အခန္း (၁)
မိုးေတြ က တဖြဲဖြဲရြာေနသည္။ ေစြေနသည္။
သူမရင္ထဲမွာ လည္း ေၾကကြဲအားငယ္မႈ က မိုးလိုပင္ ရြာသြန္းေနသည္။
တစိမ့္စိမ့္ႏွင့္ …။
ကိုကိုရယ္။
သုခအ ျဖစ္ကို ျမင္လွည့္ပါဦး။
သုခဘာလုပ္ရမလဲ။
ႏႈတ္ခမ္းေတြ ကို သူမ ဖိကိုက္ထားမိသည္။ အိမ္မက္ပဲ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့။ အိမ္မက္ဆိုးပဲ ျဖစ္လိုက္ပါေတာ့။
အိမ္မက္ဆိုးႀကီးထဲကေန ႏိုးထခ်င္ၿပီ၊ ဆက္မမက္ခ်င္။ ေဝးသြားရၿပီ…ေဝးသြားရၿပီးမွ…
ျပႆနာႀကီးတစ္ခု ဘြားကနဲ ႀကံဳလာခဲ့တာပါ။
ကိုကို သုခအနားကို ေရာက္လာစမ္းပါေတာ့၊ ဘယ္မွာ မ်ား လဲ။ ဘယ္လိုအင္းအားေတြ ြနဲ႔ သုခဆက္ေလွ်ာက္လွမ္းရမွာ လဲ။
သုရင္ထဲ တစ္စတစ္စ မြန္းၾကပ္ပင္ပန္းလာ၏ ။ ဘာေတြ ဆက္လုပ္ ရမလဲဆိုတာ ဆံုးျဖတ္မရ။ လမ္းေပ်ာက္ေနပါၿပီ။
ပတ္ဝန္းက်င္က လူေတြ ကဲ့ရဲ႕ မွာ စိုးသည္။ ရင္မဆိိိုင္ဝံ့။ ဘယ္သူမွ မရွိေသာ ကမာၻတစ္ခုကို လြင့္သြားခ်င္သည္။
ေသပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ အသက္ရွင္ေနရတာ ပင္ပန္းလြန္းသည္။ ျပႆနာက ေခါင္းတစ္ခုလံုးကို အံုစူေနေစသည္။ ဘယ္လို ဆံုးျဖတ္ရမွန္းမသိ။
ကိုကိုမရွိဘဲႏွင့္ ဆက္ရင္ဆိုင္ဖို႔ မ ျဖစ္ဘူးဆိုတာ သုခနားလည္လာသည္။
ကိုကိုက ၾကင္နာငဲ့ညွာသနားပါ့မလား။
သုခ ကိုကို႔ကို ယံုခဲ့မိတယ္။ မယံုသင့္ေပမယ့္ ယံုခဲ့မိတာကိုး။
ခ်စ္သူကိုယံုၾကည္မိျခင္းသည္ မဟာအမွာ း။ ခ်စ္သူ၏ လွည့္ဖ်ားတတ္ျခင္းကို အသိေနာက္က်ျခင္းသည္ သုခ၏ ႏံု႔အမႈ ။
ရူးမိုက္စြာ ခ်စ္ျပခ်င္ေသာ သူမ၏ စိတ္ကူးေတြ သည္ သူမကို ခုေတာ့ မကယ္ႏိုင္ၿပီ။ မွာ းၿပီးရင္း မွာ းခဲ့မိသည္။
ကိုကိုက ေခ်ာ့ေမာ့ေခၚေသာ …ကိုကို႔ၿခံထဲကို လိုက္သြားမိတာ။ ျငင္းဆန္ခဲ့လွ်င္…ကိုကိုႏွင့္ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္မွာ စိုးစြာ ႏွင့္ …။
ခ်စ္သူ၏ ေတာင္းဆိုမႈ ကို သူမဘက္က ျငင္းဆန္ဖို႔ အင္အားမရွိပါ။
အခ်စ္တစ္ခုမွာ သူမသေဘာႏွင့္ သူမ ေက်ေက်နပ္နပ္က်ရံႈးခဲ့တာပါ။
ခ်စ္သူ၏ တမ္းတမ္းတတ မ်က္လံုးမ်ား ၊ မက္ေမာတြယ္ၿငိေသာ အၾကည့္မ်ား ၏ ေအာက္တြင္ …တင္းခံႏိုင္ေသာ အားတို႔ ယုတ္ေလ်ာ့စြာ သူမ ကိုကို႔ကို ေခါင္းညိတ္လိုက္ေလ်ာမိပါသည္။
ခ်စ္ျခင္း၏ သာယာမႈ ေနာက္မွ ကပ္ပါလာေသာ မုန္တိုင္းကို သုခမျမင္ႏိုင္ခဲ့ပါ။ တယုတယ အၾကင္နာေတြ သည္ သုခအတြက္ စြဲမက္ဖြယ္ေကာင္းလွသည္။
ကိုကိုႏွင့္ ေတြ ႔ခ်ိန္ခဏ ၾကည့္ေမြ႕သာယာမႈ အားလံုးသည္ ကိုကုိျပန္သြားတာႏွင့္ အိမ္မက္တစ္ခုမွ လန္႔ႏိုးသူလို ေျခာက္ျခားရသည္။
ထိုခံစားမႈ ကို သုခ ေၾကာက္သည္။
ရင္ထဲမွာ တစ္စံုတစ္ခုသည္ အလြန္တစ္ရာ ၿပီးျပည့္စံုသလို ျဖစ္လ်က္ တစ္စံုတစ္ခုသည္ မဲေမွာ င္လစ္ဟာေနခဲ့သည္။
လိုက္ေလ်ာရျခင္းကို သုခ ေက်နပ္ေသာ ္လည္း ကိုကို႔ကို စိတ္မခ်ႏိုင္ျခင္းဟာ စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေစသည္။
သုခက ေက်နပ္စြာ အရံႈးေပးခဲ့တာပါ။
