အခ်စ္ဇာတ္လမ္း
ေစ့ထားေသာ တံခါးခ်ပ္မ်ား ကို တြန္းဖြင့္လိုက္သည္ ။ လူက အရွိန္ႏွင့္ အျပင္ေရာက္သြားသည္ ။ အျပင္မွာ …. မိုးေတြ က သဲသဲမဲမဲ ရြာေနသည္ ။
ၾကမ္းတမး္ ျပင္းရွစြာ ရြာေနေသာ မိုးေရစက္မ်ား သည္ သူ ့တစ္ကိုယ္လံုး ရႊဲနစ္သြားေစသည္ ။
သား …. မိုးရြာေနတယ္ေလ …
ေမေမေခၚေနသည့္အသံကို ၾကားေသာ ္လည္း သူ လွည့္မၾကည့္ေတာ့ပါ ။ မိုးေရေတြ ထဲမွာ သူ ကားနားသို ့လမ္းေလွ်ာက္လာမိသည္ ။
မသိစိတ္က သူရတံခြန္တုိ ့အိမ္ပဲ ေျပးလာမိသည္ ။
သူ ဘယ္လိုမွ မခံစားႏုိင္ေတာ့ပါ ။ ႏွစ္ ေယာက္ တည္း ရွိေသာ မိသားစုထဲမွာ … သူစိမ္း တစ္ေယာက္ ကို ေမေမက ဆြဲသြင္းေတာ့မည္ ။
သူ ့ထက္ ငါးႏွစ္ ေလာက္သာၾကီးေသာ လူ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ ေမေမ လက္ထပ္ေတာ့မည္ ။
သူ ့ရဲ့ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးထဲကုိ ေမေမက လူ တစ္ေယာက္ ကို ေခၚလာျပီး မိတ္ဆက္ေပးသည္ ။ အသက္က ခပ္ရြယ္ရြယ္ လူငယ္ပံုစံမ်ိဳးပါပဲ ။
သူ ဟန္ေဆာင္၍ ပင္ ျပံဳးမျပႏုိင္ခဲ ့။
ေဖ့ေဖ့ေနရာမွာ သူစိမ္း တစ္ေယာက္ အစားထိုး၀င္လာမွာ ကို သူ ဘယ္လိုမွ လက္မခံႏုိင္ ။
ေမေမ့ကိုလည္း သနားသည္ ။
ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနေသာ ေမေမ့မ်က္ႏွာကို ျပန္ျမင္ေယာင္ လာသည္ ။
သူတစ္ခုခုကို ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္ရေတာ့မည္ ။
သည္ျခံေလးထဲမွာ ေမေမတို ့ႏွင့္ အတူတူ ဆက္ေနဖို ့ေတာ့ မ ျဖစ္ႏုိင္ပါ ။ သူ သိပ္ရွက္သည္ ။ သူ မ်က္ႏွာပူမိသည္ ။ သူ ့မ်က္ႏွာ ဘယ္လိုထားရမွန္း မသိ ။
တုိက္ျဖဴျဖဴေလးႏွင့္ ျခံေထာင့္က သူ ့ေကာ္ဖီဆုိင္ေလးကို လွည့္ၾကည့္မိသည္ ။ ရင္ထဲမွာ ေဆြးလ်လ် ….
“ Rain ” ဆိုသည့္ ဆိုင္းဘုတ္ျဖဴျဖဴေလးႏွင့္ ေကာ္ဖီဆုိင္ေလး ၊ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက သူ ေနခဲ့ေသာ ဒီျခံေလးကို သံေယာဇဥ္ ျပတ္ရေတာ့မည္ ။ ဆက္ေနလွ်င္ ျပႆနာကို ဖိတ္ေခၚသလို ျဖစ္ေတာ့မည္ ။
သူ ့ကားေပၚတက္ျပီး …. သူရတံခြန္တုိ ့အိမ္ကို ေမာင္းလာခဲ့သည္ ။
“မင္း ဘာ ျဖစ္လာတာလဲ … ေရေတြ လဲစိုေနတယ္ ….”
သူရတံခြန္က ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲ စိုးရိမ္စြာ ေမးလိုက္သည္ ။ သူ ့ကိုလည္း စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္ ၏ ။
သူရတံခြန္ … ေမေမ အိမ္ေထာင္ျပဳေတာ့့့့့့့့့့့့့့့့့့ …. ။
“မင္း …. တကယ္ေျပာတာလား ”
ပထမေတာ့ သူရတံခြန္လည္း အံ့ၾသသြားသည္ ။
“အိမ္ေပၚတက္ေလ …. ေအးေဆးေျပာရေအာင္ ….”
သူရတံခြန္ထုတ္ေပးေသာ ဂ်င္းပန္ ႏွင့္ တီရွပ္ကို လဲလိုက္သည္ ။ သူရတံခြန္က သူ ့အတြက္ ေကာ္ဖီေဖ်ာ္္္္္္္္္္္္္္လာသည္ ။ မ်က္ႏွာကလည္း မသက္မသာႏွင့္ ….
“အဲေတာ့ … မင္းဘာဆက္လုပ္ မွာ လဲ ”
“မသိဘူးကြာ … ငါ အရမ္းညစ္ေနတယ္ ”
ရွင္းသန္ ့မိုးကို သူ နားလည္ႏုိင္သည္ ။
သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြ မဟုတ္လား ….
တံခြန္ႏွင့္ သူက အတြင္ းသိ အစဥ္းသိ သူငယ္ခ်င္းေတြ ၊ ေျပာမနာ ဆိုမနာ ေပါင္းသင္းလာၾကတာဆုိေတာ့ …
သူတုိ ့သားအမိ ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာ သူ အသိဆံုး ျဖစ္သည္ ။ အခုခ်ိန္မွာ ဒီလုိေတြ ျဖစ္လာေတာ့ … ရွင္းသန္ ့မိုးရဲ့ ခံစားခ်က္ေတြ ကို သူ စာနာႏုိင္သည္ ။ စိတ္လည္း မေကာင္းႏုိင္ ။
“ငါ ဒီမွာ ဆက္မေနႏုိင္ေတာ့ဘူးကြာ …”
“ဘယ္သြားမွာ လဲ …”
“နယ္မွာ စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ ဆုိင္သြားဖြင့္မယ္ ”
“ျပင္ဦးလြင္မွာ ငါတုိ ့ပိတ္ထားတဲ့ အိမ္တစ္အိမ္ရွိတယ္ ၊ မင္းသြားမယ္ဆုိ အဆင္ေျပတာေပါ့ ….”
“သြားမယ္ကြာ …. ၊ ငါ ဆံုးျဖတ္ျပီးျပီ …. မင္းလိုက္ခ်င္လဲလိုက္ … ေနခ်င္လဲ ေနခဲ့ …. ”
ရွင္းသန္ ့မိုးက ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာသည္ ။
“ဟာ …. မေနခဲ့ပါဘူး ၊ လိုက္မွာ ေပါ့ …”
“မင္းလုိက္မယ္ဆိုေတာ့ ေကာင္းတာေပါ့ကြာ ၊ မနက္ျဖန္ဆုိ ေမေမတုိ ့လက္မွတ္ထိုးေတာ့မွာ …. ငါ ရွိမေနခ်င္ဘူး ….”
“အဲဒါဆို … မနက္ျဖန္မနက္ေလာက္ သြားမယ္ေလ ”
ရွင္းသန့္မိုးက ေခါင္းညိတ္ျပီး ေကာ္ဖီေႏြးေႏြးေလးကို ေမာ့ေသာက္လိုက္သည္ ။
ခုမွပဲ စိတ္သက္သာရာ ရသြား၏ ။
ေသြးပူေနတုန္းမို႔သူ လံုး၀ခံႏုိင္ရည္မရွိပါ ။ တျဖည္းျဖည္း ႏွင့္ က်င့္သားရသြားမလား မသိႏုိင္ ။
သူရတံခြန္က …
“ငါ ခရီးထြက္ခ်င္ေနတာ အေတာ္ ပဲ … မင္းသြားျပီး ငါက ေနခဲ့စရာလားဟု မေက်နပ္စြာ ေျပာေန၏ ။”
သူတုိ ့က စိတ္တူ ကိုယ္တူ အရမ္းရင္းႏွီးသည္ေလ … ။
ရန္ကုန္ကေန မႏ ၱေလးကို ရထားစီးျပီး ရထားေပၚက ဆင္းတာႏွင့္ မႏ ၱေလးမွာ ပင္ မေနေတာ့ဘဲ ကားႏွင့္ ျပင္ဦးလြင္ တန္းတက္လာခဲ့ၾကသည္ ။ ညက ေမေမ့ဆီ ဖုန္းတစ္ခ်က္တံခြန္က ဆက္ေပး၏ ။ ဒီေန ့မနက္ ေမေမတို ့ရံုးမွာ လက္မွတ္ထိုးၾကသည္ ။ သူႏွင့္ သူရတံခြန္က ယူစရာရွိတာယူျပီး ျပင္ဦးလြင္ သို ့လာခဲ့ၾကသည္ ။
အိမ္က အေၾကာင္းေတြ ကို သူ ခဏေလာက္ေတာ့ ေမ့ထားလိုက္ခ်င္သည္ ။ လံုး၀ကို ျပန္မေတြ းခ်င္ … ရင္ထဲမွာ နာက်င္ေနသည္ ။
ျပင္ဦးလြင္နား ေရာက္ခါနီး ေတာ့ ခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ေလး ျဖစ္လာသည္ ။ သူရတံခြန္က သူ ့ဦးေလးျခံကို ေခၚလာသည္ ။ ျခံေလးေတြ က အရမ္းေအးခ်မ္းျပီး တိတ္ဆိတ္သည္ ။ သာယာ လွပျပီး ေအးခ်မ္းေသာ ျမိဳ ့ကေလး … ။
သူ ငယ္ငယ္ကတည္းက … ဒီပတ္၀န္းက်င္ေလးကို သိပ္ၾကိဳက္သည္ ။ ေမေမတုိ ့နဲ ့လာရင္ သူ သိပ္ေပ်ာ္တတ္တာ မွတ္မိသည္ ။
ဒီလို ေနရာေလးမွာ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးတစ္ဆုိင္ဖြင့္ခ်င္သည္ ။ Rometic ဆန္ဆန္ႏွင့္ သူ ့စိတ္ကူးထဲကအတုိ္င္း အေကာင္အထည္ ေဖာ္ခ်င္သည္ ။ ဟိုးကတည္းက သူ ့စိတ္ကူးစိတ္သန္း ရန္ကုန္မွာ ေတာ့ အေကာင္အထည္ မေဖာ္ ျဖစ္ခဲ့တာ ။
"ဆိုင္ဖြင့္လိုက္ရင္ မင္းအၾကာၾကီးေနရမွာ "
"ငါ ဒီျမိဳ ့ေလးကို သေဘာက်တယ္"
"ေအးေလ … ငါက သြားလိုက္ျပန္လိုက္လုပ္ရင္ ေကာင္းမလားမသိဘူး " ဟုဆိုလာေတာ့ ရွင္းသန္ ့ မိုးက လက္မခံခ်င္ဘဲ ေခါင္းခါ၏ ။
"မလုပ္ပါနဲ ့ကြာ … ငါတို ့အတူတူၾကိဳးစားရမွာ ၊ ဆိုင္ကေလး ေအာင္ျမင္ျပီး လူသိမ်ား လာေအာင္"
"ေအးပါကြာ လုပ္ပါ၊ မင္းက ရန္ကုန္္မွာ လည္း ေကာ္ဖီဆိုင္ ေအာင္ျမင္ခဲ့တာပဲမဟုတ္လား" ဟု သူရတံခြန္က အားေပးေတာ့ ရွင္းသန္ ့မိုး ျပံဳးေနမိ၏ ။
အသစ္ဖြင့္ထားတာ သိပ္မၾကာေသးေသာ ဒီေကာ္ဖီဆိုင္ေလးကို လရိပ္စိမ္း နွစ္သက္မိသည္။
ဆိုင္အျပင္အဆင္ေလးကိုက တစ္မ်ိဳးေလး ကဗ်ာဆန္ေနသည္။ တျခားဆိုင္နဲ ့မတူဘဲ ေအးေအးေဆးေဆး လြတ္လြတ္လပ္လပ္ရွိသည္။
ရိုးရိုးေကာ္ဖီဆို္င္မ်ိဳးမဟုတ္ဘဲ တီး၀ိုင္းလည္း ပါသည္။ ေအးေအးလူလူ ထိုင္ခ်င္သူေတြ အတြက္ ေဘးဘက္မွာ ပန္းဥယ်ာဥ္ကေလးနွင့္ သီးသီးသန္ ့သန္ ့ စားပြဲ၀ိုင္းကေလးေတြ နွင့္…
ေရွ ့ဘက္ စားပြဲေတြ ကေတာ့ စားပြဲနွင့္ ထိုင္ခံုေတြ ဟာ သစ္လံုးၾကီးၾကီးေတြ ကို သဘာ၀အတိုင္း ထြင္းထုထားျပီး အမိုးေလးေတြ ပါသည္။ ျပီးေတာ့ စားပြဲတစ္၀ိုင္းနွင့္ တစ္၀ိုင္းၾကား ပနး္ခတ္ပန္းႏြယ္ေတြ နွင့္ ျခားထားသည္။ ညဘက္ဆို မီးဆိုင္းေလးေတြ နွင့္ အေတာ္ သာယာသည္။
ဒီမွာ ထို္င္လိုက္တာနွင့္ စိတ္ထဲ အလိုလို လန္းဆန္းသြားသလို ျဖစ္သြားရသည္။
ျပင္ပရႈခင္းေတြ ကို ေငးေမာရင္း အစားအေသာက္ေတြ မွာ ယူစားေသာက္နိုင္တာေၾကာင့္ လရိ္ပ္ေရာ ခ်ယ္ရီေရာ အလြန္သေဘာက်တဲ့ ဆိုင္ကေလးပဲ ျဖစ္သည္။
"နင္ … ဘာေသာက္မလဲ လရိပ္"
"သီးစံုေကာ့ေတး"
"မုန္ ့ကေရာ"
"ဟင့္အင္း … မုန္ ့မစားခ်င္ဘူး၊ ဟိုမွာ ေတြ ့လား၊ ဟိုေရွ့နားက ဆိုင္ေလးမွာ အကင္သြားစားမယ္ေလဟာ"
လရိပ္က ေကာ္ဖီဆိုင္နွင့္ မလွမ္းမကမ္းမွာ ရွိေသာ အသားကင္ဆိုင္ေလးကို ေျပာျခင္း ျဖစ္သည္။
"အင္း … ေကာင္းသားပဲ၊ ျပီးရင္ သြားစားၾကမယ္"
စားပြဲထိုး ၀ိတ္တာေလးက ခ်ယ္ရီနွင့္ ရင္းနွီးေနတာမို ့ ျပံဳးျပႏႈတ္ဆက္သည္။
သူ ကေတာ့ … ဒီျမိဳ ့ခံေလ။
လရိပ္ ကေတာ့ တစ္နွစ္တစ္ေခါက္သာ ေရာက္လာတတ္ေသာ ဧည့္သည္။ လရိပ္က အေအးေသာက္ရင္း ဆိုင္တစ္ခုလံုးကို ဟိုဟိုသည္သည္ လိုက္ၾကည့္ေနမိသည္။
"ဘာေတြ လိုက္ၾကည့္ေနတာလဲ"
ခ်ယ္ရီကေမးလွ်င္ သူမက ျပံဳးစိစိေလး လုပ္ကာ …
"နင္တို ့ ျပင္ဦးလြင္မွာ ေကာင္ေလးေခ်ာေခ်ာ ေတြ ့မလားလို ့ေပါ့"
"ေလွ်ာက္ေျပာေနတယ္၊ နင့္မွာ အမ်ား ၾကီးရွိရက္သားနဲ ့"
"ရွိတာေတြ က မေသခ်ာေသးဘူးေလဟာ"
လရိပ္က ပြင့္လင္းစြာ ေျပာတာမို ့ ဒီလိုေျပာတတ္မွန္းသိသိႏွင့္ ပင္ ခ်ယ္ရီ မ်က္နွာပူမိ၏ ။
ခ်ယ္ရီ ကေတာ့ လရိပ္ေလာက္ေတာ့ အတင့္မရဲေပ။ ဣေျႏၵေလးနွင့္ မာနကေလးႏွင့္ …
ေခတ္လူငယ္ တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေပမယ့္ သူမေလာက္ေတာ့ မပြင့္လင္းခ်င္။
သူမကို ၀ိုင္းၾကိဳက္တဲ့သူ ေပါမွန္းေတာ့ ခ်ယ္ရီ သိပါသည္။ လူၾကိဳက္မ်ား လည္းပဲ လရိပ္ ကေတာ့ ေလာဘၾကီးတုန္းပါပဲ။
သူ ့စိတ္က အရင္ကတည္းက ဒီအတိုင္းပဲ။
မေျပာင္းလဲပါ။
