါဆရာမ ေမဓါဝီ'
'ဘာရွင့္'
ကဲ ...ဒီေလာက္ဆုိ ေတာ္ ပါၿပီ၊ ေတာ္ ၾကာ တစ္အုပ္လုံးဆက္ ေရး ေနမိမွာ စုိးလုိ႔။ အခု ကြၽန္ေတာ္ ေရး ျပလုိက္ေတာ့ ဟာသေရး ရတာ ခက္ပါေသးလားခင္ဗ်ာ။ ဒါ (Wit) လုိ႔ေခၚတဲ့ အာဝဇၨန္း (ေဘာက္လုံး) တစ္ခုထဲကုိ ေရး ျပတာပါ။ အားလုံးကုိ ေမာင္းနင္းသေဘာမ်ိဳးေလးပဲ ေရး ျပသြားတာပါ။ ဒီလုိေျပာႏုိင္ဖုိ႔ ျမန္မာစကား ဆယ္မ်ိဳးကုိလည္း မွတ္ထားသင့္ပါတယ္။ အဲဒါ ေတြ ကေတာ့ ...
'ေၾသာ္ ...ဟုိေလ... ေမဒါဝီလို ကေလးေသးလ်က္မိမွာ စုိးလုိ႔ အဲဒါ သတိေပးတာပါ'
(၁) ေရကူးညာတင္
(၂) ေရစီးေဖာင္ဆန္
(၃) ေရစစ္ခရား
(၄) ခပ္တင္ေမာင္းနင္း
(၅) ဆီပြတ္က်ည္ေပြ႕
(၆) ဆင္ေဝွ႕ရန္ေရွာင္
(၇) အုိးတန္ဆန္ခတ္
(၈) ေတာင္သူယာခုတ္
(၉) ေကာက္ပင္ရိတ္လွီး
(၁ဝ) ၾကက္ဆုတ္ခြပ္ပစ္ တဲ့။
အဲဒီ ဆယ္မ်ိဳးကို အရိပ္အျမြက္ေလာက္သိရင္ အာဝဇၨန္းဆုိတာ လြယ္လြယ္ကေလးပါပဲ။ ကုိယ္ဘယ္နည္းအသုံးျပဳရမယ္ဆုိတာသာ အေရး ႀကီးပါတယ္။
အခု ကြၽန္ေတာ္ ေရး ျပေနတာ ေဆး႐ုံေပၚျမင္ေနရတဲ့ အ ျဖစ္ အပ်က္ေလးတစ္ခုကုိ ခ်ဲ႕ထြင္စဥ္းစားၿပီး ေရး သားေနတာပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ေရွးဆရာႀကီးမ်ား စကားနဲ႔ပဲျပန္ရွင္းလုိပါတယ္။
ဟာသကုိ ေရး သားတယ္ဆုိတာ။ လူ႔ဘဝကုိေလ့လာျခင္းက ကုိးဆယ္ရာခုိင္ႏႈန္းပါဝင္ၿပီး၊ ဇာတ္လမ္းဆင္စဥ္းစားျခင္းက ရွစ္ရာခုိင္ႏႈန္းပါ ပါတယ္။ တကယ္တမ္းခ်ေရး ျခင္း ကေတာ့ ႏွစ္ ရာခုိင္ႏႈန္းပဲရွိပါတယ္။
ဒီလုိပါပဲ၊ ဟာသကုိေရး ခ်င္တယ္ဆုိရင္ ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ မ်ားမ်ား ေလ့လာပါ။ ၿပီးမွစဥ္းစားပါ။ အားလုံးေၾကညက္ေနမွ ခ်ေရး ပါ။ ဒါဆုိရင္ ဟာသဇာတ္လမ္းေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာမွာ ပါ။
ခုနကြၽန္ေတာ္ တင္ျပခဲ့တဲ့ သူနာျပဳဆရာမ ေလးအ ျဖစ္အပ်က္က ၾကားရတာ ဘယ္မွာ ဟာသ ျဖစ္လုိ႔လဲ။ ဒါ ကြၽန္ေတာ္ ျပန္တင္ျပေတာ့ သင့္တင့္ေလွ်ာက္ပတ္တဲ့ ဟာသမ ျဖစ္ေနဘူးလား။ ဒါေၾကာင့္ ေျပာတာပါ။
ျမင္ေအာင္ၾကည့္၊ ျပန္စဥ္းစား၊ ၿပီးေတာ့မွခ်ေရး ပါ။
ကြၽန္ေတာ္ ့ဆရာ English For All က ဦးဝင္းတင္က ေျပာပါတယ္။