ကိုကိုက မတရားသျဖင့္ အႏိုင္ယူခဲ့တာမဟုတ္။ သို႔ ေပမယ့္ ကိုကို႔ကို သုခ လက္ထပ္ခ်င္ပါသည္။
အျမဲတမ္းအတြက္ အပိုင္လိုခ်င္မိသည္။
ဒါေတြ ကို ကိုကိုက နားမလည္။
နားမလည္တာ ဟုတ္ပါ့မလား ဟု ေတြ းမိေလ၏ ။
တမင္မသိခ်င္ယာင္ေဆာင္ေနခဲ့တာမ်ား လား။
အခ်စ္ေတြ ေအးစက္သြားလို႔ အျပစ္ေတြ ျမင္လာတာမဟုတ္ပါဘူး။
ႏွလံုးသား ဒဏ္ရာေတြ က ကိုကိုတစ္ ခ်က္ခ်င္း ေပးခဲ့တာပါပဲ။
ကိုကိုႏွင့္ ေကာ္ဖီဆိုင္မွာ စကားေျပာ ျဖစ္ပါသည္။
တစ္ခါတစ္ရံေတာ့လည္း ကိုကို႔ဆီ သုခက သြားတတ္ပါသည္။
ေသးေသးဖြဲ႔ဖြဲ႔ေလးအတြက္ သုခ မတြက္ကတ္တတ္ပါ။ ကိုကိုလည္း စိတ္မညစ္ေစခ်င္ပါ။
ကိုကို႔ အလိုက် လိုက္ေလ်ာထားေသာ သုခသည္ ကိုကိုၿပံဳးရယ္ေနလွ်င္ ေက်နပ္ေနသူပါ။
“ကိုကို”
“ဟင္”
“သုခတို႔ လက္ထပ္ၾကရေအာင္”
သူမ၏ မရဲတရဲ စကားေလးကို ကိုကိုက ရုတ္တရက္ တုန္လႈပ္သြားသလို။
“လက္ထပ္မယ္”
ဟု ေရရြက္သည္။
ၿပီးေတာ့မွ ပခံုးတြန္႔၏ ။
“ဘာလို႔လဲ ကိုိကုိ”
“ထူးဆန္းလို႔ပါ”
သုခက ရွက္စႏိုးေခါင္းငံု႔မိသည္။
“လက္ထပ္ဖို႔ … တစ္ခါမွ မေတြ းမိခဲ့ဘူး”
“ကိုကိုိ႔စကား၏ အဓိပၸါယ္က ဘယ္လိုပါလိမ့္”
“ကိုကိုက လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနခ်င္တယ္”
“ရွင္…”
“ကိုကုိ႔ကို သုခက ဘာလို႔ ေႏွာင္ဖြဲ႕ခ်င္ရတာ လဲေျပာ”
“ဟင္”
“အိမ္ေထာင္သည္ဆိုတာ လူပ်ိဳလူလြတ္လို မလြတ္လပ္ဘူးကြ”
သုခ ႏႈတ္ခမ္းေလးေစ့ရင္း မယံုႏိုင္စြာ ၾကည့္ေနမိ၏ ။
ကိုကို ဘာေတြ ေျပာေနပါလိမ့္။
ကိုကိုက သုခကို လက္မထပ္ခ်င္ဘူးလား။
သုခႏွင့္ အတူတူ မေနခ်င္ဘူးလား။
ဒါဟာ တကယ္ပဲလား။
ေႏွာင္ဖြဲ႔ခ်င္တာ ျမတ္ႏိုးလို႔ပါ ကိုကို။
ေပးဆပ္အနစ္ခံျခင္းမ်ား စြာ နဲ႔ ကိုကို႔မ်က္ႏွာကို အရိပ္လို ၾကည့္ခဲ့ရသူပါ။
သည္လို ကိုယ္လြတ္ရုန္းၿပီး မေျပာပါနဲ႔လား။
“ခုလို ေနလို႔လည္း ၿပီးသားပဲ၊ ကိုကို နားမလည္ဘူး၊ ခ်စ္ေနရင္ ျပည့္စံုတာပဲ မဟုတ္လား၊ လက္ထပ္တာ ပန္းတိုင္တစ္ခုလို႔ သတ္မွတ္တာလား၊ ပန္းတိုင္ဆိုရင္လည္း ကိုကိုတို႔ ေျပးလမ္းေပၚမွာ ပဲ ေနၾကရေအာင္ ဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းသလဲ”
ကိုကိုက သုခ လက္ဖ်ားေလးကို ဆုပ္ကိုင္ႏွစ္ သိမ့္သည္။
“ကိုကိုက သုခကို လက္မထပ္ခ်င္ဘူး ဟုတ္လား”
ငိုသံတစ္ဝက္ႏွင့္ ရင္နာစြာ ေမးမိ၏ ။
“ဒါျဖင့္ ဘယ္လို ေျပာခ်င္တာလဲ”
“အစစအရာရာ အဆင္ေျပတဲ့တစ္ေန႔ လက္ထပ္ၾကတာေပါ့၊ ဘာလဲ ကိုကုိ႔ကို မယုံလို႔လား”
ကိုိကိုရယ္…
ကိုကုိ႔အေပၚ ယုံၾကည့္ခဲ့သမွ် အားကိုး တြယ္ၿငိသမွ်ေတြ ရုတ္တရက္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားရၿပီ။
သုခ မထင္မိဘူး။
သုခက လက္ထပ္မယ္ဆို ကိုကိုက လက္ထပ္မွာ ပဲလို႔ ထင္ခဲ့တာ။
သုခ ‘အ’ ပါတယ္ ကိုကို။
ကိုကို႔စိတ္ကို အကဲ မခတ္တတ္ဘူး။
သုခလက္မေလ်ာ့ႏိုင္ဘဲ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ ကိ္ုကို႔ကို ေတာင္းေတာင္းပန္ပန္ ေျပာၾကည့္ခဲ့သည္။