ခ်ယ္ရီနွင့္လရိပ္က ျပင္ဦးလြင္ေရာက္မွေတြ ့ၾက၊ ခင္ၾကတာဆိုေပမယ့္ သူမအေၾကာင္းေတြ အားလံုး ခ်ယ္ရီ သိေနခဲ့သည္။ စကားေျပာရင္း သိလာတာ။
သူမမွာ ရည္းစားအသစ္ ရျပီဆိုတာႏွင့္ ဖုန္းဆက္ျပီး ေျပာျပတတ္သည္။ အမွန္ေတာ့ ၾကြားတာ။
သူမဇာတ္လမ္းေတြ ကို နားေထာင္ျပီး သူမအစား ခ်ယ္ရီရင္ေမာရသည္။ သူမို ့လို ့ ေခါင္းရႈပ္ခံနိုင္တာ။
ျပီးလွ်င္ တစ္ေယာက္ ႏွင့္ အဆင္မေျပ၊ ျပတ္သြားျပန္သည္။ ျပတ္သြားတဲ့ သူေတြ ကိုလည္း အျပီးျဖတ္ျခင္း မဟုတ္ဘဲ သူငယ္ခ်င္းလိုလို ဘာလိုလို ၾကိဳးရွည္ရွည္ႏွင့္ လွန္ထားတတ္သည္။
ဒါေတာင္ Online ေပၚမွာ Chart ရင္း ေတြ ့တဲ့ သူေတြ မပါေသး။ စာရင္းထဲက ပယ္ထားတာ။
ဘာကိုမွ အေၾကာက္အလန္ ့မရွိဘဲ ေယာက်ာ္းေလးေတြ ကို လွည့္စားသလို သူမရဲ့ ယံုၾကည္မႈ ကလဲ အံ့မခန္းပါပဲ။
အရာရာကို သူသိ သူတတ္၊ သူမ်ား ေတြ က သူ ့ေလာက္မေတာ္ ဆိုေသာ ပံုစံမ်ိဳးႏွင့္ ေလလံုးကလည္း ခပ္ထြားထြားေလး ျဖစ္သည္။
ခ်ယ္ရီ ကေတာ့ သူ ဘယ္လိုပဲ ေျပာေျပာ သူငယ္ခ်င္းမို ့အျပစ္မျမင္မိပါ။ ျပီးေတာ့ လရိပ္က စကားေျပာအနည္းငယ္ မာေက်ာသည္။
ဘယ္သူနွင့္မွ သိပ္မတည့္။ ခ်ယ္ရီက သူမကို အေလွ်ာ့ေပးဆက္ဆံလို ့သာ။ အရာရာ သူမဆႏၵပင္။ အဲဒါေၾကာင့္ တည့္ေနတာ။
" တစ္ေယာက္ တည္းကိုပဲ အတည္တက်ခ်စ္လိုက္ပါ လရိပ္ရယ္၊ နင့္အစား ငါ ရင္ေမာတယ္၊ တစ္ေန ့ တစ္ေန ့ နင့္ဇာတ္နင္နိုင္ေအာင္ ကနိုင္ရဲ့လား"
ဟိုနားသြားလည္း သူမသူငယ္ခ်င္း ေကာင္ေလးေတြ ၊ ဒီနားသြားလည္း သူမရဲ့ ရည္းစားလိုလို ၊ ဘာလိုလိုေတြ နွင့္ ရႈပ္ေနတာပဲ။ အားလံုးက သူမကို လိုက္ပိးုေနၾကသူေတြ ပင္။
သူမကလည္း အားလံုးကို လွည့္စားေနသည္။ ဘယ္သူ့ကိုမွ အတည္တက်မရွိ။
"အဲဒါ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ဟ ၊ နင္ရည္းစား ထားၾကည့္ပါလား ခ်ယ္ရီ"
"အမယ္ ဘာလို ့ ထားၾကည့္ရမွာ လဲ"
"ဟဲ့ ရည္းစားထားတာပဲ ဘာ ျဖစ္လို ့လဲ" ၊ မိန္းကေလးဆိုတာ ကိုယ့္အတြက္ ကိုယ္ အေကာင္းဆံုးကို ေခါင္းေခါက္ေရြးခ်ယ္ပိုင္ခြင့္ ရွိတယ္ဟ ၊ စကားပံုေတာင္ ရွိေသးတယ္ပဲ၊ ရည္းစားတစ္ေထာင္ လင္ေကာင္း တစ္ေယာက္ တဲ့ ဘာ ျဖစ္လဲ
"ငါ ကေတာ့ အဲဒီ လို မထင္ပါဘူးဟာ"
ခ်ယ္ရီက ေခါင္းယမ္းသည္။ အေတြ းအျမင္ခ်င္းမတူ။ ခ်ယ္ရီက ေအးေအးေဆးေဆး ေနတတ္တာ။
လရိပ္အယူအဆေတြ ၊ စိတ္သေဘာထားေတြ က တစ္ခါတစ္ခါ နားလည္ရခက္သည္။
"နင့္ကို စိတ္၀င္စားေနတဲ့ နင္တို ့ေဘးအိမ္က ကိုကိုလတ္ ဆိုတာေရာ"
"ဟာ … မဟုတ္ပါဘူး။ သူက ဘာလို ့ ငါ့ကို စိတ္၀င္စားရမွာ လဲ၊ မ ျဖစ္နိုင္တာ"
ခ်ယ္ရီက ရွက္ကိုးရွက္ကန္း မ်က္ႏွာေလးရဲကာ ျငင္းသည္။
"အရြယ္ေရာက္လာတဲ့ မိန္းကေလးတိုင္း ၾကံဳေတြ ့ေနရတယ့္ ကိစၥပဲ မဟုတ္လား။ ဘာရွက္စရာရွိလို ့လဲေနာ္"
ခ်ယ္ရီက သူမ်ား းေတြ နွင့္ မတူဘဲ ေတာ္ ေတာ္ ရိုးလြန္းပါသည္။ ေကာင္ေလးေတြ နွင့္ ေသခ်ာ စကားပင္မေျပာရဲသူ ျဖစ္သည္။ သီးသန္ ့ေနတတ္သူလည္း ျဖစ္သည္။
တစ္ခါတစ္ေလ လရိပ္သူ ့ကို အားမလုိအားမရ ျဖစ္မိသည္။ ဘာလို ့ ဒါေလာက္ေအးတာလဲ။
"အဲဒီ တစ္ေယာက္ က နင့္ကို တကယ္ေၾကြေနပံုပဲ၊ နင္က ခ်စ္စရာေကာင္းတာကိုး"
"ဟုတ္ရင္လညး္ ဟုတ္မွာ ေပါ့ ၊ ငါမသိေတာ့ဘူးဟာ"
"ခ်ယ္ရီရယ္ နင္ ကေတာ့ အဟင္း…ဟင္း"
ခ်ယ္ရီေျပာပံုေလးကို သူမ သေဘာက်ရယ္မိသည္။ တကယ့္ ေရခဲတံုးမေလးပါပဲ။
"လရိပ္ နင္က ေတာ္ ေတာ္ လွတယ္… နင့္မ်က္နွာမွာ ဘာမွန္းမသိတဲ့ ညိွဳ ့ အားတစ္မ်ိဳးရွိေနတယ္ သိလား"
လရိပ္က တစ္ခ်က္ျပံဳးျပီးမွ ဆက္ခနဲ ျဖစ္သြားလ်က္ နားမလညး္စြာ ျပန္ေမး၏ ။
"ဘာရယ္"
"နင့္မ်က္ႏွာၾကည့္ျပီး စကားေျပာရတာ မိန္းကေလးခ်င္းေတာင္ မ်က္လံုးလႊဲဖို ့ ေမ့ေနတာ"
"နင္ကလည္း ပိုလြန္းပါတယ္ဟာ"
"အဲဒါေၾကာင့္ လည္း နင္က ရည္းစားမ်ား တာေပါ့"
"ခ်စ္တဲ့ ခင္တဲ့ သူေတြ ေပါတာပါဟ၊ ငါက ဘာမွ မလုပ္ပါဘူး"
"အခုေတာင္နင့္ကို ဟိုဘက္၀ိုင္းက ေကာင္ေလးေတြ သိသိသာသာ ေငးၾကည့္ေနၾကတယ္ ေတြ ့လား"
"ဟင္ … ဟုတ္လား"
ခ်ယ္ရီ ့အေျပာေၾကာင့္ လရိပ္အေနာက္ဘက္က စားပြဲကို လွည့္ၾကည့္လိုက္သည္။
ခ်ယ္ရီေျပာတာမွန္သည္။ ေကာင္ေလးသံုးေယာက္ က လရိပ္ကို လွမ္းၾကည့္ေနၾကသည္။
လရိပ္လွည့္ၾကည့္လိုက္တာ ျမင္ေတာ့ … အလယ္က ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္ က လရိပ္ကို မ်က္လံုးတစ္ဖက္ မွိတ္ျပသည္။ သြက္လိုက္တာ ကြက္တိ။
လရိပ္ကလညး္ သူ ့ကို ျပန္ေျပာင္ျပလိုက္သည္။ ဘာရမလဲ၊ သည္လိုအညံ့မခံနိုင္။
လရိပ္ကလည္း အဲဒီ လိုပဲ။ သူမကို မ်က္လံုးမွိတ္ျပတာကို သူမက ျပန္ေျပာင္ျပသည္။ စိတ္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ သေဘာမထား။
သူမဘက္က ဘာရယ္မဟုတ္ လုပ္လိုက္တာ ျဖစ္ေပမယ့္ ဟိုက ေရာင္ ့တက္သြားမွာ ေပ့ါ။
သူမရွိတဲ့ ေနရာတိုင္းလိုလို အဲဒီ လိုပဲ ေကာင္ေလးေတြ က လႈပ္လႈပ္ရြရြ စိတ္၀င္တစား ျဖစ္လာတတ္တာပဲေလ။
သူမရဲ့ နက္ရႊန္းေတာက္ပလြနး္တဲ့ မ်က္လံုးစိုလက္လက္ေလးနွင့္ ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဘယ္သူက ခံနိုင္္ရည္ရွိမွာ တဲ့လဲ။
လရိပ္ လွ်ာေလးထုတ္ျပျပီး ေျပာင္ျပလိုက္တာကို လွမ္းၾကည့္ေနေသာ လူ တစ္ေယာက္ ကို ဖ်တ္ခနဲ ျမင္မိသည္။
လရိပ္က မ်က္လံုးကေလး ေထာင့္ကပ္ကာ…
ဟင္ … သူက ဘာလို ့လရိပ္ကို စူးစူးစိုက္စိုက္ၾကည့္ေနရတာ လဲ ဟုျပန္ၾကည့္လိုက္၏ ။
သူ ့အၾကည့္စူးစူးေၾကာင့္ လရိပ္ရင္ထဲ ေႏြးခနဲ ျဖစ္သြားရ၏ ။ ရင္ခုန္သံ ျမန္သြားသလိုပင္။
စကၠန္ ့ပိုင္းေလးအတြင္ းမွာ ျငိသြားမိတဲ့ အၾကည့္ေလးကို ရွင္းသန္ ့ မ်က္လံုးမလႊဲနိုင္။
ေကာင္မေလးကို ၾကည့္ေနတာၾကာျပီ။ သူမက ေတာ္ ေတာ္ လွသည္။
အသားျဖဴစင္ျပီး ကိုယ္လံုးေလးက အခ်ိဳးအဆက္ က်သည္။ ႏူးႏူးညံညံ ခ်စ္စရာကေလး။
အရပ္ကလည္း အလြန္ ၾကည့္ေကာင္းတဲ့ ေမာ္ဒယ္လ္ အရပ္မ်ဳးိပါ။
ဆံပင္ေလးက ဂ်ပန္စတိုင္ အီမိုပံု၀င္ေလး။
၀တ္ထားတာက ၾကိဳးေလးေတြ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနသည့္ အနက္ေရာင္ အကၤ် ီပံုဆန္းဆန္းေလး၊ ရင္ဘတ္မွာ အသည္းပံု စေတကာေလးနွင့္ ဂ်င္းပန္(န္) အတိုေလးက သူမနွင့္ လိုက္ဖက္လြန္းသည္။
တစ္ဆိုင္လံုးမွာ သူမ တစ္ေယာက္ တည္း ထင္းခနဲ လင္းခနဲ ေတာက္ပေနသည္။
ေကာင္ေလးေတြ အားလံုးရဲ့အၾကည့္က သူမဆီမွာ ပင္။
ရွင္းသန္ ့မ်က္လံုးေတြ ပင္ သူမကို လိုက္ၾကည့္ စီးေမ်ာ သြားပါသည္။
သူမႏွင့္ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေတာ့ ရွင္းသန္ ့မွာ အညိွဳ ့ခံရသူ တစ္ေယာက္ လို ေငးေမာမိသည္။ အၾကည့္မလႊဲနိုင္ေအာင္ အငိုက္မိသြား၏ ။
သူမက အၾကည့္လႊဲသြားသည့္တိုင္ ရွင္းသန့္ သူမကို လိုက္ၾကည့္ေနမိပါသည္။
အခ်ိန္ခဏေလးအတြင္ း ရွင္းသန္ ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ကို ရူးရူးမူးမူး ျဖစ္သြားသည္။
မိန္ကေလး တစ္ေယာက္ ကို ခုလို တစ္ခါမွ စြဲစြဲလမ္းလမ္း မ ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါ။
သူမ ဘယ္လိုထင္မလဲ ရွင္းသန္ ့မေတြ းမိနိုင္။
ကိုယ့္ရင္ခုန္သံကို ကိုယ္သတိျပဳမိကာ အံ့ၾသမိသည္။
ဟာ … ငါရင္ခုန္ေနပါလား။
ငါ ဘာ ျဖစ္သြားတာလဲ။
သူမကို ဘာလို ့ရင္ခုန္မိတာလဲ။
ရွင္းသန္ ့ နားမလည္။
၀ိုး …. ျဖစ္ပါ့မလား
ရင္ခုန္မိရင္ စျပီး ရႈံးျပီဆိုေသာ စကားကို သတိရလိုက္၏ ။
မင္းက ဘယ္လိုမိန္ကေလးမ်ိဳးလဲ။
မင္းကိုၾကည့္တဲ့ ေကာင္ေလးတိုင္းကိုျပန္ၾကည့္တာပဲလား။ ဘာကိုမွ အေလးအနက္မထားပံုကေလး။
သူမတို ့ တစ္ဖက္စားပြဲ၀ိုင္းက ေကာင္ေလးကို ေျပာင္ျပလိုက္တာ ရွင္းသန္ ့ျမင္သည္။
သူမက ခပ္ရႈပ္ရႈပ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ လား။ သူ အထင္မေသးခ်င္ပါ။
ကိုယ္ ပထမဦးဆံုး ရင္ခုန္မိတဲ့ မိန္းကေလးကို အဲဒီ လိုမ်ိိဳးမ ျဖစ္ေစခ်င္၊ ျဖဴျဖဴစင္စင္ကေလး ျဖစ္ေစခ်င္သည္။ စိတ္၀င္စားမိတာနွင့္ တစ္ျပိဳင္နက္ သူမကို စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။
သိပ္ကိုလွပလြန္းတဲ့သူမကို ရွင္းသန္ ့ အရမ္းသေဘာက်သည္။ သူမရဲ့ ခ်စ္သူ ျဖစ္ခြင့္ရခ်င္သည္။
ကိုယ္တန္ဖိုးထားတဲ့သူကေလးဟာ အဲဒီ လိုမ ျဖစ္ရပါဘးူ။ မင္းကိုနွစ္သက္တဲ့ ေယာက်္ားေလးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ားမ်ား မင္း ကိုယ့္ကိုပဲ ေလးနက္ရမယ္။
မင္းရဲ့စိတ္ေတြ က ကိုယ္ တစ္ေယာက္ ထဲမွာ ပဲ ရွိရမယ္။ အဲဒါ ကိိုယ့္ရဲ့ အ ျဖစ္ခ်င္ဆံုးဆႏၵပဲ။
မင္း ကိိုယ့္မ်က္စိေရွ့က ေပ်ာက္မသြားခင္ ကိုယ္တစ္ခုခုလႈပ္ရွားမွ ျဖစ္မည္ ။ အခ်ိန္ေတြ ကို သူ မေစာင့္နိုင္။
မင္းနဲ ့ခင္မင္ရင္းနွီးေအာင္ အရင္လုပ္ရမည္ ။ ဒီတိုင္းထိုင္ၾကည့္ေနလို ့ ကေတာ့ ဘာမွ ျဖစ္မလာ။
ကိုယ့္ရဲ့ ဆႏၵအတြက္ ကိုယ္ တစ္ခုခု ၾကိဳးစားရမည္ ။ ေစာင့္ဆိုင္းရတာ ေမွ်ာ့္လင့္ရတာ သူမုန္းသည္။
သူမဟာ… ကိုယ့္နွလံုးသားကို ညိွဳ ့ယူနိုင္စြမ္းရွိတဲ့ မိန္းကေလး။
ဘာမွ မသိလိုက္ရဘဲ သူမကို ထြက္သြားခြင့္မျပဳနိုင္။ အဲဒါသူ ့ဆံုးျဖတ္ခ်က္ပါ လ်င္ျမန္စြာ ခ်လိုက္တာ။
"ခ်ယ္ရီ …. နင္ သူ ့ကို သိလား"
"ဟင္… ဘယ္သူ ့ကိုလဲ"
အဲဒီ ခ်ယ္ရီဟာေလ… တကယ္လဲ ဘာကိုမွ ခ်က္ခ်င္း သေဘာမေပါက္၊ အူတူတူ နုံတံုတံုနွင့္။
"ဟိုမွာ ေလ၊ ေကာင္တာမွာ ထိုင္ေနတဲလူ"
"ေၾသာ္…."