ဟာသဝတၴဳေရး မယ့္လူဟာ နာမည္ ကအစ ဟာသ ျဖစ္ရမယ္။ ေရး တဲ့ ဇာတ္လမ္း ဟာသ ျဖစ္ရမယ္။ ေရး သားပုံ ဟာသေျမာက္ရမယ္။ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ကလည္း ဟာသဇာတ္ေကာင္ ျဖစ္ရမယ္။ Plot တုိင္းဟာလည္း ဟာသ ျဖစ္ေနရမယ္။ ဆုိၿပီး အခ်က္ငါးခ်က္မွာ ပါတယ္။ ဟုတ္ပါတယ္။ ဆရာေျပာတာက အမွန္ ကန္ဆုံး ဟာသဝတၴဳေရး နည္းပါ။ နာမည္ ကအစ ရယ္စရာေကာင္းေနေတာ့ က်န္တဲ့ စာ ကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔ေတာ့ေပါ့။
ကြၽန္ေတာ္ က ဆရာ့ရဲ႕ စကားကုိမွတ္သားၿပီးမွ တစ္ခုထပ္တုိး လုိက္ပါတယ္။ ဒါ ကေတာ့ ဟာသဝတၴဳနဲ႔ လုံးဝမအပ္စပ္ဘူးလုိ႔ ထင္ေကာင္း ထင္ၾကမွာ ပါ။
နာက်င္မႈ ...။
ဘယ္ဟာသဝတၴဳမဆုိ ၾကည့္လုိက္ပါ။ ဝတၴဳထဲပါတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ တစ္ေယာက္ ေယာက္ ရဲ႕ နာက်င္မႈ မပါဘဲ ဟာာသဆုိတာ ျဖစ္မလာပါဘူး။
ရွက္စိတ္၊ ေၾကာက္စိတ္၊ ေဝဒနာမပါဘဲဟာသဆုိတာ ျဖစ္ခဲလွပါတယ္။ လူ တစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္သြားတာ ဟာသမဟုတ္ပါဘူး။ ခလုတ္တုိက္ေမွာ က္လဲတာ ဟာသပါ။ ခလုတ္တုိက္ေမွာ က္လဲတဲ့အတြက္ လဲက်သူမွာ နာက်င္မႈ ရွိပါတယ္။ ၾကည့္ေနသူေတြ အတြက္သာ ဟာသ ျဖစ္ သြားတာပါ။
ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ က Plot ေတြ ထဲမွာ လည္း နာက်င္မႈ ထည့္ သလုိ၊ ဇာတ္လမ္းႀကီးတစ္ခုလုံးကုိပါ နာက်င္မႈ နဲ႔ တည္ေဆာက္ ျဖစ္ခဲ့ ပါတယ္။
ဝတၴဳေရး သားနည္းကုိ အမ်ား ႀကီးရွိတယ္လုိ႔ လူေတြ ကဆုိၾကပါ တယ္။ ကြၽန္ေတာ္ သိထားတာ ကေတာ့ ႏွစ္ မ်ိဳး ပဲရွိပါတယ္။
ဉာဏ္မ်ား ၿပီးေရး တာနဲ႔ ခံစားၿပီးေရး တာပါ။
ဟာသဝတၴဳေရး သူေတြ ဟာ ဉာဏ္မ်ား ၿပီး ဉာဏ္ကစားၿပီး ေရး ၾကပါတယ္။ ကြၽန္ေတာ္ ကေတာ့ ဉာဏ္မ်ား ႐ုံမကဘဲ ခံစားခ်က္ကုိပါ ထည့္ေပးလုိက္ပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ့ဝတၴဳေတြ ဟာ အဆုံးမွာ လြမ္းစရာ ေကာင္း သြားတတ္ပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ က ဝတၴဳတစ္ပုဒ္ဆင္မယ္ဆုိရင္ ခံစားၿပီး ဇာတ္လမ္း ဆင္တတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လည္း ကြၽန္ေတာ္ ့ရဲ႕ ပထမဆုံး ကေဝပ်ိဳနိဒါန္း ဝတၴဳမွာ အဓိကဇာတ္ေကာင္ေနရာ ေစာၾကည္ျဖဴဆုိၿပီး ကုိယ့္နာမည္ ကုိယ္ ထည့္ေရး လုိက္မိတာပါ။ ဒါမွလည္း ဒီဇာတ္ေကာင္ရဲ႕ ေနရာကေန ထဲထဲဝင္ဝင္ခံစားစီးဝင္လို႔ရမယ္လို႔ယူဆၿပီး ကိုယ့္နာမည္ ကို သံုးလိုက္တဲ့ သေဘာပါ။