ကိုကိုက ေဒါသႏွင့္ တုန္႔ျပန္ခဲ့ပါသည္။
နားမလည္ျခင္းမ်ား စြာ ေၾကကြဲျခင္းမ်ား စြာ ႏွင့္ သုခႏွလံုးသားေလး တုန္လႈပ္ေၾကကြဲခဲ့ရသည္။
“ဒီစကားပဲ …ကိုကိုတို႔ို မေတြ ႔ၾကတာပဲ ေအးမယ္”
“မဟုတ္ဘူး ကိုကို၊ ေသခ်ာစဥ္းစားပါဦး၊ သုခ မွာ းသလား၊ ကိုကိုမွာ းသလား၊ ဒီလိုအေျခအေနမွာ သုခက ေတာင္းဆိုခြင့္မရွိဘူးလား”
ကိုကို ရိသဲ့သဲ့ ၿပံဳးသည္။
“ရတယ္ေလ၊ တစ္ေန႔တစ္ေန႔ လက္ထပ္ၾကတာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ ဒီစကားကို ထပ္တလဲလဲ မေျပာနဲ႔ေတာ့၊ နားပူ နားဆာ မလုပ္နဲ႔”
“ကိုကိုရယ္၊ ဒါေတြ ဟာ ဘြာခတ္လို႔ရသလား၊ ပစ္စလက္ မေျပာပါနဲ႔”
ျပန္ျပင္လို႔မရတဲ့ အမွာ းတစ္ခုကို ကိုကိုက ေရွာင္ပုန္းခ်င္ၿပီ။
သုခက သည္အမွာ းကို တစ္ေယာက္ တည္း တာဝန္ယူရမွာ လားဟင္။
ကိုကို တရားစမ္းပါ။ မွ်မွ်တတ ေတြ းေပးစမ္းပါ။
သုခက မရမက ဇြတ္ပူဆာ ေတာင္းဆိုေသာ အခါ ကိုကိုက…
“ကိုကို႔ကို သုခ ခ်စ္ရဲ႕ လားကြာ” ဟု ေမးလာ၏ ။
သုခ မေျဖမိပါ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြ တင္းတင္းေစ့ထားမိ၏ ။
“ကိုကိုက သုခကို ဘာလို႔ လက္မထပ္ရဲရမွာ လဲ၊ ဘာလို႔ ကိ္ုိကို႔က သံသယဝင္ေနရတာ လဲ”
ကိုကို႔စကားေၾကာင့္ သူမ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကေလး ျပန္လည္ ဦးေမာ့လာရသည္။
“ဒီေလာက္လဲ အတင္းအက်ပ္လုပ္ဖို႔ မလိုပါဘူးကြာ”
ကိုကိုက သုခကို ကရုဏာသက္စြာ ၾကည့္ရင္း …
“ကိုကို သုခကို လက္ထပ္ပါ့မယ္” ဟု တိုးဖြဖြ ကတိေပး၏ ။
“ကိုကိုရယ္”
ကိုကို႔ရင္ခြင္မွာ သုခ ငိုမိသည္။
အဲဒီ အခ်ိန္က ကိုကို႔ လွည့္ဖ်ားမႈ ကို သုခ လံုးဝမသိခဲ့ေသးပါ။
ခုထက္ထိလည္း မယံုခ်င္ေသး။
ကိုကို႔ကို အရမ္းပဲ ယံုၾကည္သြားခဲ့သည္။
ကိုကို လူညာဟု လက္မခံခ်င္။
“ကိုကိုနဲ႔ အတူတူေနရရင္ သုခ ေက်နပ္ပါၿပီ”
“သုခရယ္”
ကိုကို႔ ရင္ခြင္သည္ သူ႔အတြက္ လံုၿခံဳေႏြးေထြး ျပည့္စံုေသာ နန္းေတာ္ တစ္ခုပါ။
ကိုကို႔ကို သုခ ခ်စ္သည္၊ ျမတ္ႏိုးသည္၊ ယုံၾကည္အားကိုးသည္။
ဘယ္ေတာ့မွ ကိုကိုႏွင့္ မခြဲခ်င္ပါ။
ကိုကိုရွိမွ သုခဘဝေလး ေနသားတက် စိုေျပသည္ဟု ထင္မိသည္။
အခန္း (၂)
ကိုကို ေရာက္မလာတာ ေလးငါးဆယ္ရက္မက ရွိၿပီမို႔ သုခက ကိုကို႔ဆီ ဖုန္းဆက္မိသည္။ ဖုန္းဆက္၍ မရေသာ အခါ သုခ ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ကို ရွာၿပီး သြားေမးသည္။
“ဟာ…ဒီေကာင္…သုခကို မေျပာသြားဘူးလား”
ဆိုေတာ့ ထိတ္ခနဲ ျဖစ္ရသည္။
မ်က္လံုးကေလး ျပဴးသြားမိသည္။
“ဘာလဲဟင္” နားမလည္စြာ ေမးမိသည္။
“ဒီေကာင္ ႏုိင္ငံျခားကို ထြက္သြားၿပီး၊ သုခကို ႏႈတ္မဆက္သြားဘူးလား”
“ရွင္”
ေခါင္းထဲ မိုက္ကနဲ ျဖစ္ရသည္။ ရင္ထဲမွာ တဆက္ဆက္တုန္သည္။ လူက ယိုင္နဲ႔နဲ႔ႏွင့္ အနားရွိေသာ ခံုတန္းကို ဖမ္းဆြဲထားမိသည္။
“ဒီေကာင္ ေတာ္ ေတာ္ ဆိုးတဲ့ေကာင္ပဲ”
ကိုကို႔သူငယ္ခ်င္းက ရယ္ေနခဲ့သည္။ အားနာနာႏွင့္ ပါ။
“သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေရာ မရွိဘူးလားဟင္”
“မရွိဘူး၊ သူ႔အိမ္ ေမးၾကည့္ပါလား”
ကိုိကို႔သူငယ္ခ်င္းက သုခကို သနားသလို ၾကည့္လာ၏ ။
“အေအးေသာက္ပါဦးလား”
“ရပါတယ္”
ဟန္မေဆာင္ႏိုင္လာက္ေအာင္ သုခ တုန္လႈပ္မႈ က ရုပ္ဆိုးလြန္းလွသည္။
“သူ႔ဖုန္းနံပါတ္ေလးေတာ့ ရရင္ လိုခ်င္တယ္”
“ရတယ္ေလ၊ ရရင္ ကၽြန္ေတာ္ ေပးပါ့မယ္”
သုခက စိတ္ေအးေအးထားၿပီး မ်က္ရည္မက်ေအာင္ထိန္းသည္။ ခ်က္ခ်င္း ပဲ အရာရာကို နားလည္လိုက္မိ၏ ။
ေဝးသြားၾကၿပီဆိုတာ သိေတာ့ ႏွလံုးသား တဆစ္ဆစ္နာသည္။
မ ျဖစ္ႏိုင္ဘူး…
ကိုကို အဲဒီ လို လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူးဟု အမွတ္မရွိစြာ ႏွင့္ …မယံုႏိုင္။
ကိုကို႔ကိုလည္း ေမ့လို႔ မရပါ။
ကိုကို႔ကို သုခက ေခါင္းမာမိုက္မဲစြာ ရူးသြပ္ ေသြးပ်က္စြာ ယံုၾကည္ထားခဲ့သည္။
သုခႏွင့္ ရင္းႏွီးကၽြမ္းဝင္ခဲ့ေသာ ခ်စ္သူသည္ ဒီေလာက္ ေအာက္တန္းက်လိမ့္မည္ ဟု မထင္။ ဘယ္လိုမွ မထင္ခဲ့။
မနက္မိုးလင္းစမွာ ေခါင္းထဲ မူးေဝေဝႏွင့္ ရင္လည္း တုန္သည္။
မဟုတ္ဘူး…မဟုတ္ဘူး…မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး
ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္နဲ႔။
ေျခာက္ျခားစြာ ထထိုင္မိသည္။
သုခ မ်က္လံုးေတြ ျပဴးက်ယ္ဝိုင္း စက္လာသည္။
ပ်ိဳ႕အန္ခ်င္စိတ္ကို ဘယ္လိုမွ ထိန္းမရ။
ဒုကၡပါပဲ။
သုခ ေခၽြးေတြ ပ်ံလာသည္။
တကယ္ပဲ သုခ ထင္သလို ျဖစ္ေနၿပီလား။ ခ်က္ခ်င္း ပဲ U.H.C စစ္ဖို႔ ေတြ းမိသည္။
မဟုတ္ပါေစနဲ႔ ဘုရား။
သုခ အႀကိမ္ႀကိမ္ ဆုေတာင္းမိသည္။
သို႔ ေသာ ္….
သုခက မ်က္ရည္ေတြ ဒလေဟာက်ရင္း ေနမင္းသန္႔ ကိုဖုန္းေခၚသည္။
ေနမင္းက ခ်က္ခ်င္း ေရာက္လာသည္။
အေရး ဆို သုခမွာ က ေနမင္းဆိုေသာ သူငယ္ခ်င္းပဲ ရွိတာပါ။
အားကိုတိုင္ပင္စရာ တျခားလူမရွိ။
ေနမင္းက စိတ္ႀကီးသည္။ ေပါက္ကြဲလြယ္သည္။ ဘယ္လိုဖြင့္ေျပာရမလဲ။
ကိုကိုကလည္း လံုးဝ အေတြ ႔မခံ။
ဆက္သြယ္လို႔မရ။
တမင္ေရွာင္ေနတာလည္း သုခ သိသည္။
“သုခ”
ေနမင္းေခၚသံေၾကာင့္ ေမာ့္ၾကည့္မိ၏ ။
“သုခ နင္ ဘာ ျဖစ္ေနတာလဲ”
သုခက ေနမင္းကို မၾကည့္ရဲဘဲ ေခါင္းငံု႔ေနမိသည္။
“ဘာလဲ သုခ၊ နင့္လူကို သတိရလို႔လား”
“မဟုတ္ပါဘူးဟယ္”
“ဒါဆို နင္ ဘာ ျဖစ္ေနတာလဲ ေျပာ”
“ငါ…ငါ ေသခ်င္တယ္ ေနမင္း”
“ဘာ”
ေနမင္းက စူးစူးဝါးဝါး ေအာ္သည္။
“နင္ ဘာေတြ ျဖစ္ေနတာလဲ၊ သုခ၊ ဟိုဟာလား”
စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္ကာ မသကၤာသလို ေမး၏ ။
“ဟုတ္တယ္”
ေရွ႕မ်က္ႏွာေနာက္ထားၿပီး ေခါင္းညိတ္မိ၏ ။
“ဟာ…နင့္လူ သိလား”
“ဟင့္အင္း…ေရွာင္ေနတယ္၊ သူ ရွိရဲ႕ လား မသိဘူး ဘယ္သြားေနလည္း မသိဘူး”
“ဟာ…ဒီေလာက္မလြယ္ဘူးေလ”
ေနမင္း မ်က္ႏွာ ေဒါသႏွင့္ နီရဲလာ၏ ။
“ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ သူ႔ကိစၥကို သူ တာဝန္ယူရမွာ ေပါ့”
“ငါ့က မခ်စ္ေတာ့လို႔ သူ ေရွာင္ေနတာေပါ့”