"နင္ သိလို ့လား"
"သိတယ္ေလ၊ သူက ဒီဆိုင္ပိုင္ရွင္ နွစ္ေယာက္ ထဲက တစ္ေယာက္ ေလ၊ သူ ့နာမည္ က ရွင္းသန္ ့မိုးတဲ့၊ ေနာက္ တစ္ေယာက္ က သူရတံခြန္တဲ့၊ သူတို ့သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ က ဒီဆိုင္ကို စပ္တူဖြင့္ထားၾကတာေလ"
"ေၾသာ္ … "
"ဘာ ျဖစ္လို ့လဲ"
"ဟင့္အင္း… ဘာမွမ ျဖစ္ပါဘူး"
လရိပ္က ခ်ယ္ရီကို ဘာမွမ ျဖစ္ပါဘူးလို ့သာ ေျပာလိုက္ရတာ ၊ စိတ္ထဲမွာ ေတာ့ သူ ့အၾကည့္ေႏြးေႏြး ရင္ဖိုေနမိသည္။ ခ်ယ္ရီက သူတို ့ကိုေတာ့ သိသား။
သူႏွင့္ အၾကည့္ခ်င္း ထပ္ဆံုခ်င္ပါေသးသည္။
ခင္မင္ရင္းနွီးသြားလည္း ျဖစ္တာပဲ။
လရိပ္က 'ခင္' တတ္တာပဲဟာ။
ဟင္ …။
သူ လရိပ္တို ့ စားပဲြနားကို ေလွ်ာက္လာေနပေရာလား။
"ကၽြန္ေတာ့္ကို ထိုင္ခြင့္ျပဳပါ"
သူက လရိပ္နွင့္ ခ်ယ္ရီကို ယဥ္ယဥ္ေက်းေက်း ခြင့္ေတာင္းတာမို ့ လရိပ္ေခါင္းညိမ့္ေျဖမိသည္။
"ကၽြန္ေတာ့္နာမည္ ရွင္းသန္ ့မိုးပါ"
"ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားတို ့နွင့္ ခင္ခ်င္လို ့ပါ"
"ဟင္"
ခ်ယ္ရီက တအံ့တၾသ ျဖစ္မိသည္။
"ေၾသာ္ … ခင္ခ်င္တာပဲ ရပါတယ္၊ လရိပ္တို ့က ခင္တတ္ပါတယ္" ဟုလရိပ္က ခ်က္ခ်င္း တံု ့ျပန္သည္။
"နာမည္ က လရိပ္လား"
"အင္း …. လရိပ္စိမ္း"
"လွလိုက္တာဗ်ာ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက သူမကို အနီးကပ္ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲ ျမတ္နိုးျခင္းေတြ တိုးလို ့လာရသည္။
"ဟြန္ ့ … ပိုျပီ"
လရိပ္က မူႏြဲ ့ႏြဲ ့ေလးေျပာလိုက္မိသည္။
"တကယ္ေျပာတာပါဗ်ာ"
"ရွင့္နာမည္ ကေရာ"
"ရွင္းသန္ ့မိုး"
"ခင္ဗ်ားကို အရင္က မျမင္ဖူးဘူး"
"အင္း … ဟုတ္တယ္၊ လရိပ္က ဒီျမိဳ ့က မဟုတ္ဘူး၊ ရန္ကုန္ကေလ"
ခ်ယ္ရီက ၀င္ေျဖလိုက္သည္။
ရွင္းသန္ ့မိုး ေခါင္းတစ္ခ်က္ညိတ္၏ ။
သူ ့မ်က္လံုုးေတြ က လရိပ္မ်က္ႏွာက မခြါ။ ေငးေငးစူးစူးၾကီး။
"ေၾသာ္… လရိပ္စိမ္းက ရန္ကုန္ကလား"
"ဒီက အစ္မကိုေတာ့ ျမင္ဖူးတယ္"
"အင္း … ဟုတ္တယ္၊ ခ်ယ္ရီက ဒီနားမွာ ပဲ ေနတာေလ"
"ဒါဆို … ကိုယ္တို ့မိတ္ေဆြေတြ ျဖစ္သြားၾကျပီေပါ့ေနာ္" ဟုရွင္းသန္ ့က ဆိုလိုက္၏ ။
ဒီလိုႏွင့္ ပဲ သူတို ့သံုးေယာက္ သား စကားေဖာင္ဖြဲ ့ရင္း ခင္မင္ရင္းနွီးသြားရသည္။
ကိုယ့္အတြက္ေတာ သူမႏွင့္ ခင္မင္ရတာ ဟာ ေရႊရုပ္ေလးတစ္ရုပ္ ေကာက္ရသည့္အလား ေပ်ာ္ရႊင္ေနမိသည္။
အခ်စ္ဆိုတာကို သူမနွင့္ေတြ မွ သိခဲ့ရသည္။
ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ျဖစ္ခ်င္တာက သူမရဲ့အခ်စ္ကို ရယူပိုင္ဆိုင္လိုျခင္းပဲ ျဖစ္သည္။
သူမရဲ့အခ်စ္ကိုလိုခ်င္ျပင္းျပသည္။
ကိုယ့္ရင္ထဲက ဆႏၵေၾကာင့္ ပဲ သူမ ဘာပဲ ျဖစ္ ျဖစ္၊ ဘာပဲလုပ္လုပ္၊ ကိုယ္ခြင့္လႊတ္နိုင္လိမ့္မည္ ဟု ထင္ထားခဲ့တာ ျဖစ္သည္။
ဒါေပမယ့္ ရွင္းသန္ ့မိုး မသိေသးတာက "အခ်စ္" ဆိုတဲ့ႏူးညံ့သိမ္ေမြ ့ နက္ရႈိင္းလြန္းတဲ့အရာရဲ့ေနာက္ကြယ္မွာ အဆိပ္လိုပူေလာင္ပ်က္စီးလြယ္တဲ့ အရာေတြ ရွိေသးတယ္ ဆိုတာပဲ။
ျမင္ျမင္ခ်င္း နားလည္မႈ ရလိုက္တာ၊ခဏကေလးနွင့္သိကၽြမ္းခြင့္ ရသြားတာ … အဲဒါေတြ ဟာ ဆႏၵခ်င္းညီၾကလို ့ပါပဲ။ လက္ခုပ္ဆိုတာ ႏွစ္ ဖက္တီးမွ ျမည္ တာတဲ့။
တီးလံုးသံေလးနွင့္ တီ…တီ ျမည္ လာေသာ ဖုန္းကိုလရိပ္စိမ္းက ထူးလိုက္သည္။
"ဟဲလို"
"လရိပ္စိမ္းလား"
ရွင္းသန္ ့မိုးက သူမ ဖုန္းထူးသံေလးကို နွစ္ျခိဳက္မိသည္။
"ေၾသာ္ မဟုတ္ပါဘူး၊ ဖုန္းမွာ းေနပါတယ္ရွင္"
"ဗ်ာ … အခုေျပာေနတာ လရိပ္မဟုတ္ဘူးလား"
"အဟင္း … ဟင္း"
"ေနာက္တာပါ၊ ေျပာေလရွင္းသန္ ့၊ ဘာကိစၥရွိလို ့လဲ"
"လရိပ္က ကၽြန္ေတာ္ မွန္း ဘယ္လိုလုပ္သိေနတာလဲ"
"ရွင္းသန္ ့အသံမ်ား …. လရိပ္မွတ္မိသားပဲ"
"ေၾသာ္"
သူမက ကိုယ့္အသံကို မွတ္မိေနသည္။ ဒါဟာ ရွင္းသန္ ့မိုးအတြက္ေတာ့ ဆုလာဘ္ၾကီးတစ္ခု ရတာ ထက္ပင္ ပိုေပ်ာ္ပါသည္။ သူမက ပြင့္လင္းသည္။
"ကဲ ဆိုပါဦး၊ ဘာေျပာမလို ့လဲ"
"လရိပ္စိမး္ ဘာလုပ္ေနလဲ"
"ဟင္ … ဘာ ျဖစ္လို ့ေမးတာလဲ"
"လရိပ္ အားရဲ့လားလို ့ေမးတာပါ"
"အင္း …. အားပါတယ္၊ အခု BRITNEY SPEARS သီခ်င္းေခြ ၾကည့္ေနတာေလ"
"ေၾသာ္"
"ေျပာေလ …. ဘာလို ့ တိတ္သြားတာလဲ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက ဘာေျပာရမွန္းမသိသလို အသံတိတ္သြားျပန္သည္။ ေျပာခ်င္တာေတြ အမ်ား ၾကီး၊ ေျပာရခက္ေနတာ။
ရွင္းသန္ ့မိုးက ဘယ္မိန္းကေလးကိုမွ အခုလို ဖုန္းမဆက္ဖူးတာေၾကာင့္ ဘာေျပာရမွန္းမသိ၊ ျပတ္ေတာင္းျပတ္ေတာင္း ျဖစ္ေနသည္။ ရင္ထဲမွာ ေျပာခ်င္ေနတဲ့စကားေတြ ကေတာ့ အမ်ား ၾကီးပါ၊ ဘယ္ကဘယ္လို စေျပာရမွန္းမသိ။
"ေၾသာ္ …. မဟုတ္ပါဘူး၊ ဘာေျပာရမွန္းမသိလို ့"
"ရွင္"
လရိပ္စိမ္းက ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္းထိန္းကာ အံ့ၾသသလိုထူးလိုက္ရသည္။
"ဒါဆို ဘာလို ့ ဖုန္းဆက္ေသးလဲ ရွင္းသန္ ့ရဲ့"
"သတိရလို ့ေပါ့၊ လရိပ္ကို အရမ္းသတိရတာ မသိဘူးလား"
သူမက တိုးဖြဖြရယ္လိုက္သည္။သူ ့နွလံုးသားကို အရူးလုပ္နိုင္တဲ့ ရယ္သံခ်ိဳေလးပါ။ ထိုရယ္သံကေလးမွာ သူေက်နပ္စြာ က်ရံႈးသြားသည္။
"ဟြန္ ့ …. လြန္တာေပါ့ ကိုရွင္းသန္ ့ရဲ့၊ ခင္တာမွ မၾကာေသးဘူး"
"အဲဒါေတြ ကိုယ္မသိဘူးဗ်ာ၊ ကိုယ္အခု လရိပ္နဲ ့ေတြ ့ခ်င္တယ္၊ ေျပာေနတာၾကာတယ္ … ကိုယ္အခုပဲ ထြက္လာခဲ့မယ္"
"အင္း …. ျပီးေရာေလ၊ လရိပ္ေစာင့္ေနမယ္"
ဘာလို ့မ်ား သူ ့ဆႏၵကို လိုက္ေလ်ာမိသလဲ၊ လြယ္လြန္းရာက်မေနဘူးလား။
လရိပ္စိမ္းအတြက္ေတာ့ သူက အလြန္ဆန္းၾကယ္ေနပါသည္။ လရိပ္နဲ ့ပတ္သက္ခဲ့ဖူးသမွ် ေယာက္ ်ားေတြ ထဲမွာ သူက အရိုးသားဆံုးပါပဲ။ အရမ္းရင္ခုန္စရာလည္း ေကာင္း၏ ။
ရွင္းသန္ ့ေရာက္သြားေတာ့ သူမက တံခါးေလးဖြင့္ကာ အသင့္ေစာင့္ၾကိဳေနခဲ့သည္။
ဖုန္းထဲက ေျပာခ်င္ရာ ေျပာလိုက္ျပီး သူမကိုေတြ ့ေတာ့မွ အားနာဖို ့သတိရမိသည္။ မ်က္ႏွာေတြ ထူပူေန၏ ။
တကယ္ဆို သူမက မိန္းကေလးတစ္ဦး။ ျပီးေတာ့ တစ္အိမ္လံုးမွာ အိမ္သူအိမ္သားဆိုလို ့ သူမႏွင့္ အိမ္ေဖာ္အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးသာရွိသည္။
"လာေလ …. ရွင္းသန္ ့"
လရိပ္က ေဖာ္ေရြစြာ လွမ္းေခၚပါသည္။
"ကိုယ္ မ၀င္ေတာ့ဘူး လရိပ္၊ ကားေပၚက ေစာင့္ေနမယ္ လရိပ္ျပင္ဆင္ျပီးလာခဲ့ေလ"
"အင္း …. ျပီးေရာေလ"
လရိပ္က အ၀တ္အစားလဲဖို ့ သူ ့အခန္းဆီ၀င္သြားသည္။ ခ်က္ခ်င္း ၾကီး ဘယ္ထြက္လာပါ့မလဲ။
ရွင္းသန္ ့မိုးက ကားထဲမွာ ထိုင္ေစာင့္ေန ျဖစ္သည္။
ဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘဲ သူမျပန္ထြက္လာပါသည္။သူ အၾကာၾကီးမေစာင့္လိုက္ရပါ။
ဂါ၀န္အျဖဴ ဒူးဖံုးရံုကားကားေလးႏွင့္ ခြာခၽြန္ဖိနပ္အျမင့္ေလးက သူမနွင့္ေတာ္ ေတာ္ လိုက္ပါသည္။
၀င္းနွစ္စိုျပည္ေသာ အသားအေရ။ ၾကည္လဲ့ေတာက္ပေသာ မ်က္နက္၀န္း ရႊန္းရႊန္းကေလး။
ဆံပင္ေလးေတြ ကို ဒီအတိုင္း ျဖန္ ့ခ်ထားတာေၾကာင့္ ကပိုကရိုေလးနွင့္လွေနသည္။ သူ ့ ရင္ခုန္သံ ျမန္လာျပန္သည္။
"ဟိတ္ … ဘာၾကည့္တာလဲ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက အရွက္ေျပတစ္ခ်က္ရယ္ရင္း …
"လွလို ့ေပါ့"
"လွပါဘူး"
သူမရဲ့ ျငင္းဆိုသံေလးက မူႏြဲ ့ေန၏ း
"တကယ္ေျပာတာပါ … လရိပ္က အရမ္းလွတယ္"
"ေတာ္ ပါ ၊ လရိပ္ ေကၽြးပါ့မယ္၊ အဲေလာက္လဲ ေျမွာ က္မေနပါနဲ ့"
သူမက ေျပာေျပာဆိုဆို ကားတံခါးေလးဖြင့္ျပီး ရွင္းသန္ ့မိုးရဲ့ ေဘးခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။
"ဘယ္သြားမွာ လဲ … ရွင္းသန္ ့"
"ေအးခ်မ္းတဲ့ဆိုင္ကေလးတစ္ခု"
"အင္း … ေကာင္းပါတယ္"
သကၠလတ္ဂ်င္းသားခဲေရာင္ နွင့္ အ၀ါနွင့္လိေမၼာ္ နွစ္ေရာင္ စပ္ တီရွပ္လက္စကနွင့္ သူ ့ပံုစံကို လရိပ္သေဘာက်မိသည္။ ေဘးတိုက္သူ ့မ်က္ႏွာကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။
ခင္မင္ရင္းနွီးသြားၾကတာလည္း ျမန္လိုက္တာ အံ့ၾသစရာပင္။ ပိုျပီး အံ့ၾသစရာေကာင္းတာက တစ္ေယာက္ အေပၚ တစ္ေယာက္ ေလးနက္ေနၾကတာ၊ လြယ္လြယ္ရင္းနွီးခဲ့ေပမယ့္ ေပါ့ေပါ့ဆဆမဟုတ္။ ရွင္းသန္ ့မိုးက လရိပ္စိမ္းကို စိုက္ၾကည့္ကာ ျငိမ္သက္ေနျပီးေနာက္ တိုးသက္ညင္သာစြာ နွင့္ ဖြင့္ဟ၀န္ခံလိုက္၏ ။
"လရိပ္ကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္"
ရွင္းသန္ ့မိုးက အရဲစြန္ ့ျပီး ဖြင့္ေျပာလိုက္သည္။ ဖြင့္ေျပာလိုက္မွပဲ ရင္ထဲေပ့ါပါးသြားရသည္။ သည္စကားစုကို ရင္ထဲသိမ္းထားရတာ ခက္ခဲ ေလးလံလြန္းပါသည္။ ေျပာလိုက္မွ ရင္ထဲေက်နပ္သြားရသည္။
"ေဟာ့ေတာ့ … ေပၚတင္ၾကီးပါလား"
လရိပ္စိမ္းက သူ သည္ေလာက္အတင့္ရဲလိမ့္မည္ ဟု ထင္မထားခဲ့။ စိတ္ထဲမွာ လည္း ဘယ္လိုမွမခံစားရ။ သူ ့ကိုသာ ရယ္ခ်င္ေနမိသည္။ မျမန္လြန္းဘူးလား ရွင္းသန္ ့ရယ္။
"လရိပ္ တစ္ခုခုျပန္ေျပာပါ"
လရိပ္ သူ ့ကိုမညာခ်င္ပါ။ သူ ့ကို စိတ္ထဲသေဘာက်မိသလိုလိုပါပဲ။ လရိပ္ ဘယ္လိုေျဖရမလဲ။ ရွင္းသန္ ့မိုးလို ျပည့္စံုခံ့ညားတဲ့ သူ တစ္ေယာက္ ကို လရိပ္ျငင္းသင့္ရဲ့လား။ ျပီးေတာ့သူက လရိပ္ေတြ ့ ဖူးသည့္ ေယာက်္ားေတြ နွင့္ မတူဘူး။ လရိပ္ကို တန္ဖိုးထားျမတ္နိုးေနသည္ဆိုတာ သူ ့မ်က္လံုးေတြ ကို လရိပ္ယံုၾကည္မိသည္။
အခုမွေတြ ့တဲ့ သည္လူ တစ္ေယာက္ ကို လရိပ္ယံုၾကည္မိခ်ိန္ကေလးက တိုေတာင္းျမန္ဆန္လြန္းမေနဘူးလား။
"လရိပ္လည္း ရွင္းသန္ ့မိုးကို ခ်စ္ပါတယ္"
လရိပ္ ရွက္ရွက္နဲ ့ပဲ အေျဖေပးလိုက္ မိသည္။ တကယ္ေတာ့ လရိပ္က ဘယ္ေယာက်္ားေလးကိုမွ အေျဖျပန္မေပးခဲ့ဖူးပါ။ သူတို ့ကသာ လရိပ္ကိုခ်စ္တယ္ဟု တဖြဖြေျပာေပမယ့္ လရိပ္က ဟန္ေဆာင္ျပံဳးေလးႏွင့္ မသိဟန္ေဆာင္ေနက်ပါ။ လရိပ္ႏႈတ္ခမ္းက ဘယ္သူ ့ကိုမွ "ခ်စ္ပါတယ္" လို ့ အေျဖျပန္မေပးခဲ့ဖူးပါ။ သူ ့ကိုမွ …
သူနွင့္က်မွ လရိပ္ ဘာ ျဖစ္သြားရတာ လဲ။ သူ ့ကို ခ်က္ခ်င္း ယံုၾကည္ေနမိတာ ဘာလို ့လဲ လရိပ္မသိ …
လရိပ္ႏႈတ္ခမး္က သူ ့အလိုလို အေျဖေပးလိုက္ မိတာ။ စဥ္းစားခ်ိန္ပင္ မရလိုက္ပါ။
"ဟာဗ်ာ … ၀မ္းသာလိုက္တာ လရိပ္ရာ"
သူက မခ်င့္မရဲေျပာျပီး … လရိပ္ လက္ဖမိုးေလးကိုလာဆုပ္ကိုင္သည္။ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ …။
ရွင္းသန္ ့ရင္ထဲ တအားေပ်ာ္သြားရသည္။ လရိပ္ေျပာပံုေလးက ခ်စ္စရာ၊ ေက်နပ္စရာ ေကာင္းလြန္းသည္။ သူမရဲ့ ဟန္မေဆာင္တတ္ဘဲ ပြင့္လင္းတဲ့ ဟန္ပန္ေလးကို ရွင္းသန္ ့ပိုလို ့ ျမတ္နိုးသြားရသည္။ ေစ်းကိုင္တာ၊ အိုင္တင္ခံတာ၊ အခ်ိန္ဆြဲထားတာေတြ မရွိ၊ ဟန္ေဆာင္မႈ မပါေသာ ခ်စ္သူမိ်ဳးပဲ သူကလိုခ်င္ခဲ့တာပါ။
သူ ့စိတ္ကူးထဲက ခ်စ္သူမ်ိဳးက လရိပ္လိုပါပဲ။ မိန္းကေလးပီပီ အခ်ိန္ယူစဥ္းစားမယ္ဆိုလည္း သူကေစာင့္ရမွာ ပါ။ ဒါက တစ္ဘ၀စာအေရး ။
အင္း … အဲ့ဒီေလာက္ၾကီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လညး္မေတြ းထားေသးတာအမွန္။
ႏွစ္သက္္ သေဘာက်လို ့ လက္တဲြၾကမယ္ … ဒါေလာက္ပါပဲ။
တစ္ဘ၀စာ လက္တြဲ ၾကဖို ့ ဆိုတာ ကေတာ့ …
နားလည္မႈ ၊
သစၥာတရား၊
အေပးအယူမွ်ဖို ့၊
ျပီးေတာ့ … မိဘ အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကည္ျဖဴဖို ့၊
ဘ၀တစ္ခု တည္ေဆာက္ဖို ့ လံုေလာက္ေသာ ေငြေၾကးဥစၥာ …
စီမံကိန္းဆြဲျပီး ၾကိဳးစားရမွာ …
လရိပ္ကိုလည္း ေလ့လာရဦးမည္ ၊
ရည္းစားထားတာကလြယ္သည္၊
လက္ထပ္ဖို ့က နက္ရိႈင္းသည္။
ထည့္ေတြ းရမွာ သံုးသပ္ရမွာ စဥ္းစားရမွာ ေတြ အမ်ား ၾကီးပါ။
တည္ေဆာက္ျပီးမွ မပ်က္စီးခ်င္ …
မတည္ေဆာက္ခင္ကတည္းက အေျခခိုင္မွ ျဖစ္မွာ ေသခ်ာမွ ျဖစ္မွာ …
ရွင္းသန္ ့မိုးက ေလာေလာဆယ္ ဘာမွမစဥ္းစား။ လရိပ္ကိုသူ ဘယ္ေလာက္ထိခ်စ္လာမလဲဆိုတာ ခန္ ့မွန္းမရေသးပါ။
လရိပ္ဘက္ကေရာ သူ ့အေပၚဘယ္ေလာက္ထိ ရည္ရြယ္သလဲ။ အဲဒါလည္း အရမ္းအေရး ၾကီးသည္။ တစ္ဖက္သတ္စိတ္ကူးၾကီးနွင့္ "ေမ်ာ" မေနခ်င္ပါ။ လရိပ္က နားလည္ရ ခက္မလိုလိုနွင့္ ပြင့္လင္းေနသည္။ ပြင့္လင္းမလိုလိုနွင့္နားလည္ရခက္ပါသည္။
အေျဖရတာ က္ို ၀မ္းသာေက်နပ္ပါသည္။
အထင္တေသးလညး္မ ျဖစ္မိပါ။ သည္ေန ့ကစျပီး လရိပ္ဆိုေသာ ေကာင္မေလးကုိ နားလည္ေအာင္ေလ့လာရပါမည္ ။ သူ ့ခ်စ္သူကေလး ျဖစ္လာျပီမဟုတ္လား။
"ကိုယ္တို ့ တစ္ျမိဳ ့လံုး ေလွ်ာက္လည္ရေအာင္"
"အရမ္းေကာင္းတာပဲ"
"လရိပ္သြားခ်င္တဲ့ ေနရာမွန္သမွ် လို္က္ပို ့မယ္"
"အင္း"
"ညဘက္ဆို ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးမွာ ထိုင္ၾကမယ္၊ သီခ်င္းနားေထာင္၊ စကားေျပာ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက လွပေသာ အစီအစဥ္ေတြ ေရး ဆြဲကာေန၏ ။
ခ်စ္သူဘ၀အစဆိုတာ ရင္ခုန္ၾကည္နူးဖြယ္ရာ အမွတ္တရမ်ား စြာ ရွိရမွာ …
တကယ္လို ့တစ္သက္လံုးအတြက္ ရည္ရြယ္ခဲ့ျပီဆိုရင္လည္း ထိုအမွတ္တရမ်ား က တစ္သက္စာ ျဖစ္သြားလိမ့္မည္ ။
လရိပ္ဘက္က သူ ့ကို တစ္ေန ့ေန ့မွာ လက္တြဲ ျဖဳတ္ လမ္းခြဲသြားခဲ့လည္း သူက ခံနိုင္ရည္ရွိရွိ က်န္ရစ္မွာ ပါ။
စခ်စ္ကတည္းက ကတိေတြ ၊ သစၥာေတြ ၊ သေဘာတူညီမႈ ေတြ ဘာမွမပါ။
လြတ္လပ္ေပါ့ပါးေသာ အခ်စ္သန္ ့သန္ ့ ဘာခ်ည္ေနွာင္မႈ မွ မပါခဲ့။
လိေမၼာ္ေရာင္ တီရွပ္လက္တို အခံမွာ စိမ္းျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့တီရွပ္လက္တိုကို ထပ္၀တ္လိုက္သည္။
ေဘာင္းဘီကိုေတာ့ sky blue အျပာေဖ်ာ့ေဖ်ာ့ ဂ်င္းမိႈတက္ကို ၀တ္လိုက္ျပီး ေရေမႊးဆြတ္ျပီးတာနွင့္ ရွင္းသန္ ့မိုးျပင္ဆင္မႈ က ျပီးသြားျပီ။
"ေၾသာ္မ်က္မွန္"
အခန္းထဲက "ေရဘင္" မ်က္မွန္ကို သတိတရ ထုတ္ယူလိုက္၏ ။
ဘြတ္ရွဴး အနက္ေရာင္ ကို ဖိနပ္စင္မွဆြဲယူလိုက္ျပီး ဖိနပ္ကၾကိဳးေတြ ကို ထိုင္ခ်ည္ေနရင္း သူရတံခြန္ကို ေလာေဆာ္လိုက္သည္။ ၾကာလို ့မ ျဖစ္ပါ။
"ေဟ့ေကာင္ သူရ … ျမန္ျမန္လုပ္ေလကြာ"
သူရတံခြန္က ဘာမွမျပင္ဆင္ရေသးပါ။ သူ အတင္းေခၚလို ့သာ လိုက္ရမွာ ၊ သူရတံခြန္က သိပ္လိုက္ခ်င္တာမဟုတ္။ခ်စ္သူ ျဖစ္ျပီးေနာက္ နွစ္ေယာက္ တည္း ေလွ်ာက္လည္ၾကဖို ့စီစဥ္ထားတာေၾကာင့္ သူရက အားနာျပီး မလိုက္ခ်င္ပါ။
ရွင္းသန္ ့မိုး ကေတာ့ ဘယ္သြားသြား၊ အတူတူသြားေနက် သူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္တာေၾကာင့္ သူရတံခြန္ကို မထားခဲ့ခ်င္ပါ။ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို ့ သူရတံခြန္ တစ္ေယာက္ သာရွိတာမဟုတ္လား။
သူပါေတာ့ေ၇ာ ဘာ ျဖစ္လို ့လဲ။
ရွင္းသန္ ့မိုးအတြက္ေတာ့ အေနွာင့္အယွက္မ ျဖစ္ပါ။
No Problem.