ဇာတ္လမ္းဆင္တဲ့ေနရာမွာ လည္း သမား႐ုိးက်႐ုပ္ရွင္ ဗြီဒီယုိဇာတ္ ကားမ်ား ထဲကလုိ မိဘေတြ ကမတည့္၊ ေဆြမ်ိဳးေတြ က ဝင္ေႏွာင့္ယွက္ ဒီလုိနဲ႔ သမီးရည္းစားကြဲ။ မင္းသားမင္းသမီးကလည္း ဘာမွမလုပ္တတ္ဘဲနဲ႔ ေဘး ကသူငယ္ခ်င္းေတြ အႀကံေပးသလိုလုိက္လုပ္၊ အုိးနင္း ခြက္နင္းေတြ ျဖစ္၊ အဲဒါမ်ိဳးေတြ ကြၽန္ေတာ္ သိပ္မုန္းပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ကြၽန္ေတာ္ ့ဝတၴဳအေတာ္ မ်ားမ်ား မွာ မလိုအပ္ပဲဘာမိဘ မွ မထည့္ပါဘူး။ အႀကံေပးသူမပါဘူး။ ႐ုိး႐ုိးေလးပဲ။ ကေဝပ်ိဳဝတၴဳ ကလည္း ဒီအတုိင္းပဲ။
ေစာၾကည္ျဖဴက ျမင့္စန္းရီကုိႀကိဳက္တယ္။ ႀကိဳက္ေတာ့လုိက္တယ္။ ေနာက္ဆုံး ျမင့္စန္းရီႏုိင္ငံျခားထြက္သြားတယ္။ ဒါပဲ။ ဇာတ္က ဘာ အခ်ိဳးအေကြ႕မွမပါဘူး။ တကယ့္႐ုိး႐ုိးႀကီး။ ေနာက္ဟာသဇာတ္လည္း မ ျဖစ္ဘူး။
ဒါေပမဲ့ ဝတၴဳရဲ႕ တစ္ေနရာမွာ ေတာ့ နင့္နင့္သီးသီးခံစားရမယ့္ ေနရာတစ္ေနရာေတာ့ ထားေပးထားတယ္။ ဒါမွလည္း ဝတၴဳက ဇာတ္ ျဖစ္မွာ ေလ။ ဇာတ္မ ျဖစ္ရင္လည္း ကြၽန္ေတာ္ ့စာအုပ္ကုိ ဝတၴဳလုိ႔ဘယ္သူေျပာမွာ လဲ။ ဟာသအတုိအထြာတုိ႔ ဘာတုိ႔လုိမ်ိဳး အေျပာခံရမွာ ေပါ့။ မဟုတ္ဘူးလား။
အဲဒီ ေနရာမ်ိဳးမွာ ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ Background Music ကုိ ၿမိဳင္ေနေအာင္ သုံးရပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ အဲသည္လုိေျပာလုိ႔ လူေတြ ရယ္ၾကမယ္ထင္တယ္။
'မင္းကြာ စာေရး ပါတယ္ဆုိမွ Background Music က ဘယ္လုိ တီးမွာ လဲ'ဆုိၿပီး။
ဟုတ္ကဲ့ Background Music ကုိ စာေရး သူက တီးရပါတယ္။ ဒါကုိ လူအေတာ္ မ်ားမ်ား သတိမထားမိတာပါ။
ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔လူရယ္လုိ႔ စ ျဖစ္လာကတည္းက ဟာသဉာဏ္ ေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ကုိ လက္လႈပ္ေျခလႈပ္၊ ေအာ္ဟစ္ၾကရင္း နစၥ၊ ဂီတ၊ ဝါဒိတဆုိတာေတြ လူ႔အဖြဲ႕အစည္းနဲ႔ကပ္ပါလာပါတယ္။ အဲဒီ ကမွ သံေဝဂတရားနဲ႔စပ္ဆုိင္ရင္ ဓမၼဂီတ ျဖစ္ၿပီး၊ အာ႐ုံငါးပါးနဲ႔စပ္ဆုိင္ရင္ ႐ိုး႐ိုး ဂီတလုိ႔ ေခၚၾကပါတယ္။ ကိေလသာအာ႐ုဏ္ထဲမွာ အဓိကပါဝင္တဲ့အတြက္ တဏွာဂီတလို႔ဆိုရင္လည္း မမွာ းဘူးဆိုပဲ။ ဒါေတြ အားလုံးဟာ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ နဲ႔ ဆက္စပ္ေန၊ အာ႐ုံငါးပါးနဲ႔ စပ္ဆုိင္ေနတဲ့အတြက္၊ စာေရး ရာမွာ လည္း အႀကံဳးဝင္ေနပါတယ္။
ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ ကေလးဘဝ လူမွန္းေတာင္မသိေသးခင္ မိဘမ်ား က ကြၽန္ေတာ္ တုိ႔ လက္ေကာက္ဝတ္ကေလးဆုပ္ေပးၿပီး 'ရွင္မုိင္မုိင္၊ ရွင္မုိင္မုိင္ (အခုေတာ့ ကာလေရြ႕ၿပီး ခ်ိဳမုိင္မုိင္ ျဖစ္ သြားပါၿပီ) ခ်ိဳးကလုိက္၊ ရွင္မုိင္မုိင္'ဆုိရင္ ကေလးရဲ႕ ဇဝနဓာတ္ခံနဲ႔ လက္ကုိ ဆုပ္ခ်ည္ျဖန္႔ခ်ည္ လုပ္ခဲ့ၾကတယ္ မဟုတ္ပါလား။
ဒီလုိပါပဲ စာေရး တဲ့ေနရာမွာ လည္း ႀေခုါမသကညိ ၾက်ငခ ကုိ စာေရး သူက တီးရပါတယ္။ အသိလြယ္ေအာင္ ကြၽန္ေတာ္ ႏႈိင္းယွဥ္ ေရး ျပပါ့မယ္။
ေလျပည္က ျဖည္းညႇင္းစြာ တုိက္ခုိက္ေနသည္။ အုန္းလက္ဖ်ားက တအိအိႏွင့္ အလုိက္သင့္လႈပ္ရွားဆဲ။
သူမ လွမ္းလာၿပီ။
ဒါကုိ ဘယ္လုိျမင္မိသလဲ ...ဒါ Love Scence ပဲေပါ့။ အဲဒီ အတုိင္းပဲ ျပန္ေရး မယ္ ...
ေလျပင္းကေဝွ႕ရမ္းတုိက္ခုိက္ေနသည္ ... အုန္းလက္ဖ်ားတုိ႔ က်ိဳးက်မတတ္ရမ္းခါေန၏ ။
သူမ လွမ္းလာၿပီ ...။
ဒါကေရာ အဓိပၸါယ္ဘယ္လုိထြက္ပါသလဲ ...စိတ္ထဲမွာ ဆန္႔က်င္ဖက္လုိ မခံစားရဘူးလား ...။ အ ျဖစ္အပ်က္ကုိေရာ ဘယ္လုိျမင္မိပါသလဲ ...။ အင္အားျခင္းေရာ ကြာမေနဘူးလား ...။
ဒီစာပုိဒ္ကေလးကုိၾကည့္႐ုံနဲ႔ စာတစ္ပုိဒ္ေရး ေတာ့မယ္ဆုိ၊ အ ျဖစ္ အပ်က္၊ ဇာတ္ေကာင္၊ ဇာတ္ကြက္၊ ဇာတ္လမ္းပါ႐ုံနဲ႔ မၿပီးေသးဘူးဆိုတာ သိသာပါတယ္။ ဆက္ၾကည့္ပါဦး။
'ျပန္ၾကရေအာင္...'
'ျပန္တာေပါ့ ...'
ရည္းစားႏွစ္ ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္တာကုိ ဒီလုိေလးပဲ ေရး ရင္လဲ ရပါတယ္ ...
'ျပန္ၾကရေအာင္...'
သူမ ေဝ့ၾကည့္သည္။ သစ္ရြက္ေျခာက္မ်ား သူမေခါင္းေပၚ ဝဲပ်ံေနဆဲ။ ညေနဖက္ ေနေရာင္ သည္လည္း သူမ၏ ပါးျပင္ကုိ ႐ႈိက္နမ္းရင္း ပတ္ဝန္းက်င္ကုိ ျဖန္႔က်က္ေနဆဲ။ အတန္ၾကာမွ သူမသက္ျပင္း ခ်ရင္း ေလသံ တုိးတုိးျဖင့္ ...
'ျပန္ၾကတာေပါ့'
အဲဒီ ႏွစ္ ခုရဲ႕ ျပည့္စုံမႈ ကုိ ျပန္သုံးသပ္ၾကည့္ပါ ...