နာက်င္စြာ ဆိုမိသည္။
သုခ ပင့္သက္ရႈိက္သည္။
“နင္…သူ႔ကို ေတြ ႕ၾကည့္လိုက္ပါ။ အဆင္ေျပေတာ့လည္း ေနာက္တစ္မ်ိဳး စဥ္းစားတာေပါ့၊ ဖုန္းဆက္ၾကည့္ပါလား”
“ငါ မဆက္ရဲဘူး”
“ဒီအခ်ိန္မွ နင္ ေၾကာက္ေနလို႔ မရဘူး”
သုခ အခက္ခဲကို ေနမင္းက ေျဖရွင္းေပးသည္။
“ဖုန္းဆက္လို႔ မရခဲ့ရင္ ငါသြားေခၚလာမယ္”
“ဟင္”
သုခ စိုးရိမ္မိသည္။
“တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ဟာ”
“ဒီလူ ေဝ့လည္လည္လုပ္ၿပီး ေရွာင္ထြက္ရင္ေတာ့ရန္ပြဲပဲ”
“ဘယ္လို”
သူ လက္ထပ္ရင္ ေတာ္ ပါေသးရဲ႕ ၊ ေတာ္ ၾကာ ေနမင္းႏွင့္ ျပႆနာ ျဖစ္လွ်င္ ေနမင္းစကားေၾကာင့္ သုခလည္း ငိုင္က်သြားရသည္။
“သူက လိုက္ေလ်ာပါ့မလား”
“ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ေျပာလို႔ မရရင္ နင္ အက်ပ္ကိုင္ေပ့ါ”
ေနမင္းက အႀကံဉာဏ္ေပးသည္။
“နင္ ေလွ်ာ့လို႔ မရဘူးသုခ”
“ငါ သူမရွိဘဲ ဒီကေလးကို ဘယ္လိုေမြးရမလဲ၊ ငါ့အတြက္…ၿပီးေတာ့ ဒီကေလးေလးအတြက္ သူရွိမွ ျဖစ္မယ္”
“ေအးေလ၊ ဟုတ္သားပဲ”
သုခက ႏႈတ္ခမ္းကို ဖိကိုက္သည္။
“သုခ”
“ဟင္”
“ငါ သူ႔ကို ရေအာင္ ေခၚလာမယ္”
“သူ႔ကို ငါ စိတ္နာတယ္ဟာ၊ မုန္းလည္း မုန္းတယ္၊ သူ ငါ့ကို ညာတယ္”
“ေလာေလာဆယ္ နင္သူ႔ကို လက္ထပ္မွ ျဖစ္မယ္၊ သုခ အဲဒါ နင္နားလည္ရဲ႕ လား၊ နင္က မိန္းကေလးေနာ္ မိန္းကေလး”
သူခက မ်က္ရည္ေလး တလည္လည္ႏွင့္ ပင့္သက္ရႈိက္သည္။
“ဖုန္းဆက္ၿပီး အေၾကာင္းစံု ရွင္းျပဖို႔ မလြယ္ဘူး၊ သူ႔ကို ေခၚလိုက္”
“အင္း…သူလာပါ့မလား မသိဘူး”
“သိပ္ အခ်ိန္မဆြဲသင့္ဘူး၊ ျမန္ျမန္ဆက္”
“ငါ စဥ္းစားပါရေစဦးဟာ”
“ဒါအခ်ိန္ဆြဲစရာကိစၥမဟုတ္ဘူး၊ ခ်က္ခ်င္း ဆံုးျဖတ္ရမွာ ”
ေနမင္းက သုခအတြက္ စိတ္မေအး ျဖစ္ေနသည္။
“ဘယ္လိုပဲ ျဖစ္ ျဖစ္ နင့္ကို လက္ထပ္ေအာင္ နင္ ေျပာရမယ္”
“ဒီလူ ျငင္းလို႔ ကေတာ့ ငါ့အေၾကာင္းသိမယ္”
“ေအးပါ၊ ငါ ေျပာၾကည့္ပါ့မယ္”
“တစ္ဖက္လူကို အခ်ိန္မေပးနဲ႔၊ တစ္ထိုင္တည္း ဆံုျဖတ္ခိုင္း ၾကားလား”
ေနမင္းက အားမလို အားမရ အစီအစဥ္ တဆြဲေပးေန၏ ။
“သုခ”
“ဟင္္”
“သူက လက္ထပ္မွာ မဟုတ္ဘူး ျငင္းမွာ ပဲလို႔ နင္ထင္ေနလို႔လား”
“အင္း”
“နင္ ေတာ္ ေတာ္ လည္း မိုက္မဲပါလားဟာ”
ေနမင္းက အျပစ္တင္သည္။
သုခ ဘာေျပာရမွန္းမသိ၊ သူငယ္ခ်င္းကို မခ်ိ႕မဆန္႔ သနားမိသည္။
“နင္ ဒီလိုလူကိုမွ ယံုၿပီး ပံုရသလားဟာ”
ေနမင္းက ပင့္သက္ရႈိက္သည္။
“ေခါင္းေအးေအးနဲ႔ စဥ္းစားပါဟာ၊ လိုအပ္တာအားလံုး ငါကူညီပါ့မယ္၊ ဟုတ္ၿပီလား၊ အားမငယ္နဲ႔ တစ္ခုခုဆို ငါ နင့္ေရွ႕မွာ ရပ္မယ္”
“နင္ အရမ္းမွာ းတယ္ဟာ”
“ဟုတ္ေတာ ့ဟုတ္ပါတယ္”
“ငါ နင့္ကို အျပစ္မတင္ရက္ေပမယ့္ နင္ ဒီ အခက္အခဲက ေက်ာ္လႊားႏိုင္ေအာင္ လုပ္ရမယ္၊ ငါ့ကို ကတိေပးပါ၊ နင္ ေနာက္ထပ္ ဘယ္လို အမွာ းမွ မက်ဴးလြန္ရဘူး ၾကားလား”
ကိုကို႔ကို သုခ အရမ္းစိတ္နာမိသည္။
သည္လိုမွန္းသာသိခဲ့ရင္ သူ႔ကို မခ်စ္ခဲ့ပါ။