No disturb.
"ျပီးပါျပီကြာ၊ မင္းကလဲ ေလာေနလိုက္တာ …"
သူရတံခြန္က ရွင္းသန္ ့မိုးကို ၾကည့္မရသလို ဆိုသည္။ အလိုလိုေနရင္း ၾကည့္မရတာ ။
"ေလာေနတာ မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ လရိပ္ အၾကာၾကီးေစာင့္ေနရမွာ စိုးရိမ္လို ့ပါ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက ရွင္းျပသည္။
"အ ျဖစ္သည္းေနလိုက္တာ၊ ငါေတာ့ မင္းကိုၾကည့္မရခ်င္ေတာ့ဘူးကြာ"
"ေဟ့ေကာင္ … မနာလိုမ ျဖစ္ေၾကးေလကြာ၊ မင္းအလွည့္ေရာက္မွ မင္းသိလိမ့္မယ္"
"ဟုတ္ပါတယ္ကြာ … ငါ မင္းနဲ ့ ျပိဳင္မေျပာေတာ့ပါဘူး"
သူရတံခြန္က သူ ့ကို လက္ေလွ်ာ့သြားသလိုဆိုသည္။
"ေအး … ဒီလိုမွေပါ့ကြာ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက ေက်နပ္သြားသလိုေျပာသည္။
ဒီေကာင္က မခ်စ္ဖူးေသးေတာ့ သူ ့ေကာင္မေလးအေပၚ အရူးအမူး ျဖစ္ေနရွာသည္။
လရိပ္စိမ္းဆိုသည့္ သူမက မူယာ မာယာမ်ား လြန္းသည္ဟု သူရတံခြန္ ထင္သည္။
အခုခ်ိန္မွာ ေတာ့ ရွင္းသန္ ့မိုးက ခ်စ္စိတ္မႊန္ေနေတာ့ သူရဘာေျပာေျပာ နား၀င္မည္ မထင္ပါ။
လရိပ္စိမ္း ကားနားေလွ်ာက္လာေသာ အခါ သူရတံခြန္က အလိုက္တသိ ေမာင္းသူေနရာ ေျပာင္းထိုင္လိုက္သည္။
လရိပ္နွင့္ရွင္းသန္ ့မိုးက ကားေနာက္ခန္းတြင္ အတူထိိုင္လိုက္သည္။
လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လံုး သူတို ့နွစ္ေယာက္ က စကားေတြ တတြတ္တြတ္ေျပာရင္း လိုက္ပါလာၾကသည္။
သူရတံခြန္က ကားစတန္းမွာ ကားရပ္သည္ဆိုလွ်င္ မထင္မွတ္ေသာ ျပႆနာတစ္ရပ္က ေပၚေပါက္လာသည္။
"ေဟ့ … လရိပ္"
"ေၾသာ္ … ကိုပိုင္"
ခပ္ေခ်ာေခ်ာ လူရြယ္ တစ္ေယာက္ က ကားနား ေလွ်ာက္လာျပီး လရိပ္စိမ္းကို ႏႈတ္ဆက္လိုက္၏ ။
ျပီးေတာ့ … သူ ့ႏႈတ္ဆက္ပံုက တရင္းတနွီးရွိသည္။
လရိပ္ကို လာေခၚပံုက သူ ့ရည္းစား တစ္ေယာက္ လိုပင္။
လရိပ္မ်က္နွာက သူ ့ကို ျမင္ျမင္ခ်င္း စိတ္ရႈပ္သြားပံုရသည္။ျပီးမွ ရွင္းသန္ ့မိုးဘက္လွည့္ကာ မ်က္ႏွာငယ္ေလးႏွင့္ ေတာင္းပန္သလို ၾကည့္လာလို ့ရွင္းသန ့္က တစ္ဖက္လွည့္ေနလိုက္သည္။ သူမက အျပစ္လုပ္ထားသည့္ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္ လို သူ ့လက္ေမာင္းကို အားကိုးသလို လာဆုပ္ကိုင္သည္။ ခုမွ ေနာင္တ ရေနျပီလား။
"ဘာၾကည့္ေနတာလဲ လရိပ္ … ကၽြန္ေတာ္ ့ကို မမွတ္မိဘူးလား"
သူက ရိတိတိေမးလိုက္သည္။
"ကိုပိုင္ ဘယ္တုန္းက ျပန္ေရာက္တာလဲ"
"ေျပာမယ္ေလ … လာ လိုက္ခဲ့"
"ဟင့္အင္း … လရိ္ပ္ မလိုက္ေတာ့ဘူး"
"လာစမ္းပါ လရိပ္ရဲ့ … မင္းဒီလို ေရွာင္ေျပးဖို ့ မၾကိဳးစားစမ္းပါနဲ ့"
"လရိပ္တို ့ ေနာက္မွပဲ ေအးေဆး ေတြ ့ၾကရေအာင္ေနာ္"
လရိပ္ကို သူ ့ကို ေခ်ာ့ေမာ့ေျပာလိုက္သည္။
"မရဘူး လရိပ္၊ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္တစ္ခါညာဖို ့ မၾကိဳးစားပါနဲ ့"
သူရတံခြန္က လရိပ္တို ့အေျခအေနကိုၾကည့္ျပီး အေတာ္ စိတ္ပ်က္သြားမိသည္။
ရွင္းသန္ ့မိုးကိုၾကည့္ေတာ့ … သူကလည္း အေတာ္ ၾကီးမ်က္နွာပ်က္ေနေလသည္။
"ဒီလိုရႈပ္တဲ့ မိန္းကေလးကိုမွ မင္းဘာလို ့ခ်စ္ရတာ လဲကြာ။ ငါေတာ့ နားမလည္ေတာ့ဘူး"
"လရိပ္ အခ်ိန္သိပ္မရဘူး ကိုပိုင္"
"ခဏေလးပဲ၊ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကိုယ့္ေနာက္ ခဏေလာက္လိုက္ခဲ့ပါ လရိပ္ရာ"
ထိုေကာင္ေလးပံုၾကည့္ရတာ ဇြတ္တရြတ္ လုပ္တတ္ပံုရသည္။ လရိပ္ကို မလိုက္မခ်င္း အတင္းေခၚေနသည္။ ဒါဟာ ကိုယ္သိပ္ခ်စ္တဲ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ရဲ့ အရႈပ္ေတြ ပဲေပါ့။ ခ်စ္သူေတြ ျဖစ္ျပီး ပထမဦးဆံုး ေလွ်ာက္လည္ၾကသည့္ေန ့မွာ ပင္ စိ္တ္ရႈပ္စရာ သူမရဲ့ ဇာတ္လမ္းေဟာင္းေတြ က ေပၚလာခဲ့သည္။
ကို္ယ့္အတြက္ေတာ့ မင္းက ပထမဦးဆံဳး မိန္းကေလးပဲ။ မင္း ကေတာ့ ကိုယ္ တစ္ေယာက္ တည္းမဟုတ္တာကို ရွင္းသန္ ့မိုးရင္ထဲ ခံျပင္းမိသည္။
ခတ္ေနတာက ရွင္းသန္ ့မိုးနွလံုးသား။
သူမအေၾကာင္းေတြ ကုိ သိလ်က္နဲ ့ ဆက္ခ်စ္ေနမိတာဘာေၾကာင့္ လဲ၊ ပစ္ပစ္ခါခါ မလုပ္ရက္တာ၊ ေနာက္မဆုတ္နိုင္တာ။
သူမကို ဘာလို ့ မုန္းလို ့မရတာ လဲ။
ေတြ ေ၀လြန္းတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ရွင္းသန္ ့မိုး မေက်မနပ္ ျဖစ္မိသည္။ သူရတံခြန္က ဘယ္လိုျမင္မလဲ။
"ကိုပိုင္ ဘာေျပာစရာရွိလို ့လဲ"
"သူတို ့ေရွ ့မွာ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာရမွာ လား"
"ရွင္းသန္ ့ … လရိပ္ ခဏ စကားသြားေျပာဦးမယ္"
လရိပ္စိမ္းက သူမေဘးကသူ ့ကိုလွည့္ၾကည့္ျပီး ခြင့္ေတာင္းသည္။ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုေတာ့ သူ မမာေက်ာနိုင္။
"ရတယ္ … သြားေပါ့"
ရွင္းသန္ ့မိုးက ဘာမွမ ျဖစ္သလို ခပ္ေပ့ါေပါ့ ဆိုမိသည္။ ေလးနက္ေနရင္ အၾကီးအက်ယ္ ေပါက္ကြဲရမွာ ။
ဘာလို ့အဲဒီ လို ေျပာလိုက္မိမွန္း ရွင္းသန္ ့မိုး မသိ။
ရင္ထဲ ခံစားေနရတာ ကသတ္သတ္၊ သူမေရွ ့မွာ ေၾကကြဲပံုမျပဘဲ ဘာမွမ ျဖစ္သလို ေနျပခ်င္တာက သတ္သတ္ ျဖစ္ေနသည္။
ဒါဟာ မာနလား … ေယာက်္ားသိကၡာလား။
ကိုယ့္ခ်စ္သူက ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ကိုယ့္ကိုထားျပီး တျခား တစ္ေယာက္ နွင့္ စကားသြားေျပာတာကို ေက်နပ္ေနေလာက္ေအာင္ သူ သေဘာထားမၾကီးတာ အမွန္။
သူ ့မ်က္ႏွာက မျပံဳးနိုင္ေလာက္ေအာင္ သုန္မႈ န္ေနရသည္။ သူရတံခြန္က အလိုက္သိစြာ ဘာတစ္ခြန္းမွ ၀င္မေမး။
လရိပ္နွင့္ ထိုေကာင္ေလးက ကားနွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းေနရာသို ့ ေလွ်ာက္သြားၾက၏ ။
အခုလိုပဲ ကိုယ္တို ့ နွစ္ေယာက္ ၾကား မင္းရဲ့ဇာတ္လမ္းေဟာင္းေတြ က ေနရာတကာ အရိပ္လို လိုက္ေနေတာ့့မွာ လား။
မင္းကို ကိုယ္ဘယ္လိုနားလည္ရမလဲ။
မင္း ကိုယ့္ကို ဘာလို ့ အေျဖျပန္ေပးခဲ့ေသးလဲ။
"ကဲ … ေျပာစရာရွိတာ ျမန္ျမန္ေျပာပါ ကိုပိုင္ ဟိုမွာ လရိပ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေစာင့္ေနတယ္"
"အဲဒီ ေကာင္နဲ ့ လရိပ္နဲ ့က ဘာေတြ လဲ"
"အဲဒါ ကိုပို္င္နဲ ့မဆိုင္ပါဘူး"
"ဘာလဲ လရိပ္က ကၽြန္ေတာ္ ့ကိုျဖတ္တဲ့သေဘာလား"
"လရိပ္ ရွင့္ကို ဘယ္တုန္းကမွ လက္ခံတယ္လို ့မေျပာဖူးဘူး"
"ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ့အခ်စ္ကို လွည့္စားခဲ့တာေပါ့"
"အို လရိပ္ ဘယ္သူ ့ကိုမွ မလွည့္စားပါဘူး၊ ရွင္သိပ္ကိုမွာ းေနျပီ ကိုပိုင္၊ လရိပ္ ရွင့္ကို ျပန္ခ်စ္တယ္လို ့ မေျပာမိပါဘူး"
"ဒါဆို … ကၽြန္ေတာ္ ့ကို ဘာလို ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ေပးတာလဲ"
သူက လရိပ္ပခံုးနွစ္ဖက္ကို ဖ်တ္ခနဲ ဆုပ္ကိုင္ျပီးဆိုလာ၏ ။
"ဖယ္ပါ"
လရိပ္က သူ ့လက္နွစ္ဖက္ကို ပခံုးေပၚမွရံုးဖယ္လိုက္၏ ။
"ကၽြန္ေတာ္ သိတာ ကေတာ့ လရိပ္က ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူပဲ၊ အဲဒါ မေျပာင္းလဲဘူး"
"ရွင္ သြားေတာ့ … ကိုုပ္ို္င္"
"ဟာ …. လရိပ္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဒီလိုမေျပာပါနဲ ့"
"လရိပ္နဲ ့ ရွင္နဲ ့ ဘာမွမဆိုင္ေတာ့ပါဘူး"
"လမ္းခြဲေတာ့မယ္ ဆိုပါေတာ့"
"ဟုတ္တယ္"
"ေနာက္ထပ္ အသစ္ရွိေနျပီေပါ့ … ဟုတ္လား"
"အဲဒါ ငါ့ကိစၥပါ"
"ကၽြန္ေတာ့္ကို လာပတ္သတ္တာ လွည့္စားရံုသက္သက္ေပါ့ … ဟုတ္လား"
"နင္ထင္ခ်င္သလို ထင္နိုင္တယ္၊ ငါ့ကိုထပ္ျပီး လာမေနွာင့္ယွက္နဲ ့ … ဒါပဲ"
သူ ့ကိုေျပာျပီးတာနဲ ့ လရိပ္က ဆတ္ခနဲ လွည့္ထြက္လာခဲ့သည္။
သူနွင့္ ဇာတ္လမ္းေတြ က ရပ္တန္းက ရပ္ခဲ့တာပင္ ၾကာခဲ့ပါျပီ။ အခုမွ လာျပီး ျပႆနာရွာေနတာ။
သူ ့အေၾကာင္းေတြ ကို သိလိုက္ကတည္းက လရိပ္ ေရွာင္ေနတာ။ သူ ့ဖုန္းဆိုလည္း မကိုင္တာၾကာခဲ့ျပီ။
"လရိပ္ … ကၽြန္ေတာ္ မေက်နပ္ဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ တို ့ ထပ္ေတြ ့ဦးမယ္၊ ၾကားလား"
သူ ထပ္ေအာ္ေျပာေပမယ့္ လရိပ္စိမ္းက မၾကားသေယာင္ေဆာင္ျပီး ဆက္ေလွ်ာက္ခဲ့သည္။
သူမေျခလွမ္းေတြ က ပမာမခန္ ့ဟန္ႏွင့္ ခပ္ေအးေအးပါပဲ။ သူမကို လွမ္းၾကည့္ေနမိတဲ့ ရွင္းသန္ ့မိုးရင္မွာ ေတာ့ သူမေၾကာင့္ ေဒါသေတြ ဆူေ၀ျပီး ပူေလာင္လ်က္ရွိသည္။ သည္ျပႆနာက သည္ေလာက္နွင့္ျပီးသြားမွာ လား၊ သူ ေရငံုႏႈတ္ပိတ္ ေက်နပ္လိုက္ရမွာ လား၊ ရင္ထဲမွာ တအံုေႏြးေႏြးနွင့္ ဖုထစ္ေနေတာ့မွာ ၊ သည္ျမင္ကြင္းက မ်က္လံုးထဲ စူး၀င္သြားခဲ့ျပီ၊ ေမ့ေပ်ာက္လို ့ ရမွာ မဟုတ္။
ကိုယ္က မ်က္ႏွာမမ်ား ဘဲ …. မင္းက မ်က္နွာမ်ား တဲ့ မိန္းကေလး ျဖစ္ေနပါေရာလား ေျပာင္းျပန္။ တကယ္ဆို … ေယာက်္ားေလး ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ကို စိတ္ပူ သ၀န္တိုျပီး မင္းက လိုက္လံပိတ္ပင္ တားဆီး ပူေလာင္ေနရမွာ …
အစကတည္းက ရႈပ္ရႈပ္ယွက္ယွက္ သူက လုပ္တတ္သူမဟုတ္။
ဘာေတြ လဲ လရိပ္ရယ္ …
ကိုယ့္အသည္းကိုခဲြဖို ့ မင္း ၾကံရြယ္ေနတာလား … ကိုယ္ဘာေတြ ၾကံဳေတြ ့ရဦးမွာ လဲ၊ ျပီးေတာ့ … ကိုယ္ဘာလို ့ မင္းကို နစ္နစ္၀င္၀င္ ခ်စ္မိသြားခဲ့ရတာ လဲ။
သူ ့အတြက္ေတာ့ လရိပ္စိမ္းဆိုေသာ မိန္းကေလးဟာ ထူးဆန္းလြန္းပါသည္။ သူ ့နွလံုးသားကို ညႊတ္က်ေစခဲ့သည္။ တစ္ေန ့တစ္ေန ့ သူမအတြက္ အခ်ိန္ေပးရတာ နွင့္ ရွင္းသန ့္မိုးမအားပါ။ ဆိုင္ကိုေတာင္ တစ္ေန ့တစ္ခါပဲေရာက္ ျဖစ္ေတာ့သည္။ သူရက နားလည္ေပးလို ့ ေတာ္ ေသးသည္။
တကယ္တမ္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ ေယာက္ ကို ရူးရူးမူးမူးၾကီး ခ်စ္မိသြားလိမ့္မယ္ဟု ကိုယ့္ကိုယ္ကုိမထင္ခဲ့မိ။
အခ်စ္ၾကီးေတာ့ အမ်က္ၾကီးတယ္ ဆိုရမလား။ သူမႏွင့္ ပတ္သက္လာလွ်င္ ရွင္းသန္ ့မိုးရင္ထဲ ထိခိုက္လြယ္သည္။ ဘာကိုမွ ခြင့္မလႊတ္နိုင္ခဲ့ပါ။ ဘာလို ့ အဲဒီ လို ျဖစ္သြားရသလဲ မသိ။
"ကိုယ္တို ့ လက္ထပ္ျပီး အတူတူေနခ်င္တယ္ လရိပ္ရာ"
နားလည္မႈ လြဲတာေတြ ၊ ညိွႏႈိင္းလုိ ့မရတာ ေတြ အဲသည္က စခဲ့တာပါ။ သူ ့ ဘက္ကေလးနက္စြာ ေျပာမိတာ။
ခ်စ္ျမတ္နိုးလြန္းလို ့ … သူမကို တန္ဖိုးထားလြန္းလို ့ လက္ထပ္ခြင့္ေတာင္းတာကို သူမက …
"ေၾသာ္ … ရွင္းသန္ ့ကလဲ၊ လရိပ္က အခုမွ ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတာကို၊ လရိပ္ တစ္ေယာက္ ေယာက္ နဲ ့ လက္ထပ္လိုက္ျပီး အခ်ဳပ္အေနွာင္ထဲေရာက္သြားမွာ ကို မလိုလားဘူး၊ အခုလိုပဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနၾကရေအာင္ေနာ္၊ ဘာကိုမွမစဥ္းစားပါနဲ ့၊ အခ်ိန္ေတြ အမ်ား ၾကီးရွိပါေသးတယ္"
ဟု သူမက ေခ်ာ့ေမာ့ရွင္းျပတတ္သည္။
"ကိုယ္ေျပာတာ အဲဒီ လိုမဟုတ္ဘူး၊ မင္းကိုယ္နဲ ့ လက္ထပ္ျပီးရင္လည္း အခုလိုပဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေနနုိင္တာပဲ၊ မင္းကို ကိုယ္ မခ်ဳပ္ေနွာင္ထားပါဘူး"
ရွင္းသန္ ့မိုးစိတ္ထဲ သူမရဲ့မေရမရာေျဖပံုကို မေက်နပ္ခ်င္ပါ။ တကယ္ဆို သူမ မိ္္န္းကေလး တစ္ေယာက္ ပါ။ သူမနွင့္ အဲဒီ ကိစၥနွင့္ပတ္သက္ျပီး ေဆြးေႏြးလိုက္တိုင္း ေရွာင္ထြက္သြားတာ ဘာသေဘာလဲ။ ကိုယ့္ကို မင္းက အေပ်ာ္တြဲ ေနတာလားဟု အေတြ း၀င္လာခဲ့ေတာ့သည္။