စာတစ္ပုိဒ္မွာ ပတ္ဝန္းက်င္ပါရပါ့မယ္...သ႐ုပ္ေဆာင္ပါ ရပါ့မယ္...အျမင္တစ္ခုလည္း ပါရပါ့မယ္။ Background Music လည္းပါရပါ့မယ္။ ေနာက္..က်န္တဲ့ အခ်က္အလက္ေတြ လည္း အမ်ား ႀကီး က်န္ေသးတာမုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ အလ်ဥ္းသင့္ရင္ ကုိယ္သိသေလာက္ေလး ရွင္းျပသြား ပါ့မယ္။ အခု ကြၽန္ေတာ္ ဆုိလုိခ်င္တာက စာေရး ေတာ့မယ္ဆုိရင္ Background Music ကုိ မေမ့ဖုိ႔ဆုိတာကုိပဲ ...။
ကြၽန္ေတာ္ ေရး ခဲ့တဲ့ ကေဝပ်ိဳစာအုပ္ထဲကပဲ Background Music ထည့္ေရး ခဲ့ပုံကုိ တင္ျပပါ့မယ္။
ျမင့္စမ္းရီ ညဖက္မုိးေရစက္မ်ား ၾကား သူ႔ကုိလာေစာင့္ေနခ်ိန္ ေစာၾကည္ျဖဴက အရက္ဆုိင္ထဲမွာ ပါ။ ဒါကုိ ေစာၾကည္ျဖဴက ျမင့္စမ္းရီကုိ ေတြ ႕ၿပီး ေျပးထြက္လာတဲ့အခန္း ...။
ဆုိင္အျပင္ဖက္ မုိးေရထဲေရာက္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ ့ေျခလွမ္းေတြ ခပ္ေလးေလး ျဖစ္ေနတာ ဘာေၾကာင့္ ရယ္မသိ ...။
တစ္လွမ္းခ်င္းလွမ္းသြားေသာ ကြၽန္ေတာ္ ၏ ေျခလွမ္းမ်ား ေနာက္ ကပ္ပါေနေသာ ေရမႈ န္ေရစက္ကေလးမ်ား ၊ ခ်စ္သူေရွ႕ေရာက္သြား ေသာ အခါ ေျခာက္ခ်ားဖြယ္ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ရပ္တန္႔သြား၏ ။
ကတၱရာလမ္းမႏွင့္ မုိးေရစက္တုိ႔ထိခတ္သံ က်ယ္ေလာင္စြာ ၾကားရသည္။ ကြၽန္ေတာ္ ့လက္မ်ား အလုိလုိ ဆန္႔တန္းသြားသည္။ ေနာက္... ခ်စ္သူ၏ လွပေသာ ပခုံးသားႏုႏုဆီမေရာက္မီ
'ကြၽန္မ လာႏႈတ္ဆက္တာ ေစာၾကည္ျဖဴ ...'
'ဟင္'
ခ်စ္သူ၏ တုိးညႇင္းေသာ စကားသံႏွင့္ အတူ ဒိန္းခနဲ မုိးႀကိဳးပစ္သံ ၾကားရ၏ ။ ေနာက္ အုံ႔မည္ းေအာင္ ေမွာ င္က်သြားေသာ ေကာင္းကင္ ...
ေလျပင္းတုိက္သံႏွင့္ သစ္ပင္တုိ႔၏ ေလတုိးသံတဝုန္းဝုန္း...ကမၻာ ပ်က္မတတ္လႈပ္ရမ္းေနေသာ ေလျပင္းတခ်ိဳ႕။ အညိဳးႀကီးေသာ မုိးက တေျဖာင္းေျဖာင္းရြာက်ဆဲ ...
အဲဒီ ဇာတ္ကြက္မွာ စကားေလးတစ္ခြန္းပဲ ပါပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီ စကားတစ္ခြန္းထိေရာက္ဖုိ႔ ပတ္ဝန္းက်င္ရာသီဥတုနဲ႔ ျဖစ္ေပၚေနတဲ့ Background Music ကုိေတာ့ ၿမိဳင္ေနေအာင္သုံးထားတာပါ။ အဲဒီ စကားေလးတစ္ခြန္းထိေရာက္ဖုိ႔ ခံစားရဖုိ႔၊ အေရး ပါဖုိ႔ ကြၽန္ေတာ္ ဝတၴဳထဲမွာ သုံးမ်က္ႏွာေရး ရပါတယ္။
 အမႈတြဲ |  လူလည္ၾကီးမ်ားရြာ |  ခ်စ္လို႕စတာ နာတယ္ |