သူ႔အၿပံဳးေတြ မွာ နစ္မဝင္ေအာင္ သတိထားမိမွာ ပါ၊ သူေတာင္းဆိုစည္းရံုးမႈ မွာ အငိုက္မမိေအာင္ ဆင္ျခင္မိမွာ ပါ။
အခုေတာ့……
“ေဟ့…ဒါ ဘာလုပ္ေနတာလဲ၊ မင္းကဗ်ာက အရမ္းရွည္ေနၿပီ၊ ဘယ္လိုလဲလာ…ထ၊ အျပင္သြားမယ္၊ အက္ေၾကာင္းထပ္ေနၿပီ”
“ေနစမ္းပါေစကြာ၊ လႊတ္ထားလိုက္”
“မင္းတို႔ႏွစ္ ေယာက္ ဘယ္က ေရာက္လာတာလဲ”
ဓနတိုးညီက ခပ္ေထ့ေထ့ၿပံဳးရင္း လွည့္ေမးသည္။
“မင္းဆီလာတာေပါ့ကြာ”
“ဟုတ္လား”
“အျပင္သြားမယ္ေလ”
“ဟာကြာ၊ မလိုက္ခ်င္ဘူး မင္းတို႔ မေႏွာင့္ယွက္နဲ႔ကြာ”
“ျပန္လာမွ မင္း ကဗ်ာက ဆက္ေရး လည္း ရပါတယ္”
“ဟုတ္သားပဲ”
မရမက ဇြတ္ေခၚမည္ ့ ရုပ္ေတြ ပါလား။
“ဒါနဲ႔မ်ား ကြာ မင္းေတာ္ ေတာ္ အသဲႏုပါလား”
“မင္းတို႔ နားမလည္ပါဘူး”
“ေအးပါ ထားေတာ့”
သူတို႔သံုေယာက္ ထြက္ခဲ့ၾကသည္။
“ဘီယာဆိုင္သြားမလဲ”
“ကန္ေဘာင္ေပၚသြားရင္ေရာ”
“အိုေက …ေကာင္းသားပဲ”
သူက ဝင္မစြက္။
ဘယ္သြားသြား…သြားခ်င္ရာသြား၊ သူက တိတ္ဆိတ္လိုက္မွာ ပါ။
“ငါ့မွာ အလုပ္ေတြ ပိေနတယ္ကြ၊ လံုးဝ မအားဘူး”
ဓနတိုးညီက ညည္းသည္။
“ဘာလဲ မင္းက မေတာ္ တဆ ဆံုခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလးကို မေမ့ေသးဘူးလား”
သူက ခပ္တိုးတိုး ရယ္သည္။
“ေမ့သေလာက္ ျဖစ္ေနပါၿပီ”
မတင္မက် ေျဖ၏ ။
“မင္းကဗ်ာက ေတာ္ ေတာရွည္ေနၿပီ”
သူက နက္ရႈိင္းစြာ ၿပံဳးသည္။
“ဟုတ္တယ္၊ သူ႕ေၾကာင့္ ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ ငါ ေရး ျဖစ္သြားတယ္”
ဓနက ဝန္ခံ၏ ။ ဝန္မခံလည္း သူတို႔ သိၿပီးသားပါ။
“မင္းက ဘာလို႔ အဲဒီ ေကာင္မေလးနဲ႔ သိေအာင္ မႀကိဳးစားတာလဲ”
“ငါ မေႏွာင့္ယွက္ခ်င္ဘူး”
“ေဩာ္”
သူငယ္ခ်င္း ဥကၠာက ရယ္သည္။
“မင္းက ေလွာင္တာလား”
“မေလွာင္ပါဘူး ဓနရာ”
“သူ႔ပံုစံဟန္ပန္ေလးက ရင္ထဲတိုးဝင္လာတယ္”
“ဆိုပါဦး”
သူေက်နပ္စြာ ၿပံဳးသည္။
“မင္းတို႔ မသိပါဘူးကြာ”
ဓနတုိးညီက ခံစားမႈ အျပည့္ႏွင့္ ရင္ဖြင့္သည္။
“ငါက ဟိုဘက္ျခမ္းကေနပူလို႔ ဒီဘက္ျခမ္းမွာ ကားရပ္တာကြာ ကားေဘးမွ ၿခံဝင္းနံရံပဲရွိတယ္၊ ငါလည္း မေမာ္ၾကည့္မိဘူး၊ အသံတိုးတိုးေလးၾကားမွပဲေမာ့္ၾကည့္မိတာကြ၊ ၿပီးေတာ့ကားေဘးမွာ ဆင္းရပ္ေနတဲ့ ငါ့ ေခါင္းေပၚႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြ ေၾကြက်လာတယ္”
“ငါလည္းတအ့ံတဩေမာ့္ၾကည့္မိတယ္၊ သူက ႏွင္းဆီပြင့္ေတြ ကို တစ္ဖက္ခ်င္းေျခြေနတာ…ႏႈတ္ကလည္း Yes…No ေရရြတ္ေနေသးတယ္”
“အထူးအဆန္းပါလား”
“ၿခံဝင္းနံရံကပ္ၿပီး ေဆာက္ထားတဲ့အေဆာင္။ အေဆာင္ဝရန္တာေပၚကေန သူကႏွင္းဆီေျခြေနတာ ၊ပြင့္ဖတ္တစ္ခုေျခြလိုက္ Yes ေျပာလိုက္၊ ေနာက္တစ္ဖတ္ေျခြလိုက္ No ေျပာလိုက္နဲ႔”
“ကံကိုႀကိဳေဟာကိန္းထုတ္ေနတာေပါ့ကြာ”
“မသိပါဘူး”
“ေနာက္ဆံုးပြင့္ဖတ္က Yes လား၊ No လား ဘာက်သြားလဲ”
ဝင္းခန္႔က စိတ္ဝင္စားေမးသည္။
“မင္းေခါင္းေပၚက ႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္ေတြ ကို ဖယ္မပစ္လိုက္ဘူးလား”
“ဖယ္လိုက္ပါတယ္”