"ဟုတ္တယ္ … လရိပ္က လက္မထပ္ခ်င္ဘူး၊ လရိပ္ကို မခ်စ္နဲ ့ေတာ့၊ တျခား တစ္ေယာက္ ေယာက္ ေျပာင္းၾကိဳက္လိုက္ေတာ့ … ဒါပဲ ထပ္တလဲလဲ ေျပာမေနနဲ ့"
သူမဘက္ကစျပီးတင္းမာလာခဲ့သည္။
သူမစကားသံေတြ က သူ ့အတြက္ နားထဲ သံရည္ပူေတြ ေလာင္းထည့္လိုက္သလို ပူေလာင္ေစသည္။ ခံရခက္လြန္းသည္။ သူမကို ထိုကိစၥနွင့္ပတ္သက္ျပီး မေဆြးေႏြးေတာ့ဘဲ ေမ့ထားျပန္ေတာ့လည္း …
"ရွင္းသန္ ့က အရင္လို မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ လရိပ္ကို မခ်စ္ေတာ့ဘူးထင္တယ္ " တဲ့။
သူမနွင့္ပတ္သက္ျပီး ရွင္းသန္ ့ရင္ထဲ ရႈပ္ေထြးလာရသည္။ သူက ကစားစရာ အရုပ္တစ္ခု ျဖစ္ေနျပီလား။
ကိုယ့္ကို နားမလညး္နိုင္တာကို ခံျပင္းဆံုးပါပဲ။
တကယ္တမ္း သူမဆီလည္း သိပ္မသြား ျဖစ္ေတာ့ပါ။ သူမကလည္း ကိုယ့္ကို အဆက္အသြယ္ ျဖတ္ထားေလသည္။ သူမဆီ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း ဖုန္းက "Busy" မအားျပန္။
ရင္ထဲခံစားေနရတာ ေတြ ကသတ္သတ္၊ မေက်နပ္တာကသတ္သတ္၊ သတိရလြမ္းဆြတ္ေနတာက သတ္သတ္၊ ရသေပါင္းစံုကို ခံစားေနသည္။
သူမဘက္က ေနနိုင္တာကို ထူးျပီး အံ့ၾသမေနေတာ့ပါ။ ကိုယ့္ေရွ ့မွာ ဘယ္နွေယာက္ ေလာက္ကို ဒီလိုအရူးလုပ္ျပီးျပီလဲ။
သူမကို ျမင္ေတြ ့ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့တာေၾကာင့္ သူမဆီကို မသြား ျဖစ္ေတာ့ပါ။
သတိရလွ်င္ သူမအေၾကာင္းေတြ ကို သူရတံခြန္ကိုပဲ ရင္ဖြင့္ ေျပာျပမိသည္။
ရင္ဖြင့္စရာ သူငယ္ခ်င္းဆိုလို ့ သူရတံခြန္ တစ္ေယာက္ ပဲရွိသည္။ သူရတံခြန္ကလည္း ကိုယ္နွင့္လရိပ္ အေၾကာင္းကို စ,လယ္,ဆံုး သိထားသူပါ။
"လရိပ္ အရမ္းရက္စက္တယ္ တံခြန္ရာ၊ ငါ့ရင္ထဲမခံစားနိုင္ဘူး၊ သူ ့ကိုေမ့လို ့လဲမရဘူးကြာ၊ ငါ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ"
ဟု သူရတံခြန္ဆီ ရင္ဖြင့္ေတာ့ သူရတံခြန္ကပါ စိတ္မေကာင္းေတာ့။
အတူတူေနၾကတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ မို ့ တစ္ေယာက္ ခံစားခ်က္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္နိုင္ပါသည္။
"မင္းကလည္း စိတ္မေကာင္းမ ျဖစ္ပါနဲ ့၊ ေနာက္ေတာ့ သူနားလည္လာမွာ ပါ။ မင္းက သူ ့ ခ်စ္သူပဲ၊ တျဖည္းျဖည္း နား၀င္ေအာင္ ရွင္းျပေပါ့ကြာ"
ရွင္းသန္ ့မိုး ေခါင္းညိတ္ျပမိသည္။
"ငါ သူ ့ကို အရမး္ခ်စ္တယ္ကြာ၊ သူ စိတ္ညစ္ေအာင္ ငါမေျပာေတာ့ဘူး၊ သူငါ့ကိုခ်စ္ေနရင္ ျပီးတာပဲ"
ရွင္းသန္ ့မိုး သူမအေပၚ လိုက္ေလ်ာလိုက္မိသည္။ သူမကို ခ်စ္တဲ့စိတ္ တစ္ခုတည္းနွင့္ ခြင့္လႊတ္ဖို ့၊ သူမကို နားလည္ဖို ့ ၾကိဳးစားမိသည္။ သူ ့ဘက္က မျပတ္သား။
သူမကို ရွင္းသန္ ့မိုး ျပန္ဆက္သြယ္ခဲ့သည္။ အရင္ကလိုပဲ သူမႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး သြားလာလည္ပတ္ၾကသည္။ သူမ မေျပာေစခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုလည္း မေျပာတာ့ပါ။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ သူမ ကိုယ့္ကို နားလည္လာမွာ ပဲလို ့ ယံုၾကည္ထားခဲ့သည္။
သူမကိုလည္း ရင္ထဲ ထပ္ခ်စ္စရာ မက်န္ေတာ့ေအာင္ အစြမ္းကုန္ခ်စ္ခဲ့ရသည္။
ရွင္းသန္ ့တို ့ကို ၾကည့္၍ သူရတံခြန္လည္း ေပ်ာ္ေနခဲ့၏ ။
သူ ့ခံစားမႈ အားလံုးနည္းပါးသိေနခဲ့တာေၾကာင့္ လရိပ္နွင့္ ျပန္လည္ေျပလည္သြားတာကို သူရတံခြန္လည္း ၀မ္းသာမွာ ပါ။
သူမနွင့္စိတ္ဆိုးျပီး မေခၚဘဲေနခဲ့ရာမွ ျပန္ေခၚလုိက္ျပန္ေတာ့လည္း သူမက ကိုယ့္ကိုခ်စ္ေနသားပဲ ဟု ခံစားမိသည္။
"ကိုယ့္အျပင္ မင္းတျခား တစ္ေယာက္ မထားရဘူး" ဆိုျပီး သူမဆီက ကတိေတြ အတင္းအက်ပ္ေတာင္းမိသည္။
သူမကလည္း ကိုယ္ယံုၾကည္ေအာင္ ကတိေတြ အထပ္ထပ္ေပးခဲ့ပါသည္။
သူမနွင့္အတူရိွေနတဲ့ ေန ့ရက္ေတြ မွာ မေျပလည္တာေတြ အကုန္ေမ့ျပီး၊ အေပ်ာ္ဆံုးခ်စ္ရက္ေတြ ျဖစ္ခဲ့သည္။
သူမနွင့္အတူ ႏႈတ္ခမ္းမေစ့နိုင္ေအာင္ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့သည္။
ထိုအေပ်ာ္ရက္ေလးေတြ မွာ ပဲ သူ မထင္မွတ္ထားတဲ့ သတင္းတစ္ခုက ေရာက္လာခဲ့၏ ။
"ရွင္းသန္ ့ … လမ္းထိပ္ကအေခြဆိုင္က ေဇဇ ဆိုတဲ့ေကာင္ေလးနဲ ့ လရိပ္နဲ ့ တြဲ ေလွ်ာက္သြားတာ ငါေတြ ့လိုက္တယ္"
သူရတံခြန္က ရွင္းသန္ ့ကို အသိေပးသလို ေျပာလာ၏ ။
လရိပ္ … မင္းေျပာေတာ့ ငါကလြဲျပီး တျခား တစ္ေယာက္ မထားပါဘူးဆို။ မင္း ကတိမတည္တဲ့ မိန္းမပဲ။
အခု ခ်က္ခ်င္း သူမကိုေတြ ့ျပီး ေမးပစ္လိုက္ခ်င္သည္။ ရင္ထဲခံစားေနရတာ ကို မ်ိဳသိပ္ထားလိုက္ျပီး၊ သူ တိတ္တဆိတ္ ေစာင့္ၾကည့္ေနခဲ့၏ ။
သူမကို ဖြင့္မေမးခဲ့ပါ။
ေခတ္ေရွ ့ေျပးစတိုင္လ္ရွိသည့္ ထိုေကာင္ေလးငယ္ငယ္နွင့္အတူ သူမကိုလက္တြဲ ျပီး ျမင္ရေသာ ေန ့မွာ ေတာ့ သူ ့ရင္ထဲသည္းခံနိုင္စြမး္ ကုန္ဆံုးသြားခဲ့ရသည္။
သူမကိုလည္းအံ့ၾသမိသည္။ မယံုနိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရသည္။
သူမက သည္လိုမိန္းကေလးလား။
သစၥာမရွိတဲ့ သူ တစ္ေယာက္ လား။
ကိုယ့္မွာ ေတာ့ …. မင္း တစ္ေယာက္ တည္းကို သစၥာရွိရွိခ်စ္ျမတ္နိုးေနမိတာ … ။
ညေန သူမနွင့္ ဆံု ျဖစ္ၾကခ်ိန္မွာ ရွင္းသန္ ့မ်က္နွာက ခက္ထန္ တင္းမာေနရ၏ ။
ရင္ထဲရွိသမွ် ခံစားခ်က္ေတြ က ေပါက္ကြဲစျပဳလာ၏ ။
"လရိပ္"
သူ ့အသံက ခပ္ဆတ္ဆတ္ ျဖစ္၏ ။
"ရွင္းသန္ ့ ဘာ ျဖစ္လို ့လဲ"
သူမက သူ ့့လက္ေမာင္းကေလးကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး သူ ့ကိုေမာ့ၾကည့္ကာ မ်က္လံုးခ်င္းဆံုျပီးေမးလာသည္။
သူမရဲ့မူရာမာယာမ်ား တဲ့ မူႏြဲ ့မႈ ေတြ ကို သူ မသာယာခ်င္ေတာ့ပါ။ သူမကို အျမင္ကတ္မိသည္။
တကယ္တမ္း သူမကို စြန္ ့လႊတ္နိုင္ရဲ့လား။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဆန္းစစ္ေနမိသည္။
ခ်စ္စိတ္တစ္ခုတည္းနဲ ့ပဲ သူမကို ခြင့္လႊတ္လိုက္ရမလား။
ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ ခံနိုင္ရည္မရွိဘူး။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ မင္းရဲ့ေမတၱာအစစ္အမွန္ပါ။ သူမနွင့္ ပတ္သက္ျပီး အေတြ းတို ့ ရႈပ္ယွက္ခတ္ေနရသည္။
"လရိပ္ … ကိုယ္ မင္းကိုေမးစရာရွိတယ္"
"အင္း … ေမးေလ၊ ဘာလဲ"
သူမ ဘာမွမသိသလိုပံုစံနွင့္ ျပန္ေျပာေလသည္။
ဘာအျပစ္မွမရွိခဲ့သူလို ခပ္ေအးေအးပါ။
"မင္း … ေခြဆိုင္က ေကာင္နဲ ့ တြဲ ေနတယ္ဆို"
"ဟင္ … ရွင္းသန္ ့ကို ဘယ္သူေျပာတာလဲ၊ မဟုတ္ပါဘူး"
သူမ ခတ္ျပတ္ျပတ္ျငင္းသည္။
ရွင္းသန္ ့ရင္ထဲ ေၾကကြဲသြားရ၏ ။
သူမ ကိုယ့္ကို လိမ္ညာရက္ေလျခင္း … ဆိုျပီး ရင္ထဲ နစ္ေအာင္ ခံစားရသည္။
"လရိပ္ ကိုယ့္ကို ညာရက္တယ္ဗ်ာ"
သူ ေၾကကြဲသံနွင့္ ဆိုမိသည္။
"ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ေတြ ့ခဲ့တာ"
သူမက မ်က္နွာပ်က္သြား၏ ။
သူလိုခ်င္တဲ့အေျဖက …
"အဲဒါ သူငယ္ခ်င္းပါ၊ လရိပ္နဲ ့ဘာမွမဆိုင္ဘူး၊ ရွင္းသန္ ့ကသ၀န္တိုတတ္လိုက္တာ၊ Sorry ေနာ္၊ လရိပ္ေနာက္တစ္ခါဆင္ျခင္ပါ့မယ္" ဆိုတဲ့ အေျဖမ်ိဳး။
သူမက အဲဒီ လို မေျဖရွင္းခဲ့ပါ။
"ဟုတ္တယ္ အဲဒါ လရိပ္ရည္းစားပဲ၊ ရွင္းသန္ ့မၾကိဳက္ရင္လဲ မတတ္နိုင္ဘူး၊ တျခားေကာင္ေလးေတြ က ရွင္းသန္ ့ေလာက္ သ၀န္မတိုတတ္ဘူး"
"ဟာ … မင္းကြာ"
သူမစကားက ရွင္းသန္ ့မိုးရင္ကို တုန္လႈပ္သြားေစ၏ ။
"ရွင္းသန္ ့ မၾကိဳက္ရင္ အခု ခ်က္ခ်င္း ျဖတ္လို ့ရတယ္၊ လရိပ္ကိုေတာ့ ဦးေနွာက္မစားပါနဲ ့"
လရိပ္စကားေၾကာင့္ ရွင္းသန္ ့မုိး ပိုလို ့ ဦးေနွာက္စားသြားရသည္။ စိတ္လည္းတိုမိသည္။
ျဖတ္တဲ့စကားကို သူမဘက္ကစျပီး ေျပာလာခဲ့ျပီ။ အစကတည္းက မင္းကိုယ့္ကို မခ်စ္ခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္အခ်စ္ကိုလွည့္စားခဲ့တာပဲ။ ရွင္းသန္ ့ သူမစိတ္ကို နားလည္သြားရသည္။ အေျပာင္းအလဲျမန္လြန္းသည္။
"ရက္စက္လိုက္တာ လရိပ္ရယ္"
"ဘာအျငိဳးေတြ နဲ ့ ကိုယ့္အခ်စ္ကို ဖ်က္ဆီးပစ္ရတာ လဲ"
"လရိပ္ မင္း ကိုယ့္ကို တကယ္ျပတ္နိုင္ရဲ့လား" သူမကိုစူးစိုက္ၾကည့္ျပီး သူ ခပ္ေငါ့ေငါ့ေမးမိသည္။
"ရွင့္ကိုယ္ရွင္ သိပ္အထင္ၾကီးပါလား။ ရွင့္ထက္သာတဲ့သူေတြ အမ်ား ၾကီးပါ"
"အဲဒါဆို ျပီးတာပဲ"
သူ သူမေရွ ့က လွည့္ထြက္လာခဲ့ေတာ့သည္။
ရင္ထဲက နွလံုးသားတစ္စံု ကေတာ့ သူနွင့္အတူ ပါမလာဘဲ သူမဆီမွာ က်န္ေနရစ္ခဲ့သည္။
အဲဒီ ေန ့ သူမနွင့္ေတြ ့တာ ေနာက္ဆံုးအၾကိမ္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ သူ အၾကီးအက်ယ္မေပါက္ကြဲခင္ လွည့္ျပန္တာပိုေကာင္းသည္။
လရိပ္နွင့္ သူစကားမမ်ား ခ်င္၊ အရမ္းစိတ္ကုန္သြားခဲ့ျပီ။
သူ ့အခ်စ္ကိုေစာ္ကားရက္သည္၊ ေလးစားမႈ မရွိ၊ ခ်စ္သူခ်င္းေပမယ့္ သူက သူမအေပၚ အျမဲငဲ့ညွာသည္။
"အလကားပါကြာ … သစၥာမရွိတဲ့မိ္္န္းမ၊ သူ ့ထက္သာတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အမ်ား ၾကီးရွိတယ္၊ မင္း သူ ့ကို ေမ့လိုက္ပါေတာ့ကြာ ဘာလုပ္မွာ လဲ၊ ေၾကြမေနနဲ ့ … မတန္ပါဘူး"
သူရတံခြန္က ရွင္းသန္ ့မိုးကို ေဖ်ာင္းဖ်ေနသည္။
"စိတ္ခ်ပါ တံခြန္ရာ၊ ငါ သူ ့ကိုရေအာင္ ေမ့လိုက္မွာ ပါ"
ရွင္းသန္ ့မိုးက သူငယ္ခ်င္း စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ ေျပာမိသည္။ ဟန္ေဆာင္မိသည္။
တကယ္တမ္း သူမကိုေမ့လို ့ရမည္ မထင္။ ရင္ထဲနာၾကည္းတာက သတ္သတ္၊ ခ်စ္ေနတာက သတ္သတ္။
ရင္ထဲမွာ ခံစားေနရေပမယ့္ အျပင္ဘက္မွာ ဘာမွမ ျဖစ္သလို ဟန္မပ်က္ေနထိုင္ရသည္။
အခ်စ္မရွိတဲ့ မိန္းမ တစ္ေယာက္ ကို ခ်စ္ခဲ့မိတဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုပဲ ေဒါသထြက္မိသည္။
သူမနွင့္ျပတ္သြားျပီးေနာက္ ရွင္းသန္ ့မိုးဘ၀က ေၾကကြဲစရာေတြ ဆက္တိုက္ ျဖစ္ခဲ့သည္။
သူမကိုရင္မဆိုင္ခ်င္၍ သူမကို အရံႈးမေပးခ်င္စိတ္နွင့္ သူတို ့နွစ္ေယာက္ သား ျပင္ဦးလြင္မွ ရန္ကုန္ကို ျပန္လာခဲ့ၾကသည္။ ျမင္ေတြ ့ေနရလွ်င္ စိတ္က မခိုင္ခ်င္။
ထိုဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုလည္း သူရကပဲ ေပးခဲ့တာပါ။ သူ ့အတြက္ စဥ္းစားခဲ့တာပါ။
"မင္း သူ ့ကို မျမင္ရရင္ ေမ့ခ်င္ေမ့သြားမွာ ပါ"
"ငါတို ့ ရန္ကုန္ျပန္ၾကတာေကာင္းမယ္" သူရတံခြန္က သူ ့အတြက္ ေတြ းေပးသည္။ သူ ့ ခံစားခ်က္ေတြ ကို နားလည္နိုင္သည္။ လရိပ္စိမ္းကို သူ ခြင့္မလႊတ္နိုင္။
အခ်စ္ေတြ က ရင္ထဲရွင္သန္ေနဆဲေပမယ့္ စိတ္လည္း နာမိျပီ။
ကိုယ့္အ ျဖစ္ ကိုယ္အံ့ၾသမိပါသည္။
ေမေမ့ကိုမေက်နပ္၍ ရန္ကုန္မွ ဆိုင္ကိုပိတ္ျပီး ျပင္ဦးလြင္ကို ေရာက္လာခဲ့သည္။
အခုေတာ့ ရည္းစားနွင့္ျပတ္လို ့ ေၾကကြဲခံစားျပီး ရန္ကုန္ကို ျပန္ေရာက္ရေတာ့မည္ ။
သူ ဘာလို ့ မရင့္က်က္နိုင္တာလဲ။
ျပန္သာျပန္ရမွာ …
ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးကို သူသံေယာဇဥ္မျပတ္တာအမွန္ပါ။ ထားခဲ့ရမွာ ႏွေျမာသည္။ ပိတ္ပစ္လိုက္ရမွာ စိတ္ထိခိုက္ပါသည္။
ေနာက္တစ္ၾကိမ္ ေကာ္ဖီဆိုင္ဖြင့္လွ်င္ အဲဒီ နာမည္ ေပးလို ့ ျဖစ္ပါ့မလား။
"Love Story" ဆိုေသာ ဆိုင္အမည္ ေလးကို ကဗ်ာဆန္ဆန္ေပးခဲ့ေပမယ့္ အဓိပၸာယ္လဲ ရွိခဲ့တာအမွန္။
ခ်စ္သူခ်င္းေတြ ခ်ိန္းေတြ ့ၾ ကေတာ့လည္း သည္ဆိုင္၊ စိတ္လႈပ္ရွားယစ္မူးဖြယ္ ေနရာေလး …
မေျပမလည္ ကေတာက္ကဆ ျဖစ္ေတာ့လည္း သည္ဆိုင္ကေလးထဲမွာ …
စိတ္ေကာက္၊ စိတ္ဆိုး၊ စကားမ်ား ရန္ ျဖစ္၊ ျပန္ေခ်ာ့၊ ျပန္ေတာင္းပန္၊ ျပန္သင့္ျမတ္ အားလံုးအားလံုးသည္ဆိုင္ေလးထဲမွာ …
လြတ္လပ္ ေအးေဆးစြာ …
အေနွာင့္အယွက္ ကင္းကင္း …
သီးသီးသန္ ့သန္ ့ ေျပာလို ့ ဆိုလို ့ရတာ သည္ေကာ္ဖီဆိုင္ကေလးပါပဲ။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအးေအးေဆးေဆး ေျပာဆိုတိုင္ပင္လို ့လည္း ရသည္။
ဆိုင္ကေလးကို လွည့္ပတ္ၾကည့္ကာ သူက နံရံကိုမွီခ်ျပီး ၾကမ္းျပင္ေထာင့္မွာ ေျခဆင္းထိုင္သည္။
သည္ဆိုင္ကေလးထဲမွာ မင္းရယ္သံေတြ ရွိေနတယ္ လရိပ္
ျပီးေတာ့ …. မင္း ခၽႊဲႏြဲ ့ခဲ့တာေတြ …
မင္း အၾကင္နာစကားေတြ …
ငါ ဘယ္လိုဆက္ျပီးေနလို ့ရမွာ လဲ။
စားပြဲ၀ိုင္းအလြတ္ေတြ ေကာင္တာလွလွေလး အားလံဳး ငါအျမတ္တနိုး ဖန္တီးထားတာေတြ ပါပဲ လရိပ္ …
အခုေတာ့ ငါ လွည့္မၾကည့္စတမ္း ထားခဲ့ေတာ့မယ္။
သည္ဆိုင္ကိုပိတ္ျပီး ရန္ကုန္ကိုျပန္ေတာ့မယ္ … ရန္ကုန္ေရာက္လည္း ဆိုင္ျပန္ဖြင့္ ျဖစ္မယ္ ထင္ပါရဲ့။
အဲဒါ ကိုယ့္၀ါသနာ ကိုယ့္အလုပ္၊ မင္း အရမး္ ရက္စက္တယ္ လရိပ္ရာ။
ကိုယ္ လံုး၀ မ်က္ရည္မက်ပါဘူး။
ကိုယ့္မ်က္ရည္ ေျမမခေစရပါဘူး။
ကိုယ့္ရင္ထဲမွာ နာက်င္ေနေပမယ့္ … ကိုယ္ဟန္ေဆာင္ျပံဳးထားပါမယ္။
ေပ်ာ္သလိုေနခဲ့ပါကြာ၊
ကိုယ္ ခြင့္ျပဳပါတယ္။
ကိုယ္လိုခ်င္တဲ့အခ်စ္မိ်ဳး မင္းမေပးနိုင္တာ အရမး္၀မး္နည္းစရာ ေကာင္းတယ္။
"ရွင္းသန္ ့မအိပ္ေသးဘူးလား"
ညသန္းေခါင္ေက်ာ္ ဆိုင္ထဲမွာ မီးဖြင့္ထိုင္ေနေသာ သူ ့ကို တံခြန္က တေရး နိုးထလာျပီး တအံ့တၾသၾကည့္၏ ။
"ငါ အိပ္မေပ်ာ္လို ့ပါ"
"ေကာ္ဖီေသာက္မလား"
"ေတာ္ ျပီ"
"မင္း မခ်မ္းဘူးလား"
"ရပါတယ္"
"ဒါဆို ေရေႏြးေသာက္"
ဂ်င္းေဘာင္းဘီနွင့္ ဂ်င္းဂ်ာကင္နွင့္ သူ နည္းနည္း ေတာ့ခ်မ္းပါသည္။ ခ်မ္းတာထက္ လြမ္းတာကပိုပါသည္။ လရိပ္၏ ေႏြးေထြး အိစက္ေသာ ကိုယ္လံုးကေလးကို သတိရသည္။ အရမ္းဖက္ထားခ်င္သည္။ သူ ဘာလို ့ တမ္းတေနမိတာလဲ။
ရွင္းသန္ ့က ခပ္တင္းတင္းမ်က္နွာနွင့္ပဲ အိမ္ေပၚျပန္တက္လာသည္။ ေမေမက သူ ့ကိုဘာမွမေျပာရွာ။
သူရန္ကုန္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ေမေမက သိပ္ေပ်ာ္ေနသည္။ သူ ဘယ္သြားသြား၊ ဘာလုပ္လုပ္ ေမေမက ခြင့္ျပဳထားသည္။
ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ကန္ ့သတ္မႈ ေတြ မထားေတာ့။
သူကလည္းစိတ္ညစ္ညစ္နွင့္ သူရတံခြန္နွင့္ ေလွ်ာက္သြားသည္။
မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ တစ္ေန ့မွာ သူရတံခြန္အေၾကာငး္သိလိုက္ရေတာ့ သူ ရင္ပူသြားသည္။
သူရတံခြန္နွင့္ ညညဖုန္းေျပာေနေသာ မိန္းကေလးမွာ သူ ထင္ထားသလို ရိုးရိုးသားသားမဟုတ္ဘဲ အိမ္ေထာင္ရွိသူ ျဖစ္ေနသည္။ သားသမီးလည္းရွိသည္ဟု ေျပာသည္။ တကယ္ဟုတ္မဟုတ္မသိ။
သူရတံခြန္နွင့္ဖုန္းေျပာရင္ ၾကားေသာ မမဆိုတာ အသက္နည္းနည္း ၾကီးရံုေလာက္လို ့ သူထင္ထားတာ၊ အခုလို သိသြားရေတာ့ သူဘယ္လိုမွသေဘာမတူနိုင္၊ လက္ပိုက္ၾကည့္မေနနိုင္။
သူသိသိခ်င္း သူရတံခြန္ဆီ ဖုန္းဆက္လိုက္သည္။
"မင္းေနာက္ဆုတ္လိုက္ပါကြာ၊ မင္း မမက သူ ့မိသားစုနွင့္ သူေလ၊ ကေလးအေဖကလည္း သူ ့ ဆီလာေနတာပဲ …"
သူရတံခြန္ ေခါင္းမာတာ သိေပမယ့္လည္း ရလိုရျငားေဖ်ာင္းဖ်မိသည္။ သူရင္ေလးမိတာအမွန္။
"မင္းက ဘာသိလို ့လဲ၊ သူကျပတ္ျပတ္သားသားလုပ္မွာ ပါ ေနာက္ကို ငါ့ကို ေနာက္ဆုတ္ဖို ့ မေျပာနဲ ့၊ ငါလံုး၀လုပ္မွာ မဟုတ္ဘူး … ငါ မမ ကို သိပ္ခ်စ္တယ္ …"
သူရတံခြန္က ျပတ္ျပတ္သားသား ေျပာလာသည္။
ရွင္းသန္ ့ထက္ပင္ အစြဲအလမ္းက ၾကီးေနသည္။
သူရတံခြန္ စိတ္ထက္သန္ေနေသာ ေၾကာင့္ သူ ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိေတာ့။
"ေနာက္ဆုတ္လိုက္ပါကြာ ၊ ငါ ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ ဟိုက မင္းထက္ အသက္ၾကီးရံုတင္မကဘူး၊ သားေရာ သမီးေရာ ရွိတယ္ေလ … "
"မင္းဘာမွ၀င္မစြက္ဖက္နဲ ့၊ အဲဒါ့ ငါ့ကိစၥ … ငါမွာ းရင္ ငါခံမယ္၊ မင္းအေနသာၾကီးပါ"
စိန္းျပတ္ေသာ စကားေၾကာင့္ ရွင္းသန္ ့မိုး အံ့ၾသသြားသည္။
"မင္း စိတ္လိုက္မာန္ပါ မလုပ္လိုက္ပါနဲ ့ကြာ … "
သူရတံခြန္ အတြက္ စိုးရိမ္လာသည္။
"ငါ သူနဲ ့ လက္မွတ္ထိုးလိုက္ေတာ့မယ္"
"မင္း ရူးေနျပီ … "
လံုး၀မတန္မရာ ျဖစ္ေနသည္။ သူရတံခြန္လို လူမ်ိဳးနွင့္ အိမ္ေထာင္သည္ ကေလးအေမ။
ေသာ ကေတြ ဒုကၡေတြ သူ ၾကိဳတင္ျမင္ေယာင္လာသည္။
သူ တားကိုတားရမည္ ။ သူရတံခြန္ဘာပဲေျပာေျပာ … သူရေအာင္တားမည္ ။ သူငယ္ခ်င္းကို ႏြံမနစ္ေစခ်င္။
သူရတံခြန္ က သူ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္း။
လမ္းမွာ းေရာက္သြားမွာ မလိုခ်င္ပါ။ သူ ထင္ခ်င္သလို ထင္ပါေစေတာ့။ ရွင္းသန္ ့ကို ေဒါသ ျဖစ္ခ်င္လည္း ျဖစ္။
သူ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။
အားလံုး ျပတ္ျပတ္သားသားေျဖရွင္းရမည္ ။ တံခြန္ ့မမက တံခြန္ ့ကို လွည့္စားေနတာလား။ သူတို ့အိမ္ေထာင္ေရး က ဘယ္လိုလဲ ကြာရွင္းၾကျပီးျပီလား၊ သူရတံခြန္ကို ဟိုအမ်ိဳးသမီးက အပိုင္ဖမ္းခ်င္တာလား။
သူရတံခြန္နွင့္ ဖုန္းေျပာျပီးတာနွင့္ ဖုန္းနံပါတ္တစ္ခုကို နွိပ္လိုက္သည္။ အက်ိဳးအေၾကာင္း သိရေအာင္ပါ။
သူေတြ ့ခ်င္ေသာ သူနွင့္ တိုက္ရိုက္ေတြ ့ရတာ မို ့ …. သူသက္ျပင္းရိႈက္ျပီး စကားစ,လုိက္ရ၏ ။
သူရတံခြန္၏ မမရဲ့ အမ်ိဳးသားဆိုတာက ဘာမွလဲ သိပံုမေပၚ သူေျပာလိုက္မွ ထိတ္ထိတ္ပ်ာပ်ာ ျဖစ္သြားသည္။ သူတို ့ခ်င္းမေျပလည္တာမွန္ေပမယ့္၊ သူ ့မိန္းမနွင့္ တကြဲတျပားစီေနၾကေပမယ့္ တရား၀င္ကြာရွင္းရေသးတာလည္း မဟုတ္။
သူ ့မိန္းမက သူ ့ကို လက္တြဲ ျဖဳတ္ခ်င္ျပီလား၊ သူ အရမ္းတုန္လႈပ္သြားသည္။
ရွင္းသန္ ့ကလည္း ရွင္းသန္ ့ပါပဲ။
အစကတည္းက တားရမွာ …
အခုေတာ့ ေနာက္က်သည္။
သူရတံခြန္ "မမ မမ" နွင့္ ဖုန္းေျပာေနတာ ၾကားေပမယ့္ သူကလည္း ရည္းစားျပတ္ခါစ ပူပူေႏြးေႏြးအသည္းကြဲထားတာဆိုေတာ့ … အာရံုမက်၊ ေနာက္ေတာ့မွသိရတာ က ထိုမိ္န္းမက လြတ္လြတ္လပ္လပ္မဟုတ္။
သူ ့ေယာက်ာ္းနွင့္ တရား၀င္လည္း ကြာရွင္းရေသးတာမဟုတ္။
ေလာေလာဆယ္ တကြဲတျပားစီ ေနတာရယ္၊ ကေလးေတြ ဆီ သူ ့ေယာက်ာ္းကလည္း မၾကာခဏ လာတတ္တာရယ္ သိရေတာ့ သူက သူငယ္ခ်င္းအတြက္ ပူပန္မိတာ ၀င္ပါမိတာ … ။
ငါ တစ္ေယာက္ ေယာက္ နဲ ့ ရန္ ျဖစ္ရင္ မင္း ေဘးထြက္ၾကည့္မေနတတ္သလိုေပါ့ …
၀င္ပါမိတာပဲ မဟုတ္လား …
သူရတံခြန္ ေမေမကိုေရာ၊ ထိုအမ်ိဳးသမီး၏ မရွင္းမရွင္းေယာက်္ားဆီေရာ ရွင္းသန္ ့မိုး ဖုန္းဆက္လိုက္တာပါ။
ငါ့ကို ခြင့္လႊတ္ပါကြာ "ငါ့ကို စိတ္တိုသြားမွာ လား၊ ေဒါသ ျဖစ္သြားမွာ လား"
တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေတာ့ နားလည္မွာ ပါ။
ေနာက္ေတာ့ သူရတံခြန္နွင့္လမ္းမွာ ေတြ ့ရင္ေတာင္ မေခၚေတာ့ပါ။ သူ ့အေပၚ အရမ္းနာၾကည္းသြားခဲ့သည္။
သူ ့အေပၚ သူစိမ္း တစ္ေယာက္ လိုပဲ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။
သူ ့ကို အဲ့လိုဆက္ဆံတာကို သူ ့ရင္ထဲမွာ တစ္မ်ိဳးၾကီးခံစားရသည္။ သိပ္ခ်စ္ၾကေသာ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ မွာ ဒီလိုအ ျဖစ္မ်ိဳးနွင့္ မုန္းသြားၾကမွာ မလိုလားပါ။
သူ တစ္ေန ့ေတာ့ သူရတံခြန္အိမ္ကို သြားခဲ့သည္။ ရေအာင္ရွင္းျပျပီး ေတာင္းပန္ဖို ့ပါ။
သူရတံခြန္အိမ္ ေရာက္ေတာ့ ျခံထဲမွာ ကားေရေဆးေနေသာ သူရတံခြန္ကို ေတြ ့ရသည္။
သူ ့ကိုျမင္ေတာ့ ေရပိုက္ခ်ျပီး ေလွ်ာက္လာသည္။
"မင္း ဘာလာလုပ္တာလဲ"
ေဒါသသံနွင့္ ေမးလိုက္သည္။
"ငါ ရွင္းျပတာ … မင္း ေအးေအးေဆးေဆးနားေထာင္ပါကြာ၊ ငါလုပ္ခဲ့တာေတြ က မင္းအတြက္ပဲ …"
"မင္း ဘာမွဆက္မေျပာနဲ ့ေတာ့ …. ငါ ခံစားရေအာင္မင္းလုပ္လိုက္ေတာ့ မင္းအတြက္ ဘာအက်ိဳးအျမတ္ရွိလဲ"
"မင္း မခံစားရေအာင္ လုပ္တာကြ၊ မင္းလမ္းမွာ းမေရာက္ေအာင္ … "
"ေတာ္ စမ္းပါကြာ … မင္းျပန္လိုက္ေတာ့ …"
သူရတံခြန္က သူ ့ပခံုးကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းတြန္းျပီး အိမ္ထဲ၀င္သြားသည္။
"မင္း တစ္ေန ့ေတာ့ နားလည္လာမွာ ပါ …"
မခ်ိမဆံ့နွင့္ သည္တစ္ခြန္းပဲ ေျပာနိုင္ေတာ့သည္။
အဲဒီ ကတည္းက သူတို ့နွစ္ေယာက္ တစ္စတစ္စနွင့္ အဆက္အသြယ္ ျပတ္သြားခဲ့သည္။
လမ္းမွာ ေတြ ့လွ်င္ပင္ ရန္သူၾကီးလို ၾကည့္သြားတတ္သည္။
သူ ့ဘက္ ကေတာ့ သူရတံခြန္ စိတ္ေျပနိုးနွင့္ ေစာင့္ေနခဲ့သည္။
ေသြးပူေနေတာ့ … သူ ထပ္ျပီး စကားမေျပာရဲေတာ့ပါ။ သူရတံခြန္က ေဒါသထန္ေနသည္။
"သား ဘယ္ကျပန္လာတာလဲ"
"သူငယ္ခ်င္းအိမ္က … "
"ခဏေလာက္ လာထိုင္ပါဦး ေမေမေျပာစရာရွိလို ့ …"
အိမ္ေပၚတက္ေတာ့မယ့္ဟန္ျပင္ေနသည့္သူ ့ကို ေမေမက လွမ္းေခၚလိုက္ေသာ ေၾကာင့္ သူက ေမေမ့ေရွ ့က ခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ ေမေမက သူ ့ကို ၾကည့္ကာ ဆိုလာ၏ ။
"သားမွာ ရည္ရြယ္ထားတဲ့သူ မရွိရင္ အိမ္ေထာင္ခ်ေပးဖို ့ စဥး္စားေနတာ … "
"ဟာ … ေမေမကလည္း …"
ေမေမ့ဆီက မေမွ်ာ္လင့္ထားေသာ စကား ၾကားလိုက္ရေတာ့ သူစိတ္ပ်က္သြားမိသည္။ သူ အိမ္ေထာင္မျပဳခ်င္ေသးပါ။
"ဘာလဲ သားမွာ ရွိေနျပီလား …"
မ်က္လံုးရႊန္းစိုစို နက္နက္ကေလးနွင့္ သူမရဲ့မ်က္နွာကို ျမင္ေယာင္လာသည္။ ရင္ထဲမွာ နင့္ခနဲ အရႈိက္ထိသြားသည္။
ကၽြန္ေတာ့မွာ ရည္ရြယ္ထားတဲ့လူ ရွိေနျပီလို ့ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ေျပာခ်င္လိုက္တာ၊ တကယ္ပါ။
မင္း မေကာင္းဘူး လရိပ္စိမ္းရယ္။
ကိုယ္ခ်စ္သေလာက္ ကိုယ့္ကိုလွည့္စားခဲ့သည္။
မင္းေတာင္မွ မခ်စ္ခဲ့ေသးတာဘဲ၊ ကိုယ္လည္း မင္းကိုေမ့လိုက္နိုင္ရမွာ ေပါ့။ မာနနွင့္ မာန္တင္းထားမိ၏ ။
"မရွိပါဘူး၊ ေမေမကေရာ ေခၽြးမေလာင္း ေတြ ့ေနလို ့လား"
သူ သည္တစ္ခြန္းေတာ့ ေမး ျဖစ္၏ ။
ေမေမ့သေဘာထားကို သိခ်င္လို ့ပါ။
ေမေမ သူ ့အတြက္ ဘာေတြ စီစဥ္ေနျပီလဲ။
"ေတြ ့ေနျပီ … သားရဲ့"
ေမေမက ျပံဳးျပီးေျဖလိုက္သည္။
ေမေမရွာေပးတဲ့ ေခၽြးမေလာင္းက မင္းထက္ေတာ့ သာမွာ ပါ လရိ္ပ္စိမ္းရယ္၊ မင္းက သစၥာမရွိဘူး။
"ကဲ … သားလည္းနားေတာ့ေနာ္"
သူ စိတ္မပါစြာ နဲ ့ အေပၚထပ္ကို တက္ခဲ့သည္။
ဘယ္သူလဲ ဘာလဲ ေမးျမန္းမေနခ်င္၊ သူမွ စိတ္မပါတာ၊ ေမေမ့စကားကို သူ နားေထာင္သင့္လား၊ ျငင္းသင့္လား၊ ဘာမွ မေတြ းခ်င္။
ရွင္းသန္ ့မိုးက သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ကို ရင္ထဲကအသံနွင့္ဆို၏ ။
"အလြမး္မ်ား နဲ ့ ဒီခ်ိန္ မင္းကိုငါ ၾကယ္စင္မ်ား ထဲ လိုက္လို ့ရွာ
အေဖာ္ရယ္မပါ ဂစ္တာေလးနားမွာ သံစဥ္ငိုသံေတြ ၾကားရ
မိုးသားထက္ တိ္မ္ေတြ မ်ား ေခၚရာ ငါပံ်သန္းရင္း လိုက္လို ့ရွာ ….