ဥကၠာေမးတာကို အရင္ေျဖမိေသာ အခါ…
“ငါ ေမးတာလည္းေျဖဦးေလ” ဟု ဝင္းခန္႔ကေအာ္သည္။
“ေနာက္ဆံုးႏွင္းဆီပြင့္ဖတ္က No လို႔က်သြားတယ္၊ ငါဘာမွမသိပဲစိတ္မေကာင္းဘူး”
“ႀကံႀကံဖန္ဖန္ႏွင္းဆီပန္းကို တဖတ္ခ်င္းဖဲ့ေျခြၿပီး ကံၾကမၼာကိုႀကိဳၾကည့္ရတယ္လို႔ကြာ”
“သူယုံလို႔ ျဖစ္မွာ ေပါ့ ဥကၠာရ”
ဓနတိုးညီက သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ ေယာက္ ကို စကားမဆို၊ အင္းယားေရျပင္က်ယ္ကို ေငးၾကည့္ေနမိ၏ ။
“သူဘာအတြက္Yes,No ေျပာတာလည္းမသိဘူး”
ဥကၠာကသိခ်င္ေန၏ ။
“ဘယ္သိမလဲကြ၊ မင္းသိခ်င္ရင္သြားေမး” ဟု ဝင္းခန္႔ကေဟာက္သည္။
“ငါက လက္ေတြ ႔သမား၊ ဘယ္သူမွန္းမသိဘဲငါက မစြဲလန္းခ်င္ဘူး၊ ရူးရူးမိုက္မိုက္အရြယ္လည္း မဟုတ္ဘူး”
“ဒါေပမယ့္ မင္းေမ့လို႔မရေသးတာဝန္ခံစမ္းပါ”
“အဲဒါ ငါဝန္ခံတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အဓိပၸါယ္မရွိဘူး”
“အဓိပၸါယ္မရွိလို႔ပဲ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ျဖစ္သြားတာေပါ့ကြာ”
ဝင္းခန္႔ကေထ့သည္။
“ကဲပါကြာ၊ ထားပါေတာ့ မင္းညီ ဝဏၰေရာ ဟိုမွာ အဆင္ေျပတယ္တဲ့လား”
“ဒီေကာင္ အဆင္ေျပမွာ ပါ၊ ေမေမလည္းရွိေနတာပဲ”
ဝဏၰက ေကာင္မေလးေတြ ၊ ေတာ္ ေတာ္ တြဲ တာပဲ၊ သတင္းကို ေမႊးေနေရာ
“ေအးကြာ၊ ငါ့ညီ မလြယ္ဘူး”
ဓန ညည္းမိ၏ ။
“သူ႔အရႈပ္ေတြ ငါ့ကို ခဏခဏ လာၿငိတယ္ကြ”
“မင္းညီက ေျဖာင့္တာကိုး”
“ဝင္းခန္႔…ရုပ္ခ်င္းခြဲမရေအာင္ဆင္တာ၊ မင္းကဓနကို ေျဖာင့္တယ္လို႔ သြယ္ဝိုက္ေျပာတာလား”
“ငါက ဝဏၰလို ဗရုတ္မက်တတ္ပါဘူး”
“ညံ့တာေပါ့ကြ”
“ငါက ခပ္ေအးေအးပဲ ေနခ်င္တယ္”
“မင္းစတိုင္လ္က တစ္မ်ိဳးပဲ၊ ဝဏၰထက္သာတယ္”
“ငါက ဝဏၰလို မိန္းကေလးေတြ ကို သိပ္စိတ္မဝင္စားဘူး”
“ဒါေပမယ့္ မင္း… မညာနဲ႔၊ ရင္ခုန္သံေတာ့ ျမန္ေနၿပီ မဟုတ္လား”
“ငါ့မွာ ဘယ္သူ ရွိလို႔လဲ”
“ဒါေတာ့ မင္းပဲ သိမွာ ေပါ့”
ဓနက တစ္ခ်က္စဥ္းစားၿပီးမွ ‘ေၾကာ့’ ကို မဂၤလာေဆာင္လိုက္ပို႔တာလား၊ မင္းက တစ္မ်ိဳးမထင္နဲ႔ အေျခအေနမွန္ကို ငါပဲ သိတယ္”
“မင္း ဘာေတြ အိုက္တင္ခံမလို႔လဲ”
“အိုက္တင္မခံပါဘူး။ ေၾကာ့ေရလာေျမာင္းေပး လုပ္တာငါသိတယ္၊ ငတံုးမွ မဟုတ္ဘဲ၊ ဒါေပမယ့္ မင္းတို႔ဟာက ဇာတ္ေမ်ာႀကီး၊ ငါ မဆံုးျဖတ္ရေသးဘူး၊ ငါနဲ႔ေၾကာ့ ခ်စ္သူေတြ မဟုတ္ဘူး”
“မင္း မတရားဘူး၊ ေၾကာ့ သနားပါတယ္ကြာ”
“ငါက ေသခ်ာခ်င္လို႔ပါ၊ ဆိုခဲေစ၊ ၿမဲေစ ျဖစ္ခ်င္တယ္”
“လုပ္ျပန္ၿပီ၊ ဟိုက ၾကာေလ ၾကာေလ မင္းအေပၚ ေမွ်ာ့္လင့္ခ်က္ႀကီးေလ ျဖမ္မွာ ေပါ့”
“ငါ မျပတ္သားရဲဘူး”
“တြဲ သြားတြဲ လာ အၿမဲအတူတူဆိုေတာ့ သံေယာဇဥ္က ႀကီးလာမွာ ပဲ”
“ဒါေပမယ့္္ ငါခုမွ ျပန္ေရာက္တာ၊ ဘာၾကာေသးလို႔လဲ”
“ဟုတ္သားပဲ ဝင္းခန္႔ရာ၊ ဓနက ခုမွ ေရာက္လာတာ၊ ေၾကာ့နဲ႔ခုမွ ျပန္ဆံုတာ၊ ဘယ္ေလာက္မွ မရွိေသးဘူး”
ဥကၠာက ဝင္ေျပာသည္။
“ေၾကာ့ကို မင္း စိတ္မဝင္စားရင္ ေဘးဖယ္ကြာ မင္းက လမ္းပိတ္ေနတယ္ကြ”
“ဟ…မလုပ္ပါနဲ႔ကြာ၊ မင္းတို႔က ငါ့သူငယ္ခ်င္း၊ ငါ့ကို ေၾကာ့ျပႆနာရွာမွာ ”