ေရွာင္ဖယ္ကာ နာက်င္ေစျပီလား … စာနာျခင္းမ်ား နဲ ့ နင္ေလ
ျပန္လာပါ နိုရာ …
ျငိမ္းခ်မ္းမယ့္ရင္ခြင္ တျခားဆီမွာ နင္ပ်ံသန္းလို ့ သြားတဲ့အခါ
အနိုင္မယူသူ ဒီ၀ဋ္ေၾကြးမ်ား စြာ အၾကိမ္ၾကိမ္ ငါ ျပန္လည္ေပးဆပ္
မုန္တိုင္းမ်ား နဲ ့ ကံၾကမၼာလိႈင္းဒဏ္ရာ တစ္ခ်ိန္မွာ မင္းေတြ ့ရတဲ့အခါ
လည္ျပန္ကာ ၾကင္နာနိုင္မွာ လား အျဖဴေရာင္ လမ္းကေလးထဲ
နင္ေလျပန္လာပါ နိုရာ …"
"မင္း သူ ့ကို ခ်စ္တုန္းပဲလား"
သီခ်င္းျပီးသြားေတာ့ ဂစ္တာကို နံရံမွာ ေထာင္လိုက္ေသာ ရွင္းသန္ ့မိုးကို သူငယ္ခ်င္းတိုးေမာင္က ေမးလိုက္သည္။ သူူ ့ကိုၾကည့္ရတာ သနားစရာေကာင္းေနျပီလား။
သူက သူငယ္ခ်င္းေတြ နွင့္ဆံုတိုင္း ဂစ္တာတီးတတ္သည္။
"ေမ့လို ့ေတာ့ မရဘူးကြာ … ဒါေပမယ့္ ေမ့မွာ ပါ ေသခ်ာပါတယ္။ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ေတာ့ ေမ့သြားမွာ ပါ …"
သူ ့ကိုယ္သူ အားေပးမိ၏ ။
ဘယ္လိုမွ လက္တြဲ လို ့ မ ျဖစ္နိုင္တာ … လမ္းခြဲရံု ေမ့ပစ္ရံုကလြဲျပီး ဘာတတ္နိုင္မွာ လဲ။
ကိုယ္က အခ်စ္ကိုတန္ဖိုးထားခဲ့သူပါ။
အခ်စ္ကို ပစ္စလက္ခတ္ လုပ္တတ္ေသာ မင္းလိုေကာင္မေလးကို …
အင္းေလ အျပစ္ေတြ ပံုၾကီးခ်ဲ ့ေျပာေနေတာ့ေရာ ဘာေတြ ထူးလာမွာ မို ့လဲ။
ဇာတ္လမ္းက ျပီးခဲ့ျပီ။
လရိပ္စိမ္းက သူ ့ကို သတိပင္ရမည္ မထင္ေတာ့ပါ။ တျခား တျခားေသာ ဇာတ္လမ္းအသစ္ေတြ နွင့္ ရွင္း
သန္ ့မိုးဆိုတာ မွိန္ေပ်ာ့သြားေတာ့မွာ …
သိျပီးသားပါ လရိပ္စိမ္းရယ္ …
မ်က္နွာမ်ား တယ္၊ မာယာမ်ား တယ္၊ အခ်စ္ကို အေလးအနက္ မထားတတ္ဘူး။
အဲဒါေတြ ကို ကိုယ္က ေၾကာက္စရာလို ့မထင္ခဲ့ဘူး၊ ကိုယ့္ဘက္ကလည္း လြယ္လြယ္ပဲ သေဘာထားခဲ့တာကိုး။ ေနာက္ေတာ့မွ ကိုယ္ကေျပာင္းလဲလာတာ လရိပ္စိမ္းကို အရမး္စြဲလမ္းသြားျပီး တစ္သက္လံုးအတြက္ လက္တြဲ သြားခ်င္ခဲ့တာ။
အဲ့ဒါ ကိုယ့္အမွာ းပါ …
မင္းမွာ က အဲ့ဒီရည္ရြယ္ခ်က္မရွိခဲ့ဘူး။
ရွပ္ရွပ္ကေလး ပါးပါးကေလး ခ်စ္ခဲ့တာ။
ေလာဘတၾကီး ျဖစ္ေနခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ မင္းေပးခဲ့တဲ့အခ်စ္က အရမ္းနည္းလြန္းတယ္။
"ဟုတ္ရဲ့လားကြာ၊ ၾကာျဖင့္ ၾကာျပီ … မေမ့နိုင္ေသးဘဲနဲ ့ေသရာပါမယ့္ အခ်စ္ထင္ပါတယ္ကြာ"
တိုးေမာင္က မွတ္ခ်က္ခ်၏ ။
ကိုယ္အသည္းကြဲေနတာ တကယ္ပါ။
ဒါေပမယ့္ အစားထိုး မကုသခ်င္ဘူး။
ခ်စ္ရမွာ လည္း ကိုယ္လန္ ့ျပီ။
ေကာင္မေလးေတြ က မူယာမာယာမ်ား လြန္းတယ္။
ျပီးေတာ့ ကိုယ္ကခ်စ္မိျပီဆို အရူးအမူး …
အခ်စ္ငတ္လြန္းတဲ့ကိုယ့္ကို မင္းက လွည့္စား၊ အနိုင္ပိုင္း၊ အလဲထိုးခဲ့ျပီ၊ ေက်ာခိုင္း ခြဲခြာသြားခဲ့တယ္၊ ကိုယ့္နွလံုးသားကခုထက္ထိ နာလန္မထူနိုင္ေသးပါလား။
"ဟာ …"
ေရွ ့မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္မွ ေလွ်ာက္လာေနေသာ သူရတံခြန္ကို ေတြ ့လိုက္ရတာ ေၾကာင့္ ရွင္းသန္ ့မိုး ၀မ္းသာသြားရသည္။
သူရတံခြန္နွင့္သူမေတြ ့ ျဖစ္တာ ေတာ္ ေတာ္ ၾကာသြားျပီပဲ၊ ခုေလာက္ဆို သူရတံခြန္ရဲ့ ေဒါသေတြ လည္း ေျပေလာက္ေရာေပါ့။
ရွင္းသန္ ့မိုး ႏႈတ္ဆက္ဖို ့အားပါးတရျပင္ဆင္ထားမိသည္။ သူရတံခြန္က အနားေရာက္လာေတ့ာ သူ ့ကိုေတြ ့သြားသည္။
သူရတံခြန္၏ တင္းမာတဲ့ မ်က္လံုးေတြ ေၾကာင့္ ရယ္ျပေနေသာ ရွင္းသန္ ့ႏႈတ္ခမ္းေတြ တင္းတင္းေစ့သြားရသည္။
သူရတံခြန္က အညိွဳးအေတးေတြ နွင့္ ခပ္တင္းတင္းၾကည့္ေနသည္။ ေအးစက္ေသာ အၾကည့္က သူ ့ကို အားေလ်ာ့ေစပါသည္။
ရွင္းသန္ ့မိုးရင္ထဲက်ဥ္းက်ပ္သြားကာ သက္ျပင္းခ် ျဖစ္သည္။ သူ ေမွ်ာ္လင့္သလို မဟုတ္ပါလား။
အနားေရာက္လာေတာ့ သူရတံခြန္က အၾကည့္လႊဲကာ ခက္သြက္သြက္ ေက်ာ္ျဖတ္သြားသည္။
သူရတံခြန္ေဘးတြင္ ပါလာေသာ လူ တစ္ေယာက္ က သူ ့ကို စူးစူးစမ္းစမ္းၾကည့္သြားသည္။ သတိျပဳမိသြားပံုပါပဲ။
Dagon Center အေပၚထပ္မွ စက္ေလွကားနွင့္ ဆင္းလာခဲ့ရ၏ ။ သူ ့စိတ္ေတြ အခုနကလို မၾကည္လင္ေတာ့ပါ။ သူရတံခြန္၏ ရန္သူလို အၾကည့္စိမ္းစိမ္းကိုျပန္ေတြ းရင္း စိတ္ထဲ ေလးပင္ေနရ၏ ။
မ်က္နွာခ်င္းဆိုင္ေတြ ့တာေတာင္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ ခပ္တည္တည္ ၾကည့္သြားေသာ သူရတံခြန္ကို ရွင္းသန္ ့မိုး အံ့ၾသမိသည္။
"တံခြန္ … မင္းေျပာတာ အဲ့ဒီ တစ္ေယာက္ လား"
သူရတံခြန္က သူငယ္ခ်င္းေဇာ္မင္းအေမးကို ေခါင္းညိတ္ျပ ျဖစ္သည္။ ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀းမေျပာခ်င္။
"ရုပ္ ကေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ ေျဖာင့္တယ္"
ေဇာ္မင္း အေျပာကို တံခြန္ ေအာ္ရယ္လိုက္သည္။
ျပီးမွ …
"ေအး ရုပ္နဲ ့အက်င့္ ကေတာ့ တျခားစီပဲ၊ စိတ္ဓာတ္ ကေတာ့ ေတာ္ ေတာ္ ညံ့တယ္" တံခြန္ေျပာတာကို ေဇာ္မင္းကမယံုသလို ၾကည့္ေနမိသည္။ ဟုတ္ရဲ့လား ဟု သံသယ၀င္ေနသည္။
ရွင္းသန္ ့မိုး ပံုစံကိုၾကည့္ရတာ ေတာ့ သန္ ့ရွင္းျဖဴစင္ပံုပါ။
သေဘာေကာင္းမည္ ့ပံု။
တံခြန္ကိုေတြ ့ေတာ့ … ၀မ္းသာအားရ ရယ္ျပေနတာပဲ။ တစ္ခုခု မွာ းေနျပီ ၊ ဘယ္ေနရာ လြဲေခ်ာ္ေနပါလိမ့္။
သူရတံခြန္၏ ခက္ထန္ ေအးစက္လြန္းသည့္ မ်က္လံုးေတြ ေၾကာင့္ သူ ႏႈတ္မဆက္ရဲေတာ့တာ သူ ျမင္လိုက္ရသည္။
သူတို ့နွစ္ေယာက္ လည္း ဆက္ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
"မင္းတို ့ ျပႆနာတက္ထားတာ ေတာ္ ေတာ္ ၾကာျပီပဲ မဟုတ္လား" ဟု ေဇာ္မင္းက ထပ္ေမးလာ၏ ။
"ေအး ငါတို ့မေတြ ့ ျဖစ္ေတာ့တာလည္းၾကာျပီ ၊ ၾကားထဲမွာ တစ္ခါမွျပန္မေတြ ့ ျဖစ္ၾကဘူး၊ ဒါ ပထမဆံုးျပန္ေတြ ့တာပဲ … ငါက တစ္သက္လံုး မျမင္ခ်င္တာ"
"မင္းက အခုထိ စိတ္ဆိုးေနတုန္းပဲလား"
"စိတ္ဆိုးရံုပဲ မဟုတ္ဘူးကြ၊ အဲဒီ ေကာင္ကို စိတ္နာတာ မုန္းေနတာ ခါးေနတာ မေက်နပ္ဘူး"
သူရတံခြန္က ခပ္မာမာေျပာလိုက္သည္။ အခုလို ရွင္းသန္ ့နွင့္ျပန္ေတြ ့လုိက္ရေတာ့ အေဟာင္းေတြ က အသစ္ျပန္ ျဖစ္လာရသည္။ ရင္ထဲမွာ ပူေလာင္လာ၏ ။
"အရင္တုန္းက အရမ္းခင္ၾကတယ္ဆို …"
"ဟုတ္တယ္ေလ … အဲဒါ ဟိုတုန္းကပါ၊ အခုေတာ့ၾကည့္ေတာင္မၾကည့္ခ်င္ဘူး"
ရွင္းသန္ ့မုိးကို သူ ့စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ ေတ္ာနာၾကည္းမုန္းတီးေနရသည္။ မ်က္ရွေနသည္။
ဘယ္လိုမွ ခြင့္မလႊတ္နိုင္။
အလြယ္တကူ မေက်ေအးနိုင္။
တစ္ခုခု ျပန္လည္ ကလဲ့စားေခ်ခ်င္သည္။
နာၾကည္းခံျပင္းစိတ္နွင့္ ေတးမွတ္ထားတာ ၾကာပါျပီ၊ သူခံစားခဲ့ရသလို ရွင္းသန္ ့မိုးကိုလည္း ျပန္လည္ခံစားေစခ်င္သည္။ ဒါမွ ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္မွာ …
သူ ့ကိစၥကို၀င္ရႈပ္သည္။ သူ ့ကိုယ္ေရး ကိုယ္တာကိုစည္းေက်ာ္ျပီး ၀င္စြက္ဖက္သည္။ သူ ့ သိကၡာကို တန္ဖိုးမထား မွာ းမွာ းမွန္မွန္ ေယာက်္ားခ်င္း နားလည္ေပးသင့္တာ၊ စည္းလံုးသင့္တာ၊ သူ ့ ကို သစၥာေဖာက္သည္။ ကလဲ့စားေခ်ရမွ သူေက်နပ္နိုင္မည္ ။
လရိပ္စိမး္၏ ပံုစံကို အေတြ းထဲျမင္ေယာင္လာသည္။
ရွင္းသန္ ့ကိုျပန္လည္ကလဲ့စားေခ်နိုင္မယ့္ အေကာင္းဆံုးနည္းလမ္းတစ္ခု၊ အခြင့္အေရး တစ္ခု၊ ဒါကို အသံုးခ်ရမည္ ။
ဒါေပမယ့္ လရိပ္စိမ္းက ဘယ္ေရာက္ေနလဲ၊ ဘယ္မွာ လဲဆိုတာ သူမသိပါ၊ အဆက္အသြယ္လည္း ျပတ္ေနသည္။
ဘယ္မွာ ေနလဲဆိုတာလည္း မသိေတာ့ ဘယ္မွာ သြားရွာရမလဲ။ သူ ဖ်တ္ခနဲ အၾကံတစ္ခုရလိုက္၏ ။
"ေၾသာ္ … ေဇာ္မင္း"
တိတ္တဆိတ္ ေလွ်ာက္လာရာမွ ေဇာ္မင္းကို ေခၚလိုက္သည္။ သူ ဘာလို ့ေမ့ေလ်ာ့ေနပါလိမ့္။
"ဘာလဲ"
"မင္းဟိုတစ္ခါကေျပာတာေလ … မင္းညီမရဲ့ သူငယ္ခ်င္း၊ နာမည္ က လရိပ္ဆို … အျပည့္အစံုကဘာလဲ သိရျပီလား"
"မသိေသးဘူးကြ ၊ ငါ ေမးၾကည့္ေပးထားမယ္ေလ"
"ေအး ေမးေပးကြာ၊ လရိပ္စိမ္းမ်ား ျဖစ္ေနမလားလို ့"
တံခြန္က အဓိပၸာယ္ပါပါ တစ္ခ်က္ျပံဳးလိုက္သည္။
သူနွင့္ ရွင္းသန္ ့က သူငယ္ခ်င္းေတြ ။
အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆိုေပမယ့္ အခုေတာ့ အားလံုးပ်က္ျပယ္သြားတာ ၾကာခဲ့ျပီ။ တံခြန္ အဲ့ဒီလို နိုင္ကြက္သံုးျပီး ကလဲ့စားေခ်လိမ့္မည္ ဟု ရွင္းသန္ ့က ထင္မွာ မဟုတ္။
တစ္ခုခုကို ေစာင့္ဆိုင္းေနရတာ ေလာကၾကီးမွာ ျငီးေငြ ့စရာ အေကာင္းဆံုးပါပဲ။
အခ်ိန္ကပ္ျပီးမွ လာခဲ့ၾကရင္ အေကာင္းသား။
"ေဇာ္မင္း ဆယ္နာရီထိုးေနျပီ၊ မဆင္းေသးဘူးလားကြာ"
သူရတံခြန္က လက္ကနာရီကိုၾကည့္ျပီး ေဇာ္မင္းကို ေျပာလိုက္သည္။ စိတ္ေမာလြန္းလို ့ပါ။
"ဆင္းမွာ ေပါ့ကြာ … မင္းကလဲ"
ေဇာ္မင္းက သူ ့ကို စိတ္မရွည္ရန္ေကာဆိုသည့္ အၾကည့္နွင့္ ၾကည့္ျပီး ေျပာလာသည္။
ေဇာ္မင္းရဲ့ညီမဆီက လရိပ္ဆိုသည့္နာမည္ ကို ၾကားလိုက္ကတည္းက သူသိတဲ့လရိပ္စိမ္းမ်ား ျဖစ္ေနမလားလို ့ သူ သိခ်င္ေနခဲ့တာ အရမ္းပတမ္းပါပဲ။
"ေဟာ … သင္တန္းဆင္းျပီထင္တယ္"
ေကာင္မေလးေတြ ေကာင္ေလးေတြ အမ်ား ၾကီးဆင္းလာၾကသည္။ ေဇာ္မင္းေျပာေတာ့ အရမ္းခ်စ္ဖို ့ေကာင္းတယ္ ဆိုေတာ့ သူမပဲ ျဖစ္မွာ ပါဟု သူ ယံုၾကည္မိသည္။
ေဇာ္မင္းညီမက ေဇာ္မင္းဆီေလွ်ာက္လာသည္။ တံခြန္ကို လွည့္မၾကည့္ပါ။
"ဟာ ကိုၾကီး လာၾကိဳတာလား"
ဂါ၀န္အျဖဴေလးနွင့္ ေဇာ္မင္းညီမက ခ်စ္စရာေကာင္းသည္။ ျဖဴျဖဴစင္စင္ပံုစံကေလး။
"ဟုတ္တယ္ ညီမေလး၊ ဒီမွာ ေလ ဒီေကာင္ၾကီး၊ ညီမေလးသူငယ္ခ်င္း လရိပ္ဆိုတာကို ေတြ ့ ဖူးခ်င္တယ္ဆိုလို ့ကိုၾကီးေခၚလာတာ"
ေဇာ္မင္းညီမက လွည့္ၾကည့္ျပီး ျပံဳးျပသည္။
ေအးေဆးသိမ္ေမြ ့ေသာ ဟန္ပန္အမူအရာကေလးပါပဲ။
"ေၾသာ္ … ဟုတ္လား"
"ဟုတ္တယ္ … ေဇာ္မင္းဆီက လရိပ္ဆိုတဲ့ နာမည္ ကိုၾကားေတာ့၊ ကိုယ္နဲ ့သိတဲ့ လရိ္ပ္စိမ္းမ်ား လားလို ့သိခ်င္လို ့ပါ"
"အင္း … သူ ့နာမည္ က လရိ္ပ္စိမ္းေလ၊ သူက ဒီသင္တန္းမတက္ေတာ့ဘူးတဲ့ ၊ အတန္းထဲက ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ က ေျပာတယ္၊ သူ သင္တန္းကထြက္သြားျပီတဲ့၊ ျပီးေတာ့ ဖူးေ၀နဲ ့လရိပ္က သိပ္မခင္ဘူး"
"ဟာ … ဟုတ္လား"
သြားပါျပီ။ သူရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းစကေလး။ သူ စိတ္ဓာတ္က်သြားရသည္။
"ဟိုေလ ကိုၾကီးသူငယ္ခ်င္းက ေတြ ့မွ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဖူးေ၀ အၾကံေပးခ်င္တယ္၊ လာမယ့္ တနဂၤေႏြေန ့မွာ ဖူးေ၀သူငယ္ခ်င္း ယမင္းေရႊရဲ့ေမြးေန ့ရွိတယ္၊ အဲဒီ ေမြးေန ့ကိုေတာ့ လရိပ္လာမွာ ေသခ်ာတယ္ … ယမင္းေရႊနဲ ့ လရိပ္စိမ္းက ေတာ္ ေတာ္ ခင္ၾကတယ္"
"ဟာ …. ေက်းဇူးပဲ ညီမေလးရာ၊ တကယ္ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ကိုၾကီးက သူနဲ ့ေတြ ့မွ ျဖစ္မွာ မို ့လို ့ပါ"
"ရပါတယ္ … ဖူးေ၀အတြက္က အပန္းမၾကီးပါဘူး" ဟု ရယ္ျပဳံးကာ ဆို၏ ။
သူရတံခြန္က ယတိျပတ္ ဆံုးျဖတ္ထားသလိုမ်ိဳးမို ့ ေဇာ္မင္းက ေသခ်ာေအာင္ ေမးလိုက္၏ ။
"ဘာလဲ … မင္းက အဲ့ဒီေမြးေန ့ပြဲကို သြားမွာ လား"
ေဇာ္မင္းက သူရတံခြန္ကို ၾက့ည္ေနမိသည္။
"ေအးေပါ့ … သြားရမွာ ေပါ့ကြ၊ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ လမ္းစပဲေလ"
"ေအးေလ … မင္းက သူနဲ ့ေတြ ့ခ်င္စိတ္ ထက္သန္ေနေတာ့ ငါ လိုက္ခဲ့ေပးပါ့မယ္"
"ေက်းဇူးပါပဲ ေဇာ္မင္းရာ"
ရွင္းသန္ ့မိုးေရ … မင္းအလွည့္က်ရင္ ခံနိုင္ရည္ရွိေအာင္ၾကိဳးစားထားေတာ့။ ငါ မင္းရဲ့ လရိပ္စိမ္းနွင့္ ေတြ ့ဖို ့ရွိေနျပီ။
"ငါ မလိုက္ ျဖစ္ေတာ့ဘူးကြာ … မင္းတို ့ပဲသြားလိုက္ေတာ့"
"ဟာ မင္းကလဲ လိုက္ခဲ့ပါကြာ ၊ ဘာ ျဖစ္လို ့လဲ မင္းကိုလဲ ဖိတ္ထားတာပဲ၊ မင္းမပါေတာ့ ဘယ္ေကာင္းမလဲ"
ထြန္းညီက ရွင္းသန္ ့မိုးကို အတင္းေခၚေနသည္။
"ငါ ေမေမနဲ ့လိုက္သြားရမယ္၊ ေမေမ့ကို လိုက္ခဲ့မယ္လို ့ ေျပာထားျပီးျပီ"
ေမေမက မဂၤလာေဆာင္ဧည့္ခံပြဲတစ္ခုသြားဖို ့ အခန္းထဲမွာ ေသခ်ာျပင္ဆင္ေနျပီ။
သူ ့ကိုလည္းလိုက္ခဲ့ရမယ္လို ့ အမိန္တစ္ခုေပးထားျပီးသား။ သူ ကေတာ့ ေမေမနွင့္ မဂၤေဆာင္ကို လိုက္သြားဖို ့ စိတ္မပါ။ သူနွင့္လည္း သိတာမဟုတ္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ နဲ ့ ေမြးေန ့ကိုသာ သြားခ်င္သည္။
ေက်ာင္းတုန္းက ခင္မင္ခဲ့သည့္ သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္ ရဲ့ေမြးေန ့ကို သူတို ့အားလံုး စုသြားၾကဖို ့တိုင္ပင္ထားျပီးသားပါ။ ေမေမကလည္း သူ ့ကို မဂၤလာေဆာင္လိုက္ဖို ့ အတင္းေခၚေနတာေၾကာင့္ သူျငင္းမရဘဲ မဂၤလာေဆာင္သြားဖို ့သာ ျပင္ဆင္ထားရသည္။
သည္ေန ့ … ေမေမ မဂၤလာေဆာင္သြားမွာ ကလည္း ဟိုလူၾကီးရဲ့အမ်ိဳးပါ။
ထို ့ေၾကာင့္ သူ ေမေမနွင့္ လံုး၀မလိုက္သြားခ်င္ပါ။ ေဖေဖ့ေနရာမွာ သူ ဘယ္သူကိုမွအစားမထိုးနိုင္။ အေဖ အသစ္လည္းမလိုခ်င္ပါ။
သူ ့ထက္ ငါးနွစ္ေလာက္သာၾကီးေသာ လူ တစ္ေယာက္ ကိုလည္း အေဖေနရာမွာ မထားနိုင္။
ေမေမ ထိုလူနွင့္လက္ထပ္သည့္ေန ့ကလည္း သူ အရမ္းရွက္ခဲ့သည္။
ထိုအေၾကာင္းေတြ ကို ျပန္မေတြ းခ်င္ေတာ့ပါ။
ျပန္ေတြ းၾကည့္လွ်င္ မေန ့တစ္ေန ့ကလိုပဲ အသစ္ျပန္ခံစားရသည္။ အနာေဟာင္းကို ျပန္ဆြသလို ျဖစ္သည္။
ေမေမ ထိုလူနွင့္ လက္ထပ္လိုက္ျခင္းသည္ သူ ့အတြက္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ ေဟာင္းႏြမး္မသြားေတာ့မယ့္ ေ၀ဒနာဆိုးတစ္ခု ျဖစ္သည္။
"ေခ်ာေခ်ာေလးေတြ အမ်ား ၾကီးေတြ ့ရမွာ ကြ၊ လိုက္ခဲ့ပါလား"
"ေမေမက ေျပာလို ့ရမွာ မဟုတ္ဘူးကြ၊ မင္းတို ့ပဲသြားလိုက္ေတာ့ …"
သူက ေမေမ့အေၾကာင္း သိသလိုဆိုသည္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ ကလည္း သူ ့ကိုလိုက္ခဲ့ေစခ်င္ၾကသည္။
"မင္း ဆိုင္ျပန္ဖြင့္ဖို ့ကိစၥကေရာ ဘယ္လိုလဲ၊ အဆင္ေျပရဲ့လား"
ထြန္းညီက သူ ့ကိုေမးလာသည္။
"ေအး … ငါ စီစဥ္ေနတယ္၊ ဆိုင္ဖြင့္ဖို ့လိုအပ္တဲ့ပစၥည္းေတြ ေတာင္ ၀ယ္ျပီးေနျပီ"
သည္ေနရာကို ရင္မဆိုင္ခ်င္၍ ဆိုင္ပိတ္ျပီး သြားခဲ့ၾကတာပါ။ အခုေတာ့လည္း သည္ေနရာမွာ ပဲ သူ တစ္ေယာက္ တည္းဆိုင္ျပန္ဖြင့္ဖို ့ စီစဥ္ေနနိုင္ျပီ။
အခ်ိန္က လူေတြ ကို ေျပာင္းလဲေစနိုင္တာပဲ။
ဒါဆို ကိုယ့္ရင္ထဲက ေ၀ဒနာဆိုးေတြ ကေရာ ဘယ္ေတာ့မွ ေျပာင္းလဲမွာ လဲ။
ရွင္းသန္ ့မိုး ေတြ းၾကည့္ေနမိသည္။
"ဒါဆိုလဲ ငါသြားျပီ ရွင္းသန္ ့"
"ေအး … ေအး"
ထြက္သြားေသာ ထြန္းညီ၏ ေနာက္ကို လိုက္ၾကည့္ရင္း အျမဲအတူ ရွိေနခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း သူရတံခြန္ကို သတိရမိသည္။ တံခြန္ ကေတာ့ စိတ္နာလို ့ေကာင္းတုန္းပါပဲ။
သူနွင့္သူရတံခြန္က ဆယ္တန္းေအာင္ျပီး MCC မွာ ကြန္ပ်ဴတာသင္တန္း တက္ေတာ့မွ စ,သိခဲ့ၾကတာ ျဖစ္သည္။
သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ား ၾကီးထဲမွာ သူနဲ ့အတြဲ အမ်ား ဆံုး ျဖစ္သည္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ နွင့္မတူဘဲ ထူးထူးျခားျခားခံ့ညားၾကည့္ေကာင္းလြန္းတဲ့သူ ့ကို ရွင္းသန္ ့မိုး ေတာ္ ေတာ္ ခင္ပါသည္။
သူနွင့္သူရတံခြန္က စိတ္တူကိုယ္တူခ်င္းမို ့ ေပါင္းသင္းရ အဆင္ေျပသည္။
တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ က်ေတာ့type မတူေတာ့ ခဏပဲ ခင္မင္သည္။
သူရတံခြန္ ကေတာ့ ရွင္းသန္ ့မိုးရဲ့ရင္ဖြင့္ေဖာ္လညး္ ျဖစ္ခဲ့သည္။ စိတ္ထဲ မြန္းက်ပ္ေနတာေတြ ကို သူရတံခြန္ကိုပဲ ေျပာျပ ျဖစ္သည္။ သူရကလည္း ျပန္အားေပးတတ္သည္။
စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုအေနနဲ ့ နွစ္ေယာက္ အတူတူ အျပင္သြားၾက၊ ေဘာလံုးကန္ၾက၊ TV Game ေဆာ့၊ ရုပ္ရွင္သြားၾကည့္၊ မုန္ ့သြားစားျခင္းျဖင့္ အခ်ိန္ျဖဳန္းၾကသည္။
တစ္ခါတစ္ေလ ကရ၀ိတ္ဥယ်ာဥ္မွာ ေအးေဆးထိုင္ျပီး သူရဲ့စိတ္ကူးထဲက Romatic ဆန္တဲ့ ေကာ္ဖီဆိုင္ေလးဖြင့္ဖို ့ အစီအစဥ္ေတြ ကို သူရကိုေျပာျပသည္။ သူရကလည္း သူ ့ကို အၾကံဥာဏ္ေတြ ေပးခဲ့ဖူးသည္။ အိုင္ဒီယာေတြ ေျပာျပသည္။
သူေရာ သူရတံခြန္ေရာ နွစ္ေယာက္ စလံုးမွာ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းလည္း မရွိခဲ့ၾကပါ။ ရည္းစားလည္း မထားခဲ့ၾကပါ။
သူရတံခြန္နွင့္ပတ္သက္ျပီး စိတ္ဆိုးျခင္းလည္း မရွိခဲ့ဖူးပါ။ ဒါေပမယ့္ တစ္ခါတေလက်ရင္ သူက တစ္ခုခုဆို ေျပာင္းျပန္ေတြ ေလွ်ာက္ေလွ်ာက္ေျပာတတ္ပါသည္။ သူ အဲဒီ လို အကန္ ့ေတြ ေျပာရင္ ရွင္းသန္ ့မိုးက စိတ္ဆတ္ေတာ့ မခံခ်င္ ျဖစ္မိတာေလာက္ေတာ့ ရွိပါသည္။
အဲဒါကလည္းခဏပါပဲ။ ျပီးရင္ တစ္ေယာက္ ေယာက္ ကအေလွ်ာ့ေပးလိုက္ ျမဲပါ။ နွစ္ေယာက္ စလံုး တစ္ေယာက္ ကစကားမေျပာရင္ တစ္ေယာက္ က မေနတတ္ပါ။
တစ္ခုခုဆို သူက ေဒါသ ျဖစ္လြယ္ျပီး သူရတံခြန္က ေခါင္းေအးေအးနွင့္ စဥ္းစားဆံုးျဖတ္တတ္သူ ျဖစ္သည္။ သူရတံခြန္က သူ ့အတြက္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ဖူးသည္။
သူ ့အတြက ္ အကူအညီကို လိုအပ္တိုင္း အျမဲေပးတတ္သည္။ သူ ဖိနပ္ ျပတ္သြားရင္ေတာင္ သူရတံခြန္က သူစီးထားေသာ ဖိနပ္ကို ခၽြတ္ျပီးေပးလိုက္ ဖို ့၀န္မေလးပါ။ သူတို ့နွစ္ေယာက္ အဲဒီ ေလာက္ထိ သံေယာဇဥ္ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။
သူ ့ဘ၀မွာ တစ္ခ်ိန္က အေမျပီးလွ်င္ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္တဲ့ သူရတံခြန္က နံပါတ္တစ္ ျဖစ္ခဲ့ပါသည္။
အခုေတာ့ အဲဒါေတြ အားလံုး မရွိေတာ့။ ေပ်ာက္ပ်က္ကုန္ျပီ။ အဲဒါေတြ ဟာ ရွင္းသန္ ့မိုး အမွာ းေၾကာင့္ လား၊ သူ ့အမွာ းေၾကာင့္ ဆိုုရင္ေတာ ့ … သူ အဲဒီ အမွာ းကို ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီးလက္ခံမွာ ပါ။ သူငယ္ခ်င္းကို လမ္းမွာ းမေရာက္ေအာင္ သူ ကူညီခဲ့တာပါ။
သူ ့ရင္ထဲက ေစတနာအမွန္ကို သူရ တစ္ေန ့ေန ့ေတာ့ နားလည္လာမွာ ပါ။
သူ အဲဒီ တစ္ေန ့ေန ့ ဆိုတာကိုပဲ ေစာင့္ေနမိပါသည္။ သူရတံခြန္ သူ ့အေပၚ အရင္လို ျပန္ဆက္ဆံလာမည္ ့ေန ့ ….
လရိပ္စိမ္းကိုေတြ ့ခ်င္လို ့သာ ေဇာ္မင္းတို ့နွင့္ေမြးေန ့ပြဲကို သူလိုက္လာရတာ ။ ေမြးေန ့ရွင္ကို လံုး၀မသိဘဲ လာရတာ နည္းနည္း ေတာ့ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နိုင္လွပါသည္။
ေဇာ္မင္းရဲ့ညီမ ဖူးေ၀နွင့္သာ သူကနည္းနည္း ပါးပါးခင္မင္တာ။ ေမြးေန ့ရွင္က ဖူးေ၀ရဲ့ သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္သည္။ သူ တစ္ခါမွလည္း မျမင္ဖူးပါ။
ထိုုေမြးေန ့ပြဲကို လရိပ္ လာမွာ ေသခ်ာတာေၾကာင့္ သူရတံခြန္လည္း ေရာက္လာခဲ့ရတာ ။ ၀င္လာရတာ တကယ္ေၾကာင္သည္။ စိမ္းသက္သက္နွင့္ လိပ္ျပာမလံု။
ေမြးေန ့က ျခံထဲမွာ ပဲလုပ္တာ ျဖစ္သည္။ လူငယ္ေတြ မ်ား ျပီး စကားေျပာသူေျပာ၊ သီခ်င္းဆိုသူကဆိုနွင့္ ေပ်ာ္စရာေတာ့ေကာင္းေနသည္။
"လူေတြ အရမ္းမ်ား ေနတယ္ကြ"
"အင္း … ဟုတ္တယ္"
ေဇာ္မင္းညီမ ဖူးေ၀က သူတို ့ကို ေမြးေန ့ရွင္နွင့္ မိတ္ဆက္ေပးပါသည္။ သူတို ့ေတြ က အခ်ိဳဆံုး အျပံဳးေတြ နွင့္ … ။
"ယမင္းေရႊ … ဒါ ငါ့အစ္ကိုရဲ့သူငယ္ခ်င္းေလ၊ သူရတံခြန္တဲ့ ၊ ကိုသူရ သူက ယမင္းေရႊေလ … လရိပ္စိမ္းနဲ ့လည္းခင္တယ္၊ အားလံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ ပဲ"
ယမင္းေရႊဆိုေသာ ေကာင္မေလးက သေဘာေကာင္းပံုရျပီး၊ ေဖာ္ေဖာ္ေရြေရြနွင့္ သူတို ့ကို ဧည့္ခံပါသည္။ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ေရာက္လာတာနွင့္ ယမင္းေရႊက သူတို ့နွင့္ ၾကာၾကာေတာ့ စကားမေျပာနိုင္ပါ။
သူရတံခြန္က ဟိုဒီေ၀့၀ဲၾကည့္သည္။ လရိပ္စိမ္းကို ရွာေနတာ၊ ေမွ်ာ္ရျပန္ျပီ၊ ေစာင့္ရျပန္ျပီ၊ ေစာင့္ေမွ်ာ္ရတာ စိတ္မရွည္ခ်င္စရာ။
လရိပ္စိမ္း ကေတာ့ ခုထိေရာက္မလာေသးေခ်။
"အခုထိ မလာေသးဘူး"
"ေအး မလာေသးဘူး ထင္ပါရဲ့ … ဒါေပမဲ့ လာေတာ့ လာမွာ ပါ၊ သူနဲ ့ ယမင္းက အရမ္းခင္တယ္"
ေဇာ္မင္းမွတ္ခ်က္ေၾကာင့္ သူ နည္းနည္း ေတာ့ ေက်နပ္သြားရသည္။ ဆက္ေစာင့္ေနမိ၏ ။
"ေဟာ … ဟိုမွာ လရိပ္လာျပီ"
ဖူးေ၀က လရိပ္စိမ္းကိုအရင္ျမင္သြားျပီး သူ ့ကိုပါ လွမ္းေျပာသည္။ သူရတံခြန္ ဆတ္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။
ျခံ၀ကို လွည့္ၾကည့္လိုက္မိသည္။ သူ သိထားေသာ ရွင္းသန္ ့မိုးရဲ့ လရိပ္စိမ္းပါပဲ။ လရိပ္စိမ္းက ဘာမွထူးထူးျခားျခားသိပ္ျပီး ေျပာင္းလဲမသြား၊ အရင္လိုလွပေၾကာင့္ ရွင္းေနဆဲပါပဲ။
စေတာ္ ဘယ္ရီေရာင္ evening dress အရွည္ေလးနွင့္ funcy ဆံထံုးေလးထံုးကာ အားလံုးထဲမွာ ထင္ရွားလွပေနပါသည္။ ပင္ကိုအလွ ဆြဲေဆာင္မႈ ရွိလွ၏ ။
ပန္းဆီေရာင္ ေလဒီရွဴးအျမင့္ေလးနွင့္ တစ္လွမ္းခ်င္းေလွ်ာက္လာပံုက အိပ္မက္ဆန္လွသည္။
ယမင္းေရႊက လရိပ္စိမ္းကို သူတို ့ရွိရာစားပြဲဆီေခၚလာျပီး ေနရာခ်ေပးပါသည္။
ေအးေအးေဆးေဆး စကားေျပာလို ့ရေအာင္ပါ။ ခုနတုန္းက ဖူးေ၀က လရိပ္စိမ္းကို ေမးေနခဲ့တာမဟုတ္လား။ သူငယ္ခ်င္းေတြ က ပြဲရွိမွပဲ ဆံု ျဖစ္ၾကတာ။
လရိပ္က ဖူးေ၀ေဘးက ခံုလြတ္မွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ျပီး သူ ့ကိုျမင္ သြားပါသည္။
လရိပ္ရဲ့ မ်က္၀န္းေတြ က စူးလက္ ေတာက္ပသြားျပီး သူ ့ကိုေသခ်ာစိုက္ၾကည့္ ျပံဳးျပပါသည္။
"သူရတံခြန္ မေတြ ့တာေတာင္ ေတာ္ ေတာ္ ၾကာျပီေနာ္ အရင္တုန္းကအတိုင္းပဲ မေျပာင္းလဲဘူး"
လရိပ္စိမ္းက သူ ့ကို တရင္းတနွီးပဲ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။
သူရတံခြန္ကို မထင္မွတ္ဘဲ ေတြ ့လိုက္ရေတာ့ လရိပ္စိမ္း ၀မး္သာသြားမိသည္။ ေတြ ့ ခ်င္ေနခဲ့တာ … အရမ္းေတြ ့ခ်င္ေနခဲ့တာ။
သူရတံခြန္နွင့္ အတူတူ ရွင္းသန္ ့မိုး ပါေသးလားလို ့ရွာၾကည့္မိေသးသည္။ ဟိုတုန္းက သူတို ့ သူငယ္ခ်င္းနွစ္ေယာက္ က ဘယ္သြားသြား အတူတူ တစ္တဲြတြဲ နွင့္ အရမ္းခင္ၾကတာ ျဖစ္သည္။
 ဝဋ္.....ခ်ိဳ |  သဇင္တစ္ခက္ စကားတစ္ပြင့္ ႏွင္းဆီတစ္ခိုင္ |  ကၽြန္မ၏ ဂစ္တာတစ္စင္း |