“အဲဒါ မင္း မတရားဘူး၊ ငါတို႔ အခြင့္အေရး ကို ထိခိုက္တယ္”
“ဘာလဲ မင္းတို႔ ငါ့ကို တြန္းပို႔ေနတာလား”
သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္ ဟက္ကနဲ ရယ္သည္။ သူတို႔ လာကလိေနတာ သိပါသည္။
“မင္းတို႔ ေတာ္ ေတာ္ တိုင္မင္ကိုက္ေနတယ္၊ ငါ့ကို ဘယ္ဝိုက္ညာဝိုက္ ဝိုင္းဖဲ့ေနပါလား”
“မင္းက ေရခဲတံုးႀကီး လုပ္ေနတာကိုး”
“ငါစိတ္မပါဘဲ အလိုက္သင့္ မေမွ်ာခ်င္ဘူး”
သူတို႔က ေၾကာ့ဘက္က ေရွ႕ေနလိုက္သည္။
သူ ျပန္စဥ္းစားၾကည့္သည္။
ေၾကာ့ႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး သူ ဘာမွ မမွာ းခဲ့ပါ။
ေၾကာ့က သူ႔ကို နားလည္သည္။
သူ႔ကို သူငယ္ခ်င္းေတြ က နားမလည္။
ပတ္ဝန္းက်င္ကေရာ သူတို႔ႏွစ္ ေယာက္ ကို နားလည္ရဲ႕ လား မသိ။
ေၾကာ့ကို ဘယ္လိုမ်ား တိုက္ခိုက္ၾကမလဲ။
သူေတြ းၿပီး ဝန္ေလးသြား၏ ။
အျဖဴေရာင္ သံေယာဇဥ္ကို ေဆးျခယ္ဖို႔ သူက ဆႏၵမရွိပါ။
သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ ေယာက္ ႏွင့္ ကန္ေဘာင္ေပၚထိုင္ၿပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ေသာ အခါ ထူးဆန္းေသာ ဖုန္းတစ္ခု သူ႔ဆီဝင္လာခဲ့သည္။
သို႔ ေသာ ္…တစ္ခါမွ မၾကားဘူးေသာ အသံ ျဖစ္ေနသည္။
“ဟဲလို…ကိုကိုလားဟင္”
တစ္ဘက္ေခၚသံေၾကာင့္ သူထိတ္ခနဲ ျဖစ္ရသည္။ အိမ္မွာ က ဝဏၰကို ‘ညီညီ’
ဓနကို ‘ကိုိကုိ’ ပဲ ေခၚတတ္တာ၊ သို႔ ေသာ ္ တစ္ဖက္ ေကာင္မေလး ‘ကိုကို’ ေခၚလိုက္တာ သူ႔ကိုမဟုတ္။
ဝဏၰကိုပဲ ျဖစ္လိမ့္မည္ ။
“ကိုကို…သုခကို ဘာလို႔ ေရွာင္ေနတာလဲ အဆက္အသြယ္ မလုပ္တာလဲဟင္”
သူက ဘာေျပာရမွန္းမသိ။
“ကိုကို႔ကို အရမ္းေတြ ႕ခ်င္တယ္၊ အေရး တႀကီးကိစၥရွိတယ္၊ ခု ခ်က္ခ်င္း လာမွ ျဖစ္မယ္”
“ခဏေနပါဦး၊ ေျပာခ်င္ရာေတြ ဆက္တိုက္ေျပာၿပီး ဖုန္းခ်သြားေတာ့မွာ လား”
သူက ဘယ္မွာ သြားေတြ ႕ရမွာ လဲ၊ သိမွ မသိတာ။
“ေတြ ႕မွ ေျပာၾကရေအာင္ ကိုကို”
“ဟာ…မဟုတ္ေသးဘူး”
“ကိုကို…ဖုန္းထဲမွာ ရွည္ရွည္ေဝးေဝး မေျပာခ်င္ဘူး၊ လာခဲ့လိုက္ပါ”
“ကၽြန္ေတာ္ မလာႏိုင္ဘူး”
“ကိုကို အခုလာ”
“မင္း လူမွာ းေနၿပီ”
သူ႔ေလသံက ေအးစက္ျပတ္ေတာက္သြား၏ ။
“ကိုကိုေနာ္၊ မစနဲ႔၊ အခု ခ်က္ခ်င္း လာေတြ ႕”
ျပႆနာပါလား။ ဝဏၰ ဇာတ္ရႈပ္ပဲ ထင္ပါသည္။
ဝဏၰ…ဝဏၰ…ဇာတ္လမ္းေတြ မ်ား လိုက္တာ။ တကယ္မလြယ္။
“အိုေက၊ ဘယ္ကို လာေတြ ႕ရမလဲ”
“ကိုကို….မေနာက္နဲ႔”
“လာခဲ့မယ္”
သူ ၿပီးၿပီးေရာ ေခါင္းညိတ္လို္က္သည္။ ဖုန္းခ်ၿပီး တဟက္ဟက္ ရယ္မိသည္။ မလာဘူး ျငင္းလို႔လဲ မရ။
လူမွာ းေနၿပီဆိုေတာ့လည္း မယံု၊ သူ ဘာလုပ္ရမလဲ။
လာမယ္ေျပာပစ္လိုက္တာ ေအးေရာ။
ေတာ္ ေတာ္ ခက္ပါလား။
သူႏွင့္ ဝဏၰ ရုပ္ခ်င္းလည္းတူ၊ အသံခ်င္းလည္းခြဲမရ။ သူ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။
 အခ်စ္ရဲ႕ ဆြဲငင္အား |  အခ်စ္ျမိဳ႕မွလႈိက္လွဲေႏြးေထြးစြာၾကိဳဆိုပါ၏ |  ေမွာ္ႏႈတ္ခမ္း၏ မာယာေဗဒ |